START IVF JULI

[Mitte]

X

[YDV]

Regelmatig vrijen doen we wel. Ik merk wel dat het even ‘on hold’ staan daar wel een positief effect op heeft. Als je al een tijdje alleen maar ‘verplicht’ seks hebt dan verlies je soms toch wat de goesting in elkaar.
Zeker nu met de IVF is er helemaal niks natuurlijk meer aan en daar heeft mijn vriend het toch af en toe ook moeilijk mee. Maar we hebben het er allemaal voor over he voor zo’n klein wondertje..!
Bedankt alleszins voor de raad. Denk dat ik nog een paar dagen ga verder testen en als het nog steeds niks is er gewoon mee ga stoppen en afwachten tot we weer mogen beginnen.
En Mitte chapeau dat je dit alleen doet! Ik kan me niet voorstellen hoe dat moet zijn..
Ik hou jullie alleszins op de hoogte als ik wat meer weet. Ik vermoed dat het overal wel wat hetzelfde zal zijn.

Dikke knuffel en hou ook de moed erin he!

[Mitte]

X

[mich75]

Mitte, mijn eerste AMH bepaling was ook te laag (0,56) en ik had toen maar 2 bruikbare eitjes per punctie.

Een klein jaar later zijn we overgestapt naar Jette en deden ze opnieuw een bepaling en toen was die 1,21. Ik wist niet wat ik hoorde, verdubbeld ipv lager of hetzelfde.

Bij de eerste bepaling was ik net hervallen in een burn-out en zat ik dus helemaal onder de stress, bij de 2de bepaling was ik al geruime tijd in behandeling en was mijn stress een pak minder EN ik had 4-6 bruikbare eitjes.

Aangezien je zelf toch wat in de sector zit zal je misschien wel weten dat stress een vies beestje is en heel veel invloed op je hormonen kan hebben. Er zit een kern van waarheid in het feit dat ze tegen koppels zeggen dat ze "het moeten los laten". Als er natuurlijk wel degelijk een probleem is dan zal het loslaten ook niet helpen.

Ik heb je verhaal gevolgd en ik merk dat jij toch veel stress en frustratie hebt, wat begrijpelijk is, maar misschien is dat ook de oorzaak van de sterke daling van je AMH.

Misschien dat je het zelf wat kan opvolgen en als je een periode hebt dat je rustiger bent en minder stress hebt, je nog eens je AMH laat bepalen en dan kan je zien of stress er al dan niet een invloed op heeft.

Het feit dat je FSH in orde is is zeker positief, dus de hoop niet opgeven en probeer zoveel mogelijk te ontstressen.

[YDV]

@Mitte: ik begrijp dat dit jou ontmoedigd. Misschien kan stress, zoals mich75 zegt, hier ook een grote rol in spelen. Bij mij is mijn AMH enkel getest bij de start van de eerste cyclus (in 2018) maar sindsdien niet meer, was toen ergens rond de 13 dacht ik.
Probeer om positief te blijven en vertrouwen te hebben in jouw gynaecoloog. Het is toch goed dat ze weer iets anders willen proberen..
En als iedereen terug opgestart is hoop ik dat we hier binnen enkele maanden allemaal positief nieuws kunnen delen!

[Mitte]

X

[Mitte]

X

[YDV]

@Mitte: ik begrijp dat dit jou ontmoedigd. Misschien kan stress, zoals mich75 zegt, hier ook een grote rol in spelen. Bij mij is mijn AMH enkel getest bij de start van de eerste cyclus (in 2018) maar sindsdien niet meer, was toen ergens rond de 13 dacht ik.
Probeer om positief te blijven en vertrouwen te hebben in jouw gynaecoloog. Het is toch goed dat ze weer iets anders willen proberen..
En als iedereen terug opgestart is hoop ik dat we hier binnen enkele maanden allemaal positief nieuws kunnen delen!

