IUI-clubje

[Stephanie2]

Hallo iedereen, ik ben Stephanie en ben hier nieuw. Net iets meer dan een jaar geleden ben ik samen met mijn partner begonnen om onze droom waar te maken. Morgen mag ik een bloedafname gaan doen, maar vrees dat het weer negatief gaat zijn. Als dit zo is, ga ik overschakelen op IVF. Ze hadden ons dit al aangeraden, maar ben er wat terughoudend over. Heeft iemand van jullie hier ervaring mee? Alsook heb ik net een breuk van bijna twee weken achter de rug. De stress van al onze negatieve testen bleven maar opstapelen. Hoewel mijn partner me gewoon liet doen, wist ik met mezelf geen blijf meer. Aan het begin van deze wachttijd heb ik onze relatie halsoverkop beëindigd. Ik had ruimte nodig, maar met de dagen dat gepasseerd zijn heb ik hier enorm veel spijt van. Nu begin ik steeds meer na te denken over hoe goed we het hadden voor we hieraan begonnen en hoe ze er toch steeds voor mij was hoe lastig ik ook deed. Heeft dit bij jullie ook zo’n enorme impact op jullie relatie?

[Pindanootje]

Oh Josie wat heftig dat je relatie erop zit.. Dat vind ik heel erg voor je! Waren jullie lang samen? Ik hoop dat je in je vriendenkring en familie veel steun zal vinden. Dit iui traject is al heftig genoeg en dan nog een relatie breuk erbovenop, is niet evident. Knap dat je doorzet met je traject! En als dit niet de juiste partner voor je was is het de beste keuze om uiteen te gaan uiteindelijk, en een nieuw pad in te gaan..

Welkom Celine en Stephanie! Ook voor jullie heel veel succes in het traject en hopelijk snel goed nieuws.. We duimen mee. Ik heb ook geen ervaring met bloeding op de inseminatie dag, maar ik heb inderdaad ook al gehoord dat je bm-wand geraakt kan worden en dat last kan geven.
Goh ook jij een relatiebreuk dus Stephanie, klote als dingen zo lopen he! De hormonen en de stress überhaupt hiervan, wegen zeker op een relatie denk ik ja. Ook op de onze. Ik ben vaak niet te genieten en m'n vriend is dan heel verdraagzaam maar soms is het hem ook teveel.. Het hoort er allemaal bij
Als je met twijfel zit over je beslissing is het misschien goed om een gesprek met je ex aan te gaan over je twijfels ? Misschien geeft dat duidelijkheid..

Gister zag ik een vriendin van mij. Tot nu toe leefde ze niet zo mee in dit traject helaas. Gister vroeg ze er wel naar en toonde begrip. Maar toen vroeg ze, En hoeveel pogingen krijg je? Ik zei 6 iui en dan 6 ivf. Ah zei ze, en als die allemaal niet slagen, hoe vind je dan draagmoederschap of adoptie? Ik heb er wat overheen gepraat maar ik was eigenlijk gechoqueerd. Ik zou doodongelukkig zijn als ik ooit het idee moet loslaten om zelf een kindje te krijgen. Ik kan daar niet eens aan denken. Voelde alsof de stoel onder me uit werd geslagen precies..

[Josie21]

Bedankt Pindanootje, we waren ongeveer 1,5 jaar samen. Ik heb het voorlopig nog maar aan 3 mensen verteld, ik weet zelf niet goed waarom. Misschien omdat het dan "echt" wordt of omdat ik me ergens ook schaam. Het geeft me weer eens het gevoel gefaald te hebben. Ik ben bang dat het hele traject zo'n invloed op me heeft dat ik iedereen op een afstand hou en wegduw. Ik voel me hoe langer hoe minder mezelf.

