Hoi Natheke,
bedankt voor je reactie. En mijn oprechte deelneming voor je ouders. Jij zit dan net zoals wij in een rouwproces. ELk verlies is moeilijk. Het verschil tussen ons is dat jij rouwt om echte personen, om hun daden. Bij ons gaat het veeleer om het verlies van hoop, een nieuwe toekomst, het uitzien naar. Maar maakt dat ons verdriet groter? Ik weet het niet?
Veel sterkte!
Beste Audrey,
Sorry dat ik gisteren zo egoïstisch was met het verhaal over mijn vriendin, maar ik was er vol van. Kon mijn ogen niet geloven.
Enkele suggesties om moederdag door te komen:
- Je deelt je familie het grote nieuws mee (maar waarschijnlijk weten ze al dat je zwanger bent) en je doet dat met de nodige (verplichte) heisa.
- Je man koopt je een prachtig kado en wenst je een zeer gelukkige moederdag. Je zet een foto van Renéetje in het midden van de tafel (of is dat erover?)
- Je vraagt aan je ouders/broer/zus of het feestje dit jaar niet bij hen kan.
- Je excuseert je voor het feestje en je trekt er met je man op uit.
Mss staat er iets tss dat je kan helpen, mss ook niet. Maar op die dag mag je egoïstisch zijn.
Dikke knuffel
Lin
20 weken en zwangerschap moeten afbreken...
-
MA
- Berichten: 3546
- Lid geworden op: 27 oktober 2008, 17:29
Natheke,
bedankt voor je lieve woorden en begrip...en een dikke knuffel voor het verlies van je ouders.
Lin,
Snap perfect dat je je zo opwindt over je vriendin...is ongelooflijk haar reactie. Zo ongevoelloos.
Tja ik doe het vooral voor mijn moeder, omdat die altijd voor ons klaarstaat. En 'k zal er mij weer doorspartelen. IS gelukkig zondag en zaterdag gaan we met ons beiden iets doen. Maar volgend jaar, niet meer bij mij...Maar lief dat je zo meedenkt !
Knuf Au3
bedankt voor je lieve woorden en begrip...en een dikke knuffel voor het verlies van je ouders.
Lin,
Snap perfect dat je je zo opwindt over je vriendin...is ongelooflijk haar reactie. Zo ongevoelloos.
Tja ik doe het vooral voor mijn moeder, omdat die altijd voor ons klaarstaat. En 'k zal er mij weer doorspartelen. IS gelukkig zondag en zaterdag gaan we met ons beiden iets doen. Maar volgend jaar, niet meer bij mij...Maar lief dat je zo meedenkt !
Knuf Au3
-
kathleenchris
- Berichten: 293
- Lid geworden op: 8 februari 2007, 10:59
Audrey,
Sorry knal vergeten, het is inderdaad moederdag in eht antwerpse !!! Goed dat je het zegt, want m'n moeder is van Antwerpen afkomstig ...
Weet je wat ik altijd doe bij familiefeesten? Ik zet altijd een bloemtje (nu twee), een kaarsje op tafel. heel subtiel, maar ik zet het met de gedachte van Inke en jelle op tafel. Of ze het nu weten of niet, voor mij maakt het weinig uit ...
By the way, ik heb net een cadeautip op de homepage gezet ...
groetjes
Natheke,
Inderdaad, je hebt die rust over je om te luisteren op zo'n momenten (terwijl je voor de rest wel hevig genoeg bent
). vooral dat is super. Een luisterend woord.
liefs
kathleen
Sorry knal vergeten, het is inderdaad moederdag in eht antwerpse !!! Goed dat je het zegt, want m'n moeder is van Antwerpen afkomstig ...
Weet je wat ik altijd doe bij familiefeesten? Ik zet altijd een bloemtje (nu twee), een kaarsje op tafel. heel subtiel, maar ik zet het met de gedachte van Inke en jelle op tafel. Of ze het nu weten of niet, voor mij maakt het weinig uit ...
By the way, ik heb net een cadeautip op de homepage gezet ...
groetjes
Natheke,
Inderdaad, je hebt die rust over je om te luisteren op zo'n momenten (terwijl je voor de rest wel hevig genoeg bent
). vooral dat is super. Een luisterend woord. liefs
kathleen
-
Lin
- Berichten: 186
- Lid geworden op: 17 juli 2009, 15:48
Hoi allemaal,
de eerste cyclus na de geboorte van Luisa is al beëindigd. Zelfs al zou ik nu terug een behandeling mogen opstarten, zou ik het niet doen. Mijn lichaam en geest voelen nog niet goed aan. Maar ik zit al wel met volgende maand in mijn gedachten. Ik zit al te tellen wanneer het kindje dan geboren zal worden enz. Waanzin, niet?
Audrey, heb een uitgerekte midden gewrichtsband. Dus zalfje smeren, regelmatig voet omhoog leggen en in een windel.