Amai 13, tegen mij zei ze dat het tussen 2 en 4 moest zijn (voor mijn leeftijd dan misschien = 35)
En ja, ik heb echt superveel vertrouwen in mijn gynaecoloog en ben ook dankbaar dat ze het heeft getest maar pff..
Ik denk dat ze het niet makkelijk testen omdat het niet terugbetaald wordt (daarom viel het mij dus op, omdat die factuur opeens zo hoog was).

Ik word er dit jaar 29. Ik heb geen idee hoeveel het zou moeten zijn, wel dat het een stuk hoger was dan de normale waarden. Zou ook liggen aan de PCOS.
Ja ik herinner mij dat ook wel dat die eerste bloedafname iets duurder was.
Alleszins hoop ik dat je toch een beetje tot rust kan komen, al is het niet makkelijk momenteel..

[mich75]

Mitte,

Ik ben ziek geworden en het was zo erg met mij dat ik onmiddellijk ambulante hulp kreeg en die wilde mij ASAP aan de antidepressiva, 2 dagen later zat ik al bij de psychiater. Daar uitgelegd dat er een kinderwens was (onze eerste afspraak op fertiliteit was een week later). Geen enkel probleem, ze gaf me medicatie die geen kwaad kon, tot een week later dat ik op consult ging, ik moest stoppen of ik mocht niet aan het traject beginnen. Dus...gestopt.

Na 3 maanden (ondertussen al icsi 1 gehad) op controle bij het ziekenfonds, te jong om thuis te blijven, dus naar psychiater gaan, medicatie en binnen de 3 maanden aan het werk. Gelukkig had die psychiater wel oren naar mijn verhaal en schreef hij geen medicatie voor, maar dagtherapie in de psychiatrie.

Door de wachtlijsten heeft het nog even geduurd, ondertussen icsi 2 gepasseerd, en dan 11 maanden therapie gevolgd. Mijn begeleidende dr daar vond dat ik de kinderwens "on hold" moest zetten omdat er belangrijkere dingen waren om aan te werken, daarbij zijn kinderen niet alleen rozengeur en maneschijn en een leven zonder kinderen kan ook heel mooi zijn

Wij hebben koppig doorgedaan want ik werd ondertussen 40, dus geen tijd om te een jaar of langer te stoppen. Na mijn ontslag ben ik wel naar een psychologe blijven gaan en 6 maanden later eindelijk zwanger.

In de periode van mijn opname zijn we dus overgeschakeld naar Jette en daar is dan de echte oorzaak van ons probleem aan het licht gekomen.

Tijdens mijn opname heb ik ontdekt dat er veel is misgelopen in mijn kindertijd en dit heeft mij gevormd en is ook voor een groot aanleiding geweest van de burn-out, maar die onvervulde kinderwens heeft het alleen maar erger gemaakt.

Ik zeg niet dat je in opname moet gaan, maar voor mij is het wel een redding geweest, maar nog niet helemaal. Ondertussen zijn we 5 jaar later en werken lukt nog steeds niet door de blijvende complicaties, al probeer ik hier nog steeds aan te werken.

Die Elonva heb ik ook gekregen, het kan een wondermiddel zijn voor low responders, maar niet voor mij
Ik hoop dat het voor jou natuurlijk wel helpt.

Door de stress werd mijn cyclus stilgelegd, de eerste keer dacht de dr dat ik zwanger was, ondanks de negatieve urinetesten, niet dus.

2,5 jaar later viel alles weer stil en toen pas besefte ik hoe erg het met mij gesteld was, maar als alles stilvalt wil dat zeggen dat de hormonen serieus verstoord zijn.
Uiteindelijk is bij ons alles goedgekomen, maar het volhouden was niet gelukt zonder de hulp van de dames hier op het forum. Ze gaven me goede raad en hoop en leefden erg mee en ja, blijven gaan hé.

Uiteindelijk is het bij icsi 6 gelukt, maar het was enorm frustrerend en confronterend om iedereen te zien zwanger worden en jij blijft precies als enige achter. In mijn omgeving had ik op 2 maanden tijd 3 zwangerschapsaankondigingen van koppels die niet samenwoonden en halsoverkop op zoek moesten naar een nieuwe woning om samen te gaan wonen Eentje daarvan is zelfs niet samengebleven tot aan de bevalling.

Ontstressen kan je door sporten, yoga, meditatie, knutselen,...dit hangt af van persoon tot persoon. Om van je angsten af te geraken is therapie de beste methode, al dan niet ondersteund met medicatie.

Succes en hou ons op de hoogte.
Ik blijf hier nog supporteren omdat ik zelf zoveel steun heb gekregen.

[Mitte]

X

[mich75]

Ik ben heel stressgevoelig en ook een perfectionist, maar dit is al flink gebeterd

Mijn stress komt vooral door dingen waar ik geen vat op heb en/of die onverwachts gebeuren. Ik krijg constant te horen dat 3 kleine kindjes wel veel stress zullen geven, maar het is net het omgekeerde, ze geven me vreugde en interne rust, al kunnen ze het soms wel bont maken.
Als mensen me bezig zien met de kids (dus voor het coronatijdperk) dan hoorde ik vaak dat ik echt wel relax was met de kids, ze snappen dat niet.

Dit forum is voor mij ontspanning en ik weet dat ik me ook nuttig maak, al help ik maar 1 persoon, dan is het niet voor niets geweest.

Mijn grootste trigger is moeten gaan werken, ik was een traject aan het volgen richting tewerkstelling, maar dat is "on hold" gezet en nu voel ik mij stukken beter. Ik weet nu al dat als het terug start dat ik weer stress krijg en de daar bijhorende problemen.

De mmm is een hel voor perfectionisten want je moet bijna alles uit handen geven, maar Mitte jij hebt gelukkig een goede klik met je gyn en dat zal toch ook wel wat helpen.

[YDV]

@Mitte en Mich75: jullie hebben beide toch al wat doorstaan precies.. het is toch enorm moedig dat jullie de juiste hulp voor jezelf hebben gezocht!

Ik ben ook nogal perfectionistisch en kan heel moeilijk de dingen loslaten. Laat dat nu net het geval zijn als je in een fertiliteitstraject terechtkomt... totaal geen controle meer. Dat maakt het toch enorm frustrerend als het maar niet wilt lukken.. zeker als ze zeggen dat er eigenlijk geen reden is om te denken dat ik niet zwanger zou kunnen geraken. Dan vraag je je af: ‘Maar waarom duurt het dan zo lang?’.
Ik begin het nu heel lastig te hebben met het niet weten wanneer we terug mogen beginnen. Vandaag heb ik nog eens nagevraagd of ze al zicht hebben op een eventuele heropstart maar voorlopig weten ze het nog niet. Zou afhangen van wat de Veiligheidsraad morgen beslist. Ze zeiden dat ik best volgende week nog eens bel.
Dus hopelijk binnenkort wat meer nieuws..

[Mitte]

X

[Mitte]

X

[YDV]

Als je je goed voelt bij je gynaecoloog en goed ondersteund wordt is dat toch het belangrijkste binnen een fertiliteitstraject vind ik. Ikzelf ben ook echt blij met de mijne. Ze werken met 2 en 1 ervan heeft zelf ook het hele traject doorgemaakt.
Ook de vroedvrouwen zijn een enorm goeie steun. Zij nemen ook echt de tijd om met jou eens te babbelen of om een schouder te zijn om op uit te huilen. Je voelt je dan echt goed opgevangen he.

Hier vandaag toch even een klein lichtpuntje. Ik had eerst overwogen om te stoppen met ovulatietesten maar ben er toch mee verder gegaan. Wel overgeschakeld op die van Clearblue. Ik dacht, ik gebruik die nog en als het dan nog steeds niks is stop ik ermee. En dan vanmiddag ineens een lachend gezichtje. Dus miss is er nu toch een kans om het natuurlijk te proberen? Ik vraag me nu af of er nu zeker een eisprong zal volgen? Of moet ik toch niet teveel hopen?