Zwanger en bang

[JD]

We blijven dus op zwanger en bang
HCG gestegen van 1700 op maandag naar 5200
Op naar volgende week dinsdag voor onze volgende echo

[Loeki]

Yay, super!!!! Me very happy!

Tssss, beebje is er nog maar net en u al zo doen verschieten!

[fluffie]

Super JD!!!

[Sanjacky]

Hey, hier ben ik eindelijk met mijn verslag!!! Ben supermoe, het is hier altijd zo druk in het ziekenhuis dat ik zelfs niet ff op het forum geraak...

Dus...

Zoals ik al een vermoeden had, kreeg ik dinsdagmorgen om 3u wéér een hevige bloeding, nog erger dan vorige keren. Bijna het dubbele. Mijn ventje wakker gemaakt en direct naar ziekenhuis vertrokken (deze keer direct laptop meegedaan want wist dat ik terug ging moeten blijven). De vorige keren had ik zelf thuis nog de bloedsporen op de vloer opgekuist en zo, maar nu niet, het bleef maar bloeden... (Ventje heeft dus 's avonds mogen schuren gisteren) Eens we in het ziekenhuis aankwamen, meteen weer naar verloskwartier. Daar hebben ze met een eendebek gekeken en bloedklonters verwijderd. Het bloeden was zo goed als gestopt, dus geen probleem. Wat wél een probleem was, was dat ik terwijl ook weeën kreeg (waarschijnlijk van die bloeding). Toen die na anderhalf uur nog niet gestopt waren, is de vroedvrouw een gyn gaan roepen. Die is nog even gaan overleggen met andere gyn, en ze hebben besloten om niet te wachten (5u45), want de boel mocht niet op gang komen (risico dat placenta volledig zou losscheuren). Ze hebben me DIRECT klaargemaakt voor keizersnede, het kon wel met epidurale, dus was gelukkig geen spoedkeizersnede. Terwijl ventje zich moest omkleden hebben ze de epidurale gestoken. Aangezien ik echt bang ben van naalden ging dat niet zo vlotjes. Ze hebben ook 3x moeten prikken vooraleer ze een goede plaats gevonden hadden... Eigenlijk vond ik dat het ergste van de hele operatie. [:4:] Dan mocht ventje binnenkomen, hebben ze mijn armen en benen vastgebonden, doek voor mijn gezicht, ... De operatie zelf deed totaal geen pijn, ik voelde wel wat ze deden, is echt een raar gevoel, maar echt niet pijnlijk. Ventje vertelde ook wat ze deden: nu snijden ze, nu trekken ze de buik open, .... echt tot in detail. Ik had hem gevraagd om dat te doen, want ik wou het echt allemaal graag meevolgen!!! Toen ze onze jongen eruit haalden(6u40), is ventje met de kinderarts meegegaan in kamertje ernaast (deur stond open, maar ik kon niks zien). Ze hebben dan slijmpjes uit zijn keel gehaald, de eerste verzorgingen gedaan en toen begon hij te wenen. De tranen sprongen ook in mijn ogen. Dan heb ik blijkbaar ergens een stuk gemist [:9:] want ventje zei dat hij met onze jongen naast mij gezeten heeft en dat ik over zijn hoofdje gewreven heb en zo, maar ik weet dat dus TOTAAL niet!!! [:2:] Ze waren mij aan het dichtnaaien toen (en alle ingewanden terug aan het duwen want volgens ventje lag baarmoeder boven op mijn buik...), en dat deed wel verschrikkelijk veel pijn, dus ik vermoed dat ze snel iets bijgespoten hebben en dat ik daardoor ff van de kaart was. Toen ik volledig dichtgenaaid was zijn ze met mij naar recovery gereden, en daar heb ik in de gang mijn ventje zien staan. Hij zei dat alles ok was met ons zoontje (die lag terwijl al op neonatale). Op recovery zijn ze een pijnpomp komen installeren (met de epidurale). Ik kon mijn benen al wat bewegen, dus ze gingen enkel na een kwartiertje nog eens checken of ik niet té veel bloedverlies had, en dan zou ik naar kamer mogen. Toen ik de pijnpomp wou gebruiken begon die verdoving alle kanten op te spuiten. Het kabeltje was doorgebroken... Geen pijnstillers dus, want ik ging borstvoeding geven en dan mochten ze niet zoveel medicijnen geven??? Ze hebben me dan zonder pijnstilling naar de kamer laten gaan. Allé, eerst bij ons zoontje gepasseerd. Die lag daar zo schattig te wezen met zijn mutsje op (was soort kous die ze geknipt hadden). Ze hebben hem 5min in mijn armen gelegd en dan moest hij weer in zijn bedje (is verwarmd bedje). Daarna moesten ventje en ik naar de kamer. En de rest kennen jullie wel hé: iedereen verwittigen, naar de fotootjes kijken die we van onze jongen getrokken hadden, .... en ventje heeft ook wat geslapen. Ik kon niet van de pijn want had nog steeds geen verdoving. Tegen de middag zijn ze uiteindelijk een pijnpomp met soort van morfine via een infuus komen installeren. Zalig was dat. De anesthesist zei dat ik meteen een keer of 4 moest drukken zodat ik ook nog wat kon slapen, en ik ben meteen in slaap gevallen. Straffe bazaar dus. [:4:]

