Vandaag belde een vriendin waaraan ik vergeten was te zeggen wat er gebeurd is. Wel had ik haar laten weten dat we slecht nieuws van de gyne hadden gekregen. Vandaag belde ze me met de vraag of het platliggen wel mee viel. Zeer pijnlijk is dat.
Toen ik vandaag bij Luisa's grafje stond, viel me op dat ik het zo wel mooi vind. Het houtenkruis met haar naam op, de vele bloemen, licht en luchtig. Ik vroeg me af of ik wel een zerkje zal vinden dat ook aan die criteria zal voldoen. Hoe hebben jullie dit aangepakt? Waar vind ik info?
Tot nu toe heb ik nog een beetje bloedverlies. De gyne vertelde me dat dit wel twee maanden kon duren.
Is dat ook werkelijk zo?
Groetjes Lin
Groetjes Linda
20 weken en zwangerschap moeten afbreken...
-
kathleenchris
- Berichten: 293
- Lid geworden op: 8 februari 2007, 10:59
Hoi Lin,
Na de bevalling van Jelle was ik fysiek veel beter. Heel vreemd om voelen, dat een kind verliezen, je lichaam 'goed' voelt. Natuurlijk had de infectie daar iets mee te maken, maar toch.
Bezoekers, ze moeten je overvallen. Ik nam vaak de telefoon niet op omdat ik geen behoefte had. Toch als er plots iemand aan je deur staat, of iemand wilt echt vragen hoe het met je gaat, dan geet net dat terug veel moed ...
Ik had 6 weken bloedverlies. maar dit had ik steeds bij al m'n bevallingen, dus ik heb daar op zich nooit echt bij stilgestaan. Een stille getuige ...
Het grafje van onze schatten hadden we zelf ontworpen. Het was het laatste dat we zelf konden doen, dus wilde ik het persoonlijk en heel simpel houden. Inke had een blauw hardsteentje, met als rechtopstaande steen een kroontje met drie piekjes. Haar naam stond in een plexiglaasje gegraveerd met een tekening van Ruutje (Ruutje en Rube). Nu hebben we dit plaatje vervangen en staan Inke en Jelle samen vermeld (met Ruutje en Rube). We hadden dit besproken met diegene die grafmonumenten maakt. Op zich was het helemaal geen probleem en de prijs viel heel goed mee. Alleen duurde het naar mijn zin heel lang (kon het ook pas een half jaartje later bestellen, daarvoor wilde ik het precies ook niet echt), en eens het er was, vond ik het zo hard. Alles definitief voorbij ... Bij Jelle vond ik het heel goed dat hij bij Inke mocht.
Maar de verwerking van Jelle is compleet anders verlopen dan bij Inke ... deels door je ervaring, ...
Liefs,
Probeer van het mooie weer te genieten. Zon op m'n gezicht voelen, zie ik altijd als een kleine glimp van onze schatten. Dat doet zo', deugd. Ik heb nu een ligzetel .. een bezinningszetel dat genieten is van de natuur, de vogeltjes, de zon, ... bewust worden van m'n eigen lichaam, m'n gedachten ... ook al is het maar voor 10 minuutjes.
Kathleen
Na de bevalling van Jelle was ik fysiek veel beter. Heel vreemd om voelen, dat een kind verliezen, je lichaam 'goed' voelt. Natuurlijk had de infectie daar iets mee te maken, maar toch.
Bezoekers, ze moeten je overvallen. Ik nam vaak de telefoon niet op omdat ik geen behoefte had. Toch als er plots iemand aan je deur staat, of iemand wilt echt vragen hoe het met je gaat, dan geet net dat terug veel moed ...
Ik had 6 weken bloedverlies. maar dit had ik steeds bij al m'n bevallingen, dus ik heb daar op zich nooit echt bij stilgestaan. Een stille getuige ...
Het grafje van onze schatten hadden we zelf ontworpen. Het was het laatste dat we zelf konden doen, dus wilde ik het persoonlijk en heel simpel houden. Inke had een blauw hardsteentje, met als rechtopstaande steen een kroontje met drie piekjes. Haar naam stond in een plexiglaasje gegraveerd met een tekening van Ruutje (Ruutje en Rube). Nu hebben we dit plaatje vervangen en staan Inke en Jelle samen vermeld (met Ruutje en Rube). We hadden dit besproken met diegene die grafmonumenten maakt. Op zich was het helemaal geen probleem en de prijs viel heel goed mee. Alleen duurde het naar mijn zin heel lang (kon het ook pas een half jaartje later bestellen, daarvoor wilde ik het precies ook niet echt), en eens het er was, vond ik het zo hard. Alles definitief voorbij ... Bij Jelle vond ik het heel goed dat hij bij Inke mocht.
Maar de verwerking van Jelle is compleet anders verlopen dan bij Inke ... deels door je ervaring, ...
Liefs,
Probeer van het mooie weer te genieten. Zon op m'n gezicht voelen, zie ik altijd als een kleine glimp van onze schatten. Dat doet zo', deugd. Ik heb nu een ligzetel .. een bezinningszetel dat genieten is van de natuur, de vogeltjes, de zon, ... bewust worden van m'n eigen lichaam, m'n gedachten ... ook al is het maar voor 10 minuutjes.
Kathleen
-
Wendel
- Berichten: 1046
- Lid geworden op: 9 maart 2009, 10:45
Hallo vlindermama's,
Eerst en vooral, sorry dat ik zo kom binnenvallen in (jammergenoeg) 'jullie' forum.
