Ik kom hier ook nog even mijn hart luchten. Na de teleurstelling in augustus dacht ik de fora wat te mijden, geen zin om te lezen dat het bij zovelen lukt bij IVF/ICSI 1,geen zin om iets te lezen van proficiat. Niet dat je het een ander niet gunt, maar anderzijds net pijnlijk dat het bij anderen wel lukt.
Ik weet ook wel dat het bij velen lang duurt, en dat velen er een hele geschiedenis op zitten hebben. Ik heb gewoon al zoveel te verduren gekregen de laatste jaren dat ik echt wel eens wat geluk nodig heb. Ik heb de kracht niet om nog met veel tegenslagen om te gaan. Ik ga jullie niet vervelen met mijn verhaal, ik wou het alleen maar vermelden dat ik het gevoel heb aan het randje te zitten...
Deze maand stond ICSI2 op de planning. Bij vorige poging hadden ze de helft van de eitjes gebruikt voor IVF en de andere helft voor ICSI. 0 bevrucht met IVF dus deze keer alles sowieso ICSI.
Bij het eerste controle onderzoek vonden ze rechts 2 eitjes, maar nog te klein, links konden ze niet vinden. Bij het 2de controle onderzoek rechts opnieuw 2 eitjes en links kon hij opnieuw mijn eierstok niet vinden. Rechts waren ze toen toch al 16 mm, toch liet hij me 3 dagen nadien nog eens terugkomen. Donderdag waren ze rechts dus al ruim 20 mm en links konden ze nu toch ook 2 eitjes vinden alles een dikke 20mm. Die avond pregnyl moeten zetten en zaterdagmorgen dus punctie. Bij punctie bleek echter dat er rechts maar eentje meer was en links ook en daarbij waren ze 'al wat leeggelopen'. Maw we waren te laat
Ik dacht het nog toen hij zei kom binnen 3 dagen nog eens terug, ze groeien ongeveer 2 mm per dag hé! Maar ja, wie is er de dokter...
Intussen weet ik dat er van de 2 eitjes eentje bevrucht werd. Morgen weet ik het verdict of er iets terug te plaatsen valt, dan zijn we dag 5 na bevruchting. Ik ben al 39 dus ze geven me maar 30% kans dat het eitje doorgroeit naar een mooi embryo.
Ik voel me een beetje moedeloos en machteloos en boos en triest en heb er absoluut geen vertrouwen in.
Mijn vriend is wel lief en zo, maar hij lijkt het toch niet goed te vatten wat het juist met mij doet en begrijpt me niet altijd waardoor ik me soms heel alleen voel met alles wat door me heen gaat.
Dus kom ik even bij jullie zagen hé! Ik hoop dat jullie het beter begrijpen..









(2020)