Zwanger en bang

[Wappie]

Ik zag dat niet zitten om borstvoeding te geven aan een tweeling. En misschien maar best ook want anders had ik al 2weken kunnen afkolven en dat vind ik ook maar niets. Zoals je zegt, als ze maar goed eten hé

[Loeki]

Nu weet ik 't weer, ik was't vergeten, dom van mij.

Flink eten is nu 't voornaamste voor hen hé! Nu ja, drinken...

Hoe gaat het eigenlijk met je buik? Nog veel last van de wonde?

[Wappie]

Da begint elke dag beter te gaan.
Ik voel het natuurlijk nog, maar omdat ik nu al 2weken heb kunnen uitrusten is het wel mooi aan het genezen.
Ik moet wel nog niet overdrijven... Ik merk het wel als ik teveel wil doen. Heffen, bukken, huishouden,... sommige dingen zijn nog moeilijk en vermoeiend. Maar ik krijg veel hulp van de familie en vrienden! Zodat ik op en top in orde ben, en het huisje ook, als de kindjes thuiskomen.
Het blijft natuurlijk een operatie en dat is niet op 1.2.3 genezen hé.

[wat is er mis?]

Wappie,

Je kindjes kunnen het toch al, het drinken. Dat is al goed, hé. Je zal zien op een bepaald moment zijn ze er gewoon volledig weg mee. Wanneer dat zal zijn bepalen de kindjes zelf jammer genoeg. Dus dat is idd geduld oefenen, dagje per dagje, voedingkje per voedingkje.

Loeki, het was misschien Ikke die afkolfde?

Liefs,

Bokje

[Loeki]

Ik denk het Bokje, dat 't Ikke is.

Flink rusten Wappie, je kindjes gaan er goed mee zijn als jij ook zo fit mogelijk bent hé!

[wat is er mis?]

De voorkant van het geboortekaartje is klaar, op een aantal afwerkingsdetails na. Juij, maar toch overmant me angst opnieuw. Ik kan het echt niet helpen. Maar ik denk dan, "misschien heb ik het wel voor niets gemaakt". Stom hé.
En dan denk ik "oei ik heb hem niet veel voelen bewegen. Heb ik hem wel al gevoeld vandaag?" En zo van die dingen. Ik maak mezelf er zot mee. Ik heb hem ondertussen wel al gevoeld, maar toch hé. Pffff

Liefs,

Bokje

[lisa marie]

Bokje, ik ben nog lang niet zover, maar kan er perfect inkomen hoe je je voelt.

Ik krijg met de dag meer schrik...
Tot vorige week donderdag, toen ik de eerste bloedname heb gehad, voelde ik me zo rustig, ik wíst gewoon dat ik zwanger was, zelfs indien ik die urinetest dinsdag niet gedaan zou hebben.

Maar nu... het is zo lang tot donderdag, tot de tweede bloedname. Wat dan volgt, als alles goed is, weet ik niet. Zou ik dan de week erop al een echo hebben, of weer bloedname ?
Tja, en dan komt de volgende stap, 12 weken.
Gezien mijn leeftijd, volgende week 37 jaar, wil ik toch alle mogelijke testen laten doen.

Ik wil er zo van genieten, ik zal hoogstwaarschijnlijk maar 1 keer in mijn leven zwanger zijn, maar ik durf echt niet...

[MA]

He Lisa Marie,

Ik had om de 4 dagen bloedname (3x achter elkaar) en dan een week later op 6,5 week echo. dan weer 2 weken later...Ik ben 39j maar weet niet of ik testen ga laten doen, denk momenteel van niet. Groetjes, Audrey

[Sterretje]