@Stephanie Ik kan je helemaal begrijpen, het is een loodzwaar traject om samen door te gaan en willen of niet, je ervaart het allebei heel anders. Ik was echt enorm prikkelbaar en afstandelijk. Zoals Pindanootje aangaf, lijkt het me een goed idee om met je ex te gaan praten, misschien kunnen jullie het uitpraten en er toch nog samen voor gaan. Ik wens je heel veel succes en hoop stiekem toch nog een beetje mee dat je bloedafname morgen positief uitdraait. Je bent hier zeker nog welkom om mee te praten, maar IVF-ervaringen, vind je misschien eerder in het IVF-groepje (staat ook in de rubriek in behandeling onder lui). Heel veel succes!

[Josie21]

Gister zag ik een vriendin van mij. Tot nu toe leefde ze niet zo mee in dit traject helaas. Gister vroeg ze er wel naar en toonde begrip. Maar toen vroeg ze, En hoeveel pogingen krijg je? Ik zei 6 iui en dan 6 ivf. Ah zei ze, en als die allemaal niet slagen, hoe vind je dan draagmoederschap of adoptie? Ik heb er wat overheen gepraat maar ik was eigenlijk gechoqueerd. Ik zou doodongelukkig zijn als ik ooit het idee moet loslaten om zelf een kindje te krijgen. Ik kan daar niet eens aan denken. Voelde alsof de stoel onder me uit werd geslagen precies..

Dat vind ik wel een heel ongevoelige reactie, alsof het allemaal niets is. Zo zie je maar dat het krijgen van kinderen voor veel mensen als een vanzelfsprekend recht gezien wordt. Ze begrijpt duidelijk niet hoe het je leven kan beheersen als het niet vanzelf gaat. Ik kan begrijpen dat je niet aan wil denken aan verdere opties, dat is hier zowat iedereen zijn grootste nachtmerrie denk ik. Gelukkig hebben we nog veel mogelijkheden voor we zover zijn. Laat ons die negatieve gedachten maar wegduwen en in plaats daarvan hopen op het beste.

[Stephanie2]

@pindanootje nee dat wil je echt niet horen! Nu ik zelf mijn laatste IUI achter de rug heb en besef dat je enkel nog maar de IVF hebt om je droom als het waren te laten uitkomen, begin je ongelooflijk te stressen. Dan wil je niet geconfronteerd worden met de mogelijkheid dat het niet gaat lukken.

Heb voor mezelf ook besloten om minstens een maand rust te nemen als ik moet overschakelen op IVF. Het idee dat mijn IUI’s allemaal negatief waren en dat IVF mijn laatste hoop is, kan ik momenteel nog niet onder ogen zien.

[Pindanootje]

@josie Je moet zeker niet denken dat je gefaald hebt omdat een relatie stukloopt Josie. Ik snap je gevoel heel erg, maar soms is ergens een punt achter zetten de beste keuze, voor beide op termijn. Ik heb voor m'n huidige partner ook al enkele relaties gehad en op het moment van uit elkaar gaan is dat natuurlijk altijd naar, maar als er wat tijd overheen is gegaan kijk je er met een ander perspectief op terug, en zie je waarom het zo is moeten gaan. Als jullie relatie dit traject niet kon dragen, heb je misschien nood aan andere dingen dan wat je partner kon geven, sloot het niet volledig aan,..? Als het dit traject dan niet was waardoor je dat ontdekte, was het misschien een ander obstakel geweest een paar jaar nadien. Als je met de juiste persoon samen bent weet en voel je dat ergens gewoon denk ik. Verlies je vertrouwen er niet in! Uit elke breuk leer je iets wat je helpt in de toekomst..

[Minosh]

@josie en Stephanie: Wat heftig seg... Het is inderdaad een super zwaar traject ( extra hormonen , negatieve testen, ..) .
Het klopt wat pindanootje schrijft, je hebt niet gefaald...
Ik hoop dat jullie beide ergens bij iemand terecht kunnen om hierover te praten.
Veel sterkte de komende dagen...

[Minosh]

Vandaag mijn eerste follikelmeting gehad in ronde 2. Het follikel was 13mm en baarmoederslijmvlies 8.1mm.
Woensdag moet ik terug voor een echo, tweede follikelmeting. Waarschijnlijk is de inseminatie dan voor het einde van de week.