Ik heb een CD in mijn auto zitten van het Ventje, en daarop staat een liedje dat bij mij spontaan de traantjes deed lopen en waarbij ik ook aan jullie moest denken.. Ik zet hier eventjes de tekst:
If I ever leave this world alive
I'll thank for all the things you did in my life
If I ever leave this world alive
I'll come back down and sit beside your feet tonight
Wherever I am you'll always be
More than just a memory
If I ever leave this world alive
If I ever leave this world alive
I'll take on all the sadness that I left behind
If I ever leave this world alive
The madness that you feel will soon subside
So in a word don't shed a tear
I'll be here when it all gets weird
If I ever leave this world alive
So when in doubt just call my name
Just before you go insane
If I ever leave this world
Hey I may never leave this world
But if I ever leave this world alive
She says I'm okay; I'm alright,
Though you have gone from my life
You said that it would,
Now everything should be all right
She says I'm okay; I'm alright,
Though you have gone from my life
You said that it would,
Now everything should be all right
Yeah should be alright
Ik vond het heel pakkend, maar ergens ook wel troostgevend en wou dit gewoon met jullie delen.
Weet dat er mensen zijn die veel aan jullie denken!
Dikke knuffel,
Wendy
Eerst en vooral, sorry dat ik zo kom binnenvallen in (jammergenoeg) 'jullie' forum.
Ik heb een CD in mijn auto zitten van het Ventje, en daarop staat een liedje dat bij mij spontaan de traantjes deed lopen en waarbij ik ook aan jullie moest denken.. Ik zet hier eventjes de tekst:
If I ever leave this world alive
I'll thank for all the things you did in my life
If I ever leave this world alive
I'll come back down and sit beside your feet tonight
Wherever I am you'll always be
More than just a memory
If I ever leave this world alive
If I ever leave this world alive
I'll take on all the sadness that I left behind
If I ever leave this world alive
The madness that you feel will soon subside
So in a word don't shed a tear
I'll be here when it all gets weird
If I ever leave this world alive
So when in doubt just call my name
Just before you go insane
If I ever leave this world
Hey I may never leave this world
But if I ever leave this world alive
She says I'm okay; I'm alright,
Though you have gone from my life
You said that it would,
Now everything should be all right
She says I'm okay; I'm alright,
Though you have gone from my life
You said that it would,
Now everything should be all right
Yeah should be alright
Ik vond het heel pakkend, maar ergens ook wel troostgevend en wou dit gewoon met jullie delen.
Weet dat er mensen zijn die veel aan jullie denken!
Dikke knuffel,
Wendy
-
K'tje
- Berichten: 1104
- Lid geworden op: 7 april 2008, 15:46
Wendel, bedankt, is inderdaad een mooie tekst.
Lin,
ik ervaarde het net zoals Kathleen, toen iemand echt wilde afspreken om langs te komen, wilde ik echt niemand zien. Maar als de bel hier ging en er onverwachts iemand aan de deur stond, dan voelden we ons achteraf altijd een beetje opgelucht, blij dat we ons verhaal nog maar eens konden doen, en blij dat weer iemand het aandurfde om ons te bezoeken.
Met het grafje kan ik helaas niet helpen, ons meisje werd gecremeerd, en haar urne staat in een urnekelder, deze zijn precies kleine vierkante stenen op de grond, natuurlijk allemaal gelijk... Maar we proberen om er echt iets unieks van te maken door de dingen die we bij haar grafje plaatsen.
Ik heb wel al ontzettend veel mooie dingen gezien online, oa op sites van vlinderkindjes, helaas. Maar er bestaat vast iets waarvan je zegt, dit is het.
Bloedverlies heb ik zo'n twee en een halve week gehad.
Nu vraag ik me af wanneer ik weer gewoon ongesteld zal zijn... Ik hoop dat m'n lichaam zich vlug terug normaliseert. Klinkt misschien gek, maar ik vind mijn mindere emotionele toestand nu al erg genoeg, wil van m'n lichaam niet te veel last momenteel.
Hier gaat het redelijk. Gisteren hebben we voor het eerst een uitstap gedaan met enkele vrienden, ik heb me geamuseerd, en vaak natuurlijk gedacht dat ik me eigenlijk niet mag amuseren, maar ik denk dat het wel normaal is... We hebben gelachen en zo, maar ook samen met de vrienden gehuild toen we het kaartje van Laura* toonden. We zijn zo trots, en tegelijk zo droevig dat ze niet meer fysiek bij ons is.
En dat vind ik wel goed, iedereen begrijpt ons volkomen als we huilen of erover praten (je ziet de meesten ook denken, oef, ze wil erover praten, heel raar) en niemand bekijkt ons raar als we eens meelachen met de rest.
Ik had eerlijk gezegd niet gedacht dat ik ooit nog zou lachen, die eerste dagen...
Zo zal ons leven er vanaf nu uitzien denk ik, het ene moment (redelijk) blij, en het volgende moment een traantje wegpinken. Maar da's niet erg, ik denk dat dit omgaan is met ons verlies.
Ik wens je heel veel sterkte, en ik hoop voor jou en je gezin dat jullie ook veel steun krijgen van iedereen om je heen. Ooit kan je weer genieten van de zon op je gezicht, zoals Kathleen schrijft.
Dikke knuffel aan iedereen hier!
K'tje
Lin,
ik ervaarde het net zoals Kathleen, toen iemand echt wilde afspreken om langs te komen, wilde ik echt niemand zien. Maar als de bel hier ging en er onverwachts iemand aan de deur stond, dan voelden we ons achteraf altijd een beetje opgelucht, blij dat we ons verhaal nog maar eens konden doen, en blij dat weer iemand het aandurfde om ons te bezoeken.
