K'tje,
Laura zal inderdaad steeds onlosmakelijk met jullie verbonden zijn, een volwaardig lid van jullie gezin, waar je altijd heel veel liefde voor zal voelen en op zekere manier ook van zal krijgen...Het moeilijke is wel dat voor de buitenwereld Laura vaak niet zal meetellen en dat doet pijn.
Neem je tijd maar rustig thuis, want je merkt pas als je terug gaat werken, hoe erg in overlevingsstand je lichaam stond...je concentratie is weg, je geheugen is een zeef, en die tranen, die vallen zo moeilijk te controleren...gelukkig betert dat, elke dag een beetje.
Ook bij ons viel bij de meeste van onze vrienden pas hun frank dat het om een kindje ging, toen ze Réneetjes kistje zagen staan bij haar afscheidsviering. Mijn broer en zus zijn na de bevalling naar het ziekenhuis gekomen (eerst vonden ze het maar eng), maar nadien zeiden ze dat ze blij waren Renéetje gezien te hebben, want dat het inderdaad een mensje is...perfect af met alles erop en eraan.
Ben blij dat jullie zo'n mooie manier gevonden hebben om haar te herdenken, zodat je hier nog met warme gevoelens aan terug kan denken. Ik weet dat ik Renéetje maar niet in haar kistje kon leggen en haar er thuis opnieuw heb uitgehaald en vastgehouden...zo moeilijk om voor eeuwig los te laten.
Tegen het lege buik gevoel heb ik maanden met een beertje tegen mijn buik aan geslapen. Dat beertje hadden we voor Reneetje gekregen en daar heb ik haar ook even opgelegd. En dat zal nooit nog mijn bed uitgaan en gaat altijd mee op vakantie...
Lieve meid, een dikke knuffel voor jou en Laura...jullie vinden je weg wel. In het begin zal dat met veel tranen gepaard gaan, maar aanvaard dit gewoon, dat is perfect normaal, rouw om het verlies...laat ze toe en koester de mooie herinnering en de warme liefde...Sterkte Audrey
20 weken en zwangerschap moeten afbreken...
-
Loeki
- Berichten: 12951
- Lid geworden op: 8 mei 2008, 9:30
Hey K'tje,
"Goed" dat jullie zo'n mooi afscheid hebben georganiseerd voor Laura. Kdenk ook wel dat het belangrijk is om andere mensen te laten begrijpen dat het hier wel om een "echt" kindje gaat, zoals je zelf al aanhaalde.
Het is zo moeilijk te vatten allemaal...
Veel liefs toegewenst voor jou, je ventje, en kleine Laura!
"Goed" dat jullie zo'n mooi afscheid hebben georganiseerd voor Laura. Kdenk ook wel dat het belangrijk is om andere mensen te laten begrijpen dat het hier wel om een "echt" kindje gaat, zoals je zelf al aanhaalde.
Het is zo moeilijk te vatten allemaal...
Veel liefs toegewenst voor jou, je ventje, en kleine Laura!
-
Wendel
- Berichten: 1046
- Lid geworden op: 9 maart 2009, 10:45
K'tje,
Het is voor jullie, maar ook voor jullie familie heel betekenisvol om jullie kleine Laura een mooi afscheid te geven, want dat erkent inderdaad alles wat dat kleine meisje in jullie ontketend heeft. Jullie zijn nu ouders, je mam is nu oma geworden en je zus en broer tante en nonkel. Heel spijtig en hartverscheurend pijnlijk dat dit zonder dochter, kleindochter of nichtje is, maar de verandering bij jullie is er en blijft er.
Als je je nog niet klaar voelt om te gaan werken, doe dit dan ook niet. Niets forceren, geleidelijk aan kom je wel weer beetje bij beetje uit je schulp, als jij zelf beslist dat je er klaar voor bent.
Dikke knuffel en veel sterkte voor jou en je ventje en een vlinderkusje aan kleine Laura,
Wendy
Het is voor jullie, maar ook voor jullie familie heel betekenisvol om jullie kleine Laura een mooi afscheid te geven, want dat erkent inderdaad alles wat dat kleine meisje in jullie ontketend heeft. Jullie zijn nu ouders, je mam is nu oma geworden en je zus en broer tante en nonkel. Heel spijtig en hartverscheurend pijnlijk dat dit zonder dochter, kleindochter of nichtje is, maar de verandering bij jullie is er en blijft er.
Als je je nog niet klaar voelt om te gaan werken, doe dit dan ook niet. Niets forceren, geleidelijk aan kom je wel weer beetje bij beetje uit je schulp, als jij zelf beslist dat je er klaar voor bent.
Dikke knuffel en veel sterkte voor jou en je ventje en een vlinderkusje aan kleine Laura,
Wendy
-
kathleenchris
- Berichten: 293
- Lid geworden op: 8 februari 2007, 10:59
Dag Laura,
Dag lieve meid !
Je hebt een super papa en mama. Ze hebben mooi afscheid kunnen nemen, ook al hadden ze het anders gewenst.
Toch hoop dat anderen buiten je mama en papa je niet vergeten en af en toe jou iets cadeau doen. Ook al is het een kaarsje branden op een donkere avond, een vlinderkus naar de sterren ... jij zit voor altijd in de hartjes van je mama en papa.
Laura, geef je mama en papa maar veel moed. En tja die traantjes van mama, ze mogen er zijn hé !!! Teken dat ze je reuzegraag zag ! Maar ze heeft nu wel wat tijd nodig om je een plaatsje te geven in het 'normale' leven. Ach wat is het normale leven vandaag ? Na een sterrekindje is het toch een heel andere weg die we moeten inslaan. Maar toch .... zeker niet slechter, het is anders en ongewild, maar we zijn tenslotte een mama en papa !!!! Lieve schat verzorg je mama en papa.
K'tje ... als we het konden, willen we je pijn verzachten, als we het konden staan we ieder moeilijk moment naast je, als we konden hé! Geef jezelf tijd, en als je je alleen voelt denk je dan aan al die sterretjes ? En als we het kunnen willen we je graag helpen.
Liefs
kathleen
Dag lieve meid !
Je hebt een super papa en mama. Ze hebben mooi afscheid kunnen nemen, ook al hadden ze het anders gewenst.
Toch hoop dat anderen buiten je mama en papa je niet vergeten en af en toe jou iets cadeau doen. Ook al is het een kaarsje branden op een donkere avond, een vlinderkus naar de sterren ... jij zit voor altijd in de hartjes van je mama en papa.
Laura, geef je mama en papa maar veel moed. En tja die traantjes van mama, ze mogen er zijn hé !!! Teken dat ze je reuzegraag zag ! Maar ze heeft nu wel wat tijd nodig om je een plaatsje te geven in het 'normale' leven. Ach wat is het normale leven vandaag ? Na een sterrekindje is het toch een heel andere weg die we moeten inslaan. Maar toch .... zeker niet slechter, het is anders en ongewild, maar we zijn tenslotte een mama en papa !!!! Lieve schat verzorg je mama en papa.
K'tje ... als we het konden, willen we je pijn verzachten, als we het konden staan we ieder moeilijk moment naast je, als we konden hé! Geef jezelf tijd, en als je je alleen voelt denk je dan aan al die sterretjes ? En als we het kunnen willen we je graag helpen.
Liefs
kathleen
-
K'tje
- Berichten: 1104
- Lid geworden op: 7 april 2008, 15:46
De pijn is er bijna constant... Het beste voel ik me thuis, want zodra ik buitenkom word ik geconfronteerd met ons verlies, echt pijnlijk.
Zaterdag een eerste confrontatie aangegaan met de vriendengroep (de meesten hebben nog geen kindjes) en het was vreselijk, niemand heeft met een woord gerept over wat ons is overkomen... Het werd gewoon doodgezwegen. En ik weet wel dat niemand weet wat ze moeten zeggen, maar er was zelfs niemand die vroeg "wil je erover praten"...
Mijn ventje heeft het gelukkig toch 'n beetje anders ervaren, blijkbaar zijn mannen daar makkelijker is, hij kreeg veel vragen en heeft dus wel wat kunnen vertellen over de geboorte van ons dochtertje.
Na 2 uurtjes hielden we het voor bekeken, ik heb nog een uur gehuild, vond het zo vreselijk dat niemand iets gevraagd had...
Gelukkig kan ik het nu wat relativeren, misschien was het gezelschap te groot, en zal ik later nog wel de kans krijgen om uitgebreid m'n verhaal te doen. Maar toch.
En vandaag probeer ik dan te doen alsof het wel lukt, in de bakkerij staat een kersverse mama met een prachtig pasgeboren kindje voor me, het deed zo'n pijn, ik wou eigenlijk gewoon weglopen en wenen.
En in de supermarkt ben ik effectief weggegaan nadat ik 2 zwangere vrouwen en een beebje van 3 maanden (de mama was het net heel trots aan het verkondigen) gekruist was, ik kon het gewoon niet meer aan...
En zo kom ik weer tot het besef dat ik echt nog niet klaar ben om "normaal" te functioneren, ik probeer om boodschappen te doen, maar bijna alles doet me wel denken aan ofwel mijn veel te korte zwangerschap, ofwel aan alles wat met baby'tjes te maken heeft, en hoe oneerlijk het wel niet is dat ons meisje van ons weg is, nog voor we ze ooit goed konden leren kennen...
Het is zo zwaar nu, ik wou dat ik de boel wat kon forceren, de tijd versnellen, en dat die pijn al wat draaglijker was... Maar ik besef wel dat we hier nu door moeten... Het is zo oneerlijk, ik weet op mindere momenten met mezelf gewoon geen blijf. En het feit dat m'n ventje de hele dag van huis is zal er ook wel geen goed aan doen, wat kijk ik ernaar uit om weer samen te zijn, na zo'n hele dag alleen. (ook al heb ik zowel m'n schoonma als m'n eigen mama opgezocht).