Ik heb ineens ook eens gevraagd hoeveel pogingen er worden gedaan. Ze gaan eerst 4 pogingen doen met clomid + pregnyl en daarna gaan ze over op inspuitingen ipv clomid. Iemand idee welke inspuitingen en ervaring mee? Ik loop op de feiten vooruit, ik weet het. Maar ben er toch benieuwd naar.

Volgens mij schakelen ze dan over op menopur, dit hebben ze bij mij al gedaan, op mijn eigen vraag, mits ik van clomid precies een andere persoon geworden was.
Ik hoop dat dit niet nodig zal zijn en dat de volgende inseminatie raak zal zijn

[Stephanie2]

@josie wat jammer dat jij dit ook moet doormaken. Begrijp helemaal wat je voelt. Ik ben zelf ook extreem afstandelijk geworden doorheen dit traject. Zelf heb ik het nog maar tegen twee personen gezegd. Eerst dacht ik ook dat het door een soort schaamte gevoel was, maar met de dagen dat gepasseerd zijn besefte ik des te meer dat het vooral was omdat ik de realiteit niet onder ogen wou zien. Het is een zeer zwaar traject en ben mezelf er gewoon in verloren. Ben al een aantal keer naar een psycholoog gegaan om hierover te praten en die heeft me wel doen inzien dat ik mezelf steeds meer en meer een schuldgevoel gaf telkens we negatief nieuws te horen kregen. En dat het voor een lesbisch koppel niet evident is dat het in de meeste gevallen één persoon is die er toch op een bepaalde manier heel weinig in wordt betrokken terwijl je als hetero koppel toch allebei wel je steentje kan bijdragen als je begrijpt wat ik bedoel .. dit zorgt voor een totaal andere kijk op het traject dan je partner en daar wil ik natuurlijk ook niet mee zeggen dat een hetero koppel dit wel op dezelfde manier bekijkt, dat is ook absoluut niet het geval. Ik besef ook dat ik mezelf steeds minder graag zie en er momenteel ook geen partner kan bijhebben om graag te zien. Wat naar het schijnt wel een natuurlijke reactie is. Ookal verwijt ik me dit enorm. @ pindanootje vandaar dat ik denk dat een breuk tijdens deze periode er niet direct op wijst dat je relatie niet sterk genoeg is of misschien niet de juiste persoon is of was. Het is mentaal extreem zwaar en je moet zien dat je het eerst zelf kunt verwerken. Ik had vooral wat ruimte nodig. Ik ken een koppel die exact hetzelfde doormaken, maar er met elkaar heel goed over kunnen babbelen. Ik kon dit niet. Ik werd er echt kwaad van als mijn ex erover begon. Terwijl zij het echt goed bedoelde. In mijn hoofd stelde ik haar steeds weer teleur terwijl zij dat natuurlijk niet zo ervaarden. Ik kon er gewoon niet over praten. Denk dat het bij iedere persoon zo zou zijn gegaan. Zeker omdat ik dacht dat zij de waren was. Dit hele traject heeft me gewoon zo gekraakt en besef nu dat dit niet wilt zeggen dat ze dat niet meer in de toekomst kan zij. Ookal is dat niet hoe ik me nu direct voel ..

[Minosh]

het gevoel van falen, onzekerheid, jezelf niet meer graag zien is iets dat we waarschijnlijk allemaal doorheen dit traject geconfronteerd mee worden.
Dat is de reden van onze rust, ik wou 1st terug mezelf vinden en zoeken nr energiebronnen om terug in de mmm te stappen want anders zou ik tegenaan een depressie lopen en dan stond ik nog verder van huis. Ik hoop dat jij iets vindt voor jou om je verder door deze zeer moeilijke situatie te helpen. Ik hoop het alvast. Veel sterkte.

[Pindanootje]

Dat is waar Stephanie, heb je helemaal gelijk in. Het is ook een enorm heftige periode en dat kan inderdaad het beste koppel al eens onderuit halen. Wat erg dat je jezelf er ook niet graag meer door ziet

Zojuist is het mij ook allemaal even teveel geworden. Paar mensen vroegen me hoe het baby traject loopt en vertelde dus dat poging 2 ook mislukt was en ben gewoon in tranen uitgebarsten. Dat heb ik nog nooit eerder gehad in bijzijn van anderen, maar het werd me gewoon teveel. Ik kan precies ook niet meer stoppen met huilen of droevig zijn nu. Heb m'n werk voormiddag allemaal afgezegd want heb er allemaal genoeg van even.. Wat een kut periode is dit toch ook.

[Indianadc]

Hoi iedereen,

Ik heb even een kort vraagje. Wij zijn bezig met IVF maar mijn vriend zijn waarden waren er vorige keer fors op vooruit gegaan en de gynae hoopt dat die verbetering zich blijft verderzetten dus hebben nu een nieuw staal afgegeven. Misschien is IUI dan een optie ipv een nieuwe IVF poging zei ze.

Weet iemand wat de 'minimum' waarden van een spermastaal voor IUI ongeveer moeten zijn?

[Laurake86]

Welkom Celinie en Stephanie!!

@Celinie, ik denk dat het bloedverlies inderdaad normaal is. Ik heb nog verhalen gehoord dat er iets geraakt werd tijdens de inseminatie. Ik ben er vrij zeker van dat je je geen zorgen moet maken. Zou ook wat te vroeg zijn.

@Stephanie en Josie: ik vind het heel erg dat jullie relatie voorbij is. Het is leuker om met z'n tweeën aan zo'n traject te beginnen dan dat je alle stress alleen moet dragen. Ik hoop dat jullie de nodige steun in jullie omgeving vinden.

@Josie: ik had gisteren mijn eerste echo op de 10e dag van mijn cyclus, net als vorige keer. Morgen dag 12 tweede echo. ik ben benieuwd!! Seffens mijn pregnyl spuit gaan afhalen bij de apotheek.

@Minosh: aangezien we in dezelfde kliniek zitten zullen ze me dan ook wel Menopur geven. Hopelijk moet het niet zo ver komen. Van de clomid heb ik totaal geen last, zowel lichamelijk als mentaal. ik neem dan ook maar een half pilletje.

@Pindanootje: Aan mij hebben ze ook al gevraagd of ik eventueel adoptie ofzo zie zitten, wat niet het geval is. het is confronterend maar ik sta er niet te hard bij stil. Die mensen kennen de zwaarheid van het traject niet en bedoelen het denk ik dan maar goed. Maar begrijp dat het lastig is. Hopelijk heb je deze voormiddag wat kunnen rusten en gaat het nu beter met je.

@indianadc: dat weet ik zelf niet... Hopelijk is het genoeg om over te gaan op IUI!

[Josie21]

Bedankt voor jullie lieve reacties, het doet me deugd! X

@Minosh Hoe gaat het op de nieuwe job? Start jij in maart terug?

Ik twijfel of ik morgen een early test zou doen, vrijdag bloedafname. Voel niks anders dan anders dus ga uit van negatief. Ik neem me telkens voor om braaf te wachten tot de bloedtest, maar naarmate die dichterbij komt, wordt mijn ongeduld steeds groter. Vorige keer had ik mijn ms al toen ik mijn bloed liet testen en heb ik zelfs niet voor het resultaat gebeld. Gewoon één van de zovele ongemakken die we moeten doorstaan. Vanavond iets eten en naar de film met een vriendin, hopelijk kan dat mijn gedachten wat verzetten.

[Sara1987]

@josie21 Ik heb met mijn eerste IUI niet eens doorgekregen of en wanneer ik een bloedtest moest laten doen. Nu ja, de zelftest was wel positief toen. Nu effe doorzetten en mijn tanden op elkaar, ben volgens mij momenteel zo vruchtbaar als iets maar moet van zowel de gynaecoloog als de fertiliteitsarts een cyclus overslaan.

Ik heb een hekel aan de early-testen. Ik vind over het algemeen de gewone testen al even gevoelig. Ik had een duidelijk positieve gewone test (action) en de early (ook action) was gewoon nog minder duidelijk .