Starten met eiceldonatie

[Amarillo]

Cookiemonster: niet blindstaren op al dan niet symptomen. Dit wisselt erg voor de bloedname en dan erna ook weer. Ik had niets van symptomen tot 3 dagen voor test ik kotsmisselijk was en dan op testdag natuurlijk niets meer en blijkbaar zat het toch goed! De volgende weken heeft zich dit erg afgewisseld maar is totaal geen staat op te maken. Echt om gek van te worden, maar helaas niets aan te doen... Ga je eerder testen?

T&T : als ik het mij goed herinner hebben wij in juni onze eerste afspraak met donor bij dr. gehad en zijn we er in oktober aan kunnen beginnen. Had waarschijnlijk nog een maandje vroeger kunnen zijn maar wij hebben 1 bepaalde afspraak zelf later laten vallen omwille van vakantieperiode dus denk dat je 3a4 maand moet tellen!

[T&T]

Cookiemonster, sorry, ik dacht dat je pregnyl hadden moeten spuiten. Mijn fout!!! Amarillo heeft gelijk, laat het op je af komen. Ik blijf alvast duimen voor je!

Amarillo, bedankt voor de info. Ik reken dat we ten vroegste in september de eerste afspraken gaan kunnen leggen. Tegen dan wil ik van iedereen een antwoord. En misschien lukt een donatie dan nog net dit jaar maar ik hou er rekening mee dat het eerder januari wordt. Pff, weeral 5 maanden niks. Al dat wachten maakt mij zo moedeloos. Zeker nu ik weet dat het met mijn eitjes niet gaat lukken. En vandaag ongesteld geworden. Dat is toch steeds zo'n opdoffer. Ook al weet je dat je op niets moet hopen, ik ben die ms wel erg beu. En vanavond om 19u15 bij de prof, dus tegen dat we thuis zijn zal het ook weer rond negen uur zijn. Oh, een mens wordt er moe van. Ik mis momenteel echt energie om iets te doen. Ik denk dat het dringend tijd wordt voor vakantie, nog 5.5 weken te gaan...

Sorry voor het zagen dames. Ik ga het op de hormonen steken!

[Cookie-Monster]

T&T: geen probleem, jij kon dat niet weten he Ik was wel gestart met een natuurlijke cyclus en dan zou ik Pregnyl moeten spuiten hebben, maar is uiteindelijk omgeschakeld naar kunstmatige cyclus. Dus de Pregnyl ligt nu te niksen in mijne frigo
Zie, als ik het verhaal van Amarillo zo lees, valt die wachttijd best mee! Dan zou je al in het beste geval op 3 maanden kunnen starten! Die gaan snel voorbij gaan, denk ik, eens de kogel door de kerk is en jullie met alle onderzoeken kunnen beginnen.
Hoe was je afspraak bij de prof vandaag (straks)?
Ik kan het geloven dat je het allemaal moe en beu bent, een mens zou van minder futloos worden. Maar hopelijk krijg je binnenkort iets om naar uit te kijken!

Alhoewel, hoor mij hier praten: ik moet ocharme 2 weken wachten en ik loop de muren op Pffff, stomme wachtweken, ik haat ze! Dit is onze 10e terugplaatsing, berekende net dat ik dus al 20 weken heb zitten wachten... Ik hoop zo hard dat dit de laatste keer is!

Amarillo: groot gelijk dat ik me niet zo moet vastpinnen op wel of geen symptomen. Diep vanbinnen weet ik dat ook wel, maar elke keer (zie hierboven: ondertussen al de 10e keer) trap ik weer in die val! Ja, ik denk wel dat ik op voorhand ga testen. Was vandaag even naar de stad getrokken, heb doelbewust de Kruidvat vermeden, omdat ik anders testen ging meebrengen, en ik ken mezelf: als ik die in huis heb, wil ik ze gebruiken. Ik wil ten vroegste 2 dagen voor de testdag zelf testen. Ik ga online gevoelige testen bestellen, en dan vrijdag (of als ik echt trots wil zijn op mezelf wacht ik tot zaterdag) een eerste testje wagen.

[weetje81]

Hallo!

Ik ben precies meer ontspannen dan de vorige keer. Ik denk er minder aan. Vandaag nu en dan een steekje in mijn onderbuik aan de linkerkant..dan denk je er wel eens aan

Als het nu met de laatste cryo niet lukt, gaan we ons nogmaals op de wachtlijst zetten voor een volgende ronde ECD. Hopelijk is het niet nodig. Ik word straks 35, als we nog eens 9 maanden tot een jaar moeten wachten, ben ik weer een jaartje ouder.. Pff Soms heb ik wel het gevoel, zoals velen wss, dat we altijd maar moeten wachten. Ofwel wachten om te starten, wachten op een donor, wachten in de 'wachtweken'....grrr

[T&T]

Cookiemonster, de prof heeft me gebeld. Hij vond het niet echt nodig dat we kamen. Hij heeft al mijn vragen netjes beantwoord aan de telefoon. Bespaart ons weeral een consult en de rit er naar toe.

Ondertussen is hier thuis de hel los gebarsten. Nu wil mijn ventje voor anonieme donatie gaan. Hij ziet geen meerwaarde in gekende donatie. Ik snap het niet. Kunnen jullie mij even helpen. Dit is mijn redenering. Bij gekende donatie zijn alle eicellen voor ons. De onderzoeken vooraf zijn even streng als bij anonieme dus de kans dat je medr eicellen krijgt is volgens mij zeer groot. Volgens mijn man niet. Bij anonieme donatie ben je zeker van 6 goede cellen. Bij gekende kan je er even goed 4 slechte krijgen. Ben ik nu zo mis?? Ze nemen toch niemand aan die een lage eicelreserve heeft. En ik zoek echt iemand die bewezen heeft vruchtbaar te zijn. Echt, ben ik mis??? En hij wil iemand met een hoger opleidingsniveau en met een goede achtergrond. Het steekt in zijn hoofd dat anonieme donoren daarvoor worden goed- of afgekeurd. Lijkt me onmogelijk.

Ik heb hier weeral oeverloos gejankt. Ik ben moe gevochten en voel me echt zo alleen momenteel. En ik blijf me maar afvragen nu wat we het beste doen...

[mich75]

T&T, er zijn hier waarschijnlijk dames die je meer en betere raad kunnen geven als ik. Ikzelf zou nooit voor gekende donatie gaan, vooral door de angst dat er teveel bemoeienissen zouden zijn.
Ik kan begrijpen dat jij/iemand wel voor gekende donatie kiest omdat het kind (later) contact kan hebben met de "biologische ouder" of is het de bedoeling dat de donor van in het begin contact heeft? De donor kan ook van gedachten veranderen en absoluut geen contact meer willen. Ik weet ook niet of het bij jou kandidaten belangrijk is om net voor gekende donatie te gaan.
Het voordeel van een onbekende donor, eventueel via kruisdonatie is dat ze wel iemand zoeken die fysiek op jou lijkt zodat je meer kans hebt dat het kindje ook meer op jou lijkt.
Ik kan wel begrijpen dat je man een hoog opgeleid iemand met een goede achtergrond wil, dat klinkt gewoon ideaal, maar uiteindelijk wordt het meeste niet bepaald door genetica maar door omgeving en opvoeding. Trouwens er zijn genoeg kinderen van rijke, goed opgeleide ouders dat gewoon krapuultjes worden

Wat het aantal eicellen betreft is het volgens mij erg afhankelijk van bij welke dokter/centrum je zit, er is zoveel verschil. Bij de ene krijg je alle eitjes, bij de andere 6, bij nog een andere krijg je er 6 (maar soms van 2 of 3 verschillende donneuses).

Nog 1 ding, ik weet iemand die al vele keren gedoneerd heeft, puur voor het geld. Ondertussen mag ze niet meer doneren in België(max 6), maar doneert ze nog geregeld in het buitenland, ze krijgt hiervoor 4000 eur + de reis voor 2 personen. Ze is goede donneuse, in die zin dat ze 3 eigen kinderen heeft en al zeker 25 kinderen via ecd. Maar laat ons zeggen dat zij niet voorbij de screening van je man komt

Denk er eens goed over na, laat het enkele dagen bezinken, bekijk ook even het standpunt van je man en vraag aan de prof eventueel hoe het zit met het aantal eitjes. Je kan pas een goede beslissing nemen als je zelf een beetje rustig en helder kan nadenken.

Veel succes en dikke knuffel.

[Amarillo]

T&T: ik ga even proberen aanvullen waar ik kan...
In Jette is het zo dat wanneer je voor anonieme donatie gaat, je of op de wachtlijst komt waarbij je 9 maanden tot een jaar moet wachten om 6 eicellen te krijgen wanneer je aan de beurt bent. Of je brengt een wisseldonor aan die tenminste 6 eicellen moet afleveren voor je er 6 in de plaats terug krijgt dus in dat opzicht een nadeel omdat je niet zeker bent dat je er uiteindelijk gaat krijgen... Daarom doen ze op voorhand testen om zo goed als zeker te kunnen zijn dat ze aan die 6 eicellen zullen geraken. De eicellen die van de bank komen, mag je gerust van zijn dat die van degelijke kwaliteit zijn, al kunnen ze nooit iets garanderen. Ze gaan ervan uit dat je 1 tot max 4 embryo's hieraan zal overhouden voor TP. Indien geen overblijft kom je onmiddellijk vooraan op de wachtlijst en mag je dadelijk opnieuw proberen. Dat is zo een beetje hun garantie dat je zeker 1 TP hebt.
Wat de donoren betreft, worden ze gescreend naar eventuele lichamelijke problemen, psychisch maar ook wordt gekeken dat ze sowieso hun middelbaar hebben afgemaakt en op moment van donatie ook werk hebben. Wanneer je voor wisseldonatie kiest, kijken ze inderdaad naar je man en jouw uiterlijke kenmerken om donor te kiezen zodat kindje misschien ook wel deels op jou zal lijken.
Ik denk dat je je vooral moet afvragen waarom je gekende donatie wil. Wil je inderdaad dat je kind contact heeft met donor of is het vooral bv. voor het aantal eicellen dat je krijgt? Ik ben ook van gekende naar anonieme donatie gegaan omdat ik ervan overtuigd was dat gekende donatie wel eens voor problemen zou kunnen zorgen als je inderdaad andere verwachtingen hebt als donor van het donorschap + later voor het kind lijkt mij dit ook verwarrender als je donor kent. Maar sommigen kiezen hier net heel bewust voor omdat ze willen dat hun kind duidelijk de genetische afkomst kent, maar dat kunnen jullie enkel samen beslissen... Ik hoop dat je hier wat mee bent.

Weetje: fijn dat je meer ontspannen bent en dat jullie de keuze hebben gemaakt dat het hierna nog niet eindigt als het negatief moest zijn... Die rust komt je beebje in je buik enkel maar ten goede, daar ben ik zeker van!

Cookiemonster: zo klinkt dat echt wel al heel lang als je al bijna een half jaar gewacht hebt op resultaat in die spannende wachtweken! Ik herken mezelf heel erg in jou hoor! ik zeg dat nu wel van niet letten op symptomen maar ik zondigde er ook steeds tegen, MAAR uiteindelijke conclusie is echt dat het niet het een nog het ander zegt... Dus duimduimduim voor een positieve test vrijdag of zaterdag!

[Cookie-Monster]

T&T, ik pik hier even in op je dilemma over gekende en anonieme donatie. Toen wij een paar jaar geleden voor het eerst te horen kregen dat we beter ecd zouden proberen, stonden we daar niet bij stil: anonieme donatie was "de (wettelijke) norm" en we hadden daar geen probleem mee. Omdat wij niet op de wachtlijst wilden staan (ik was 38 toen ik de stap zette naar ecd, net 39 bij de eerste tp), zijn wij naar dr. Platteau in Dilbeek gegaan. Daar is geen wachtlijst, maar is de donatie anoniem. En je krijgt alle eicellen van de donor, er is geen wisseldonatie waarbij je 'maar' 6 eicellen krijgt. De PU en TP gaan door in UZ Jette. Als acceptor kan je je gelijk waar laten opvolgen en de resultaten laten doorsturen naar Dilbeek. Zo hebben wij het gedaan. Onze eerste donor gaf ons 7 rijpe eicellen. Wel maar 1 embryo, maar zoals gezegd dat kwam dus door een spermaprobleem waar we toen nog niets van wisten. Van dat embryo was ik kort zwanger. Miskraam was misschien ook door spermaprobleem (dat zeggen de dokters toch), maar echt zeker weet je dat natuurlijk nooit.

We zijn dan naar Spanje getrokken. Ook daar anonieme donatie, en ook daar krijg je alle eicellen van de donor, maar je kan ook kiezen voor programma's waarbij 1 donor eicellen levert voor 2 acceptoren. Wij hebben een exclusieve donor gekozen, zij gaf ons 11 rijpe eicellen. Weer maar 4 embryo's > spermaprobleem bevestigd en voor de keuze gesteld: stoppen of overstappen op dubbele donatie. De weken/maanden na dat nieuws waren hels. Ik wilde toen geen anonieme donatie meer, want dan zou ons kind helemaal niets weten van zijn genetische achtergrond. En als je op internet zoekt naar ervaringen, dan lees je quasi uitsluitend negatieve verhalen. (verder onderzoek leert dan wel dat die mensen niet zozeer ongelukkig zijn door de anonieme donatie, maar eerder doordat de donatie geheim is gebleven tot een bepaalde traumatische gebeurtenis in hun (jong)volwassen leven, zoals een overlijden van een ouder, een echtscheiding, etc., of waren ze 'boos' omdat ze geen vaderfiguur in hun leven hadden in geval van spermadonatie bij BOM of lesbische koppels (wat ook niet bij alle kinderen uit single sex relaties een probleem vormt!! Elk kind is natuurlijk anders),...) Ik was echt niet goed van die verhalen.

Wij hebben dan contact gezocht met specialisten:
1. een Belgische psychologe die jarenlang onderzoek deed naar donorfamilies (zowel de kinderen als de ouders), we hebben met haar gemailed en op consultatie geweest. Zij nam onze angsten weg: kinderen uit anonieme donatie zijn niet gelukkiger of ongelukkiger dan 'normale' kinderen, maar het is SUPER belangrijk dat ze van jongsafaan (vanaf het moment dat je tegen je kind praat moet je het eigenlijk vertellen) weten hoe ze er zijn gekomen, zodat er geen moment in hun leven is dat ze kunnen zeggen 'en toen wist ik het, ervoor niet'. Het belangrijkste is dat een kind gewenst is en in een warm nest terecht komt. zoals Mich ook al zei: genetica is ook niet meer dan dat: een stel genen. Zelfs zonder genetische band gaat het kind trekken van de ouders overnemen, het zal je woordenschat, gedragingen, enz. overnemen. Niet alles in een mens in 'nature', er zit ook heel veel 'nurture' in. Het is bv. niet omdat je donor geen hogere studies gedaan heeft (omdat je vriend aangeeft dat belangrijk te vinden), dat jouw kind dat niet zou aankunnen. Veel hangt ook af van de stimulans die het kind thuis meekrijgt. Als ik naar mezelf en mijn vriend kijk: mijn ouders hebben maar zeer beperkte hogere studies gedaan (mijn moeder heeft haar middelbaar gedaan, mijn vader daarna nog iets kort), mijn vriend zijn ouders ook niet (zijn vader is zelfs gaan werken op zijn 14e) en toch hebben wij allebei universitaire studies gedaan, mijn zus ook (mijn vriend is enig kind). Maar wij werden thuis gestimuleerd om het goed te doen op school, het was belangrijk om 'goede punten' te halen... (ook al was ik bv. bijzonder slecht in wiskunde en heb ik daar NOOIT goede punten in gehaald )
2. een Nederlandse therapeute die koppels met een moeilijke kinderwens begeleidt in hun beslissings- en verwerkingstraject, vooral inzake adoptie en donorschap. Daar zijn we een paar keer op consultatie geweest. De eerste keer kwam ik op het randje van boos buiten (want er wordt je wel een spiegel voorgehouden!), maar het was voor ons de juiste stap omdat het ons dwong om dieper over alles na te denken. concreet hebben ook met haar de vragen naar anonieme vs. open donatie behandeld.
3. lid geworden van het Britse Donor Conception Network (DCN). Omdat hier in België niemand te vinden was die dubbele donatie gedaan had om ervaringen mee uit te wisselen op een moment dat ons hoofd tolde van alle vragen, en daar wel. Via de organisatie krijg je een contactlijst van mensen in jouw situatie waarmee je contact kan zoeken. Wij hebben contact gehad met 2 koppels die kinderen hebben uit dubbele anonieme donatie (1 koppel met 2 kinderen tussen 6 en 10, en 1 koppel met een zoon van 19). Zij hadden dezelfde vragen en twijfels en het feit dat ze zo open hun ervaringen deelden, trok ons ook over de streep. Zeker het verhaal van de zoon van 19 die het helemaal niet erg vindt dat hij nooit zijn genetische 'ouders' zal kennen, stelde ons gerust.

Wij wilden eerst nog naar Engeland trekken voor dubbele donatie, omdat anonieme donatie daar ondertussen verboden is. Open donatie is daar de norm. Maar het kostenplaatje (dubbele van wat het hier kost, en dan heb je nog geen verplaatsing en verblijf betaald) hield ons tegen. Open donatie is een systeem waarbij de wensouders geen contact met de donor hebben op voorhand, maar waarbij het kind vanaf 16 of 18 jaar wel de gegevens van de donor kan opvragen en contact kan zoeken met de donor. Dat leek mij ideaal: het kind kan dan zelf beslissen wat het wil. Maar... zoals ook de therapeute ons zei: als het kind contact zoekt kan dat ook tegenvallen en nieuwe vragen oproepen, bv. het verhaal van een donorkind dat de spermadonor vindt en contacteert en dat blijkt een alcoholist te zijn. Alcoholisme is erfelijk, dus dat meisje vraagt zich sindsdien af of zij erfelijk belast is. Het is een tweesnijdend zwaard... het kan meevallen, maar het kan ook tegenvallen.
Gekende donatie (waarbij de wensouders dus de donor wél kennen en ontmoeten voor de eigenlijke donatie) zagen wij niet zitten, we willen niet dat er een donor 'mee aan tafel zit'. Wellicht is dit niet het geval, maar ik zou het er moeilijk mee hebben als een gekende donor veel contact zou hebben met 'mijn' kind. Wat als zij dan vindt dat ze inspraak heeft in de opvoeding, of meer contact met het kind wil dan ik 'gezond' vind?
Soit, Engeland dus. Uiteindelijk laten varen omdat het te duur was, daar ook wachtlijsten zijn, en er vaak met 'donor agencies' gewerkt wordt waarbij je kan aangeven wat je wil dat je donor heeft (gaande van haarkleur tot diploma's), maar ik las te veel verhalen van wensouders die hopeloos werden omdat de zoveelste gekozen donor zich op het laatste moment terugtrok. De initiële wachtlijst is dan wel korter, maar als je zo een paar keer opnieuw moet starten, ben je ook snel anderhalf jaar verder eer je écht een donor vast hebt.

Mijn vriend kwam ook met een bedenking die me toch weer in het kamp van de anonieme donatie trok. Met open donatie geef je het kind inderdaad de mogelijkheid om meer te weten over de donor(en). Maar je legt die beslissing dan wel op de schouders van een kind/tiener. En dat is een moeilijke beslissing: wil ik weten waar ik vandaan kom? wil ik contact met de donor? wat als dat contact tegenvalt? In je hoofd kan je die ontmoeting wel idealiseren alsof het is dat je eindelijk dat missende stukje van de puzzel vindt, maar is dat altijd zo? Niet iedere donor is 18 jaar later nog dezelfde altruïstische persoon, maar die heeft ondertussen zelf een gezin, die staat misschien ook niet te springen op nog een afstammeling? Mijn vriend zei heel eerlijk dat hij het als tiener bijzonder moeilijk zou gehad hebben met zo'n beslissing, ook omdat je als kind misschien wel nieuwsgierig bent naar je afkomst, maar misschien ook bang om je ouders daarmee te kwetsen, etc. Als het dan van in het begin duidelijk is dat de donatie anoniem is en dat er geen manier is om erachter te komen, dan is dat tenminste duidelijk... Natuurlijk zal het kind zich vragen stellen, en dat is ook niet slecht, maar het is niet zo dat elk donorkind hunkert naar contact met de donor (zoals die Engelse koppels ons bewezen).

Nu hebben we dus onze tweede eiceldonor bij dr. Platteau, die leverde ons 15 rijpe eicellen, evenveel embryo's, waarvan we 6 cryo's hadden. Dus wij hebben in het beste geval 7 kansen van 1 donor, dat leek ons wel een goede uitkomst, en wij zijn daar heel tevreden mee. Nu nog zwanger geraken en het plaatje is helemaal af Aan de donor zal het niet liggen: het is iemand die voor mij al 2 keer gedoneerd had, die twee dames zijn zwanger geraakt/ondertussen bevallen. Er is ook een limiet van het aantal keren dat een donor mag doneren, ik denk 6 keer.
De donor wordt gescreend door UZ Jette, dus dezelfde selectie die Amarillo al uit de doeken deed, en wordt dan gematched naar jouw haarkleur en oogkleur en bloedgroep, en indien mogelijk ook gestalte.

Weetje, ik hoop met jou mee dat het niet meer nodig is om opnieuw op de wachtlijst te komen!!

Hier heb ik vandaag barstende hoofdpijn, maar ik durf natuurlijk geen pijnstillers nemen. En dan is er weer dat zagende stemmetje "is dit nu een goed teken of juist niet?" Ach, ik moet het gewoon afwachten. De testjes zijn besteld, dus vanaf vrijdag kan ik testen. Ik voel helemaal niets. Maar ja, die ene keer dat ik zwanger was, was ik er rotsvast van overtuigd dat het niets geworden was, zelfs de dag voor de test wijn en koffie gedronken, en ik was tegen alle verwachtingen in zwanger. En vorige keer het tegenovergestelde: ik was er zeker van dat het gelukt was, voelde vanalles, maar BN was negatief. Ik kon het toen niet geloven, dacht zelfs dat de test fout was, heb nog 2 dagen erna urinetesten gedaan om zeker te zijn

[T&T]

Dames, bedankt voor jullie mening en advies. Hier nog even mijn volledig relaas.

Ik zou liever gekende donatie hebben om 2 redenen:
1. Het aantal eicellen is voor mij belangrijk. De schrik zit er hier diep in dat we met 6 eicellen maar 1 embryo gaan hebben en dat dan de laatste kans ook snel weg is. Ik ben ook nog nooit zwanger geweest, dus waarom zou het bij ecd in één keer lukken. Als we meer eicellen hebben en misschien/hopelijk ook cryo's heb je toch weer wat meer kans. Ik weet dat dit enigszins voort komt uit mijn ervaringen in deze molen en dat ik deze angst zeker niet mag laten overheersen. Dit is zeker iets waar ik aan werk en dan nog even zijn tijd zal vragen. Ik zie het als loslaten van angst en controle. Ligt soms wat moeilijk.
2. Ik wil mijn kind de mogelijkheid geven om ten allen tijd contact op te nemen met de donor. Openheid is heel belangrijk vind ik. Ik ben dan wel de moeder maar ik ben niet de biologische bouwsteen. Als mijn kind daar ooit vragen over heeft, weten we waar we terecht kunnen. Dit is alles onder voorbehoud dat mijn donor hierin toestemt. Als de donor dit niet wilt, dan wordt dat gerespecteerd. Een grote maar, de donor zal heel duidelijk moeten afstand doen van alle bemoeienissen omtrent ons kind. Wij zijn tenslotte de ouders. Daar ben ik duidelijk in aan iedereen die ik vraag. Daarom ook dat ik meer in de vriendenkring van mijn ouders ben aan het zoeken. Dat is verder van ons vandaan en in mijn ogen makkelijker voor donor en acceptor. Er is zelden rechtstreeks contact.

Ondertussen heb ik terug contact opgenomen met jette en op 13/9 kunnen we bij de psychologe en prof. Stoop terecht om ons daar alvast op de wachtlijst te laten zetten voor anonieme donatie. Er werd me wel gezegd dat de wachttijd momenteel 1,5 jaar is. Sorry dames maar ik word binnen 5 maanden 40 jaar. die tijd heb ik niet. Tegen dat ik zes eitjes krijg ben ik er 41. Geen denken aan! Maar het kan geen kwaad om op de lijst te staan.

Cookiemonster: ik ga alle informatie opzoeken van dr. Platteau. Ik denk dat ik ook bij hem een afspraak ga maken. Dan zal het misschien sneller gaan dan in Jette. Weet je of mijn laatste poging bij hem gebruikt kan worden voor donatie? Zijn er extra kosten aan verbonden?

Ik sluit anonieme donatie helemaal niet uit. Maar die wachttijd gaat voor mij helemaal niet. Als ik dan hoor van dr. Platteau dan lijkt me dat een waardig alternatief. Ik heb ook voor mezelf de streep getrokken dat als we in september geen donor hebben, we niet meer te actief zoeken. Dan wordt het wachten tot we bovenaan de lijst staan.

Het zal nog allemaal even zijn tijd vragen om een plaatsje te krijgen in mijn hoofd en hart. Want het is en blijft toch een verwerkingsproces. Dus ik wil nu alles op zijn beloop laten en pas in september echt knopen doorhakken. Dan heb ik ook mijn vakantie achter de rug. Het wordt tijd dat ik op een bergtopje kan kruipen en in alle stilte even alles kan laten waaien. Daar heb ik nu zo hard nood aan!

[T&T]

Mich, helemaal vergeten. Had je geen echo vandaag??? En, en, twins????

[mich75]

T&T,

Ik had een echo, en?en?en? Het is er eentje, maar alles was hoe het moest zijn volgens de gyn.

[Cookie-Monster]

Gefeliciteerd Mich!! Superblij dat alles goed verloopt!! Op naar de 12 weken Geniet ervan!!

[T&T]

Mich, super goed!!! Zolang maar alles in orde is, dat is het belangrijkste.

Cookie, had je nog een pb gestuurd. Kan je het een beetje houden dat wachten? Wanneer ga je testen?

[weetje81]

Proficiat Mich!

[mich75]

Dank u wel dames!

Ik hoop dat 2 van jullie mij deze maand nog volgen en de derde dit jaar en dat we met z'n allen een wolk van een baby mogen krijgen in de loop van 2017.

Ik blijf hier volgen want ik ben veel te nieuwsgierig en wil jullie blijven steunen.