Dag Anna,
Ik heb zelf ook enkele jaren geworsteld met de vraag of ik alleen een kind zou proberen te krijgen. Ik verlangde er heel erg naar om het samen met een partner te kunnen doen, maar mijn leeftijd dwong me jammer genoeg om de keuze te maken.
Het was ergens een hele opluchting toen ik de knoop heb doorgehakt om er alleen aan te beginnen. Een partner kan je immers na je 40e nog tegen komen, een kind is al wat moeilijker
Dat was mijn redenering tenminste. Ik zou er te veel spijt van hebben als ik het niet zou proberen nu het nog kan, en dan vooral omdat de juiste man op zich laat wachten.
Op m'n 40e ben ik begonnen met het traject in Jette. Uiteindelijk was ik bijna 41 voor ik effectief kon starten met de 1e poging (IUI). Die was meteen prijs, maar na een paar weken een miskraam gehad. Niet getreurd dacht ik, binnenkort heb ik wel meer geluk. Intussen heb ik nog 5 inseminaties gehad zonder succes en dan toch de stap gezet naar ICSI. Na 2 pogingen nog steeds niets, hoewel fysiek en medisch gezien alles perfect ok is.
Intussen ben ik 42 geworden en worstel ik heel erg met mijn leeftijd. Als het over een paar maanden nog niet gelukt is vrees ik dat een nog moeilijkere beslissing zich zal opdringen.
Mijn advies dus: als je verlangt naar een kind, ga er voor en wacht niet! Je leeftijd speelt echt wel mee in de slaagkansen besef ik nu.
Ik ken ook verschillende BAM-moeders die heel gelukkig zijn met hun keuzen. Uiteraard is het soms heel zwaar, maar dat weet je natuurlijk op voorhand.
Hopelijk heb je iets aan mijn verhaal. Ik heb heel lang dit soort forums gemeden, maar merk nu dat het wel kan opluchten om anderen hun verhaal te horen.
Veel moed met je beslissing!