Dankjewel allemaal. Ik duim dat het bij jullie ook voor binnenkort is! Het mamagevoel is onbeschrijfelijk, alsof het er altijd geweest is.
Nu, mijn bevallingsverhaal..
Vorige week woensdagavond heb ik rond middernacht een ballonkatheter + gel gekregen. Door een 'kink' in mijn baarmoederhals bleek de plaatsing ervan geen sinecure. Nadat de assistent-gynaecoloog en vroedvrouw een paar keer zowel manueel als met de eendenbek geprobeerd hadden, werd het diensthoofd materniteit erbij geroepen - waarna het na 3x toch lukte. Straf begin, dacht ik nog.
Ik werd een uurtje aan de monitor gelegd en mocht nadien terug naar mijn kamer op materniteit om nog wat te slapen. Ik kreeg echter vrijwel onmiddellijk stevige (rug)weeën om de 1.5 min en mocht daarom om 3u 's nachts terug naar verlos om te kijken of de ballon al gezakt was.. Geen beweging, dus ik terug (te voet) naar materniteit om nog een paar uurtjes te puffen. Om 6u mocht ik (met serieus veel pijn) terug naar verlos, om daar opnieuw te horen dat de ballon nog steeds goed hoog en vast zat. Mijn gynaecoloog werd gebeld en er werd beslist om 'bij te rijpen'. Ik moest op verlos blijven en moest nog eens 4 uur wachten met een nieuwe lading gel. Zo gezegd, zo gedaan, maar toen ze om 10u zagen dat de ballon nog steeds niet was gezakt, heb ik echt alles en iedereen vervloekt.
Mijn gynaecoloog is naar het ziekenhuis gekomen en brak mijn vliezen (zonder dat er ontsluiting was) om het toch wat op gang te brengen. Een redelijk pijnlijk gebeuren.
Enfin, ik kreeg eindelijk mijn epidurale, maar voelde vreemd genoeg weinig verbetering. Eerst werd ik wat gesust met de idee dat het nog moest inwerken, maar toen ik om 14u (twee uur later!) nog steeds enorm veel pijn voelde, begonnen ook de vroedvrouwen zich vragen te stellen. (Mijn vriend was zelfs al om een keizersnede gaan vragen
) De anesthesist weigerde terug te komen, dus hebben ze naar zijn baas gebeld om het toch voor elkaar te krijgen. De man is onder lichte dwang teruggekeerd, stelde vast dat enkel mijn benen verdoofd waren en stak de epidurale een tweede keer. Ik was echt 'op' na 14u zonder pijnstilling, had 38,5 graden koorts op de warmste dag van het jaar en kreeg 5L aan baxters om de koorts te laten zakken - waardoor mijn hele lichaam begon op te zwellen. Ik kreeg dan ook nog een extra baxter aangezien ik GHB-positief was (multiresistente variant), hetgeen voor hartkloppingen zorgde.
Uiteindelijk begon de epidurale te werken (hoe zalig was dat! - Kan ik IEDEREEN aanraden) en kreeg ik van de gynaecoloog de tijd tot 20u om tot volledige ontsluiting te komen. Zo niet, werd het een keizersnede. Deze keer reageerde ik gelukkig wel goed en rond 20u startte de bevalling. Bij aanvang van het persen, bleek onze dochter plots een sterrenkijkertje te zijn, waardoor de zuignap er aan te pas kwam en ik down under serieus geknipt ben. Ik heb vervolgens een bloeddrukval gedaan door het bloedverlies en heb nog 24u baxters gekregen om dit wat terug te dringen. Flo bleek ook 38°C koorts te hebben en werd even meegenomen door de pediater, maar alles was gelukkig in orde.
Een lastige bevalling dus, maar ze was het ZO waard! - al zal een tweede zwangerschap toch niet voor direct zijn.
Flo doet het thuis heel goed. We hebben veel steun aan onze zelfstandige vroedvrouw. Zeker bij de borstvoeding komen er veel vragen kijken. Mijn melkproductie verloopt zodanig goed dat Flo niet kan volgen en ze zich telkens verslikt. De ene keer wil ze 2.5u tussen de voeding, de andere keer 4,5u. Verder slaapt ze ook héél goed overdag, en iets minder 's nachts (tot mijn grote spijt).
Lang leve de middagdutjes!
Ik ben benieuwd hoe het met jullie gaat en volg de laatste dagen/weken op de voet!