De enige troost die wij hebben, is dat Laura* niet alleen is, ik hoop dat ze samen met al die lieve engeltjes speelt en gelukkig is. Als een leven bij ons, die zo van haar houden, voor haar niet mogelijk was, dan hou ik me vast aan de gedachte dat ze het daar beter heeft, en dat ze, als ze daar klaar voor is, voor ons zal zorgen, want ik als mama heb dat eigenlijk wel nodig...
Ik kijk er echt naar uit, naar de dag dat ik zonder die ergste pijn en zonder verdriet kan praten over hoe we onze dochter wel missen, en hoeveel we van haar houden. Het zal ons ooit wel lukken, met vallen en opstaan...
Zaterdag een eerste confrontatie aangegaan met de vriendengroep (de meesten hebben nog geen kindjes) en het was vreselijk, niemand heeft met een woord gerept over wat ons is overkomen... Het werd gewoon doodgezwegen. En ik weet wel dat niemand weet wat ze moeten zeggen, maar er was zelfs niemand die vroeg "wil je erover praten"...
Mijn ventje heeft het gelukkig toch 'n beetje anders ervaren, blijkbaar zijn mannen daar makkelijker is, hij kreeg veel vragen en heeft dus wel wat kunnen vertellen over de geboorte van ons dochtertje.
Na 2 uurtjes hielden we het voor bekeken, ik heb nog een uur gehuild, vond het zo vreselijk dat niemand iets gevraagd had...
Gelukkig kan ik het nu wat relativeren, misschien was het gezelschap te groot, en zal ik later nog wel de kans krijgen om uitgebreid m'n verhaal te doen. Maar toch.
En vandaag probeer ik dan te doen alsof het wel lukt, in de bakkerij staat een kersverse mama met een prachtig pasgeboren kindje voor me, het deed zo'n pijn, ik wou eigenlijk gewoon weglopen en wenen.
En in de supermarkt ben ik effectief weggegaan nadat ik 2 zwangere vrouwen en een beebje van 3 maanden (de mama was het net heel trots aan het verkondigen) gekruist was, ik kon het gewoon niet meer aan...
En zo kom ik weer tot het besef dat ik echt nog niet klaar ben om "normaal" te functioneren, ik probeer om boodschappen te doen, maar bijna alles doet me wel denken aan ofwel mijn veel te korte zwangerschap, ofwel aan alles wat met baby'tjes te maken heeft, en hoe oneerlijk het wel niet is dat ons meisje van ons weg is, nog voor we ze ooit goed konden leren kennen...
Het is zo zwaar nu, ik wou dat ik de boel wat kon forceren, de tijd versnellen, en dat die pijn al wat draaglijker was... Maar ik besef wel dat we hier nu door moeten... Het is zo oneerlijk, ik weet op mindere momenten met mezelf gewoon geen blijf. En het feit dat m'n ventje de hele dag van huis is zal er ook wel geen goed aan doen, wat kijk ik ernaar uit om weer samen te zijn, na zo'n hele dag alleen. (ook al heb ik zowel m'n schoonma als m'n eigen mama opgezocht).
De enige troost die wij hebben, is dat Laura* niet alleen is, ik hoop dat ze samen met al die lieve engeltjes speelt en gelukkig is. Als een leven bij ons, die zo van haar houden, voor haar niet mogelijk was, dan hou ik me vast aan de gedachte dat ze het daar beter heeft, en dat ze, als ze daar klaar voor is, voor ons zal zorgen, want ik als mama heb dat eigenlijk wel nodig...
Ik kijk er echt naar uit, naar de dag dat ik zonder die ergste pijn en zonder verdriet kan praten over hoe we onze dochter wel missen, en hoeveel we van haar houden. Het zal ons ooit wel lukken, met vallen en opstaan...
-
Wappie
- Berichten: 3747
- Lid geworden op: 7 oktober 2008, 9:56
K'tje, vind het verschrikkelijk voor u en ik kan je pijn ook niet wegnemen, al zou ik het willen.
Maar het enige dat nu zal helpen is tijd... Geef jezelf de tijd om te rouwen, de pijn draaglijker te maken.
Als je erover wil praten met vriendinnen moet je misschien zelf eens proberen erover te beginnen. Want ik denk dat het als 'buitenstaander' ook moeilijk is. Ze willen je waarschijnlijk niet kwetsen door erover te beginnen. Misschien als je zelf laat voelen dat je erover wil praten, dat ze dan wel een zekere steun kunnen zijn.
Zorg dat je steeds bij je ventje terecht kan, dat is belangrijk. Jullie zullen elkaar nog hard nodig hebben.