Bokje,

Ik ga nu op naar de 23 weken en kan nog niet met zekerheid zeggen dat ik mijn babytje elke dag voel.
Er zijn momenten, in de voormiddag, als ik rustig op bureaustoel zit, dat ik babytje voel (zoals plofjes en blubjes in de buik) en heel soms voel ik het 'savonds in de zetel of in bed. Soms voel ik helemaal niets.
Het rare is dat ik mij helemaal geen zorgen maak. Ik maak mezelf wijs dat ik een beetje een 'speklaag' heb en dat het beebje nog niet krachtig genoeg kan schoppen om het echt effectief te voelen.
Er komen geen angstgevoelens bij te pas, maar ik denk dat het een soort van 'ontkenning' of zelfbescherming is. Ik wil mezelf niet onnodig verdriet aandoen, maar ergens onbewust wil ik het ook niet afgeven hoor.
Mijn troost is, dat als ik even begin te twijfelen, ik de angelssounds erbij neem en vlug op zoek ga naar de hartslag. Als ik dat hoor, zijn alle twijfels weer weg, hoewel, dan hoop ik maar weer dat ik het niet verwar met mijn eigen hartslag die ik via de buikslagader soms meen te horen
Ik troost mezelf met de gedachte dat ik het 'binnekort' nog genoeg zal voelen stampen en dat ik nu nog even van de 'rust' moet genieten.
Het is maar in hoeverre je het kwelduiveltje toelaat zeker ?
Lisa marie, in het begin is het altijd die onzekerheid hé. Je verwacht nog altijd 'bloed te zien verschijnen' en de periode tot je volgende bloedname duurt eindeloos.

Wachten en nagelbijten is het enige dat je kan doen, de natuur moet nu zijn gang gaan!

[wat is er mis?]

Sterretje,

Ik ben blij voor je dat je jezelf kan troosten. Ook al is het uit pure zelfbescherming.
Mijn reactie is ook zelfbescherming, maar dan bescherming tegen eventueel verdriet. Maar hoe kan je je daar dan weer tegen beschermen. Och, we kunnen het toch niet veranderen. We zijn wie we zijn, en we zijn een deel gevormd door de periode voor de zwangerschap.
En tot 24weken is het niet noodzakelijk om je baby dagelijks te voelen. Zo is me gezegd bij de gynaecoloog. Vanaf 24wkn wel. Ik voel hem dagelijks hoor, maar als hij even op zich laat wachten en het angstmonster iets meer me in zijn greep heeft, slaan de twijfels toe.

Lisa Marie,
De beginperiode van angst is nog iets erger dan deze van nu. Alé ik vond dat toch. Die eerste 12wkn lijken eindeloos te duren. Ook nu gaat het nog vrij traag, maar het is niet meer te vergelijken met in het begin. Dan is het echt aftellen tot de volgende bloedafname. Aftellen tot de eerste echo. Aftellen tot .... Veel aftel"genot" . Probeer zoveel mogelijk als je kan te genieten.

Liefs,

Bokje

[Loeki]

Omarm dat angstmonster Bokje, tis een deel van je hé. Soms moeten we dat idd aanvaarden, dat maakt alles al een stuk makkelijker. Ok, je bent nu eenmaal iemand die dan snel angstig is tijdens de zwangerschap. Reden te meer om extra te genieten van de goeie momenten. En de slechte, tja, die moet je er dan maar bijnemen, en misschien kan je uiteindelijk toch je schouders ophalen en zeggen "daar is het angstmonster weer, dat stukje van mezelf dat ik niet zo graag heb".

Nu ben ik natuurlijk benieuwd naar je geboortekaartje. En het is niet stom om zo te denken. Het hoort bij je. Je angstmonster krijgt dus ook een knuffel van mij (brrrr, stekelig ). Zo. Misschien voelt ie zich nu wat rustiger.

Ik heb eergisteren heel duidelijk een poosje vanalles voelen bewegen in mijn buik. En toen ik mijn hand daar legde wast gedaan. Mijn hart wil graag geloven dat het het beebje al is, maar mijn verstand zegt dat het nog veel te vroeg is en dat het iets anders moet zijn. Maar ik weet niet wat, het is iets nieuws. Ik tel geduldig (?) de weekjes af om te zien of het gevoel duidelijker wordt.

Sterretje ik denk dat het moeilijk is hoor de hartslag van je beebje te verwarren met die van jezelf. Dat doe je vast niet. Jouw hartslag is veel trager en maakt zo'n echt whoesj geluid. Kheb het zelf nog niet geprobeerd, maar kan je het ritme niet controleren door je andere hand in je hals te leggen ofzo, zodat je je eigen hartslag in je hals voelt? Zou je dan niet het verschil duidelijk merken als je twijfelt?

