Atalanta schreef: ↑13 oktober 2020, 10:22
@Johanna: hoe verloopt het met de ovulatietestjes?
Lief dat je ernaar vraagt! Het is vandaag dag 11 nog maar in mijn cyclus en deze morgen was er nog niets te zien. Ik vind het niet erg, ik hoop eigenlijk dat het weer een late eisprong wordt rond dag 16-18. Als er een eisprong komt tenminste... ik ben het nu zo gewend om tien maanden lang een normale cyclus te hebben, maar het is nog steeds niet vanzelfsprekend.
Echt heel leuk om al jullie ervaringen ook te lezen! Zo tof Nana! Dat is ook waarom ik mezelf nog steeds rustcyclussen verplicht, hoewel heel mijn hoofd schreeuwt: "ga nu nog naar fertiliteit, nu ze nog open zijn!!"
Ik heb trouwens vorige week ergens ook eens naar Jette gebeld. Gewoon puur om te informeren of ik al een afspraak in januari kon vastleggen, ervan uitgaande dat mijn derde en vierde IUI in november en december doorgaan en zouden mislukken. Ze zeiden dat ze hun lijsten voor januari nog niet aan het maken waren en dat ik nog eens moest terugbellen. Heb dat voorlopig nog niet gedaan, ik zit precies toch te wachten op nieuwe corona-maatregelen... ik vind het ook moeilijk om er al energie in te steken nu. Als ik beslis om in november of december nog op intake te gaan in Jette, geeft me dat alleen maar stress tussen de IUI's door. Ik weet het dus niet goed momenteel...
Heb het mentaal ook moeilijk met iets, ik wil het toch even kwijt hier. Mijn ex is twee jaar geleden met zijn vriendin verhuisd naar hier (paar straten verder). Ik weet dat dus al twee jaar en had hem al een paar keer gezien, en het heeft me nooit gestoord, ik had hem jaren geleden al verwijderd van Facebook, had zijn gsm-nummer niet meer... en ik vond het niet erg dat ik hem af en toe tegenkwam, wat maakt het ook uit. Maar nu heeft hij me terug toegevoegd op Facebook, hebben we voor het eerst in acht jaar weer gepraat, en alles komt terug van herinneringen, we komen nog steeds supergoed overeen. En sinds een paar weken klik ik echt als een bangerik elke ochtend op Facebook, uit schrik dat hij ineens gaat posten dat hij papa gaat worden of zo. Ik voel me echt een debiele puber op zo'n moment, want ik zou het hem wel gunnen, maar het zou ook zoveel pijn doen. Als het iemand is waarvan je ooit hoopte dat je samen een toekomst had... en je ziet je eigen toekomst alsmaar zwarter in... het is echt freakin' moeilijk soms. Ik hoop dat jullie dat wel begrijpen.