Het enige dat ik je nu kan geven zijn enkele virtuele knuffels en ik brand een kaarsje voor jullie Laura* alle lieve engeltjes.
Maar het enige dat nu zal helpen is tijd... Geef jezelf de tijd om te rouwen, de pijn draaglijker te maken.
Als je erover wil praten met vriendinnen moet je misschien zelf eens proberen erover te beginnen. Want ik denk dat het als 'buitenstaander' ook moeilijk is. Ze willen je waarschijnlijk niet kwetsen door erover te beginnen. Misschien als je zelf laat voelen dat je erover wil praten, dat ze dan wel een zekere steun kunnen zijn.
Zorg dat je steeds bij je ventje terecht kan, dat is belangrijk. Jullie zullen elkaar nog hard nodig hebben.
Het enige dat ik je nu kan geven zijn enkele virtuele knuffels en ik brand een kaarsje voor jullie Laura* alle lieve engeltjes.
-
Loeki
- Berichten: 12951
- Lid geworden op: 8 mei 2008, 9:30
Je vrienden vinden het idd vast heel erg moeilijk K'tje, al is dat geen excuus hé! Tis een goed teken dat ze aan je ventje wel dingen gevraagd hebben... Blijkbaar denken de mensen dat mannen er "beter" mee omgaan dan vrouwen.
Misschien was het gezelschap inderdaad te groot, zoals je zegt. Maar praat erover. Pik je beste vriendin eruit en spreek misschien een keertje af? Misschien komt het dan vanzelf...
Als dat niet lukt, misschien kan je in contact komen met mensen die hetzelfde hebben meegemaakt.
Ik lees dat je ervoor zorgt dat je jezelf niet opsluit, ook nu je ventje er niet is. Dat is heel goed van je dat je dat kan, en het zal je mettertijd ook helpen denk ik.
En jullie zullen inderdaad met de tijd eerder met liefde kunnen terugblikken dan met verdriet. Maar dat kan nog een hele poos duren hé. Das ook helemaal normaal. Maar het komt wel meid.
Zie je, wij weten eigenlijk ook niet goed wat zeggen denk ik, we hebben het gevoel dat we je helemaal niet kunnen helpen, en dat niks wat we schrijven goed doet voor je. Maar we proberen hé. Je kan hier altijd komen praten. En zo zal het met een goede vriendin ook zo zijn. Ze zullen niet weten wat zeggen, maar vaak moeten ze gewoon luisteren hé.
Vele knuffels meid! Geef jezelf alle tijd van de wereld, je doet 't prima...
Misschien was het gezelschap inderdaad te groot, zoals je zegt. Maar praat erover. Pik je beste vriendin eruit en spreek misschien een keertje af? Misschien komt het dan vanzelf...
Als dat niet lukt, misschien kan je in contact komen met mensen die hetzelfde hebben meegemaakt.
Ik lees dat je ervoor zorgt dat je jezelf niet opsluit, ook nu je ventje er niet is. Dat is heel goed van je dat je dat kan, en het zal je mettertijd ook helpen denk ik.
En jullie zullen inderdaad met de tijd eerder met liefde kunnen terugblikken dan met verdriet. Maar dat kan nog een hele poos duren hé. Das ook helemaal normaal. Maar het komt wel meid.
Zie je, wij weten eigenlijk ook niet goed wat zeggen denk ik, we hebben het gevoel dat we je helemaal niet kunnen helpen, en dat niks wat we schrijven goed doet voor je. Maar we proberen hé. Je kan hier altijd komen praten. En zo zal het met een goede vriendin ook zo zijn. Ze zullen niet weten wat zeggen, maar vaak moeten ze gewoon luisteren hé.
Vele knuffels meid! Geef jezelf alle tijd van de wereld, je doet 't prima...
-
wat is er mis?
- Berichten: 8876
- Lid geworden op: 13 mei 2008, 16:56
K'tje,
Ik denk dat de anderen het hier allemaal al gezegd hebben. Niemand kan je pijn wegnemen, jammer genoeg. Maar ik snap best dat het je nog meer pijn doet als ze zwijgen. De "excusen" zijn hier al gezegd, en die ga ik niet herhalen. Maar misschien bedoelen ze het niet slecht.
Het moet vreselijk zijn om je leven terug te proberen op te nemen en geconfronteerd te worden met het "geluk" dat anderen hebben, dat wat jij nu ook zou moeten hebben.
Laura is vast aan het spelen in de hemel met de andere engeltjes. Laura wacht op je jou, en kijkt naar je en lacht je toe. Ze zal klaar staan als jouw tijd gekomen is om naar haar toe te gaan. Probeer jezelf te troosten, hoe moeilijk ook, dat ze het daar beter heeft dan dat ze het hier zou gehad hebben (omwille van haar aandoening).
Ik zou je willen knuffelen, je pijn wegnemen, je troosten, ... maar woorden schieten tekort en zoals Loeki zei we weten ook niet wat we moeten zeggen om je echt te troosten. Maar we doen idd ons best.