Ik had 't ook Lisa Marie. De eerste dag rustig, en daarna in meer toenemende mate nerveus. En dan na de tweede bloedname weer een dagje ok en dan weer nerveus. Die eerste weken waren heeeeeeeeeeeeeel lang. Vanaf 10 weken was het iets beter bij mij, maar kvind het moeilijk te zeggen, het gaat wat op en af. Vaak is het gewoon een moeilijke periode, maar ze gaat voorbij! De vele echo's hebben mij er ergens doorgeholpen, anderzijds, als ik ze niet had gehad, was ik wellicht meer verplicht geweest erin te berusten en was ik misschien ook rustiger geweest.

[wat is er mis?]

Loeki, ik voel het ook aan als iemand die sneller angstig is dan iemand anders. Ergens vind ik dat jammer, maar ik kan het echt niet helpen. Dus ja, waarom het niet een stuk aanvaarden.
En eik, liever jij het angstmonster omarmen dan ik zenne
En nee hoor, je krijgt geen preview te zien

Ik weet niet wat je voelt Loeki, maar ik denk dat het idd nog te vroeg is om hem/haar te voelen. Hoeveel weken ben je nu precies? Maar op een dag wordt het idd echt duidelijk. Een cliché-antwoord waar ik zelf de pieren van kreeg, want "op een dag", "pfff wanneer komt die dag". Maar hij komt zenne Loeki. Hij komt.

Liefs,

Bokje

[Loeki]

Twas de stekeligste en slijmerigste knuffel die ik in tijden gedaan heb, maar ik doe dat voor jou Bokje! Met plezier hoor.

Tuurlijk is het ergens jammer, maar het is nu gewoon zo, we kunnen niet alles kiezen in het leven hé. Je bent wie je bent, en al kan je werken aan je "scherpe kantjes", er zal altijd wel iets blijven zitten.

Allee, geen preview! Ik nu teleurgesteld hoor. Misschien wil je 't wel posten op je blog als 't zover is? Geboortekaartjes horen we pas te zien na de geboorte hé. Ik zal wel geduld hebben. Van zulke wachtmonstertjes neem ik er 10 van voor 't ontbijt.

Kben nu 15 weken en een paar dagen... 't Zal WACHTEN zijn. Ach, tis wel leuk wachten. Meer een verwonderd afvragen van "zou 't nu of zou 't nu niet". 't Valt nog mee tot nu toe. Kheb al ergere wachtmonsters klein gekregen...

[lisa marie]

Oh jongens toch, dat angstmonster wil maar niet vertrekken, nu valt het me 's nachts al lastig. Sinds een paar dagen schiet ik 's nachts in paniek wakker, en denk ik dat ik vergeten ben iets van medicamenten in te nemen. Ik moet dan echt voor mezelf opsommen 'de utrogestan is opgestoken, en foliumzuur heb ik ook genomen'. Tijdens en voor de stimulaties had ik dat ook altijd. In de eerste wachtweken niet, en nu begint het weer.

En dan heb ik ook nog slecht gedroomd : Ik kreeg de bloedresultaten te zien. Precies op een scherm, en die resultaten vernieuwden zich om de minuut (zoals wanneer je op de site van de Tijd naar de Bel 20 aan het kijken bent).
Het waren onnoemelijk veel cijfertjes. De hcg sprong van 40 naar 30 en bleef dan constant op 30. En dan nog andere getalletjes en woorden…
Brrrr… ik hoop maar dat dat geen slecht voorteken is.

Ik voel ook nauwelijks iets. Mijn borsten zijn wel een beetje pijnlijk, misschien van het constant voelen of ze nog wel anders voelen. Maar ik ben niet misselijk (is misschien te vroeg ? ). Vorige week was mijn buik wat gezwollen, dit is nu ook verdwenen.

Dat het maar rap morgenavond is, en we goed nieuws krijgen, dan ben ik toch eventjes gerust, en dan zal het weer beginnen….

Duimen hè !!!

[Loeki]

Das 't angstmonster dat in je dromen kruipt Lisa Marie, jaja, tzit ook daar, laat je niks wijsmaken!! En die 40 en die 30, daar komen gewoon morgen twee nulletjes achter te staan!

Je hoeft echt echt niks te voelen, ik voelde ook zo goed als niks voor 6 weken en dan nog...

Ik heb eigenlijk hartelijk gelachen met je eerste paragraafje. Ik had PRECIES hetzelfde! Dan werd ik 's nachts wakker, rechtop in bed, van sh*t, moest ik geen pregnyl??? Of ik ben de Menopur vergeten!!! Tja, afkickverschijnselen...