Uitgerekend maart - april 2017

[StephanieH]

Veel succes en sterkte Maya , hopelijk vinden ze snel wat het is en kunnen ze jullie snel helpen

[MayaM]

Ik twijfel toch nog sarahke.. de ochtenden gaan eigenlijk goed. Weinig tot geen gehuil. Het begint vanaf de namiddag.
Inslapen gaat ook niet makkelijk. Stoelgang maken is moeilijk: niet iedere dag of 1x per dag. Voorafgaand aan gehuil en geduw en gezeur (ondanks platte stoelgang).
De uitslag komt in vlagen over de dag: soms heel erg, dan weer bijna weg.

Zoals ik al zei: ik weet het gewoon niet meer!

Hij krijgt nan AR hypo allergeen...

[Liesbeth88]

Och da's jammer... Hopelijk kunnen ze inderdaad snel zeggen wat er scheelt en hoe het op te lossen valt.
Ik kan me voorstellen dat je energie op is, tis ook emotioneel zwaar denk ik.

Wij zijn ondertussen ook naar de kinderarts geweest voor de krampen, en zijn begonnen met nieuwe medicatie: infacol. Hij hoorde duidelijk veel gerommel van lucht in de darmen, die dan de krampen veroorzaken. Kinderarts zei ook dat dit idd een typische periode is, maar dat die gemakkelijk tot hun 3 maand kan aanslepen... we leven op goeie hoop...

[MayaM]

Hier enkele weken terug goed resultaat met infacol liesbeth!

[Sarahke82]

Hier ook veel last van rommelende darmpjes, krampjes en windjes. De infacol helpt wel iets, maar niet veel. Onze kinderarts zei ook dat een zwangerschap beter 3 maanden langer duurt
Ik vind die eerste weken echt zwaar. Baby's horen veel te slapen bv. Maar die van mij is zo onrustig sommige dagen dat daar weinig van in huis komt. Nog 9,5 week!

[MayaM]

Ben blij dat jij het uitdpreekt sarahke, dat het zwaar is.

Ik heb er ook moeite mee...

Zou het dan echt opeens allemaal beteren na die beruchte 3 maanden?

[Liesbeth88]

Hij heeft nu 2 dosissen gehad, nog veel krampjes maar wel minder gebrul.
Hij komt overdag ook weinig tot slapen tegenwoordig, maar haalt dat gelukkig in tijdens de nacht. Hij slaapt tusden de voedingen door flink.

Tis idd niet allemaal rozengeur en maneschijn... die roze wolk ben ik ook nooit tegen gekomen .

[Sarahke82]

Het wordt echt gemakkelijker hoor. Vanaf 3 maanden betert het stilaan. Ik vond met Gust het eerste jaar het zwaarst. Daarna begon ik het leuk te vinden. Baby's zijn niet simpel. Maar toch zie je ze graag. En die liefde heeft ervoor gezorgd dat ik toch nog een tweede wou
Het komt goed hoor! Beloofd

[MayaM]

Ik vind het heel moeilijk om uit te spreken maar ik heb precies nog geen band met hem.
Ik ben te gefocust op zijn verzorging en gehuil.
Ik kan nog niet echt genieten van hem....
Ik ben ook wel enorm gestresst en moet echt dringend meer ontspannen worden.

Hier resultaat van het onderzoek: geen reflux! Hiep hoi!
Nu hebben we speciale melk mee voor koemelkeiwitallergie en we moeten dat potje volledig opgebruiken en normaal zou je al verschil moeten zien na 3 flessen: een rustiger, ander kind.
Ik heb er nu 2 gegeven. Hij is rustiger ja... niet meer zo gehuild. Hij heeft zich in stilte kunnen bezighouden lange tijd.
Toeval??? Of toch echt wel???
Zo moeilijk in te schatten!! Konden ze dat maar in het bloed zien ofzo...

[Sarahke82]

Maya, jouw gevoel is doodnormaal hoor. Ik heb bij Gust veel gedacht 'waar ben ik aan begonnen' Genieten van een huilbaby kan je niet. En die band had ik ook niet de eerste maanden. Ik voelde me verschrikkelijk en een slechte mama. Je wordt ook niet altijd gehoord en geholpen. Gelukkig bij jouw dokter wel! Het komt echt goed. En binnen een paar weken denk je helemaal anders.

[MayaM]

Thx sarahke!