Groetjes LIn
de eerste cyclus na de geboorte van Luisa is al beëindigd. Zelfs al zou ik nu terug een behandeling mogen opstarten, zou ik het niet doen. Mijn lichaam en geest voelen nog niet goed aan. Maar ik zit al wel met volgende maand in mijn gedachten. Ik zit al te tellen wanneer het kindje dan geboren zal worden enz. Waanzin, niet?
Audrey, heb een uitgerekte midden gewrichtsband. Dus zalfje smeren, regelmatig voet omhoog leggen en in een windel.
Groetjes LIn
-
Lin
- Berichten: 186
- Lid geworden op: 17 juli 2009, 15:48
-
Anneleen
- Berichten: 201
- Lid geworden op: 14 juni 2007, 22:52
K'tje en Lin,
Veel te laat, ik weet het. Maar ik wil jullie alsnog feliciteren met jullie prachtige dochters ! Al vind ik 't toch telkens ook weer heel droevig als er nieuwe sterretjes bij komen.
K'tje, een dikke kus voor Laura,
Lin, een dikke kus voor Luisa.
Met schaamrood op de wangen kom ik hier nog eens schrijven. Ik had al veel vroeger een berichtje willen nalaten hier. Maar telkens ontbrak het me aan de moed en energie. En nu moet ik precies toch eens wat bijlezen.
't Valt me soms zo zwaar om geconfronteerd te worden met zwangerschappen. Ook hier op 't forum van DVO. Ik heb mezelf daarom eventjes wat afgeschermd.
Wat herken ik toch zo goed wat jullie allemaal schrijven.
K'tje,
Kan je frustratie heel goed begrijpen na je bezoek aan de gyn. Dat was bij mij altijd zo'n strohalm waar ik me aan vastklampte. En 't laatste wat ik wilde horen van hem, was dus dat we moesten wachten met nieuwe behandelingen. Maar eigenlijk heeft hij dat nooit echt gezegd tegen ons. De psychologe daarentegen raadde een nieuwe poging wel sterk af. En om eerlijk te zijn, hadden wij die eerste periode ook wel een beetje het gevoel dat die buik Tibbe* en Sietse* toebehoorde. En dat een nieuwe zwangerschap fout zou zijn. Mijn lichaam bleef precies verder aftellen tot aan de uitgerekende datum. Ik heb wel in die maanden 2 keer IUI gedaan, tegen beter weten in. Want ergens wist ik wel dat die IUI niks zou uithalen bij ons. Ik wilde gewoon het gevoel hebben iets gedaan te hebben. Want van dat wachten werd ik stilaan ook echt zot.
En zelfs 6 maanden later, toen we aan onze cryo's wilden beginnen, stelde onze psychologe het in vraag of we er wel terug klaar voor waren. Of we die angsten en mogelijke teleurstelling wel zouden aankunnen.
Nou, ik weet niet wanneer je er helemaal klaar voor bent. En ik weet ook niet wie je dat kan zeggen of hoe je dat kan voelen.
Maar ik denk wel dat je er versteld van zal staan hoe snel het november zal zijn . En hoe snel je weer in die behandelingsmolen zal 'moeten' duiken.
Lin,
Heel erg dat 'vriendinnen' zoiets durven schrijven, zo egocentrisch kunnen zijn .... Met zo iemand zou ik ook écht geen contact meer willen.
Moederdag,
Krijg er weeral de kriebels van. En als je in Antwerpen woont, krijg je 2 keer op een jaar die Moederdag door je strot geduwd.
Ik heb vorige week toevallig ontdekt dat mijn ouders die avond bij mijn zus gaan eten (zag het bij mijn ouders op de kalender staan). Ieder jaar gingen we met de ganse familie samen ergens iets eten of bij mijn ouders thuis. Dit jaar zijn wij niet meer uitgenodigd ...
Tja, zo gaat dat blijkbaar als je geen levende kindjes hebt.
Aan alle sterretjesmama's, kijk vanavond nog eens goed naar boven en zie hoe al onze sterretjes daar samen schitteren !
Dikke knuffel,
Anneleen
(mama van Tibbe* en Sietse*)
Veel te laat, ik weet het. Maar ik wil jullie alsnog feliciteren met jullie prachtige dochters ! Al vind ik 't toch telkens ook weer heel droevig als er nieuwe sterretjes bij komen.
K'tje, een dikke kus voor Laura,
Lin, een dikke kus voor Luisa.
Met schaamrood op de wangen kom ik hier nog eens schrijven. Ik had al veel vroeger een berichtje willen nalaten hier. Maar telkens ontbrak het me aan de moed en energie. En nu moet ik precies toch eens wat bijlezen.
't Valt me soms zo zwaar om geconfronteerd te worden met zwangerschappen. Ook hier op 't forum van DVO. Ik heb mezelf daarom eventjes wat afgeschermd.
Wat herken ik toch zo goed wat jullie allemaal schrijven.
K'tje,
Kan je frustratie heel goed begrijpen na je bezoek aan de gyn. Dat was bij mij altijd zo'n strohalm waar ik me aan vastklampte. En 't laatste wat ik wilde horen van hem, was dus dat we moesten wachten met nieuwe behandelingen. Maar eigenlijk heeft hij dat nooit echt gezegd tegen ons. De psychologe daarentegen raadde een nieuwe poging wel sterk af. En om eerlijk te zijn, hadden wij die eerste periode ook wel een beetje het gevoel dat die buik Tibbe* en Sietse* toebehoorde. En dat een nieuwe zwangerschap fout zou zijn. Mijn lichaam bleef precies verder aftellen tot aan de uitgerekende datum. Ik heb wel in die maanden 2 keer IUI gedaan, tegen beter weten in. Want ergens wist ik wel dat die IUI niks zou uithalen bij ons. Ik wilde gewoon het gevoel hebben iets gedaan te hebben. Want van dat wachten werd ik stilaan ook echt zot.
En zelfs 6 maanden later, toen we aan onze cryo's wilden beginnen, stelde onze psychologe het in vraag of we er wel terug klaar voor waren. Of we die angsten en mogelijke teleurstelling wel zouden aankunnen.
Nou, ik weet niet wanneer je er helemaal klaar voor bent. En ik weet ook niet wie je dat kan zeggen of hoe je dat kan voelen.
Maar ik denk wel dat je er versteld van zal staan hoe snel het november zal zijn . En hoe snel je weer in die behandelingsmolen zal 'moeten' duiken.
Lin,
Heel erg dat 'vriendinnen' zoiets durven schrijven, zo egocentrisch kunnen zijn .... Met zo iemand zou ik ook écht geen contact meer willen.
Moederdag,
Krijg er weeral de kriebels van. En als je in Antwerpen woont, krijg je 2 keer op een jaar die Moederdag door je strot geduwd.
Ik heb vorige week toevallig ontdekt dat mijn ouders die avond bij mijn zus gaan eten (zag het bij mijn ouders op de kalender staan). Ieder jaar gingen we met de ganse familie samen ergens iets eten of bij mijn ouders thuis. Dit jaar zijn wij niet meer uitgenodigd ...
Tja, zo gaat dat blijkbaar als je geen levende kindjes hebt.
Aan alle sterretjesmama's, kijk vanavond nog eens goed naar boven en zie hoe al onze sterretjes daar samen schitteren !
Dikke knuffel,
Anneleen
(mama van Tibbe* en Sietse*)
-
Lin
- Berichten: 186
- Lid geworden op: 17 juli 2009, 15:48
Hoi Anneleen,
proficiat met je twee sterrenkindjes. Ze zijn vandaag weeral met de waterpistooltjes aan't spelen. Wat maken onze deugnieten daar een lol.
Hoe gaat het met je? Ben je ondertussen al terug mt IVF begonnen?
Ik weet nog een plek die we op het plaatsje van te vemijden plaatsen kunnen schrijven: de IKEA. Je hebt er toekomstige ouders die babyspullen komen kopen en je hebt er zwangere mama's die snel en goedkoop mt hun kroost komt eten. Nu, wij waren ook bij die laatste groep, maar niet zwanger wel te verstaan.
Verbazend genoeg deed het me niet zo veel deze keer. Ik heb de indruk dat ik het zwangerzijn niet meer mis, maar dat ik ons kindje mis.
Vaak als ik mijn ogen sluit, zie ik die laatste echo voor me. Dat levensloze lichaampje, met z'n rug naar ons gekeerd. Net alsof ze ons wou zeggen: Laat me zijn. Let niet op mij. Ik vind dit zo'n emotioneel beeld. Mijn gemoed schiet er telkens bij vol.
Een dikke, dikke knuffel aan mijn Luisa en ook voor jullie
Lin
proficiat met je twee sterrenkindjes. Ze zijn vandaag weeral met de waterpistooltjes aan't spelen. Wat maken onze deugnieten daar een lol.
Hoe gaat het met je? Ben je ondertussen al terug mt IVF begonnen?
Ik weet nog een plek die we op het plaatsje van te vemijden plaatsen kunnen schrijven: de IKEA. Je hebt er toekomstige ouders die babyspullen komen kopen en je hebt er zwangere mama's die snel en goedkoop mt hun kroost komt eten. Nu, wij waren ook bij die laatste groep, maar niet zwanger wel te verstaan.
Verbazend genoeg deed het me niet zo veel deze keer. Ik heb de indruk dat ik het zwangerzijn niet meer mis, maar dat ik ons kindje mis.
Vaak als ik mijn ogen sluit, zie ik die laatste echo voor me. Dat levensloze lichaampje, met z'n rug naar ons gekeerd. Net alsof ze ons wou zeggen: Laat me zijn. Let niet op mij. Ik vind dit zo'n emotioneel beeld. Mijn gemoed schiet er telkens bij vol.
