Hey Kykietje27,
ik hoop alsnog dat er een oplossing bestaat voor jullie en dat jullie toch nog een kindje van jullie beiden op de wereld kunnen zetten !
Mijn wereld, en ik denk van iedereen hier op het forum heeft ooit ook op z'n kop gestaan, heel normaal, de hel gewoon...maar weet dat je sterker bent dan je zelf denkt en dat je er wel bovenop komt !
Toen ze bij mij eind 2014 zeiden dat ik met eiceldonatie zou moeten beginnen, heb ik gezegd: nooit van m'n leven......heb toen nog allerlei onderzoeken en icsi's gedaan, ik kon niet meer slapen, ik piekerde iedere minuut, de gedachte alleen al maakte me gek, ik had mezelf niet meer in de hand,....mijn wereld is helemaal ingestort, dacht dat ik nooit meer gelukkig ging kunnen zijn,....
Maar tijd brengt raad en je gedachten veranderen, je leest veel op forums, anderen die het ook meegemaakt hebben trekken je terug recht,....en uiteindelijk begin je aan het idee te wennen en wordt je terug sterker en ga je er terug voor....dan wel op een andere manier, maar ik heb er vrede mee genomen....
Ik ben nu net gestart met mijn eerste poging...
Ik kijk er zo naar uit om een klein boeleke in m'n armen te hebben, en ook al is het niet genetisch verwant met mij, ik denk zelf dat ik het nog meer zal beschermen en vertroetelen dan een 'gewoon kind' die er bij de meeste 'gewoon' is gekomen....
Dus kop op, het komt wel allemaal goed.....
En ik weet van mezelf dat het ook wel deugd deed om op forums te schrijven, dat helpt in het 'verwerkingsproces'...dus schrijven maar, we gaan je helpen
Cookie-monster: wanneer is je bloedprik? ik duim, duim, duim....