De dingen die gisteren minder goed waren (temperatuur, ...), waren vandaag al helemaal in orde. Het enige probleem is dat hij niet wil drinken (zowel niet van de borst als uit een cupje), dus hebben ze vandaag besloten om een maagsonde te plaatsen, zodat hij toch wat kan aansterken. Zal dus wat langer duren eer ik heb bij mij heb, maar beter zo hé. Als ze hem proberen aan te leggen valt hij gewoon in slaap, hij heeft nog geen kracht om wakker te blijven en te zuigen. Door die sonde kan hij wat langer doorslapen en zo ook wat meer krachten opdoen. Ze proberen hem om de 3u aan te leggen, maar meestal lukt dat niet. Dan moet ik afkolven en geven ze hem die melk via de sonde (maar dat is nog niet genoeg melk), + nog wat extra melk erbij. Eens ik meer melk aanmaak gaat hij enkel nog die borstvoeding krijgen.

Ikzelf ben vandaag verlost van mijn blaassonde en heb al enkele keren uit bed geweest (1e keer in de zetel gaan zitten, superraar gevoel, precies of je buik gaat uit je lichaam vallen als je rechtstaat; ook enkele keren tot aan toilet gewandeld en al 2 keer met de rolstoel naar Arne ipv met het bed). Ik heb enkel nog pijn als ik zo'n inspanningen doe om recht te gaan staan, maar t is echt houdbaar. Ze hebben de pijnpomp trouwens al verwijderd (op mijn vraag).

Buiten het feit dat Arne nog niet bij mij is, loopt alles hier dus prima!!! En hopelijk kunnen jullie ook snel jullie boelekes bij jullie hebben! t Is echt een supergevoel om hem vast te houden!!!

Hey Ikke...
Ben heel blij dat alles goed gegaan is met u en met je kleine jongen... Ben ook blij voor je dat de keizersnede meegevallen is en de pijn uiteindelijk ook Geniet maar van je kleine wondertje en ik hoor je nog wel he nog een heel heel dikke proficiat met je zoontje...xxx... Sanjacky ...xxx...

[JD]

Inderdaad, oef.
Vroedvrouw gisteren tegen mij: we gaan d'r toch geen horrorverhaal van maken hé
Als het aan mij ligt in ieder geval niet

[fempie1]

Hey allemaal,

Ikke!!! Proficiat!!!!

Amai, enkele dagen niet gelezen en direkt 3 pagina's achter... Heb snel wat bijgelezen

JD, dat komt goed hoor!

Hier niet veel nieuws: denk dat de beebjes het wel goed doen. Volgende echo zijn het al nekplooimetingen.
Ik heb me daar nooit zorgen om gemaakt, tot er vorige week iemand vroeg wat ik zou doen als het resultaat slecht zou zijn... En toen begon ik me wat zorgen te maken natuurlijk, maar we wachten rustig af!

Groetjes,
Fem

[lisa marie]

Ik weet nog maar sinds eergisteren dat ik zwanger ben. Ik hoop dat er hier ook een plaatsje voor me is ?

Ikke, allereerst proficiat met de geboorte van je zoontje !!! Hopelijk mag hij snel bij je !

Er zijn hier al zoveel bladzijden geschreven, een beetje veel om alles na te lezen...
Maar ik heb de indruk dat we ons, vooral in het begin, allemaal hetzelfde voelen. Blij, maar toch ook bang.
Tot aan de bloedname was ik eigenlijk heel gerust, maar nu begin ik bang te worden. Wat als het nu toch nog misgaat ? We zijn nu zo (voorzichtig) blij...
Ik zou liever meteen onmiddellijk slecht nieuws hebben, dan eerst goed en daarna slecht...
Donderdag weer bloedname. Het gaat weer een lange week worden...

Fijn weekend allemaal,


Lisa Marie

[JD]

Lisa Marie,

We kunnen samen beginnen wachten, ik weet van vorige week maandag dat we zwanger zijn.

Wij hebben ook altijd gezegd liever geen positieve test te hebben, dan eerst te mogen proeven van de vreugde en het dan weer te moeten afgeven.

Nu is het inderdaad elke dag opnieuw in spanning afwachten, zeker nadat we die bloeding hebben gehad. Gelukkig begin ik stilletjesaan weer wat vertrouwen in mijn lichaam te krijgen nu ik uur na uur merk dat er geen krampen en bloedverlies meer komen.

De angst, daar zijn we nog niet direct van verlost hé, maar stap voor stap hoop ik toch te kunnen beginnen genieten.
Er zijn er ons al zovelen voorgegaan hé.

Veel sterkte!

[Ikke26]

Inderdaad JD,jullie zullen het goed doen. Enne, zelfs al kan je niet genieten tijdens je zwangerschap, dan komt het toch nog in orde hoor. Kijk maar naar mij.

Morgen mag ik naar huis. Pardon, moet ik naar huis. Arne moet nog hier blijven en ik weet niet voor hoelang. Ik ga hem zo missen hé. Heb gevraagd of ik niet wat langer mag blijven, maar het is hier superdruk en alle kamers liggen vol dus is het niet mogelijk. Maar langs andere kant ook wel blij dat ik naar huis kan, eindelijk terug bij mijn ventje kunnen slapen 's nachts, een knuffel wanneer ik er zin in heb, ... dat heb ik hier toch ook allemaal gemist hoor.

[Wappie]

Ikke, niet gemakkelijk hé, je pruts zo achterlaten...Ik trek me op aan het feit dat ze beter een dagje langer in het ziekenhuis liggen dan te vroeg naar huis te gaan. Als ze hem daar houden heeft dat een reden. Het is een magere troost, ik weet het. Waarom moet Arne nog even blijven?
Ik zou nu ook heel graag weten wanneer ik mijn mannekes eindelijk dicht bij mij kan houden.
Ben de tripjes naar het ziekenhuis meer dan beu. Altijd de verpleegsters die op mijn vingers staan te zien. Ik hoop dat ik mijn schatjes eind volgende week terug heb...
In elk geval een goede thuiskomst!

[wat is er mis?]

Lisa Marie en JD, welkom. Jullie hebben al kennis gemaakt met het angstmonster. Wat jullie schrijven, is heel normaal. Ik word nog dagelijks lastig gevallen met het angstmonster. Dus het is normaal. Maar er komen zeker momenten dat je kan genieten. Probeer dat zoveel mogelijk en probeer zoveel mogelijk terug te denken aan die genotsmomenten.

Ikke, welkom thuis! Ik snap best dat dit voor jou een moeilijke periode is. Naar huis gaan en Arne achterlaten. Hij is natuurlijk in goede handen, maar ik snap best dat de afstand voor je momenteel lastig is. Ik hoop dat hij snel aansterkt en snel mee naar huis mag.

Wappie, zouden je ukjes nog lang moeten blijven? Probeer idd te denken aan "beter nog een dagje langer in het ziekenhuis dan te vroeg naar huis en terug te moeten keren". Het naar huis gaan zal vast niet zo lang meer op zich laten wachten.

Ikzelf ben ook al zwanger en bang geweest de laatste dagen, ondanks een aantal overwinningen. Ik heb het omwille van dat laatste gezet bij "zwanger en blij".

Liefs,

Bokje

[Wappie]

Hey Bokje,

Ze spreken zich echt nog niet uit over wanneer ze naar huis mogen. Ze beginnen wel goed de zuigreflex te hebben en beginnen goed te drinken. Maar na een tijdje zijn die mannekes gewoon pompaf. Ze drinken nu ongeveer 20cc (moeten 55cc drinken), het is een vooruitgang want in het begin dronken ze met moeite 5 à 10cc. Ik had gehoopt ze eind volgende week mee te krijgen, maar begin toch te denken dat het misschien niet zal lukken. We moeten dag per dag zien.
Morgen komt mijn mama naar ons thuis en gaan we alles tip top in orde brengen voor als mijn kleine rakkers thuiskomen.
Nog even tanden bijten...

[Loeki]

Dat gaat goed vooruit hé Wappie, ze drinken dan toch al een stuk meer. Dagje per dagje hé. Lukt het afkolven goed?

Ikke, dikke knuff!! Aan virtuele knuffels ontbreekt het je alvast niet hé. Ik hoop heel erg voor je dat Arne snel naar huis mag!

't Moet vreselijk zijn, je ukjes zo moeten "achterlaten". Maar tis voor hun eigen bestwil hé. En binnenkort zijn ze allemaal lekker thuis, gezond en wel!

[Wappie]

Loekie, ik geef geen borstvoeding, ze krijgen onmiddellijk een flesje...

[Loeki]

Dan ben ik mis, ik dacht dat je afkolfde en dat ze dan nog flesje bijkregen. Nu ja, als ze maar flink drinken hé, das het voornaamste!