Een dikke, dikke knuffel aan mijn Luisa en ook voor jullie
Lin
-
ctje1
- Berichten: 50
- Lid geworden op: 13 augustus 2009, 19:10
We zijn er een paar dagen op uit geweest naar Normandie met vrienden. Toen ik thuiskwam uit het ziekenhuis was het beetje kalmte dat ik nog had compleet weg. Ik was een wrak. We hebben toen in allerijl besloten om onze vrienden (waarmee we oorspronkelijk naar Denemarken zouden gaan maar die dat nu niet wilden doen zonder ons - zo lief) toch achterna te gaan.
Voor de meisjes was het super, samen zijn met hun vriendjes. En voor ons was het een welkome afleiding, toen eens kunnen praten over andere dingen, toch eens lachen en ook je verhaal kunnen doen tegen iemand anders.
Het heeft goed gedaan.
Het terug thuis zijn is wel heel moeilijk.
Ik moet wel dringend naar de gyne, hij is deze week in verlof, want lichamelijk gaat het ook niet goed.
Ktje, ik ben al even afwachtend naar de resultaten van alle onderzoeken. Ik weet niet wat de gyne zal zeggen ivm terug zwanger worden en de wachttijd. Het gaat hier ook niet vanzelf en na een miskraam in januari en nu het overlijden van Basiel.
MIjn schoonzus is dan ook nog eens zwanger voor dezelfde periode, ik zie haar zaterdag en zie daar zo tegenop.
En nu moet ik de moed vinden om naar de dienst overlijden te gaan om het naamplaatje voor op het kerkhof te laten maken. Basiel wordt gemeenschappelijk begraven, een aparte begrafenis zag mijn man totaal niet zitten.
Alles lijkt soms zo onwerkelijk en toch zo tastbaar.
Voor de meisjes was het super, samen zijn met hun vriendjes. En voor ons was het een welkome afleiding, toen eens kunnen praten over andere dingen, toch eens lachen en ook je verhaal kunnen doen tegen iemand anders.
Het heeft goed gedaan.
Het terug thuis zijn is wel heel moeilijk.
Ik moet wel dringend naar de gyne, hij is deze week in verlof, want lichamelijk gaat het ook niet goed.
Ktje, ik ben al even afwachtend naar de resultaten van alle onderzoeken. Ik weet niet wat de gyne zal zeggen ivm terug zwanger worden en de wachttijd. Het gaat hier ook niet vanzelf en na een miskraam in januari en nu het overlijden van Basiel.
MIjn schoonzus is dan ook nog eens zwanger voor dezelfde periode, ik zie haar zaterdag en zie daar zo tegenop.
En nu moet ik de moed vinden om naar de dienst overlijden te gaan om het naamplaatje voor op het kerkhof te laten maken. Basiel wordt gemeenschappelijk begraven, een aparte begrafenis zag mijn man totaal niet zitten.
Alles lijkt soms zo onwerkelijk en toch zo tastbaar.
-
MA
- Berichten: 3546
- Lid geworden op: 27 oktober 2008, 17:29
C'tje vooreerst proficiat met Basiel. Wij hebben een kaartje laten maken voor Renéetje. Vooraan stond een foto van haar handje op mijn hand, in de binnenflap een foto van toen ze nog in de buik zat, een gedicht dat we zelf hadden geschreven en dan Renéetje en haar geboortdatum. Wij hebben het bij een fotograaf - babywinkel laten doen, wat wel even slikken was. Maar zijn heel tevreden van het resultaat. Wij hebben het wel selectief verstuurd. En veel positieve reacties op gekregen. Sterke meid, Audrey
-
K'tje
- Berichten: 1104
- Lid geworden op: 7 april 2008, 15:46
Hey C'tje, dikke knuffel aan jou en Basiel. Wij hebben een kaartje laten maken met de afdruk van Laura's handjes en voetjes, samen met haar naam en de datum op de voorkant, en op de achterzijde staat een tekstje dat ik hier van Audrey gekregen had.
We hebben het aan onze ouders en broers en zus gegeven, en aan enkele dichte vrienden. We versturen ze ook heel selectief hoor, deze week heb ik nog drie kaartjes opgestuurd naar vrienden en (verre) familie die een kaartje gestuurd hadden om ons te steunen.
Ik vind het wel fijn dat we op die manier iets hebben om haar te herdenken, en ook om aan veel mensen duidelijk te maken dat het een klein mensje was, want velen hebben daar geen idee van, jammer genoeg.
Lin, ja, Ikea, ik kan me voorstellen dat het niet echt een aanrader is voor ons op dit moment. En dat stoort me enorm. Ik ga bvb heel graag naar zee, zeker op een mindere dag (tijdens de behandelingen zijn we heel vaak naar zee gereden om even uit te waaien) Maar nu is het natuurlijk al de hele tijd volop zomer, en dan loopt het daar vol van de blije gezinnetjes, met héél veel kinderwagens en een hoop zwangere buikjes. Ik ben blij voor die mensen, maar ik ben vooral ONTZETTEND jaloers. Echt, ik heb momenten dat ik echt kwaad ben op anderen, vreemden.
En dat vind ik wel heel jammer, ik ben een optimist en probeer ook nu positief te blijven zoveel ik kan, maar ik zal nooit meer dezelfde zijn, nooit meer volledig onbezorgd dingen doen of zeggen. En als ik daar te lang bij stilsta, dan word ik weer boos...
Na volgende week ga ik terug werken, en het is heel dubbel, ik kijk er naar uit, maar ik ben ook heel bang, zal ik het nog kunnen? Wordt die eerste dag niet te zwaar, zal ik niet ongeloofelijk veel fouten maken? Maar ik ben ook bang om weer mee te draaien in die routine... Ben ik er klaar voor? Zal ik op m'n poten vallen als iemand een ongepaste opmerking maakt? Ik kan het alleen maar hopen natuurlijk. Gelukkig heb ik een begripvolle baas en collega's, ik denk wel dat ik m'n hart zou kunnen uitstorten bij hen...
Ik probeer om me nog niet teveel te focussen op het werk, ik neem nog een week tijd voor mezelf, en dan zien we wel.
Anneleen, je hoeft geen schaamrood op je wangen te hebben, ik heb ook soms momenten dat ik niet wil op DVO komen, en andere dagen dan is het 't eerste wat ik doe. Weet dat we er ook voor jou zijn, om te luisteren... Ja ik besef dat ik achteraf misschien blij zal zijn om die "pauze", maar toch. Nu op dit moment is in mijn ogen het enige wat de pijn kan verzachten, een volgende zwangerschap. Ik kijk heel erg uit naar dat verlangen, en dromen en plannen, terwijl ik tegelijk ook heel goed besef dat ik heel erg bezorgd zal zijn gedurende die tijd. Het klinkt misschien raar, maar ik wil het zo graag opnieuw, ik kan er niks aan doen.
Ik wil jullie allemaal een hart onder riem steken voor morgen. We gaan normaal een dagje weg, dus zal ik niet kunnen langskomen.
Hier in W-VL is één moederdag op een jaar gelukkig genoeg (dit jaar was't op m'n verjaardag trouwens)dus wil ik jullie een dikke knuffel geven, weet dat ik morgen heel hard aan jullie zal denken, want ook al zeggen mensen in onze omgeving niks, ook voor ons is het moederdag, ik ben zeker dat jullie kindjes aan je denken morgen.
Liefs,
K'tje
We hebben het aan onze ouders en broers en zus gegeven, en aan enkele dichte vrienden. We versturen ze ook heel selectief hoor, deze week heb ik nog drie kaartjes opgestuurd naar vrienden en (verre) familie die een kaartje gestuurd hadden om ons te steunen.
Ik vind het wel fijn dat we op die manier iets hebben om haar te herdenken, en ook om aan veel mensen duidelijk te maken dat het een klein mensje was, want velen hebben daar geen idee van, jammer genoeg.
Lin, ja, Ikea, ik kan me voorstellen dat het niet echt een aanrader is voor ons op dit moment. En dat stoort me enorm. Ik ga bvb heel graag naar zee, zeker op een mindere dag (tijdens de behandelingen zijn we heel vaak naar zee gereden om even uit te waaien) Maar nu is het natuurlijk al de hele tijd volop zomer, en dan loopt het daar vol van de blije gezinnetjes, met héél veel kinderwagens en een hoop zwangere buikjes. Ik ben blij voor die mensen, maar ik ben vooral ONTZETTEND jaloers. Echt, ik heb momenten dat ik echt kwaad ben op anderen, vreemden.
En dat vind ik wel heel jammer, ik ben een optimist en probeer ook nu positief te blijven zoveel ik kan, maar ik zal nooit meer dezelfde zijn, nooit meer volledig onbezorgd dingen doen of zeggen. En als ik daar te lang bij stilsta, dan word ik weer boos...
Na volgende week ga ik terug werken, en het is heel dubbel, ik kijk er naar uit, maar ik ben ook heel bang, zal ik het nog kunnen? Wordt die eerste dag niet te zwaar, zal ik niet ongeloofelijk veel fouten maken? Maar ik ben ook bang om weer mee te draaien in die routine... Ben ik er klaar voor? Zal ik op m'n poten vallen als iemand een ongepaste opmerking maakt? Ik kan het alleen maar hopen natuurlijk. Gelukkig heb ik een begripvolle baas en collega's, ik denk wel dat ik m'n hart zou kunnen uitstorten bij hen...
Ik probeer om me nog niet teveel te focussen op het werk, ik neem nog een week tijd voor mezelf, en dan zien we wel.
Anneleen, je hoeft geen schaamrood op je wangen te hebben, ik heb ook soms momenten dat ik niet wil op DVO komen, en andere dagen dan is het 't eerste wat ik doe. Weet dat we er ook voor jou zijn, om te luisteren... Ja ik besef dat ik achteraf misschien blij zal zijn om die "pauze", maar toch. Nu op dit moment is in mijn ogen het enige wat de pijn kan verzachten, een volgende zwangerschap. Ik kijk heel erg uit naar dat verlangen, en dromen en plannen, terwijl ik tegelijk ook heel goed besef dat ik heel erg bezorgd zal zijn gedurende die tijd. Het klinkt misschien raar, maar ik wil het zo graag opnieuw, ik kan er niks aan doen.
Ik wil jullie allemaal een hart onder riem steken voor morgen. We gaan normaal een dagje weg, dus zal ik niet kunnen langskomen.
Hier in W-VL is één moederdag op een jaar gelukkig genoeg (dit jaar was't op m'n verjaardag trouwens)dus wil ik jullie een dikke knuffel geven, weet dat ik morgen heel hard aan jullie zal denken, want ook al zeggen mensen in onze omgeving niks, ook voor ons is het moederdag, ik ben zeker dat jullie kindjes aan je denken morgen.
Liefs,
K'tje
-
Skael
- Berichten: 38
- Lid geworden op: 5 februari 2007, 9:44
Dag lieve allemaal,
Wanneer ben je er klaar voor,
moeilijke vraag, een vraag waar misschien geen antwoord op komt zolang je leeft, de ene dag gaat het beter dan de andere dat wel, het moet slijten zeggen ze in de volksmond, en om eerlijk te zijn dat is ook zo, met den tijd krijgen onze kindjes een vaste warme plaats in ons hart en kunnen we verder, de ene dag wat eenvoudiger als de andere, meer beter dagen als slechtere dagen maar vergeten doen we onze kindjes niet, wij niet, de buitenwereld meestal wel en dat is niet altijd even eenvoudig, wij zijn gewoon meneer en mevrouw x een kopel zonder kinderen.
Ik heb zelf een kaartje gemaakt voor onze twee jongens, ook heb ik zelf een tekst voor ze geschreven, eigenlijk moest ik dat doen voor mezelf,
een stukje afscheid nemen van onze twee jongens die bijna 5 maand in mij geleefd hebben en die zo welkom waren,zo gewenst, die nu trouwens nog gemist worden.
Geef je eerlijk toe, enkel de hele dichte directe
familie ( peters en meters van onze jongens (mijn ouders en mijn schoonzus en schoonbroer) en mijn grootmoeder en mijn man zijn nicht omdat zij normaal onze jongens ging opvangen ( onthaalmoeder) terwijl ik zou gaan werken en omdat zij ook mama is al meer dan 25 jaar van twee engeltjes) hebben zo een kaartje gekregen, samen met suikerbonen, omdat deze al gekozen waren en omdat ik het gevoel had dat ik moest doen.
Ook heb ik teksten en teksten geschreven,
mijn gevoelens van me af geschreven om toch verder te kunnen met het verdriet en het gemis van onze jongens,
schrijf trouwens nog om zelf verder te kunnen
Lieve Audrey,
ik zou zeggen laat ze maar allemaal komen,
zoals elk jaar, maar zou in een hoekje maar toch zichtbaar voor iedereen eigenlijk zorgen dat ze
toch geconfronteerd worden met je mooi lieve dochter,
een foto met een bloem en een kaars,maar toch zo opstellen dat het zo voelbaar is.
Ik wens je heel veel sterkte voor deze dag een mooi triestige dag.
Moederdag,
Eventjes stil staan bij alle mama's van engeltjes,
ook al is het maar heel eventjes,
toch eventjes stil staan.
Elke zondag op de radio 2 is het vragen staat vrij,
hier komen vele personen langs, voor een trouw, een verjaardag, en nog zoveel andere dingen...
Ook al is het maar één heel klein teken wou toch ook
eventjes stilstaan bij alle mama's hier en bij onze engeltjes, misschien staan ook de luisteraars van de radio
eventjes stil, dat er gelukkig mama's als papa's zijn van bengeltjes maar ook spijtig genoeg van zoveel engeltjes.
Hallo,
ik zou alle mama's van sterrekindjes willen een mooie stille moederdagwensen, moeders die ook mama zijn ook al worden ze o zo dikwijls vergeten, sommige onder hen zijn gewoon mevrouw x een vrouw zonder kinderen. Andere zijn mama van die of die bengel, maar ook van een sterrenkindje dat wordt vergeten.Daarom voor alle sterrenmama's een stille moederdag gewenst, met heel veel moed en sterkte gewenst op deze bijzondere dag.
vanwege iemand die aan jullie denkt.
Ook een fijne moederdag voor alle mama's van bengeltjes gewenst.
groetjes Skael
Sorry, maar op een zondagavond vorige maand had ik het weer maar eens moeilijk, de radio speelde zacht en dacht bij me zelf,waarom niet eens mailen, misschien staat één luisteraar van de radio erbij stil, ook al is het maar heel eventjes dat is dan toch maar eentje dat nadenkt over onze engeltjes.
K'tje heel veel sterkte gewenst als je terug gaat werken, het zal niet eenvoudig altijd zijn,
maar ik heb al heel veel moeten denken aan de woorden van toen van mijn echtgenoot, of je nu morgen terug gaat, binnen een maand of binnen een jaar, het zal nooit meer hetzelfde zijn, en ooit moet je die stap toch zetten, ook al is die ene stap zwaar, we moeten er door en weet in je hart waar je ook gaat, je engeltje is bij je.
Heel veel liefs gewenst aan jullie allemaal,
veel sterkte en moed gewenst,
en probeer te genieten van het zonnetje, het mooie weer ook al is het maar voor een seconde,
groetjes
Skael
Wanneer ben je er klaar voor,
moeilijke vraag, een vraag waar misschien geen antwoord op komt zolang je leeft, de ene dag gaat het beter dan de andere dat wel, het moet slijten zeggen ze in de volksmond, en om eerlijk te zijn dat is ook zo, met den tijd krijgen onze kindjes een vaste warme plaats in ons hart en kunnen we verder, de ene dag wat eenvoudiger als de andere, meer beter dagen als slechtere dagen maar vergeten doen we onze kindjes niet, wij niet, de buitenwereld meestal wel en dat is niet altijd even eenvoudig, wij zijn gewoon meneer en mevrouw x een kopel zonder kinderen.
Ik heb zelf een kaartje gemaakt voor onze twee jongens, ook heb ik zelf een tekst voor ze geschreven, eigenlijk moest ik dat doen voor mezelf,
een stukje afscheid nemen van onze twee jongens die bijna 5 maand in mij geleefd hebben en die zo welkom waren,zo gewenst, die nu trouwens nog gemist worden.
Geef je eerlijk toe, enkel de hele dichte directe
familie ( peters en meters van onze jongens (mijn ouders en mijn schoonzus en schoonbroer) en mijn grootmoeder en mijn man zijn nicht omdat zij normaal onze jongens ging opvangen ( onthaalmoeder) terwijl ik zou gaan werken en omdat zij ook mama is al meer dan 25 jaar van twee engeltjes) hebben zo een kaartje gekregen, samen met suikerbonen, omdat deze al gekozen waren en omdat ik het gevoel had dat ik moest doen.
Ook heb ik teksten en teksten geschreven,
mijn gevoelens van me af geschreven om toch verder te kunnen met het verdriet en het gemis van onze jongens,
schrijf trouwens nog om zelf verder te kunnen
Lieve Audrey,
ik zou zeggen laat ze maar allemaal komen,
zoals elk jaar, maar zou in een hoekje maar toch zichtbaar voor iedereen eigenlijk zorgen dat ze
toch geconfronteerd worden met je mooi lieve dochter,
een foto met een bloem en een kaars,maar toch zo opstellen dat het zo voelbaar is.
Ik wens je heel veel sterkte voor deze dag een mooi triestige dag.
Moederdag,
Eventjes stil staan bij alle mama's van engeltjes,
ook al is het maar heel eventjes,
toch eventjes stil staan.
Elke zondag op de radio 2 is het vragen staat vrij,
hier komen vele personen langs, voor een trouw, een verjaardag, en nog zoveel andere dingen...
Ook al is het maar één heel klein teken wou toch ook
eventjes stilstaan bij alle mama's hier en bij onze engeltjes, misschien staan ook de luisteraars van de radio
eventjes stil, dat er gelukkig mama's als papa's zijn van bengeltjes maar ook spijtig genoeg van zoveel engeltjes.
Hallo,
ik zou alle mama's van sterrekindjes willen een mooie stille moederdagwensen, moeders die ook mama zijn ook al worden ze o zo dikwijls vergeten, sommige onder hen zijn gewoon mevrouw x een vrouw zonder kinderen. Andere zijn mama van die of die bengel, maar ook van een sterrenkindje dat wordt vergeten.Daarom voor alle sterrenmama's een stille moederdag gewenst, met heel veel moed en sterkte gewenst op deze bijzondere dag.
vanwege iemand die aan jullie denkt.
Ook een fijne moederdag voor alle mama's van bengeltjes gewenst.
groetjes Skael
Sorry, maar op een zondagavond vorige maand had ik het weer maar eens moeilijk, de radio speelde zacht en dacht bij me zelf,waarom niet eens mailen, misschien staat één luisteraar van de radio erbij stil, ook al is het maar heel eventjes dat is dan toch maar eentje dat nadenkt over onze engeltjes.
K'tje heel veel sterkte gewenst als je terug gaat werken, het zal niet eenvoudig altijd zijn,
maar ik heb al heel veel moeten denken aan de woorden van toen van mijn echtgenoot, of je nu morgen terug gaat, binnen een maand of binnen een jaar, het zal nooit meer hetzelfde zijn, en ooit moet je die stap toch zetten, ook al is die ene stap zwaar, we moeten er door en weet in je hart waar je ook gaat, je engeltje is bij je.
Heel veel liefs gewenst aan jullie allemaal,
veel sterkte en moed gewenst,
en probeer te genieten van het zonnetje, het mooie weer ook al is het maar voor een seconde,
groetjes
Skael
-
Lin
- Berichten: 186
- Lid geworden op: 17 juli 2009, 15:48
Hallo allemaal,
Toen ik deze morgen van het kerkhof kwam, kwam ik een collega tegen. Zij was nog niet op de hoogte van het nieuws. Ik barstte ik snikken uit. Dit was voor mij het teken dat ik nog niet klaar ben om gaan te werken.
Nadien voelde ik me wel beter na de babbel mt haar. Ze gaf geen goede raad, geen troostende(kwetsende) woorden, ze begreep me en ze gaf me 100% gelijk met mijn loopbaanonderbreking.
Hoi Anneleen,
we hebben geen kaartje gemaakt vooral omdat mijn man dit niet wou. Maar mss dat het er nog wel van komt. Maar ik heb het er nog altijd moeilijk mee om Luisa met anderen te delen. Mijn hart zou helemaal breken als ik wist dat dat kaartje bij iemand i d vuilbak zou belanden.
Het is precies of het echte verdriet bij mij nu pas komt. Mss wou ik het daarvoor niet accepteren en heb ik me iets voorgehouden?
Dikke knuffel
Lin
Toen ik deze morgen van het kerkhof kwam, kwam ik een collega tegen. Zij was nog niet op de hoogte van het nieuws. Ik barstte ik snikken uit. Dit was voor mij het teken dat ik nog niet klaar ben om gaan te werken.
Nadien voelde ik me wel beter na de babbel mt haar. Ze gaf geen goede raad, geen troostende(kwetsende) woorden, ze begreep me en ze gaf me 100% gelijk met mijn loopbaanonderbreking.
Hoi Anneleen,
we hebben geen kaartje gemaakt vooral omdat mijn man dit niet wou. Maar mss dat het er nog wel van komt. Maar ik heb het er nog altijd moeilijk mee om Luisa met anderen te delen. Mijn hart zou helemaal breken als ik wist dat dat kaartje bij iemand i d vuilbak zou belanden.
Het is precies of het echte verdriet bij mij nu pas komt. Mss wou ik het daarvoor niet accepteren en heb ik me iets voorgehouden?
Dikke knuffel
Lin
-
ctje1
- Berichten: 50
- Lid geworden op: 13 augustus 2009, 19:10
K'tje, hoe lang ben je thuis geweest? In ziekteverlof vermoedelijk?
Mijn gevoelens zijn een echte draaitol. Het is de moeilijkste beslissing uit ons leven geweest al is "beslissing" een groot woord, hoeveel keuze heb je bij sommige diagnoses.
Hebben jullie als koppel ook zo'n verschillende manier van verwerken? Niet dat we elkaar niet begrijpen, dat gelukkig wel.
Voor degenen waar morgen moederdag wordt gevierd, veel sterkte en ook een proficiat.
Bij ons in W-Vl geen moederdag, wel een "feestdag", wij gaan bij mijn schoonma eten waar ook tantes en nonkels gevraagd zijn. Het is de eerste maal dat ik mijn zwangere schoonzus (uitgerekend voor 11 dagen voor Basiel) zal terugzien. Hoef ik te zeggen dat ik er enorm tegenop zie?
Lin, groot gelijk dat je je gevoel volgt ivm het werken gaan. Je moet vooral voor jezelf zorgen nu.
Caro
Mijn gevoelens zijn een echte draaitol. Het is de moeilijkste beslissing uit ons leven geweest al is "beslissing" een groot woord, hoeveel keuze heb je bij sommige diagnoses.
Hebben jullie als koppel ook zo'n verschillende manier van verwerken? Niet dat we elkaar niet begrijpen, dat gelukkig wel.
Voor degenen waar morgen moederdag wordt gevierd, veel sterkte en ook een proficiat.
Bij ons in W-Vl geen moederdag, wel een "feestdag", wij gaan bij mijn schoonma eten waar ook tantes en nonkels gevraagd zijn. Het is de eerste maal dat ik mijn zwangere schoonzus (uitgerekend voor 11 dagen voor Basiel) zal terugzien. Hoef ik te zeggen dat ik er enorm tegenop zie?
Lin, groot gelijk dat je je gevoel volgt ivm het werken gaan. Je moet vooral voor jezelf zorgen nu.
Caro
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast