dagelijkse confrontatie op het werk

[liezeke]

heej ladies,

amai, jullie maken nogal wat mee op jullie werken!
op mijn vorig werk (waar ik wegens crisis en pediatrie brengt niets op mocht gaan), liet mijn collega (ongeveer zelfde leeftijd als ik) waar ik goed mee overweg kon, me net voor mijn vertrek weten dat ze met icsi ging beginnen. ik viel achterover. help! heb ik eigenlijk een hele tijd mijn adem ingehouden en blik gefixeerd op een groeiend buikje hopend dat ik niet naast een zwangere moest werken... en kwam er meteen alles bij mij ook uit.
en zij die als ik ziek was dacht; 'oh nee, ze is toch niet zwanger...' sindsdien zijn we partners in fertility!
op mijn ander werk (ik werkte op twee plaatsen) was een echte babyboom aan de gang maar omdat ik met kinderen werk worden zwangeren meteen preventief verwijderd. bleven alleen diegenen die zwanger wouden worden maar waar het niet bij lukt over. een mini verdwaalde ooievaars nestje.
sinds ik dus mijn jobs kwijt ben ben ik ook een beetje verdwaald maar gelukkig zijn de zwangeren op mijn werk geen 'zagende' zwangeren maar lief en rustig (zonder te veel drama).
ze zijn er ook hoor, die minder vruchtbaren! bij elke zwangere die in mijn blikveld komt denk ik ; ' vast wel één van de 6';)

[Wendel]

niet op mijn werk, maar op dat van Ventje:
zijn collega (stukske jonger dan Ventje) is in april getrouwd, en ze hebben altijd van de daken geschreeuwd dat ze er daarna zouden 'aan beginnen'..

Nu is de vrouw van zijn collega gister op ziijn werk geweest, en ze vroeg aan Ventje:
- En? Na jullie trouw dan kindjes? (Ventje en ik trouwen in juni 2010)
- Aja, we zullen wel zien, we zijn niet gehaast.. En jullie?
- Hihi, wij zijn al goed bezig zenne - met een vette knipoog...

I hate it!! Hoe durft ze te denken dat het zo vanzelfsprekend is!!! Ocharme Ventje eenmaal dedie gaan zwanger zijn..
En ik zie het al weer voor mij! Bij hén zal het wel weer vlug gaan!!

En ja hoor, ze zijn zwanger en verwachten hun eerste kindje van samen voor maart..
Dus, de voorlaatste trouw waar we naartoe geweest zijn was in september 2008 (die hun eerste spruit is uitgerekend voor september 2009) en de laatste trouw op onze kalender was in april 2009 en die zijn nu dus voor maart 2010.. Allebei pas gestopt met de pil rond hun trouwdatum..

En wij??? Ja, bij ons is er natuuuurlijk nog niets onderweg (behalve traantjes dan..)

[JD]

Hey Wendel,

Veel sterkte! Wij hebben er ook zoveel voor ons zien passeren, sommigen zelfs voor de tweede keer.
Het is elke keer opnieuw zeer confronterend, het went nooit, ook niet nu we zwanger zijn!

Geef de moed niet op, het kan!

[liezeke]

heej wendy,

op mijn nieuw werk zijn er twee zwanger maar die zijn zo lief zwanger! jawel, ze bestaan ook, de lieve zwangeren ook al is het hen meteen gelukt.
ik heb gisteren zachtjes laten weten dat ik in hormonenbehandeling ben en dat niet alles 'juist' zit in mijn voortplantingsorgaan. ik was heel bang voor de reacties (ik werk ook tijdelijk en dat is zeggen dat je graag zwanger wil worden en er zijn niet veel managers die graag zwangeren hebben op de werkvloer dus ik dacht dat ik daarmee wel mijn volgend ontslag had getekend) maar niets bleek minder waar. iedereen reageerde superlief en begrijpend. het gaf me een heel warm gevoel. en meteen kwamen verhalen boven van onregelmatige cycli, hormonen en de voor velen onbegrijpelijke gevoelens en uitspattingen die de geven.
kbesef wel dat ik me nu enorm kwetsbaar heb opgesteld op de werkvloer maar vind het ook zalig 'verlost' te zijn van mijn 'geheim' en ben een 'lucky bastard' dat mijn zwangere collega's zo ongelooflijk lief zijn en ik zo ook een beetje mee-geniet van hun zwangerschap net zoals ik mee-geniet van de kinderen die ik behandel en mijn liefde voor kinderen kwijt kan en 1000 maal meer terugkrijg van hen!
liesje

[Sterretje]

Lieve Wendel,

't is triestig hé, dat je dat moet meemaken, voor de zoveelste keer

Het leven kan hard zijn (speciaal voor ons). en het went nooit. Het nieuws komt op je af en komt aan als een hamerslag.

Blijft het positief in, bereid je voor op eigen huwelijk en kom hier af en toe maar eens mopperen!
xxx

[Vereltje]

Hey Wendy, ik snap dat het pijn doet, zeker omdat ze er zo vanzelsprekend vanuit ging dat het wel vanzelf ging lukken. Das normaal dat je daar megajaloers van wordt! Grrrr waarom toch he!

[Dieke]

Ja, da's niet leuk, hé, Wendel... Toen ik ontdekte dat mijn eerste ICSI woensdag mislukt was, moest ik nog gaan werken, en dan stap ik toch niet in een lift met een zwangere dame??? Pffffff, 't was effe slikken, weeral. Maar goed, nu de hormoontjes weer stilaan normaal doen na die eerste kuur, kan ik het wat beter (een heel klein beetje beter ) relativeren.

Ik had ook nooit gedacht dat het me zo zou raken, hoor. Mijn schoonzusje bevalt in augustus van haar tweede prutske: awel, ik ben gezond (wasda?) jaloers.

Ze heeft ook ineens haar ontslag gegeven, en gaat nu lekker van babyworld genieten... En ik zit hier elke dag te werken als een gek (cost cutting en ik doe nu het werk voor twee) en probeer dan nog eens ICSI ook te doen. En da's verdomd zo moeilijk, want ik wil zeker nu niet mijn job verliezen door te verkondigen dat ik mogelijk een toekomstige mama ben. 't Was al moeilijk genoeg om vrij te krijgen voor de behandeling, zeker als je weet dat ik de enige ben die een bepaalde functie kan...

Maar enfin, gewoon om te zeggen dat ik erg blij ben voor jou, Liezeke, dat je je hartje kon luchten op het werk. Hier is het oog om oog, tand om tand, en dan kan ik je verzekeren dat je tussen die stress en tussen je behandeling in, echt soms een wrakje bent.

En als die combinatie niet meer te verdragen is, van stress op werk en ICSI, dan kies ik verdorie resoluut voor het tweede, hoor

[Wendel]

Groot gelijk, Dieke! Je (toekomstige) gezinnetje gaat voor op elke job vind ik! Al is dat in de praktijk wel moeilijk te realiseren..

Ik ben ook jaloers op je schoonzusje Moet toch wel moeilijk zijn om het van zo dichtbij mee te maken dan.. (kom in augustus maar extra veel hier op het forum!)

Pfff, ik wil ook!!!! Zo voelt het gewoon vandaag.. Aan de andere kant kan ik gewoon helemaal niet zeggen "ik wil NIET dat zij.." Dus er blijft toch een sympathiek kantje over aan mijn jaloezie

Tja, en dan stilstaan bij het feit dat ik vorig jaar dacht dat ik tegen nu wel in bevallingsverlof zou zijn.. Zo naïef..

Dikke knuffel voor de mislukte ICSI, Dieke..

Wendy

[Vereltje]

Wendy, dat is toch helemaal niet naïef! Bij vijf op zes koppels lukt het wel gewoon vanzelf he, waarom zou je er dan al op voorhand vanuit gaan dat het niet gaat lukken!

Ik heb wel even geluk, de twee zwangeren die hier nog liepen dik te wezen zijn nu allebei thuis, dus die kom ik niet meer tegen.

[wat is er mis?]

Wendy, ik had dat ook zenne. Ik dacht "dan krijg ik een kindje, dan wordt mijn baby geboren, dan ben ik thuis". Maar het is ook niet uitgekomen. Nee, mijn collega heeft het afgenomen. Zij was thuis als ik "gepland" had thuis te zijn. En bij haar was het dan direct prijs, ze wist het zelfs pas na 3,5 maand omdat ze dacht dat het nog het uitwerken was van de pil dat ze haar regels maar niet kreeg.
Dus Wendy, je bent niet naïef. Want dan ben ik dat ook (heb het mezelf ook vaak verweten )

Liefs,

Bokje

[liezeke]

Goh Wendy,

Hoeveel keer ik al mijn 'bevallingsdatum' heb uitgerekend en alles al gepland...
Ben ook naïef maar is dat niet mooi? Naïeve mensen hebben nog dromen hé.

Kop op meid,
volgend jaar zijn we lekker samen zwanger, deal?

liesje

[Dieke]

Ja, Wendeltje, je bent helemaaaal niet naïef... Ik en mijn ventje zaten al te bedenken wie peter en meter zouden worden, en aangezien hij Nederlander is, of zij daar ook kindjes laten dopen, en of die het "peterschap / meterschap" kennen. We hebben ook al zitten bedenken hoe we het tweede kamertje van ons appartement zouden inrichten, en mijn mama kwam op de proppen dat als de eerste ICSI zou lukken, het baby'tje een rammeke zou worden, net als zij.

Dus ja, iedereen droomt, en ik denk dat dat niet eens zo slecht is... Waarom zouden wij ons niet eens lekker laten gaan op die roze wolk? Dat zei ik ook tegen mijn ventje... Ik zal niet zo spontaan tegen hem kunnen zeggen "ik ben zwanger" of wij zullen nooit met evenveel gemak een zwangerschapstestje kunnen doen... Dus waarom niet even gewoon wegdromen?

Hopelijk spreken we elkaar gauw op het "happy"-topic en beginnen we een nieuw antwoord met "Weet je nog toen we wat triest waren omdat het niet leek te lukken... En zie ons nu".

Maken we al een afspraak elkaar daar te zien?

Veel liefs,

Dieke

[Repelsteeltje]

Hier is het ook dolle pret.
De laatste zwangere zit ondertussen thuis met haar babietje. Toen zij zwanger was, heb ik ook zo vaak gedacht dat ik zwanger was (lange onregelmatige cyclussen)... Met mijn naieve kop heb ik toen ook wel af en toe laten vallen dat we 'aan het proberen waren'.
Al mijn naieviteit is ondertussen verdwenen, want begin deze maand hebben wij te horen gekregen dat er geen zaadcellen in mijn man zijn sperma zitten. Dat was een harde slag in ons gezicht en de dag nadien ben ik niet gaan werken.
Door omstandigheden weten mijn collega's dat ik niet gewoon ziek was die dag. Eén van mijn collega's, ik zie haar meer als een vriendin, weet een deel van het verhaal. Zij wordt elke dag geconfronteerd met vragen en opmerkingen: "weet jij wat er met haar aan de hand is", "wat zou dat toch zijn dat wij dat niet mogen weten", "wat is ze toch vrolijk vandaag, dat klopt toch niet", ...
Sinds dat ik dat weet, is al mijn twijfel weg of ik iets van onze vruchtbaarheidsproblemen zou vertellen op het werk. Ze zijn allemaal gewoon uit op een sensationeel verhaal.
Haha, ik laat ze allemaal broeden op hun nieuwsgierige curieuze neuzen

Groetjes!

[Wendel]

Groot gelijk Repelsteeltje

Soms zit ik ook inwendig te gieren als ik op hun gezicht de interne strijd zie tussen 'ik ben zo nieuwsgierig, zou ik er eens achter vissen' en 'goh, het zijn eigenlijk mijn zakens niet, ik ga er niet achter vragen'. Hilarisch gewoon

Tja, we moeten toch ergens plezier aan beleven hé..

Welkom op het forum, trouwens, jammergenoeg..

Greetz,
Wendy

[Dieke]

Welkom, hoor... En laat die collegaatjes zoals Wendel al zei maar goed sudderen in hun nieuwsgierigheid.

Toen ik regelmatig op echo en bloed moest, en dan een week na de PU thuis was, dan vroegen ze hier ook "en oei, 't is toch niet te erg" of "ah, en waarvoor onderga je die ingreep". Pffffff, laat ze maar lekker gissen, ik zeg niets... Een sensationeel verhaal is altijd geestig, maar niet op onze kap, hé!

Maar hoe ziet je behandeling er dan verder uit, Repelsteeltje? Zijn er helemaal geen zwemmertjes te vinden?

Knuf,

Dieke