Bericht
door SOHN » 2 oktober 2020, 10:23
Hallo allemaal,
Ik ben helaas niet nieuw in het fertiliteitsverhaal, wel in het IVF verhaal en ik kom even hier mijn licht opsteken.
Ik kreeg in 2017 de diagnose PCOS op mijn bord en ben ik datzelfde jaar in fertiliteitstermen "vlot" zwanger geraakt (1e IUI op 10 dagen laagste dosis menopur, 1 eicel en zwanger) met een knappe zoon als kado in juli 2018.
Aangezien ik van veel fellow-PCOS patienten hoorde dat zwanger worden plots spontaan lukte na een eerste zwangerschap stopte ik hoopvol met de pil in November vorig jaar. Ik had een lange cyclus, maar tenminste een cyclus, helaas was dit niet voldoende om zwanger te geraken. Na de lockdown zijn we in juni terug gestart op het UZ Gent met dezelfde dosis menopur en IUI. Helaas regeerde ik totaal niet op de laagste dosis (na 14 dagen spuiten) en gelukkig kreeg ik na lichte verhoging 1 eicel en een IUI, helaas wegens het feit dat "utrogestan niet nodig" was kreeg ik toch zware bloedingen na 5 dagen wegens te lage progesteron en was het kalf dan dus al verdronken.
De volgende 2 pogingen waren niet zo fijn. Ze beslisten toen om van begin af aan die lichtere dosis te nemen: 4 eicellen, teveel, dus afbreken. Daarna tot overmaat van ramp nog eens cystes op mijn eierstokken ook, 2 weken aan de pil en dan konden we begin september weer gelukkig weer van start gaan toen de cystes weg waren. Toen dachten ze dat dit was doordat ze direct met een hogere dosis startten en dus startte ik begin september weer met de laagste dosis, opnieuw geen reactie en dus terug zoals in juni lichtjes verhoogd na 14 dagen, dinsdag zag het er nog goed uit, 1 eicel van 13.5, gisteren de desillusie: 5 eicellen, weer afbreken en weer grote kans op cystes binnen 2 weken waarna ik wellicht weer 2 weken aan de pil zal moeten.
Op deze manier verder gaan is dus geen optie en de volgende opties zijn ovariele drilling of IVF.
Mijn gynaecoloog is 1 dag per week verbonden aan de fertiliteitsdienst van het uz (dus ik doe veel echos bij haar) en zij wil mij liefst opereren (ovariele drilling) omdat ik zo gevoelig ben aan de medicatie en de grens tussen geen reactie en reactie zo nauw is, ze zegt dat studies in zo'n gevallen echt veel goede resultaten geven en dat ik dan meer kans heb om maar 1 eicel tot ontwikkeling te brengen en zo toch verder kan gaan met IUI. Maar die operatie geeft naar wat ik lees in wetenschappelijke literatuur (ja ik ben zelf geen dokter maar wel Bio-ingenieur heb gedoctoreerd dus ik weet (jammer genoeg?) waar ik alles moet vinden en zoek alles soms te veel uit) geen geranties,ong 50 tot 60% kans op succes. Als dit niet werkt moet ik sowieso naar IVF.
Ik heb dus schrik dat ik door de operatie net misschien 2-3 maand kan verliezen in het slechtste geval en dan toch nog naar IVF moet. Is het dan niet beter om direct naar IVF te gaan? Ik weet dat er in IVF trajecten veel soorten verhalen komen dus de kans is klein dat hier iemand zit met iets gelijkaardig, maar je weet maar nooit? Iemand die ook van IUI de keuze moest maken tussen ovariele drilling en IVF? Wat heb je gekozen?
Ik ga maandag ook nog eens praten met een fertiliteitsarts van het UZ Gent om haar visie te horen over mijn geval, niet dat ik mijn gynaecoloog van het thuisziekenhuis niet vertrouw, ik ben haar heel dankbaar voor alles wat ze tot nu toe voor mij gedaan heeft en ze zit er soms veel pro-actiever achter dan het UZ vind ik, maar in de wetenschap zijn er altijd mensen die het oneens zijn en een ander beeld hebben dus ik wil het graag aan meerdere experts vragen.
Dus de kans bestaat dat ik hier in het IVF groepje kom. Al zal het zeker nog een maand duren, eerst wachten op mijn MS, vermoedelijk krijg ik dan nog eens cysten zoals de vorige keer en dan nog 2 weken aan de pil. We zien wel.
Aan iedereen in dit traject veel succes!
Sept 2016 - pilstop
April 2017- PCOS
Aug- Okt 2017: IUI 2 met menopur positief - zoontje juli '18
Nov 2019 - pilstop 2
Mei 2020 - Heropstart IUI UZ Gent, IUI 1 neg, IUI 2 en 3 afgebroken door overreactie
Okt/Nov 2020 - Overstap naar IVF