Ik heb het net ook durven uitspreken bij mijn moeder dat ik geen band voel met hem.
Ik weet gewoon echt niet hoe dat komt. Ik stelde bepaalde verwachtingen en die komen nu niet.
Maar toch wil ik het allerbeste voor hem he.
Ook het feit dat mijn man en ik nu langs elkaar heen leven.
Ik voel mij absoluut niet goed in mijn vel in mijn "after zwangersschaps"lijf.
Ik durf niks ondernemen met hem (bezoekjes, shoppen) omdat ik bang ben dat hij gaat huilen.

Ik zit echt op een dieptepunt en heb net ook serieus naar mijn voeten gehad van mijn moeder dat ik dringend terug positief moet worden.
Ik geef ze gelijk... maar dat zal tijd vergen.
Ik vraag mij af waar ik mezelf verloren ben afgelopen tijd.

Ik moet me herpakken! Ga ik dit alleen kunnen of heb ik hulp nodig...
Zou ik mijn psychologe weer raadplegen van tijdens ons traject. Ik weet het niet zo goed...
Maar ik moet weer zen worden!

[Sarahke82]

Ik heb professionele hulp gezocht. Wij hebben als koppel heel diep gezeten. Mijn vriendin ging de eerste sessies ook mee. De psychologe zei ook dat deze gevoelens heel normaal zijn. Je functioneert nimmer normaal. Je leven wordt geleid door de (huil)baby. Je bent onzeker, bang en doodmoe... Niet bevorderlijk voor jezelf, dus ook niet als koppel.
Wij deden Gust regelmatig een avond/nacht weg en gingen dan samen iets doen. Ondanks Gust een huilbaby was vond ik het erg moeilijk om hem achter te laten. Maar je hebt dat echt nodig hoor.
Al hoop ik dat jullie sneller geholpen zijn als wij toen.

[MayaM]

We zijn ondertussen weer 2 flesjes verder en zoonlief heeft nog steeds niet gehuild.
Net lag hij tevreden te "vertellen" en te lachen.
Ik heb hem dit nog nooit zien doen!
Zijn gezichtsuitdrukking is anders.
Ik ben nog terughoudend.

Mijn mama is net hier geweest en zei ook dat hij anders is . Andere uitdrukking en zijn gedrag ook.

De tranen sprongen in mijn ogen toen hij zo lachte...

Ik kijk het nog aan... maar ik ben voorzichtig positief...

Koemelkeiwitallergie dus...

[Liesbeth88]

Fijn dat je vooruitgang hebt, Maya!
Ondanks die infacol dat ik al 2 dagen gegeven heb, nog veel huilbuien. Wel al minder hardnekkig denk ik, want hij is sneller te troosten. Ik stel mijn hoop op de bijsluiter: Die zegt dat het nemen van de medicatie gedurende langere tijd, beterschap op lange termijn moet brengen...
Hoe vaak ik ook al de opmerking gekregen heb: "t is je jongen hé... " alsof daarmee alles opgelost is

Ik herken jullie gevoelens ivm de band met je kind. Die is bij mij ook serieus moeten groeien. Ik heb vaak gehuild tijdens die eerste weken omdat ik dat fameuze moedergevoel niet ervaarde en me daardoor enorm ondankbaar en schuldig voelde. Blij dat dit toch niet zo abnormaal is!

[EKM81]

Maya, een hele,dikke knuffel voor jou! Ik heb nog maar sinds deze week de gedachte dat ik begin te genieten. En dat is omdat hij niet meer hele dagen huilt. De osteopaat en de druppels probactiol deden wonderen. Ook ik kreeg tranen in Mn ogen toen ik hem een paar dagen terug zag lachen met zn speeltjes in zn wuppertje. Naar buiten gaan met hem heb ik de laatste week ook ni echt meer gedaan uit schrik voor huilbuien. Vanmiddag ga ik naar mn mama en samen naar de winkel. Als ik met 2 ben voel ik me veel geruster. Ik geef mezelf terug tijd om dit wel alleen te durven. Gisteren ben ik alleen met hem naar de osteopaat geweest, hem meegenomen naar de bank om geld af te halen en dat voelde al als een overwinning. Kleine stapjes.

Ik heb moeite let de term 'huilbaby', omdat ik het gevoel heb dat er wel altijd een achterliggende reden is, maar dat dokters soms gewoon niet verder zoeken of het idd niet serieus nemen. Ik duim voor jou Maya en voor iedereen hier dat het huilen snel voorbij is. Mijn tip die voor ons hielp is echt de osteopaat en probactiol!