Liefs,
Bokje
Ik denk dat de anderen het hier allemaal al gezegd hebben. Niemand kan je pijn wegnemen, jammer genoeg. Maar ik snap best dat het je nog meer pijn doet als ze zwijgen. De "excusen" zijn hier al gezegd, en die ga ik niet herhalen. Maar misschien bedoelen ze het niet slecht.
Het moet vreselijk zijn om je leven terug te proberen op te nemen en geconfronteerd te worden met het "geluk" dat anderen hebben, dat wat jij nu ook zou moeten hebben.
Laura is vast aan het spelen in de hemel met de andere engeltjes. Laura wacht op je jou, en kijkt naar je en lacht je toe. Ze zal klaar staan als jouw tijd gekomen is om naar haar toe te gaan. Probeer jezelf te troosten, hoe moeilijk ook, dat ze het daar beter heeft dan dat ze het hier zou gehad hebben (omwille van haar aandoening).
Ik zou je willen knuffelen, je pijn wegnemen, je troosten, ... maar woorden schieten tekort en zoals Loeki zei we weten ook niet wat we moeten zeggen om je echt te troosten. Maar we doen idd ons best.
Liefs,
Bokje
-
K'tje
- Berichten: 1104
- Lid geworden op: 7 april 2008, 15:46
Jullie doen het nochtans uitstekend hoor.
Ik toon af en toe jullie reacties aan m'n ventje, en hij krijgt elke keer weer de tranen in de ogen. Hij is nog steeds verrast door het medeleven dat we hier krijgen van "wildvreemde" mensen...
We hebben natuurlijk verschillende categorieën vrienden hé, de dichtste en dus ook de beste vrienden, daarmee kunnen we wel praten en huilen, één vriendin heeft zelfs alle foto's van ons meisje bekeken, en beaamde dat ze heel mooi was.
Maar die "vrienden" die 'n beetje verder van ons afstaan, die kunnen daar blijkbaar niet echt mee om...
We weten wel dat het voor onze omgeving ook moeilijk is, en een gebaar zegt meestal 1000x meer dan woorden.
Gisterenavond gingen we naar haar grafje, en er stond een bloemstukje van vrienden. Ik had dat echt niet verwacht, en was zo ondersteboven van't feit dat ze ons meisje een bezoekje gebracht hadden.
En dat doet zo'n deugd, dat de ontgoocheling van zaterdagavond in het niets verdween.
Bij een volgende "confrontatie" zal het me misschien wel lukken om m'n hart te luchten. Vandaag had ik afgesproken met een oude schoolvriendin, en met haar heb ik naar hartelust gesproken over mijn gevoelens, hoe alles nu anders is, enz.
Zoals jullie hier zeggen, het komt ooit wel goed. Ik weet dat wel, maar als ik een mindere dag heb, dan vloek ik op de tijd die veel te traag vooruit gaat...
En hier m'n hart luchten, dat helpt ook altijd, echt waar, ook al weten jullie misschien niet altijd wat gezegd, toch heb ik veel aan jullie reacties.
Bedankt daarvoor.
Ik toon af en toe jullie reacties aan m'n ventje, en hij krijgt elke keer weer de tranen in de ogen. Hij is nog steeds verrast door het medeleven dat we hier krijgen van "wildvreemde" mensen...
We hebben natuurlijk verschillende categorieën vrienden hé, de dichtste en dus ook de beste vrienden, daarmee kunnen we wel praten en huilen, één vriendin heeft zelfs alle foto's van ons meisje bekeken, en beaamde dat ze heel mooi was.
Maar die "vrienden" die 'n beetje verder van ons afstaan, die kunnen daar blijkbaar niet echt mee om...
We weten wel dat het voor onze omgeving ook moeilijk is, en een gebaar zegt meestal 1000x meer dan woorden.
Gisterenavond gingen we naar haar grafje, en er stond een bloemstukje van vrienden. Ik had dat echt niet verwacht, en was zo ondersteboven van't feit dat ze ons meisje een bezoekje gebracht hadden.
En dat doet zo'n deugd, dat de ontgoocheling van zaterdagavond in het niets verdween.
Bij een volgende "confrontatie" zal het me misschien wel lukken om m'n hart te luchten. Vandaag had ik afgesproken met een oude schoolvriendin, en met haar heb ik naar hartelust gesproken over mijn gevoelens, hoe alles nu anders is, enz.
Zoals jullie hier zeggen, het komt ooit wel goed. Ik weet dat wel, maar als ik een mindere dag heb, dan vloek ik op de tijd die veel te traag vooruit gaat...
En hier m'n hart luchten, dat helpt ook altijd, echt waar, ook al weten jullie misschien niet altijd wat gezegd, toch heb ik veel aan jullie reacties.
Bedankt daarvoor.
-
MA
- Berichten: 3546
- Lid geworden op: 27 oktober 2008, 17:29
K'tje, ik kan nu bijna 8 maanden nog steeds heel ontroerd raken als iemand bij Renéetje is langs geweest en daar iets heeft achter gelaten. Neem er ook steeds een foto van voor Renéetjes boek (dat ik dringend eens moet maken).
Ik herken wat je schrijft zo goed...de eerste weken loop je blijkbaar alleen maar zwangere vrouwen, babytjes of trotse nieuwbakken oma's tegen het lijf. Ben ook meer dan eens een winkel uitgevlucht, of heb mensen ontzettend boos aangekeken omdat ze zo stonden 'te pronken met hun baby'. Ik kon zo woest worden op die mensen, maar ook dat bleek normaal rouwgedrag te zijn.
Wat reactie van vrienden betreft, je zal inderdaad naar de goeie bedoelingen moeten kijken, want de meeste mensen kunnen hier inderdaad niet mee omgaan. Dood is sowieso al moeilijk, de dood van een kindje helemaal en de dood van een kindje dat de mensen niet gekend hebben..tja dat is voor de meeste echt een brug te ver. Ik moet ook steeds Renéetjes naam uitspreken want anders hoor ik hem niet. Mijn ouders en broer zullen af en toe nog eens moeite doen, een colega, maar mijn beste vrienden nooit. Ik kan hier met hen ook niet over praten...angstvallig mijden ze het uit angst om mij pijn te doen...dat de stilte veel meer pijn doet, dat is moeilijk uit te leggen.
Profiteer van de eerste weken om Laura's naam te laten vallene en hopelijk pikken je vrienden dit dan op. Ik had de eerste weken echt behoefte om met mijn man en Reneetje alleen te zijn, en k vind het dus heel dapper van jou dat je ineens een hoop vrienden geconfronteerd hebt.
Dee enige plek waar ik eigenlijk vrijuit tegen en over mijn dochtertje babbel is op het forum met lege handen en met een paar fantastische mensen die ik via DVO heb leren kennen. Ik heb daar echt nieuwe vrienden onmoet, met wie ik fantaseer over onze kindjes, die we zo in onze fantasie laten voortleven (Renéetje had onmiddellijk een vriendje
. Het is leuk om te merken dat daar elke 18de van de maand een heel aantal mensen aan mijn kleine schat denken.
Lieve K'tje, mama van de prachtige kleine meid Laura, de tranen zullen een dag minderen...geef jezelf de tijd om de traantjes te laten vloeien, om bij je lieve schat te blijven stilstaan, haar het allermooiste plaatsje in je hart te geven...Na een 3-4tal maanden ging het bij mij beter..vooral toen de uitgerekende datum achter de rug was....Deze week las ik nog dat iemand dat een keerpunt noemde bij haar verwerking. Lieve meid, gewoon een dikke knuffel voor jullie beiden, Audrey, mama van Reneetje
Ik herken wat je schrijft zo goed...de eerste weken loop je blijkbaar alleen maar zwangere vrouwen, babytjes of trotse nieuwbakken oma's tegen het lijf. Ben ook meer dan eens een winkel uitgevlucht, of heb mensen ontzettend boos aangekeken omdat ze zo stonden 'te pronken met hun baby'. Ik kon zo woest worden op die mensen, maar ook dat bleek normaal rouwgedrag te zijn.
Wat reactie van vrienden betreft, je zal inderdaad naar de goeie bedoelingen moeten kijken, want de meeste mensen kunnen hier inderdaad niet mee omgaan. Dood is sowieso al moeilijk, de dood van een kindje helemaal en de dood van een kindje dat de mensen niet gekend hebben..tja dat is voor de meeste echt een brug te ver. Ik moet ook steeds Renéetjes naam uitspreken want anders hoor ik hem niet. Mijn ouders en broer zullen af en toe nog eens moeite doen, een colega, maar mijn beste vrienden nooit. Ik kan hier met hen ook niet over praten...angstvallig mijden ze het uit angst om mij pijn te doen...dat de stilte veel meer pijn doet, dat is moeilijk uit te leggen.
Profiteer van de eerste weken om Laura's naam te laten vallene en hopelijk pikken je vrienden dit dan op. Ik had de eerste weken echt behoefte om met mijn man en Reneetje alleen te zijn, en k vind het dus heel dapper van jou dat je ineens een hoop vrienden geconfronteerd hebt.
Dee enige plek waar ik eigenlijk vrijuit tegen en over mijn dochtertje babbel is op het forum met lege handen en met een paar fantastische mensen die ik via DVO heb leren kennen. Ik heb daar echt nieuwe vrienden onmoet, met wie ik fantaseer over onze kindjes, die we zo in onze fantasie laten voortleven (Renéetje had onmiddellijk een vriendje
. Het is leuk om te merken dat daar elke 18de van de maand een heel aantal mensen aan mijn kleine schat denken.Lieve K'tje, mama van de prachtige kleine meid Laura, de tranen zullen een dag minderen...geef jezelf de tijd om de traantjes te laten vloeien, om bij je lieve schat te blijven stilstaan, haar het allermooiste plaatsje in je hart te geven...Na een 3-4tal maanden ging het bij mij beter..vooral toen de uitgerekende datum achter de rug was....Deze week las ik nog dat iemand dat een keerpunt noemde bij haar verwerking. Lieve meid, gewoon een dikke knuffel voor jullie beiden, Audrey, mama van Reneetje
-
kathleenchris
- Berichten: 293
- Lid geworden op: 8 februari 2007, 10:59
Lief K'tje en lieve Laura,
Lieve mama en papa.
Het is inderdaad zo herkenbaar. Deels heb ik vrienden verloren, maar ik was ook vrienden kwijt na Inke*, omdat er nog te veel taboe hierrond is. Ze durven niet te vragen hoe het echt gaat. Want ja soms komt er dan een traan, en voelen zij zich slecht dat ze je doen wenen. Terwijl het ons juist deugd doet.
Toen ik zwanger werd van Jelle* begonnen die kwijtgespeelde vrienden meer uitleg te vragen over Inke*. Om een of andere duistere reden hoorden we er terug bij. Toen ik van jelle beviel, heb ik onmiddelijk rechtuit tegen mensen gezegd 'vergeet ons niet'. In groep is er achter de schermen over ons gepraat over hoe ze ons konden opvangen.
En ja het trekt nu de gesprekken wat meer open. M'n zoontje Lars zegt dan altijd heel lief dat hij nog een broertje en een zusje heeft. De eerste keer dat hij dat zegt, worden de mensen heel stil. Nu zijn ze het 'gewoon' en praten ze er even met hem over. Dat vind ik echt ontzettend lief. We zijn ouder, al hebben we ze niet bij ons. Maar we weten wat ouderliefde is, wat houden van is, wat bevallen is, wat plannen maken is ... etc .
Ooit ben ik de winkel uitgelopen. Er was een vrouw echt continu aan het afgeven op haar kinderen (voor mij heel onterecht, maar ik weet niet wat ervoor gebeurd was en wat de thuissituatie was ... ). Ik moest buitengaan, of ik had iets heel lelijks gezegd. Dus ergens blijft het gevoel, je leert er vooral mee omgaan. Er gaat geen dag voorbij of ik denk aan hen. Maar het is zeker niet slecht .. geef je vooral veel tijd. Soms voel je je sterk en denk je dat je heel de wereld aan kan omdat Laura je zal helpen. Een volgend moment stort dan weer alles in. De tijd geeft je hier een evenwicht in ... en bezig zijn met haar zoals Audrey omschrijft, zoals bloemetjes, de foto'tjes etc ... geven je toch een positief gevoel. Een gevoel dat je toch met haar kan bezig zijn, ook al is het niet zoals je het wilde.
Dikke kus aan jullie en vele vlinderkusjes aan Laura.
Kathleen
Lieve mama en papa.
Het is inderdaad zo herkenbaar. Deels heb ik vrienden verloren, maar ik was ook vrienden kwijt na Inke*, omdat er nog te veel taboe hierrond is. Ze durven niet te vragen hoe het echt gaat. Want ja soms komt er dan een traan, en voelen zij zich slecht dat ze je doen wenen. Terwijl het ons juist deugd doet.
Toen ik zwanger werd van Jelle* begonnen die kwijtgespeelde vrienden meer uitleg te vragen over Inke*. Om een of andere duistere reden hoorden we er terug bij. Toen ik van jelle beviel, heb ik onmiddelijk rechtuit tegen mensen gezegd 'vergeet ons niet'. In groep is er achter de schermen over ons gepraat over hoe ze ons konden opvangen.
En ja het trekt nu de gesprekken wat meer open. M'n zoontje Lars zegt dan altijd heel lief dat hij nog een broertje en een zusje heeft. De eerste keer dat hij dat zegt, worden de mensen heel stil. Nu zijn ze het 'gewoon' en praten ze er even met hem over. Dat vind ik echt ontzettend lief. We zijn ouder, al hebben we ze niet bij ons. Maar we weten wat ouderliefde is, wat houden van is, wat bevallen is, wat plannen maken is ... etc .
Ooit ben ik de winkel uitgelopen. Er was een vrouw echt continu aan het afgeven op haar kinderen (voor mij heel onterecht, maar ik weet niet wat ervoor gebeurd was en wat de thuissituatie was ... ). Ik moest buitengaan, of ik had iets heel lelijks gezegd. Dus ergens blijft het gevoel, je leert er vooral mee omgaan. Er gaat geen dag voorbij of ik denk aan hen. Maar het is zeker niet slecht .. geef je vooral veel tijd. Soms voel je je sterk en denk je dat je heel de wereld aan kan omdat Laura je zal helpen. Een volgend moment stort dan weer alles in. De tijd geeft je hier een evenwicht in ... en bezig zijn met haar zoals Audrey omschrijft, zoals bloemetjes, de foto'tjes etc ... geven je toch een positief gevoel. Een gevoel dat je toch met haar kan bezig zijn, ook al is het niet zoals je het wilde.
Dikke kus aan jullie en vele vlinderkusjes aan Laura.
Kathleen
-
Lin
- Berichten: 186
- Lid geworden op: 17 juli 2009, 15:48
Beste Ktje,
Wij maak momenteel ongeveer hetzelfde mee. Op 8 juli ll moest ik voor een 20-weken echo naar de gyne. Wij kregen het verpletterende nieuws dat ons kindje de week ervoor gestorven was. Bij ons was het de natuur die voor ons beslist had.
Ik wil graag weten hoe jullie het nu stellen en of de pijn minder wordt?
Lin
Wij maak momenteel ongeveer hetzelfde mee. Op 8 juli ll moest ik voor een 20-weken echo naar de gyne. Wij kregen het verpletterende nieuws dat ons kindje de week ervoor gestorven was. Bij ons was het de natuur die voor ons beslist had.
Ik wil graag weten hoe jullie het nu stellen en of de pijn minder wordt?
Lin
-
MA
- Berichten: 3546
- Lid geworden op: 27 oktober 2008, 17:29
Lieve Lin
Een dikke knuffel voor jou. Ik kan een beetje inschatten wat je meemaakt want mijn dochtertje is afgelopen november op 24 weken dood geboren. Ik kan je alleen maar zeggen dat de eerstkomende weken moeilijk zullen zijn, dat je vaak het gevoel zal hebben dat je van de wereld gevallen bent, terwijl hij voor iedereen anders verder draait. Ik hoop dat je met veel begrip vanuit de buitenwereld geconfronteerd zal worden, maar mensen hebben het wel vaak moeilijk om te begrijpen dat je echt een kindje verloren bent. Met de tijd gaat het inderdaad wel beter. Voor mij was 3-4 maanden, eens de uitgerekende datum voorbij was, echt wel een kantelmoment...dat afwezige gevoel, dat je niet thuisvoelen bij het 'normale' leven, de 'normale' mensen verdween stilletjes aan. Ik kon terug lachen en onnozel doen..De liefde voor mijn dochtertje nam de overhand op het verdriet. Als het verdriet zijn kop opstak, dan was het percies wel intenser, maar dat gebeurt nu echt veel minder (morgen is het 8 maanden geleden). Geef jezelf de tijd om te rouwen, om te huilen, om erbij stil te staan, om op jullie manier afscheid te nemen. Mij hielp het echt om te weten dat bepaalde dingen perfect normaal waren, bv dat je de eerste weken in niets of niemand interessse hebt, je wil afzonderen met je man en je aan je tranen wil overgeven. Een goed boek in dit verband is 'Stille baby's'.
Tot slot toch een dikke proficiat voor je zoontje of dochtertje, want hij/zij heeft je hoedanook mama gemaakt en zal je voor de rest van je leven in je hart vergezellen.
Een dikke sterkte knuffel Audrey
Een dikke knuffel voor jou. Ik kan een beetje inschatten wat je meemaakt want mijn dochtertje is afgelopen november op 24 weken dood geboren. Ik kan je alleen maar zeggen dat de eerstkomende weken moeilijk zullen zijn, dat je vaak het gevoel zal hebben dat je van de wereld gevallen bent, terwijl hij voor iedereen anders verder draait. Ik hoop dat je met veel begrip vanuit de buitenwereld geconfronteerd zal worden, maar mensen hebben het wel vaak moeilijk om te begrijpen dat je echt een kindje verloren bent. Met de tijd gaat het inderdaad wel beter. Voor mij was 3-4 maanden, eens de uitgerekende datum voorbij was, echt wel een kantelmoment...dat afwezige gevoel, dat je niet thuisvoelen bij het 'normale' leven, de 'normale' mensen verdween stilletjes aan. Ik kon terug lachen en onnozel doen..De liefde voor mijn dochtertje nam de overhand op het verdriet. Als het verdriet zijn kop opstak, dan was het percies wel intenser, maar dat gebeurt nu echt veel minder (morgen is het 8 maanden geleden). Geef jezelf de tijd om te rouwen, om te huilen, om erbij stil te staan, om op jullie manier afscheid te nemen. Mij hielp het echt om te weten dat bepaalde dingen perfect normaal waren, bv dat je de eerste weken in niets of niemand interessse hebt, je wil afzonderen met je man en je aan je tranen wil overgeven. Een goed boek in dit verband is 'Stille baby's'.
Tot slot toch een dikke proficiat voor je zoontje of dochtertje, want hij/zij heeft je hoedanook mama gemaakt en zal je voor de rest van je leven in je hart vergezellen.
Een dikke sterkte knuffel Audrey
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten