Bij ons is het de laatste dagen redelijk druk geweest, dus niet zo erg dat het hier rustig was, dan ben ik nog altijd mee.
Amarillo & orchideetje, fijn dat jullie een goede echo hadden.
Zondag hebben we het nieuws aan mijn vader en zijn vriendin verteld, zo blij, niet normaal, hij had tranen in zijn ogen. Omdat ik de bemoeienissen soms wat beu was had ik de over de laatste behandelingen eigenlijk niets meer gezegd. Blijkbaar wist mijn vader enkel dat we in september een freeze all hadden gahad, maar niet dat we 2 tp's en een verse poging hebben gehad ondertussen. Nu was hij de laatste tijd (uit frustratie, onmacht en verdriet?) aan vrienden (die mij niet kennen) gaan zeggen dat zijn kleinkinderen in de vriezer zaten en niet wist of ze er ooit zouden uitkomen.
Hij is mijn man rond de hals gevlogen en heeft hem meerdere malen gekust en bedankt voor zijn inzet en opofferingen.
Ook blijkt dat ze een hele hoop kleertjes en misschien nog andere dingen hebben opgespaard van het jongste kleinkind van zijn vriendin, die nu 3 is, de kast zou uitpuilen
Maandag ben ik gaan kijken voor zwangerschapsbroeken omdat ik echt geen enkele broek meer kan verdragen, kleedjes lukken wel, zeker bij dit weer, maar als het terug frisser wordt...
Zo gezegd zo gedaan, bij H&M mega veel keuze, als je maatje 34 hebt, ik ben nu geen olifant, maar 34 is me toch te klein. Uiteindelijk 1 broek gekocht, maar ik had zo'n stress, angst dat ik iemand bekend zou tegenkomen, ik wil het echt nog niet vertellen. Maar ik heb niemand gezien.
Gisteren naar Jette voor afsluitend gesprek, ik sta terug met m'n voetjes op de grond. Onze dokter daar is altijd heel rechtuit en soms is dat toch even confronterend. Hij begon met te vertellen dat er nog 1 broertje in de vriezer zat en wij direct broertje? weet je dat zeker? en wat krijgen we nu??? Hij vond het blijkbaar wel grappig want hij zei dat het nu een verrassing is.
Verder ben ik eigenlijk geschrokken hoe belangrijk die 13 weken zijn, ik dacht dat de kansen dat het kan misgaan dan gewoon enorm afnemen en als het ervoor misloopt dat het vooral genetisch is en dat je het toch niet kan/kon verhelpen. Maar hij heeft me echt angst bezorgd omdat ik geen antistoffen heb voor toxoplasmose (wat ik al wist), ik moet echt uit de buurt van onze kat blijven, 1 krabje kan al genoeg zijn om een zware hersenafwijking of erger te veroorzaken en de kattenbak is ook een no go natuurlijk.
Ook heb ik verteld dat ik zo blij was dat ik geen last heb van misselijkheid, maar dit kan nog altijd de kop opsteken zo lang ik geen 13 weken ben, toch hoop ik van niet.
Ik heb gevraagd wat ik mag nemen tegen reisziekte: tot aan 13 weken niets, of eventueel primperan bij misselijkheid.
Ook nog even gevraagd of het feit dat mijn buik nu al zo duidelijk is wil zeggen dat ik met een mega buik ga eindigen. Nee, dat wil alleen maar zeggen dat alles goed zit
.
Vorige week had Jette gebeld, dus de papieren waren aangekomen, en gezegd dat alles in orde was en dat ik de utro mocht afbouwen vanaf zaterdag. Ik dan maar gevraagd of ik het advies van de gyn moest volgen om nog eentje 's avonds te blijven nemen tot 13 weken, nee nee dat is niet het protocol in Jette. Gisteren toch nog even bij de gyn in Jette gecheckt, vroeger was het utro tot 13 weken, nu tot 7-8 weken, maar aangezien wij al een heel parcour hebben afgelegd raadt hij toch aan om eentje te blijven nemen tot 13 weken.
Ik neem ook asaflow op eigen initiatief en dat moet ik verder nemen tot 10 weken.
Ook al is er nog helemaal geen kindje, toch zijn we al gaan horen of er nog zaad van de donor beschikbaar is voor eventueel een tweede
en voorlopig is er nog voldoende voorraad.
Gisterenavond hebben we dan het nieuws aan mijn schoonouders verteld, verder dan proficiat en een kus van mijn schoonma (ze zat naast mij aan tafel) zijn we niet geraakt. Mijn man heeft nog pogingen ondernomen om over de echo te vertellen, maar geen reactie. Mijn man was echt wel teleurgesteld, zeker na het enthousiasme van mijn vader.
Vrijdag brengen we mijn moeder op de hoogte en dan moeten we ook nog een keer mijn man zijn broer en zus verwittigen, maar het kan best zijn dat schoonmama ons voor is, ook al heb ik uitdrukkelijk gevraagd om dat niet te doen, maar zij heeft nogal last dat ze dingen per ongeluk verder vertelt.
Dat is het denk ik voor nu.
Het is nog even wachten op een volgende echo voor iedereen maar ik hoop toch af en toe nog wat nieuws te lezen.
[url]