Met het grafje kan ik helaas niet helpen, ons meisje werd gecremeerd, en haar urne staat in een urnekelder, deze zijn precies kleine vierkante stenen op de grond, natuurlijk allemaal gelijk... Maar we proberen om er echt iets unieks van te maken door de dingen die we bij haar grafje plaatsen.
Ik heb wel al ontzettend veel mooie dingen gezien online, oa op sites van vlinderkindjes, helaas. Maar er bestaat vast iets waarvan je zegt, dit is het.
Bloedverlies heb ik zo'n twee en een halve week gehad.
Nu vraag ik me af wanneer ik weer gewoon ongesteld zal zijn... Ik hoop dat m'n lichaam zich vlug terug normaliseert. Klinkt misschien gek, maar ik vind mijn mindere emotionele toestand nu al erg genoeg, wil van m'n lichaam niet te veel last momenteel.
Hier gaat het redelijk. Gisteren hebben we voor het eerst een uitstap gedaan met enkele vrienden, ik heb me geamuseerd, en vaak natuurlijk gedacht dat ik me eigenlijk niet mag amuseren, maar ik denk dat het wel normaal is... We hebben gelachen en zo, maar ook samen met de vrienden gehuild toen we het kaartje van Laura* toonden. We zijn zo trots, en tegelijk zo droevig dat ze niet meer fysiek bij ons is.
En dat vind ik wel goed, iedereen begrijpt ons volkomen als we huilen of erover praten (je ziet de meesten ook denken, oef, ze wil erover praten, heel raar) en niemand bekijkt ons raar als we eens meelachen met de rest.
Ik had eerlijk gezegd niet gedacht dat ik ooit nog zou lachen, die eerste dagen...
Zo zal ons leven er vanaf nu uitzien denk ik, het ene moment (redelijk) blij, en het volgende moment een traantje wegpinken. Maar da's niet erg, ik denk dat dit omgaan is met ons verlies.
Ik wens je heel veel sterkte, en ik hoop voor jou en je gezin dat jullie ook veel steun krijgen van iedereen om je heen. Ooit kan je weer genieten van de zon op je gezicht, zoals Kathleen schrijft.
Dikke knuffel aan iedereen hier!
K'tje
-
Lin
- Berichten: 186
- Lid geworden op: 17 juli 2009, 15:48
Wendel, bedankt voor de tekst. Mooi!
Hoi K'tje en Kathleenchris,
gisteren zijn we, mijn twee ventjes en ik, er nog eens op uit getrokken. En ik heb ect genoten van deze dag. Maar om de vijf seconden dacht ik aan Luisa en hoe ze er ook bij zou moeten zijn, dat ik nog zwanger zou moeten zijn. Maar dan zag ik mijn zoontje genieten en dan kreeg ik automatisch een lach op mijn gezicht.
Soms denk ik, volledig onterecht dat weet ik, dat ik door mijn gedachten de zwangerschap heb onderbroken. Gedachten zoals: "Ik had liever een zomerkindje gehad" (Luisa's geboorte was uitgerekend voor 28 november) of dat ik bang had voor hetgene ging komen: twee jonge kinderen. Met Mauro heb ik echt afgezien de eerste 9 maanden. Ik had een doemscenario in mijn hoofd hangen. Maar Luisa was meer dan welkom.
Ik heb een ongelooflijke drang om terug zwanger te zijn. Na mijn eerste miskraam heeft het 6 maanden geduurd voordat ik terug mijn regels kreeg. Deze gedachte brengt me nu bijna tot wanhoop. Ik wil terug zwanger zijn, niet om Luisa te vervangen, maar om terug naar die tijd van hoop en vooruitzichten te gaan. Maar langs de andere kant ben ik als de dood om dit terug mee te maken.
Dikke knuffel
Lin
Hoi K'tje en Kathleenchris,
gisteren zijn we, mijn twee ventjes en ik, er nog eens op uit getrokken. En ik heb ect genoten van deze dag. Maar om de vijf seconden dacht ik aan Luisa en hoe ze er ook bij zou moeten zijn, dat ik nog zwanger zou moeten zijn. Maar dan zag ik mijn zoontje genieten en dan kreeg ik automatisch een lach op mijn gezicht.
Soms denk ik, volledig onterecht dat weet ik, dat ik door mijn gedachten de zwangerschap heb onderbroken. Gedachten zoals: "Ik had liever een zomerkindje gehad" (Luisa's geboorte was uitgerekend voor 28 november) of dat ik bang had voor hetgene ging komen: twee jonge kinderen. Met Mauro heb ik echt afgezien de eerste 9 maanden. Ik had een doemscenario in mijn hoofd hangen. Maar Luisa was meer dan welkom.
Ik heb een ongelooflijke drang om terug zwanger te zijn. Na mijn eerste miskraam heeft het 6 maanden geduurd voordat ik terug mijn regels kreeg. Deze gedachte brengt me nu bijna tot wanhoop. Ik wil terug zwanger zijn, niet om Luisa te vervangen, maar om terug naar die tijd van hoop en vooruitzichten te gaan. Maar langs de andere kant ben ik als de dood om dit terug mee te maken.
Dikke knuffel
Lin
-
MA
- Berichten: 3546
- Lid geworden op: 27 oktober 2008, 17:29
He lieve meiden allemaal,
Ik heb net zoals Kathleen en K'tje ook geregeld de telefoon niet opgenomen en de eerste 2 maanden bijna iedereen buiten gehouden. Als er iemand langskwam deed het gek genoeg inderdaad wel deugd. Wel heb ik meestal via mail contact gehouden...dan moest ik me niet groot houden en kon ik snotteren terwijl ik aan het schrijven was.
Terug naar buiten gaan, normale dingen doen, lachen, dat voelt in het begin inderdaad gek...maar dat hoort nu eenmaal bij het leven. En het is niet omdat je eens lacht, dat je je lieve schat vergeten bent.
Wat het grafje betreft, wij wilden ook iets heel luchtigs en licht. Uiteindelijk hebben wij gekozen voor een lichte natuursteen waarin in hele mooie sierlijke letters Renéetje is gegraveerd, haar achternaam en datum. Deze lichte steen staat op een donkergrijze boordsteen, die zo smal mogelijk gehouden is en waar vooraan een tekst in gegraveerd is. Binnenin is dit opgevuld met houtschors. Daarop staan nu een aantal planten maar je kan daar ook iets in planten. Verder hebben wij nog een beeldje van een konijntje laten maken die ook op de houtschors staat. ik heb ook een boompje met een soort van citrusvruchten en nog een grote plant met bloemen bij het grafje gezet om het zo vrolijk en zonnig mogelijk te maken. Wij hadden geen kruisje maar een lettertreintje met Renéetjes naam. 'k ga het nu terug opknappen en in huis zetten.
Ben blij te lezen dat jullie gisteren genoten hebben. Als je dat kan, kom je er terug bovenop.
Dikk knuffel Audrey
Ik heb net zoals Kathleen en K'tje ook geregeld de telefoon niet opgenomen en de eerste 2 maanden bijna iedereen buiten gehouden. Als er iemand langskwam deed het gek genoeg inderdaad wel deugd. Wel heb ik meestal via mail contact gehouden...dan moest ik me niet groot houden en kon ik snotteren terwijl ik aan het schrijven was.
Terug naar buiten gaan, normale dingen doen, lachen, dat voelt in het begin inderdaad gek...maar dat hoort nu eenmaal bij het leven. En het is niet omdat je eens lacht, dat je je lieve schat vergeten bent.
Wat het grafje betreft, wij wilden ook iets heel luchtigs en licht. Uiteindelijk hebben wij gekozen voor een lichte natuursteen waarin in hele mooie sierlijke letters Renéetje is gegraveerd, haar achternaam en datum. Deze lichte steen staat op een donkergrijze boordsteen, die zo smal mogelijk gehouden is en waar vooraan een tekst in gegraveerd is. Binnenin is dit opgevuld met houtschors. Daarop staan nu een aantal planten maar je kan daar ook iets in planten. Verder hebben wij nog een beeldje van een konijntje laten maken die ook op de houtschors staat. ik heb ook een boompje met een soort van citrusvruchten en nog een grote plant met bloemen bij het grafje gezet om het zo vrolijk en zonnig mogelijk te maken. Wij hadden geen kruisje maar een lettertreintje met Renéetjes naam. 'k ga het nu terug opknappen en in huis zetten.
Ben blij te lezen dat jullie gisteren genoten hebben. Als je dat kan, kom je er terug bovenop.
Dikk knuffel Audrey
-
kathleenchris
- Berichten: 293
- Lid geworden op: 8 februari 2007, 10:59
hoi Lin,
Nu na Jelle, kan ik echt genieten met ons drie, maar het is iets dat ik heb moeten leren. Maar het is dan wel intens.
Ik kan me zelfs niet meer voorstellen met een baby'tje. Er zijn toevallig nog drie andere kindjes geboren rond de uitgerekende datum van Jelle (zelfs eentje op die dag ...) en toch ... ik kan het me totaal niet voorstellen. ik kan de kindjes gewoon bezoeken zonder er echt problemen mee te hebben (zwangerschappen zelf als de pest vermeden hoor !! ). Dat vind ik zo vreemd. Ik wil de klik nog niet maken dat we met ons drietjes verder moeten, er is nog steeds die wens. Maar nu de behandelingsdatum nadert ben ik er als de dood voor.
Ik weet wel dat het niet voor dat kindje is dat ik 'bang' ben, wel de behandeling en wel de zwangerschap (als we zo ver geraken). maar het doet me zo hard twijfelen, dus laat het maar snel eind augustus worden !!!!
Audrey,
ik zie het zo voor mij, Reneétjes grafje ... het ziet er in m'n gedachten er prachtig uit !!!
Vreemd hé dat we toch wel heel wat gelijkenissen hebben in onze 'ervaringen'. Dat is altijd iets dat ik zo vreemd vond, maar tegelijk een troost dat het 'normaal' is!
K'tje
Houd je goed hé meid !!!
kathleen
Nu na Jelle, kan ik echt genieten met ons drie, maar het is iets dat ik heb moeten leren. Maar het is dan wel intens.
Ik kan me zelfs niet meer voorstellen met een baby'tje. Er zijn toevallig nog drie andere kindjes geboren rond de uitgerekende datum van Jelle (zelfs eentje op die dag ...) en toch ... ik kan het me totaal niet voorstellen. ik kan de kindjes gewoon bezoeken zonder er echt problemen mee te hebben (zwangerschappen zelf als de pest vermeden hoor !! ). Dat vind ik zo vreemd. Ik wil de klik nog niet maken dat we met ons drietjes verder moeten, er is nog steeds die wens. Maar nu de behandelingsdatum nadert ben ik er als de dood voor.
Ik weet wel dat het niet voor dat kindje is dat ik 'bang' ben, wel de behandeling en wel de zwangerschap (als we zo ver geraken). maar het doet me zo hard twijfelen, dus laat het maar snel eind augustus worden !!!!
Audrey,
ik zie het zo voor mij, Reneétjes grafje ... het ziet er in m'n gedachten er prachtig uit !!!
Vreemd hé dat we toch wel heel wat gelijkenissen hebben in onze 'ervaringen'. Dat is altijd iets dat ik zo vreemd vond, maar tegelijk een troost dat het 'normaal' is!
K'tje
Houd je goed hé meid !!!
kathleen
-
Lin
- Berichten: 186
- Lid geworden op: 17 juli 2009, 15:48
Beste Kathleenchris,
Ik begrijp je dubbele gevoel omtrent het opnieuw zwanger worden. En dat is ook maar heel normaal. Niemand mag/kan de druk en de stress die dat met zich meebrengt onderschatten. En ook wanneer je aan de telefoon te horen zult krijgen dat je zwanger bent, begint een periode van in angst leven.
Ik ben zeer blij dat ik nog een aantal cryo's in de vriezer zitten heb. De volledige lange kuur, zou ik niet meer aankunnen. Dit was mijn tweede en ik heb toen tegen mijn man gezegd dat ik die spuiten, hormonen,... niet meer wil ondergaan.
Ik heb al gedacht om het komede jaar loopbaanonderbreking te nemen om me volledig voor te bereiden op een zwangerschap en geboorte. Of is dat te belachelijk?
Maar na alles dat er gebeurd is, zie ik me moeilijk in september terug voor de klas staan en de jeugd de vervoeging van de onregelmatige Franse werkwoorden bijbrengen. Het lijkt zo banaal. Luisa wil me iets duidelijk maken, maar ik weet niet wat. Ze wil me iets zeggen, maar wat?
Liefste Ma,
Hoe gaat het met je zwangerschap? Is het effectief zoals wij denken dat het zal zijn. Ergens ben ik wel jaloers op je dat je al zover staat: het uitkijken naar. Want zelfs na het gebeurde blijft hoop bestaan. Het is ongelooflijk wat voor een sterk gevoel dit is. Bij de minste schim van hoop vinden we al de kracht om verder te gaan, om al de beproevingen te doorstaan en ons doel te bereiken. Dat is toch ongelooflijk!! Ik ben zo blij dat hoop bestaat en zich in ons genesteld heeft.
Onze deugenietjes willen niet dat we bij de pakken blijven zitten. We moeten LEVEN voor hen en ze in ons hart dragen bij alles wat we doen. Zo leven zij verder door ons en met ons.
Slaapwel Luisa, tot morgen mijn kleine meid. Ik mis je.
Ik begrijp je dubbele gevoel omtrent het opnieuw zwanger worden. En dat is ook maar heel normaal. Niemand mag/kan de druk en de stress die dat met zich meebrengt onderschatten. En ook wanneer je aan de telefoon te horen zult krijgen dat je zwanger bent, begint een periode van in angst leven.
Ik ben zeer blij dat ik nog een aantal cryo's in de vriezer zitten heb. De volledige lange kuur, zou ik niet meer aankunnen. Dit was mijn tweede en ik heb toen tegen mijn man gezegd dat ik die spuiten, hormonen,... niet meer wil ondergaan.
Ik heb al gedacht om het komede jaar loopbaanonderbreking te nemen om me volledig voor te bereiden op een zwangerschap en geboorte. Of is dat te belachelijk?
Maar na alles dat er gebeurd is, zie ik me moeilijk in september terug voor de klas staan en de jeugd de vervoeging van de onregelmatige Franse werkwoorden bijbrengen. Het lijkt zo banaal. Luisa wil me iets duidelijk maken, maar ik weet niet wat. Ze wil me iets zeggen, maar wat?
Liefste Ma,
Hoe gaat het met je zwangerschap? Is het effectief zoals wij denken dat het zal zijn. Ergens ben ik wel jaloers op je dat je al zover staat: het uitkijken naar. Want zelfs na het gebeurde blijft hoop bestaan. Het is ongelooflijk wat voor een sterk gevoel dit is. Bij de minste schim van hoop vinden we al de kracht om verder te gaan, om al de beproevingen te doorstaan en ons doel te bereiken. Dat is toch ongelooflijk!! Ik ben zo blij dat hoop bestaat en zich in ons genesteld heeft.
Onze deugenietjes willen niet dat we bij de pakken blijven zitten. We moeten LEVEN voor hen en ze in ons hart dragen bij alles wat we doen. Zo leven zij verder door ons en met ons.
Slaapwel Luisa, tot morgen mijn kleine meid. Ik mis je.
-
MA
- Berichten: 3546
- Lid geworden op: 27 oktober 2008, 17:29
He Kathleentje, 'k begrijp je twijfel, langs de andere kant...de drang is zo groot dat je er uiteindelijk toch volop voor gaat. Je weet, ik duim voor jou !
Lin, ik vind het niet onnozel om een jaar loopbaanonderbreking te nemen. Ik heb er zelf ook over gedacht. Toen kwam de financiele crisis roet in het eten strooien. Ik werk bij een bank en was toen niet de moment om afwezig te blijven...maar soms moet je nieuwe paden inslaan...
Hoop is inderdaad dat wat ons verder doet gaan in het leven...
Is zwanger zijn zoals jij je nu voorstelt (kan natuurlijk alleen maar vergelijken met wat ik me toen voorstelde). Ja, deels wel, je staat terug volop in het leven, al had ik het idee dat ik dat net ervoor ook weer had. je kan weer plannen maken, samen zitten denken over namen, of het een jongen of meisje is, fantaseren.
Maar ook nee...ik ben heel blij dat ik zwanger ben, maar het is niet makkelijk. Er komt veel terug los, misschien ook omdat ik van Renéetje in net dezelfde periode zwanger was. Ik probeer bewust ervan te genieten, maar emotioneel beleef ik de zwangerschap percies niet echt, hoe graag ik dat ook wil. Komt misschien ook omdat ik fysiek veel last heb deze zwangerschap, zeer moe, zeer misselijk, bloedingen. En omdat iedereen heel voorzichtig geworden is omdat het al zo vaak misgelopen is. Het is echt een cocktail van gevoelens die je hebt. Ik zal blij zijn als ik ons beebje voel bewegen, hopelijk komt de gemoedsrust dan ook. Dus meideke, ik wilde het zelf niet horen toen de dokters het tegen mij zeiden, maar neem toch even je tijd...niet voor het fysieke maar vooral voor het mentale luik.
Hoe moet ik het juist zeggen, de eerste maanden zat ik vol Renéetje...Renéetje bij het opstaan en bij het slapengaan, ik ademde Renéetje, ik droomde Réneetje...ik heb die tijd nodig gehad. Ik had daar toen geen ander kindje bij kunnen hebben, dan had ik het gevoel gehad dat ik Renéetje tekort had gedaan. Nu is er meer ruimte in mijn denken en voelen en lukt het me iets beter om ze beiden het plekje te geven waar ze recht op hebben...al voel ik me vaak schuldig naar beiden. Ik hoop dat het een beetje duidelijk is wat ik bedoel.
Maar hou de hoop vast, het verlangen...'t zal je inderdaad helpen om verder te gaan.
Knuffel voor alledrie, Audrey
Lin, ik vind het niet onnozel om een jaar loopbaanonderbreking te nemen. Ik heb er zelf ook over gedacht. Toen kwam de financiele crisis roet in het eten strooien. Ik werk bij een bank en was toen niet de moment om afwezig te blijven...maar soms moet je nieuwe paden inslaan...
Hoop is inderdaad dat wat ons verder doet gaan in het leven...
Is zwanger zijn zoals jij je nu voorstelt (kan natuurlijk alleen maar vergelijken met wat ik me toen voorstelde). Ja, deels wel, je staat terug volop in het leven, al had ik het idee dat ik dat net ervoor ook weer had. je kan weer plannen maken, samen zitten denken over namen, of het een jongen of meisje is, fantaseren.
Maar ook nee...ik ben heel blij dat ik zwanger ben, maar het is niet makkelijk. Er komt veel terug los, misschien ook omdat ik van Renéetje in net dezelfde periode zwanger was. Ik probeer bewust ervan te genieten, maar emotioneel beleef ik de zwangerschap percies niet echt, hoe graag ik dat ook wil. Komt misschien ook omdat ik fysiek veel last heb deze zwangerschap, zeer moe, zeer misselijk, bloedingen. En omdat iedereen heel voorzichtig geworden is omdat het al zo vaak misgelopen is. Het is echt een cocktail van gevoelens die je hebt. Ik zal blij zijn als ik ons beebje voel bewegen, hopelijk komt de gemoedsrust dan ook. Dus meideke, ik wilde het zelf niet horen toen de dokters het tegen mij zeiden, maar neem toch even je tijd...niet voor het fysieke maar vooral voor het mentale luik.
Hoe moet ik het juist zeggen, de eerste maanden zat ik vol Renéetje...Renéetje bij het opstaan en bij het slapengaan, ik ademde Renéetje, ik droomde Réneetje...ik heb die tijd nodig gehad. Ik had daar toen geen ander kindje bij kunnen hebben, dan had ik het gevoel gehad dat ik Renéetje tekort had gedaan. Nu is er meer ruimte in mijn denken en voelen en lukt het me iets beter om ze beiden het plekje te geven waar ze recht op hebben...al voel ik me vaak schuldig naar beiden. Ik hoop dat het een beetje duidelijk is wat ik bedoel.
Maar hou de hoop vast, het verlangen...'t zal je inderdaad helpen om verder te gaan.
Knuffel voor alledrie, Audrey
-
Lin
- Berichten: 186
- Lid geworden op: 17 juli 2009, 15:48
Hoi Audrey,
Spijtig dat je je zo misselijk en moe voelt met je zwangerschap. Luister naar je lichaam. Zij weet wat het best voor je is. Het is ook niet verwonderlijk dat je geen energie meer hebt, je baby'tje evolueert ook zo snel. Mij hebben ze eens vertelt dat hoe misselijker je bent, hoe zwangerder je bent. tja, het zijn ook maar oude vrouwenwijsheden. Voel ja a.u.b. niet te schuldig, dat zou Renéetje niet willen.
Ook ik luister naar mijn lichaam. Het heeft me al zo vaak de juiste signalen gegeven, dat ik ze niet meer kan ontkennen. Wanneer mijn lichaam aangeeft dat ik de dood van Luisa verwerkt heb, zullen we terug proberen.
Luisa zit constant in mijn gedachten. Soms maakt het me heel triest, dan weer kan ik me er bij neerleggen en praat ik tegen haar. Bij haar grafje voel ik me rustig, al stap ik het kerkof op met tranen in mijn ogen. Het is nog altijd surreeël: daar ligt ons dochtertje, ons langverwachte deugenietje!
Knuffels aan iedereen en aan onze sterrekindjes
Linda
Spijtig dat je je zo misselijk en moe voelt met je zwangerschap. Luister naar je lichaam. Zij weet wat het best voor je is. Het is ook niet verwonderlijk dat je geen energie meer hebt, je baby'tje evolueert ook zo snel. Mij hebben ze eens vertelt dat hoe misselijker je bent, hoe zwangerder je bent. tja, het zijn ook maar oude vrouwenwijsheden. Voel ja a.u.b. niet te schuldig, dat zou Renéetje niet willen.
Ook ik luister naar mijn lichaam. Het heeft me al zo vaak de juiste signalen gegeven, dat ik ze niet meer kan ontkennen. Wanneer mijn lichaam aangeeft dat ik de dood van Luisa verwerkt heb, zullen we terug proberen.
Luisa zit constant in mijn gedachten. Soms maakt het me heel triest, dan weer kan ik me er bij neerleggen en praat ik tegen haar. Bij haar grafje voel ik me rustig, al stap ik het kerkof op met tranen in mijn ogen. Het is nog altijd surreeël: daar ligt ons dochtertje, ons langverwachte deugenietje!
Knuffels aan iedereen en aan onze sterrekindjes
Linda
-
MA
- Berichten: 3546
- Lid geworden op: 27 oktober 2008, 17:29
-
Lin
- Berichten: 186
- Lid geworden op: 17 juli 2009, 15:48
Hoi Audrey,
Mijn man en ik zien Luisa's graf ook anders. Voor mijn man ligt Luisa niet daar. Voor hem zit Luisa in zijn hart en daar vindt hij dan ook rust. Het is zoals je al zei, mannen en vrouwen gaan anders om met verlies.
Ik heb uitgemaakt om niet meer te zoeken achter wat er moet veranderen in mijn leven. Ik wacht erop/ op een teken. Je suf zoeken heeft ook gee zin en het slorpt al je energie op. Heb gisteren nog wel een carrièretest op de site van de VDAB gedaan. Daaruit blijkt dat ik toch in de goede sector zit. Oef, alweer een zorg minder.
De voorbije weken had ik me wat afgezonderd in mijn gedachten. Mijn man kreeg zeer weining aandacht van mij. Vandaag het ik gemerkt, dat ik terug hartelijk met hem kan lachen. Lachen en oprecht blij zijn met Luisa. Toch blijft de pijn bij elke confrantatie. Niet de confrantatie met een baby'tje, maar met zwangere vrouwen. Dan vraag ik me af hoe dik mijn buikje al geweest zou zijn, of Luisa een actieve baby geweest zou zijn, ...
Een dikke knuffel aan jullie allemaal en in het bijzonder aan onze sterrekindjes
Lin
Mijn man en ik zien Luisa's graf ook anders. Voor mijn man ligt Luisa niet daar. Voor hem zit Luisa in zijn hart en daar vindt hij dan ook rust. Het is zoals je al zei, mannen en vrouwen gaan anders om met verlies.
Ik heb uitgemaakt om niet meer te zoeken achter wat er moet veranderen in mijn leven. Ik wacht erop/ op een teken. Je suf zoeken heeft ook gee zin en het slorpt al je energie op. Heb gisteren nog wel een carrièretest op de site van de VDAB gedaan. Daaruit blijkt dat ik toch in de goede sector zit. Oef, alweer een zorg minder.
De voorbije weken had ik me wat afgezonderd in mijn gedachten. Mijn man kreeg zeer weining aandacht van mij. Vandaag het ik gemerkt, dat ik terug hartelijk met hem kan lachen. Lachen en oprecht blij zijn met Luisa. Toch blijft de pijn bij elke confrantatie. Niet de confrantatie met een baby'tje, maar met zwangere vrouwen. Dan vraag ik me af hoe dik mijn buikje al geweest zou zijn, of Luisa een actieve baby geweest zou zijn, ...
Een dikke knuffel aan jullie allemaal en in het bijzonder aan onze sterrekindjes
Lin
-
MA
- Berichten: 3546
- Lid geworden op: 27 oktober 2008, 17:29
Ja 't is inderdaad heel anders he....maar ja, ze hebben onze kindjes dan ook niet echt gevoeld, zoals wij. Maar meer beleefd in hun hart en in hun hoofd.
Zo sta ik er nu ook tegenover..er zal wel iets uit de bus vallen...
Ja, oprecht blij...dat ben ik ook. Mensen begrijpen niet dat je zegt dat je dit niet had willen missen...maar dat is ook zo...ik had Renéetje niet willen missen, en jij Luisa vast ook niet..
Mm ik kon geen zwangere vrouw zijn, was stikjaloers en als ik een babytje zag van een paar maanden, zou ik het afgepakt hebben. Kindjes was geen probleem, maar babytjes...
En beseft je zoontje wat er gebeurt is, of is hij nog te klein ?
Knuffel Audrey
Zo sta ik er nu ook tegenover..er zal wel iets uit de bus vallen...
Ja, oprecht blij...dat ben ik ook. Mensen begrijpen niet dat je zegt dat je dit niet had willen missen...maar dat is ook zo...ik had Renéetje niet willen missen, en jij Luisa vast ook niet..
Mm ik kon geen zwangere vrouw zijn, was stikjaloers en als ik een babytje zag van een paar maanden, zou ik het afgepakt hebben. Kindjes was geen probleem, maar babytjes...
En beseft je zoontje wat er gebeurt is, of is hij nog te klein ?
Knuffel Audrey
-
Lin
- Berichten: 186
- Lid geworden op: 17 juli 2009, 15:48
Beste Audrey,
Volgens mij heeft hij gevoeld dat er wat aan de hand was/is. Ookal zullen wij hem nooit confronteren met ons verdriet. Ik vertel hem ook wel over Luisa. Maar veel interesse toont hij niet. Dat neem ik hem absoluut niet kwalijk. Hij is tenslotte nog maar 2 jaar. Ik heb nog tijd genoeg om hem over Luisa te vertellen. In oktober, als onze Luisaboom geplant zal worden, heb ik de kans om uitgebreid over Luisa te praten.
Ik neem het mijn man niet kwalijk. Ik ga trouwens liever alleen naar haar grafje. Ik weet dat mijn man ook intens verdriet heeft. Luisa zou ons tweede zonnetje worden.
Ik zou Luisa niet willen missen hebben, dat is waar. Maar de pijn had ik wel willen missen. Spijtig dat de twee onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn (nu nog). Maar het overwinnen van dit verdriet, zal ons alleen maar sterker maken. Sterker om dat wezentje, waar we zo sterk naar verlangen ooit in onze armen te houden en ze te vertellen over onze sterrekinjes met een glimlach op onze lippen.
Groetjes Linda
Volgens mij heeft hij gevoeld dat er wat aan de hand was/is. Ookal zullen wij hem nooit confronteren met ons verdriet. Ik vertel hem ook wel over Luisa. Maar veel interesse toont hij niet. Dat neem ik hem absoluut niet kwalijk. Hij is tenslotte nog maar 2 jaar. Ik heb nog tijd genoeg om hem over Luisa te vertellen. In oktober, als onze Luisaboom geplant zal worden, heb ik de kans om uitgebreid over Luisa te praten.
Ik neem het mijn man niet kwalijk. Ik ga trouwens liever alleen naar haar grafje. Ik weet dat mijn man ook intens verdriet heeft. Luisa zou ons tweede zonnetje worden.
Ik zou Luisa niet willen missen hebben, dat is waar. Maar de pijn had ik wel willen missen. Spijtig dat de twee onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn (nu nog). Maar het overwinnen van dit verdriet, zal ons alleen maar sterker maken. Sterker om dat wezentje, waar we zo sterk naar verlangen ooit in onze armen te houden en ze te vertellen over onze sterrekinjes met een glimlach op onze lippen.
Groetjes Linda
-
kathleenchris
- Berichten: 293
- Lid geworden op: 8 februari 2007, 10:59
Hoi Lin,
het grote verdriet hebben we ook willen afschermen voor Lars, maar onbewust weten de kinderen heel veel en voelen ze alles perfect aan. Ongelooflijk soms.
Het was zelfs zo dat als hij een weekje ging logeren, moest en zou hij langs Inke gaan. Het is alleen sterker geworden na Jelle, maar voordien was de band er echt .. vond ik heel fijn, want het is inderdaad nooit opgelegd geweest.
Er zijn wel momenten geweest dat er spontaan tranen kwamen, en Lars weet dan dat het gaat over onze kindjes. Ik vind het ongelooflijk knap van hem dat hij beseft dat hij niet alleen is. Hij spreekt er zelfs over met z'n vrienden en zij aanvaarden hem zo ook.
Trouwens we gaan vaak alleen langs Inke en Jelle, ieder op zijn ritme. Het is ook totaal niet ver van ons, dus we springen altijd even binnen. Als Lars wilt, dan laten we wel altijd alles vallen en gaan we er dadelijk naar toe. Soms zit hij daar te bullebakken en dan hoop ik toch wel stiekem dat we daar alleen zijn
. Maar het is zijn manier om hiermee om te gaan. Hij verzet dan alles 100 keer op het grafje en dan hup terug naar huis.
Soms vraagt hij wel of er terug een baby in m'n buik zit. Maar dan heb ik dus duidelijk een verkeerde kleding gekozen en dan antwoord ik er eerlijk op. 'misschien komt er eentje of misschien ook niet. en dan nog, dan moeten we nog afwachten of het goed afloopt dat weet je hé' En dat antwoord is (voorlopig) voldoende.
Dikke kus aan de broer
Kathleen
het grote verdriet hebben we ook willen afschermen voor Lars, maar onbewust weten de kinderen heel veel en voelen ze alles perfect aan. Ongelooflijk soms.
Het was zelfs zo dat als hij een weekje ging logeren, moest en zou hij langs Inke gaan. Het is alleen sterker geworden na Jelle, maar voordien was de band er echt .. vond ik heel fijn, want het is inderdaad nooit opgelegd geweest.
Er zijn wel momenten geweest dat er spontaan tranen kwamen, en Lars weet dan dat het gaat over onze kindjes. Ik vind het ongelooflijk knap van hem dat hij beseft dat hij niet alleen is. Hij spreekt er zelfs over met z'n vrienden en zij aanvaarden hem zo ook.
Trouwens we gaan vaak alleen langs Inke en Jelle, ieder op zijn ritme. Het is ook totaal niet ver van ons, dus we springen altijd even binnen. Als Lars wilt, dan laten we wel altijd alles vallen en gaan we er dadelijk naar toe. Soms zit hij daar te bullebakken en dan hoop ik toch wel stiekem dat we daar alleen zijn
. Maar het is zijn manier om hiermee om te gaan. Hij verzet dan alles 100 keer op het grafje en dan hup terug naar huis. Soms vraagt hij wel of er terug een baby in m'n buik zit. Maar dan heb ik dus duidelijk een verkeerde kleding gekozen en dan antwoord ik er eerlijk op. 'misschien komt er eentje of misschien ook niet. en dan nog, dan moeten we nog afwachten of het goed afloopt dat weet je hé' En dat antwoord is (voorlopig) voldoende.
Dikke kus aan de broer
Kathleen
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast