Hoi Caro,
Mijn man en ik verwerken het verlies ook anders. Ik gebruik deze site vooral om mijn gevoelens te kunnen ventileren. Mijn man houdt het voor zich. Hij zegt dat hij Luisa een speciaal plaatsje in zijn hart heeft gegeven waar hij naartoe kan wanneer hij wil. Ook om die reden gaat hij veel minder naar haar grafje. Hij vindt dat veel te confronterend. Ik ga elke dag. Mijn man houdt zich nu wel bezig om mt het ontwerpen van een grafje.
Wij hebben de keuze zelf niet moeten nemen, bij de 20 weken-echo bleek Luisa gestorven te zijn. Het moet ongelooflijk hard geweest zijn. Jullie gevoelens die naar alle kanten worden geschoten van het hart naar de hersenen en terug.
Ook hier zo ver het oog reikt, zwangere vrouwen. De ene dag doet het me weinig, de andere mis ik mijn buikje met Luisa erin zo erg. Maar toch voel ik me nog niet klaar voor een volgende zwangerschap. Ik ken geen rust meer. Mijn hersenen werken 24/24. Soms vind ik de meest simpele woorden niet meer.
Heel veel sterkte en een dikke knuffel
Lin
20 weken en zwangerschap moeten afbreken...
-
K'tje
- Berichten: 1104
- Lid geworden op: 7 april 2008, 15:46
Ik kom vandaag toch es langs, 't is gisteren laat geworden en dus komen we maar traag op gang vandaag, ons uitje moet nog beginnen...
Caro,
ik zal twee maand thuis geweest zijn, idd in ziekteverlof...
Vooral de eerste maand was het uitgesloten dat ik al terug zou gaan, maar nu mis ik het af en toe zelfs. Voor mij persoonlijk zal het goed doen om terug in de routine te zitten. Denk ik. Hoop ik...
Ik moet eerlijk zeggen dat wij niet echt meer bezig zijn met het feit dat we die beslissing "genomen" hebben. Ook bij ons was de diagnose eigenlijk al een verdict op zich.
Het ergste voor ons is die dromen en verwachtingen die in duigen liggen, we zijn ons kindje kwijt, dat kindje waar we al zo lang op wachten en naar verlangen. Het was al bij ons, en dan moeten we haar afgeven... Dat, en ook het waarom? Waarom overkomt ons dit?
Wij verwerken ons verdriet ongeveer op dezelfde manier, alleen heb ik de indruk dat m'n vriend het ietsje "trager" doet. Ik ben bvb al aan het uitkijken tot we terug mogen starten met de behandelingen, hij is ergens wel blij dat de gyne zei dat we beter wachten tot november...
Maar we vinden het meeste steun bij elkaar, nog altijd, en daar ben ik blij om. Ons heeft het als koppel in elk geval nog sterker gemaakt.
Heel veel sterkte vandaag, de confrontatie met zwangeren is pijnlijk hé, ik had er gisteren ook twee... Ik gun het die mensen echt, maar ik moest daar ook gestaan hebben met een ronde dikke buik...
Knuffel aan iedereen, en een fijne moederdag gewenst.
Caro,
ik zal twee maand thuis geweest zijn, idd in ziekteverlof...
Vooral de eerste maand was het uitgesloten dat ik al terug zou gaan, maar nu mis ik het af en toe zelfs. Voor mij persoonlijk zal het goed doen om terug in de routine te zitten. Denk ik. Hoop ik...
Ik moet eerlijk zeggen dat wij niet echt meer bezig zijn met het feit dat we die beslissing "genomen" hebben. Ook bij ons was de diagnose eigenlijk al een verdict op zich.
Het ergste voor ons is die dromen en verwachtingen die in duigen liggen, we zijn ons kindje kwijt, dat kindje waar we al zo lang op wachten en naar verlangen. Het was al bij ons, en dan moeten we haar afgeven... Dat, en ook het waarom? Waarom overkomt ons dit?
Wij verwerken ons verdriet ongeveer op dezelfde manier, alleen heb ik de indruk dat m'n vriend het ietsje "trager" doet. Ik ben bvb al aan het uitkijken tot we terug mogen starten met de behandelingen, hij is ergens wel blij dat de gyne zei dat we beter wachten tot november...
Maar we vinden het meeste steun bij elkaar, nog altijd, en daar ben ik blij om. Ons heeft het als koppel in elk geval nog sterker gemaakt.
Heel veel sterkte vandaag, de confrontatie met zwangeren is pijnlijk hé, ik had er gisteren ook twee... Ik gun het die mensen echt, maar ik moest daar ook gestaan hebben met een ronde dikke buik...
Knuffel aan iedereen, en een fijne moederdag gewenst.
-
kathleenchris
- Berichten: 293
- Lid geworden op: 8 februari 2007, 10:59
Hallo iedereen,
Vandaag een familiedagje gemaakt. We zijn naar een grote speeltuin getrokken, en voor het eerst voel ik me terug 'klaar' voor een vierde. Ik mis zo'n hummeltje ... Een goed teken want ik begin aan m'n terugplaatscyclus ...
Ik ben de eerste om te zeggen dat we het verlies van onze twee kindjes heel verschillend verwerken. Zowel tussen de twee kindjes is er veel verschil en tussen ons als koppel. Soms heeft het wel al eens tot conflicten geleid om eerlijk te zijn, maar we zitten nog steeds op dezelfde golflengte hoor, en we moeten elkaar hierin steunen. Ons conflict zit vooral in de 'eenzaamheid'. Ik ben alleen bevallen van Jelle en dat speelt soms nog op al weet ik heel goed dat het gewoon niet mogelijk was voor Chris dat hij er bij kon. Tijd, opvang en sneeuw ...
Maar we kunnen wel goed praten. We hebben samen wel al eens een heel goed gesprek gehad met de psycholoog. En achteraf is dat gesprek goud waard !!! Als koppel begrijpen we elkaar beter en eerlijk gezegd begrijp ik m'n eigen reacties ook beter. Vooral dat laatste was voor mij nodig.
Ik heb bij Inke verplicht 9 weken gehad (zwangerschapsverlof). Toen was het een ramp. Ik wist gewoon niet want doen; thuis, midden in de winter. De muren kwamen op me af. Bij Jelle heb ik 6 weken ziekteverlof gehad en soms mis ik nog wat extra tijd voor mezelf ...
Lin je gevoel van rust ... ken ik heel goed. Ik kan bv al lang niet meer uitslapen. Eens een wakker gevoel, val ik niet meer in slaap. M'n hersenen draaien soms zot. Ondertussen kennen we elkaar hierin en sta ik gewoon op, en Chris slaapt wat langer. Deze namiddag lag ik in m'n ligzetel, en was ik in slaap gevallen. De mannen zijn dan stiekem naar binnen gegaan om me rust te geven?. Lief hé, en daarna zijn we op stap gegaan ...
In eerst instantie is terug gaan werken een heel moeilijke stap, maar langer thuis blijven gaf me het gevoel dat die stap alleen moeilijker ging worden. Dus ik ben altijd 'snel' gaan werken, tegelijk met een 'goed' gevoel. Nu van thuis uit volge ik wel altijd alles op. Er zijn dagen nog gekomen dat het niet ging, maar dan nam ik gewoon verlof. En zo ging het maand per maand beter na Inke. Bij Jelle heb ik minder dat dieptepunt gekend ... Jelle heeft ons doen inzien dat we veel goede (nieuwe) vrienden hebben, dat we steun vinden etc ... waardoor we gewoon gemakkelijker buiten komen.
Op m'n werk gaan we op 9 januari naar een kindervoorstelling. Op zich iets heel leuks ... maar ze zijn er verschrikkelijk vroeg mee. We moeten ons nu al inschrijven. Uiteindelijk gaan we niet, het is te kort op Jelle z'n verjaardag en ik weet absoluut niet hoe ik ga zijn. Geef mij dan maar de rust van thuis zijn ... Alleen begint iedereen al te vragen waarom we niet komen, en liegen haat ik. Toch doe ik het, anders krijg ik te veel onbegrip. Eén collega weet het, en begrijpt het (jaja een man) maar tegen de anderen durf ik er niet over te beginnen. Soit.
Caro,
Eerst en vooral proficiat met zoon. Basiel, een mooie naam !!! Het is niet gegaan hoe je het zelf wenste. We hopen dat we een beetje voor je kunnen zijn ...
Om m'n berichtje te eindigen van vandaag ...
Een hele fijne mamadag aan iedereen !!! Ons hart dwaalde af en toe eens af vandaag.
Kus
Kathleen
Vandaag een familiedagje gemaakt. We zijn naar een grote speeltuin getrokken, en voor het eerst voel ik me terug 'klaar' voor een vierde. Ik mis zo'n hummeltje ... Een goed teken want ik begin aan m'n terugplaatscyclus ...
Ik ben de eerste om te zeggen dat we het verlies van onze twee kindjes heel verschillend verwerken. Zowel tussen de twee kindjes is er veel verschil en tussen ons als koppel. Soms heeft het wel al eens tot conflicten geleid om eerlijk te zijn, maar we zitten nog steeds op dezelfde golflengte hoor, en we moeten elkaar hierin steunen. Ons conflict zit vooral in de 'eenzaamheid'. Ik ben alleen bevallen van Jelle en dat speelt soms nog op al weet ik heel goed dat het gewoon niet mogelijk was voor Chris dat hij er bij kon. Tijd, opvang en sneeuw ...
Maar we kunnen wel goed praten. We hebben samen wel al eens een heel goed gesprek gehad met de psycholoog. En achteraf is dat gesprek goud waard !!! Als koppel begrijpen we elkaar beter en eerlijk gezegd begrijp ik m'n eigen reacties ook beter. Vooral dat laatste was voor mij nodig.
Ik heb bij Inke verplicht 9 weken gehad (zwangerschapsverlof). Toen was het een ramp. Ik wist gewoon niet want doen; thuis, midden in de winter. De muren kwamen op me af. Bij Jelle heb ik 6 weken ziekteverlof gehad en soms mis ik nog wat extra tijd voor mezelf ...
Lin je gevoel van rust ... ken ik heel goed. Ik kan bv al lang niet meer uitslapen. Eens een wakker gevoel, val ik niet meer in slaap. M'n hersenen draaien soms zot. Ondertussen kennen we elkaar hierin en sta ik gewoon op, en Chris slaapt wat langer. Deze namiddag lag ik in m'n ligzetel, en was ik in slaap gevallen. De mannen zijn dan stiekem naar binnen gegaan om me rust te geven?. Lief hé, en daarna zijn we op stap gegaan ...
In eerst instantie is terug gaan werken een heel moeilijke stap, maar langer thuis blijven gaf me het gevoel dat die stap alleen moeilijker ging worden. Dus ik ben altijd 'snel' gaan werken, tegelijk met een 'goed' gevoel. Nu van thuis uit volge ik wel altijd alles op. Er zijn dagen nog gekomen dat het niet ging, maar dan nam ik gewoon verlof. En zo ging het maand per maand beter na Inke. Bij Jelle heb ik minder dat dieptepunt gekend ... Jelle heeft ons doen inzien dat we veel goede (nieuwe) vrienden hebben, dat we steun vinden etc ... waardoor we gewoon gemakkelijker buiten komen.
Op m'n werk gaan we op 9 januari naar een kindervoorstelling. Op zich iets heel leuks ... maar ze zijn er verschrikkelijk vroeg mee. We moeten ons nu al inschrijven. Uiteindelijk gaan we niet, het is te kort op Jelle z'n verjaardag en ik weet absoluut niet hoe ik ga zijn. Geef mij dan maar de rust van thuis zijn ... Alleen begint iedereen al te vragen waarom we niet komen, en liegen haat ik. Toch doe ik het, anders krijg ik te veel onbegrip. Eén collega weet het, en begrijpt het (jaja een man) maar tegen de anderen durf ik er niet over te beginnen. Soit.
Caro,
Eerst en vooral proficiat met zoon. Basiel, een mooie naam !!! Het is niet gegaan hoe je het zelf wenste. We hopen dat we een beetje voor je kunnen zijn ...
Om m'n berichtje te eindigen van vandaag ...
Een hele fijne mamadag aan iedereen !!! Ons hart dwaalde af en toe eens af vandaag.
Kus
Kathleen
-
MA
- Berichten: 3546
- Lid geworden op: 27 oktober 2008, 17:29
Lieve allemaal,
Ik heb hier veel gemist door die kapotte computer...even snel tussen de bbq voorbereidingen voor moederdag door...
Eerst een dikke knuffel voor allemaal..ik peis dat we dat wel verdiend hebben
Ook bij ons loopt de verwerking niet gelijk...zijn de noden verschillend...maar ook bij ons is onze relatie verdiept geworden door Renéetje. Respect is de boodschap. En wij hebben ook wel veel gehad aan psych die voor 'vertaling' zorgde als we elkaar niet begrepen.
Caro, ik heb het ook denk ik moeiijker gehad met het feit dat ik de beslissing heb moeten nemen dan met het verlies zelf. Bij ons was er een afzijking vastgeseld die uiterst zeldzaam was, waar men amper iets van wist en was er op de echo's nooit iets mis te zien..toen kwam de groeivertraging (maar dat is op zich ook nog vrij abstract) en zag men wel afwijkingen op echo, die nooit bevestigd geworden zijn door autopsie. Ik heb dus ook echt heel lang geworsteld met een inmens schuldgevoel dat ik mijn dochter het leven benomen had. Rationeel weet je wel dat je niet over een nacht ijs gegaan bent, dat de dokters op die beslissing aanstuurden, dat je je kind ook niet zwaar gehandicapt het leven in wil sturen, maar...je moedergevoel vertelt je iets heel anders. Mijn psych heeft me ooit gezegd dat het niet raar is dat ik me slecht voel bij die beslissing, dat ik dat rationeel wel aan mezelf 'verkocht' krijg, maar emotioneel niet. Ze zei me dat emotioneel die beslissing nooit goed zal aanvoelen omdat dat indruist tegen heel mijn moedergevoel...dat weten heeft me eigenlijk geholpen om het te aanvaarden.
Lieve meiden allemaal, 'k hoop dat jullie een beetje kunnen genieten van dit warme weekend. Dikke knuffel, en tot gauw (morgen heb ik weer een computer op het werk
Ik heb hier veel gemist door die kapotte computer...even snel tussen de bbq voorbereidingen voor moederdag door...
Eerst een dikke knuffel voor allemaal..ik peis dat we dat wel verdiend hebben
Ook bij ons loopt de verwerking niet gelijk...zijn de noden verschillend...maar ook bij ons is onze relatie verdiept geworden door Renéetje. Respect is de boodschap. En wij hebben ook wel veel gehad aan psych die voor 'vertaling' zorgde als we elkaar niet begrepen.
Caro, ik heb het ook denk ik moeiijker gehad met het feit dat ik de beslissing heb moeten nemen dan met het verlies zelf. Bij ons was er een afzijking vastgeseld die uiterst zeldzaam was, waar men amper iets van wist en was er op de echo's nooit iets mis te zien..toen kwam de groeivertraging (maar dat is op zich ook nog vrij abstract) en zag men wel afwijkingen op echo, die nooit bevestigd geworden zijn door autopsie. Ik heb dus ook echt heel lang geworsteld met een inmens schuldgevoel dat ik mijn dochter het leven benomen had. Rationeel weet je wel dat je niet over een nacht ijs gegaan bent, dat de dokters op die beslissing aanstuurden, dat je je kind ook niet zwaar gehandicapt het leven in wil sturen, maar...je moedergevoel vertelt je iets heel anders. Mijn psych heeft me ooit gezegd dat het niet raar is dat ik me slecht voel bij die beslissing, dat ik dat rationeel wel aan mezelf 'verkocht' krijg, maar emotioneel niet. Ze zei me dat emotioneel die beslissing nooit goed zal aanvoelen omdat dat indruist tegen heel mijn moedergevoel...dat weten heeft me eigenlijk geholpen om het te aanvaarden.
Lieve meiden allemaal, 'k hoop dat jullie een beetje kunnen genieten van dit warme weekend. Dikke knuffel, en tot gauw (morgen heb ik weer een computer op het werk
-
Lin
- Berichten: 186
- Lid geworden op: 17 juli 2009, 15:48
Hallo allemaal,
wat een hitte. Ik kom mijn huisje deze middag niet uit.
Het gaat terug wat beter mt me. Ik heb vandaag naar Life gebeld om een substituutschema (of hoe het ook heet) toe te sturen.
De juffrouw (ze klonk nog jong) vroeg hoe het met me ging. En toen was het net of ik iemand anders hoorde praten, de automatische piloot stond aan. Zonder emotie kon ik een strict zakelijke weergave van de feiten geven. Heel gek is dat. Want wanneer ik het kerkhof inga, is er nog steeds dat verdriet dat mij naar de keel grijpt.
Ik weet niet of ik in september al ga starten, maar het geeft toch een fijn gevoel dat het zou kunnen. Sorry K'tje, het is oneerlijk dat iedere gyne een andere wachttijd hanteert. Maar ik ga eerlijk t.o.v. mezelf zijn, als ik voel dat ik er nog niet klaar voor ben, wacht ik liever. Anders zou het toch gedoemd zijn om te mislukken.
Geniet deze avond nog van een welverdiend terrasje, werkende sterrenmama's.
dikke kuffel
Lin
wat een hitte. Ik kom mijn huisje deze middag niet uit.
Het gaat terug wat beter mt me. Ik heb vandaag naar Life gebeld om een substituutschema (of hoe het ook heet) toe te sturen.
De juffrouw (ze klonk nog jong) vroeg hoe het met me ging. En toen was het net of ik iemand anders hoorde praten, de automatische piloot stond aan. Zonder emotie kon ik een strict zakelijke weergave van de feiten geven. Heel gek is dat. Want wanneer ik het kerkhof inga, is er nog steeds dat verdriet dat mij naar de keel grijpt.
Ik weet niet of ik in september al ga starten, maar het geeft toch een fijn gevoel dat het zou kunnen. Sorry K'tje, het is oneerlijk dat iedere gyne een andere wachttijd hanteert. Maar ik ga eerlijk t.o.v. mezelf zijn, als ik voel dat ik er nog niet klaar voor ben, wacht ik liever. Anders zou het toch gedoemd zijn om te mislukken.
Geniet deze avond nog van een welverdiend terrasje, werkende sterrenmama's.
dikke kuffel
Lin
-
MA
- Berichten: 3546
- Lid geworden op: 27 oktober 2008, 17:29
He Lin,
Ben blij te horen dat het terug wat beter gaat. Luister inderdaad naar je lichaam, dan zal je wel voelen of je er klaar voor bent. Als je terug start, dan leen ik je alvast mijn beide duimen.
K'tje,
Hoe gaat het met jou ? Als ik het mij goed herinner ben jij terug beginnen werken ? Lukt het wat ? 's avonds niet te uitgeput ?
dikke knuffel Audrey
Ben blij te horen dat het terug wat beter gaat. Luister inderdaad naar je lichaam, dan zal je wel voelen of je er klaar voor bent. Als je terug start, dan leen ik je alvast mijn beide duimen.
K'tje,
Hoe gaat het met jou ? Als ik het mij goed herinner ben jij terug beginnen werken ? Lukt het wat ? 's avonds niet te uitgeput ?
dikke knuffel Audrey
-
ctje1
- Berichten: 50
- Lid geworden op: 13 augustus 2009, 19:10
Deze morgen met de oudste (de jongste was gaan sporten) en mijn ma naar de dienst overlijdens geweest.
De persoon die me te woord stond, zei me dat ze me na de begravenis wel kunnen zeggen waar precies Basiel werd begraven, dat alles nu wel goed bijgehouden wordt, ook van de niet levensvatbare kindjes die gemeenschappelijk begraven werden, en dat is wel een geruststelling.
Ik ben daar het gedenkplaatje gaan kopen voor op de herdenkingsmuur op het kerkhof en het plaatje naar de graveur gebracht. Het deed zo raar om Basielke's naam en overlijdensdatum op te schrijven.
Eind deze week mag ik het afhalen en terug naar het stadhuis brengen.
Ik ben daarna iets gaan drinken met mijn ma, ze had het ook heel moeilijk.
De persoon die me te woord stond, zei me dat ze me na de begravenis wel kunnen zeggen waar precies Basiel werd begraven, dat alles nu wel goed bijgehouden wordt, ook van de niet levensvatbare kindjes die gemeenschappelijk begraven werden, en dat is wel een geruststelling.
Ik ben daar het gedenkplaatje gaan kopen voor op de herdenkingsmuur op het kerkhof en het plaatje naar de graveur gebracht. Het deed zo raar om Basielke's naam en overlijdensdatum op te schrijven.
Eind deze week mag ik het afhalen en terug naar het stadhuis brengen.
Ik ben daarna iets gaan drinken met mijn ma, ze had het ook heel moeilijk.
-
K'tje
- Berichten: 1104
- Lid geworden op: 7 april 2008, 15:46
Hey,
Audrey, nee ik ben nog niet terug gestart, ik begin aanstaande maandag terug te werken, kben es benieuwd...
Lin, je hoeft toch geen sorry te zeggen omdat jij eventueel wel al terug zou mogen starten, ik ben blij voor jou, maar zoals iedereen hier zegt, elk moet voor zichzelf uitmaken of ze er al terug klaar voor is.
Ik voel me nu heel erg klaar, maar ik ga achteraf misschien blij zijn dat we enkele maanden tussen hebben gelaten, ik weet het niet.
c'tje, dikke knuffel, hopelijk vind je genoeg steun in je omgeving, want ook voor de mensen rondom ons is het allesbehalve makkelijk hé...
Pfff, tis toch veel te warm hé, amai.
Zweterige groetjes van mij
K'tje
Audrey, nee ik ben nog niet terug gestart, ik begin aanstaande maandag terug te werken, kben es benieuwd...
Lin, je hoeft toch geen sorry te zeggen omdat jij eventueel wel al terug zou mogen starten, ik ben blij voor jou, maar zoals iedereen hier zegt, elk moet voor zichzelf uitmaken of ze er al terug klaar voor is.
Ik voel me nu heel erg klaar, maar ik ga achteraf misschien blij zijn dat we enkele maanden tussen hebben gelaten, ik weet het niet.
c'tje, dikke knuffel, hopelijk vind je genoeg steun in je omgeving, want ook voor de mensen rondom ons is het allesbehalve makkelijk hé...
Pfff, tis toch veel te warm hé, amai.
Zweterige groetjes van mij
K'tje
-
Lin
- Berichten: 186
- Lid geworden op: 17 juli 2009, 15:48
Hoi C'tje,
toen ik met mijn man naar de begrafenisondernemer ben geweest, had ik het gevoel van ongeloof. Ik had het gevoel dat ik ieder moment kon wakker worden uit een nachtmerrie. Ik vond het surreeël.
Voor jezelf en je familie is het belangrijk te weten waar je zoontje begraven ligt. Zo kan je echt naar hem toegaan.
Nog zeer veel sterkte!
Dikke knuffel
Lin
toen ik met mijn man naar de begrafenisondernemer ben geweest, had ik het gevoel van ongeloof. Ik had het gevoel dat ik ieder moment kon wakker worden uit een nachtmerrie. Ik vond het surreeël.
Voor jezelf en je familie is het belangrijk te weten waar je zoontje begraven ligt. Zo kan je echt naar hem toegaan.
Nog zeer veel sterkte!
Dikke knuffel
Lin
-
ctje1
- Berichten: 50
- Lid geworden op: 13 augustus 2009, 19:10
Hoe voel je je daarbij Lin?
Mijn zwangere schoonzus belde net naar mijn andere schoonzus toen ik daar was. Ze kwam net van de gynecoloog en belde om te laten weten dat het een meisje zal zijn.
Tja, ergens ben ik wel blij dat het een jongetje is al zal de link met Basiel altijd blijven gezien de verwachte bevallingsdatum.
Mijn zwangere schoonzus belde net naar mijn andere schoonzus toen ik daar was. Ze kwam net van de gynecoloog en belde om te laten weten dat het een meisje zal zijn.
Tja, ergens ben ik wel blij dat het een jongetje is al zal de link met Basiel altijd blijven gezien de verwachte bevallingsdatum.
-
Lin
- Berichten: 186
- Lid geworden op: 17 juli 2009, 15:48
Hoi C'tje,
ik weet het niet goed. Ik was net met mijn moeder en mijn zoontje in het shopping center. Op de terugweg heb ik wel wat traantjes gelaten.
Ik ben blij voor hen, maar enorm droef voor ons. Ik kan de telefoon niet oppakken en naar hen bellen. n vreugde zou ik niet kunnen verdragen. Morgen gaan we ze bezoeken, misschien. Ik weet niet of ik het kan.
Ik kan het niet helpen me af te vragen waarom zij wel en wij niet. Het is allemaal zo oneerlijk.
Knuffel Lin
ik weet het niet goed. Ik was net met mijn moeder en mijn zoontje in het shopping center. Op de terugweg heb ik wel wat traantjes gelaten.
Ik ben blij voor hen, maar enorm droef voor ons. Ik kan de telefoon niet oppakken en naar hen bellen. n vreugde zou ik niet kunnen verdragen. Morgen gaan we ze bezoeken, misschien. Ik weet niet of ik het kan.
Ik kan het niet helpen me af te vragen waarom zij wel en wij niet. Het is allemaal zo oneerlijk.
Knuffel Lin
-
ctje1
- Berichten: 50
- Lid geworden op: 13 augustus 2009, 19:10
Ik begrijp het hoor Lin. Ik weet ook niet of ik mijn schoonzus zal willen/kunnen bezoeken als ze bevallen is. Het zal zo'n pijn doen, Basiel was voor 11 dagen later uitgerekend. En daarbij is er niet zo'n hechte band.
Ik kon haar vreugde aan de telefoon ook niet verdragen, zo superblij, terwijl wij ...
Het voelt soms zo onwerkelijk aan en zo dubbel. Ik heb tot nu toe weinig gegeten en ik besef wel waarom, ik wil absoluut niet buikje meer, kan dat echt niet verdragen.
En toch is het gemis zo tastbaar.
Ik kon haar vreugde aan de telefoon ook niet verdragen, zo superblij, terwijl wij ...
Het voelt soms zo onwerkelijk aan en zo dubbel. Ik heb tot nu toe weinig gegeten en ik besef wel waarom, ik wil absoluut niet buikje meer, kan dat echt niet verdragen.
En toch is het gemis zo tastbaar.
-
Lin
- Berichten: 186
- Lid geworden op: 17 juli 2009, 15:48
Ik heb besloten om hen niet te gaan bezoeken dit weekend. Ik kan het niet. Ik wil mezelf beschermen. Hoogstwaarschijnlijk zou ik in tranen uitbarsten in het moederhuis. En ik kan het niet aanzien: zij zullen mt een gezonde dochter uit het moederhuis gaan en wij zijn mt een wit kistje uit het moederhuis gekomen.
En dan vragen mensen nog hoe het met me gaat. Hoe denken ze dat het wel zou gaan? Dat ik sta te springen van blijdschap? En dan verwijten ze me nog dat ik niet blij voor hen kan zijn. Mijn verdriet weegt natuurlijk in de verste verte niet op tegen hun vreugde.(volgens hen) Ze zijn zelfs nog verrast dat het me uitermate triest maakt. Dat het me triest maakt tot daar toe, maar dat ik mijn tranen niet kan houden, dat gaat te ver. Ik mag niet laten zien dat ik enorm veel verdriet heb. Er is zelfs iemand die tegen mij zei dat het leven geleefd wordt tussen de levenden en niet de doden.
Zoals jij niet veel meer eet, zo wil ik niets meer met mijn zwangerschapskleding te maken hebben. Het is modieuze kleding die ik best nu nog zou kunnen dragen, maar ik kan het niet.
Mijn schoonmoeder heeft nog geen woord tegen mij over Luisa gesproken.
Toen we het nieuws gehoord hadden van de boreling zei mijn moeder: "Hun koningswens is vervuld" (Eerst een jongen en dan een meisje). Bij jullie heeft het niet mogen zijn." Moet ik mij daar beter bij voelen?
Ik ben zo gefrustreerd door de commentaar van anderen. Ik zou dan frank willen antwoorden, maar zo ben ik niet. Maar ik voel dat het toch niet lang meer gaat duren voor ik mijn mond eens ga opendoen.
Het is zeer duidelijk dat de buitenwereld voor mij beslist heeft dat het rouwen om mijn kindje nu maar eens gedaan moet zijn.
Lin
En dan vragen mensen nog hoe het met me gaat. Hoe denken ze dat het wel zou gaan? Dat ik sta te springen van blijdschap? En dan verwijten ze me nog dat ik niet blij voor hen kan zijn. Mijn verdriet weegt natuurlijk in de verste verte niet op tegen hun vreugde.(volgens hen) Ze zijn zelfs nog verrast dat het me uitermate triest maakt. Dat het me triest maakt tot daar toe, maar dat ik mijn tranen niet kan houden, dat gaat te ver. Ik mag niet laten zien dat ik enorm veel verdriet heb. Er is zelfs iemand die tegen mij zei dat het leven geleefd wordt tussen de levenden en niet de doden.
Zoals jij niet veel meer eet, zo wil ik niets meer met mijn zwangerschapskleding te maken hebben. Het is modieuze kleding die ik best nu nog zou kunnen dragen, maar ik kan het niet.
Mijn schoonmoeder heeft nog geen woord tegen mij over Luisa gesproken.
Toen we het nieuws gehoord hadden van de boreling zei mijn moeder: "Hun koningswens is vervuld" (Eerst een jongen en dan een meisje). Bij jullie heeft het niet mogen zijn." Moet ik mij daar beter bij voelen?
Ik ben zo gefrustreerd door de commentaar van anderen. Ik zou dan frank willen antwoorden, maar zo ben ik niet. Maar ik voel dat het toch niet lang meer gaat duren voor ik mijn mond eens ga opendoen.
Het is zeer duidelijk dat de buitenwereld voor mij beslist heeft dat het rouwen om mijn kindje nu maar eens gedaan moet zijn.
Lin
-
ctje1
- Berichten: 50
- Lid geworden op: 13 augustus 2009, 19:10
Lin,
Ik heb de vorige pagina's wel gelezen maar ik moet toegeven dat ik niet onmiddellijk kan zeggen wanneer jullie kindje geboren/gestorven is.
Hoe lang is het bij jou geleden?
Mijn gyne - nochtans een heel directe man, hij kan niet rond de pot draaien en is niet het type dat je een schouder zal bieden om uit te huilen, maar is de hele tijd heel eerlijk en open geweest - zei me dat het een jaar duurt voor het ergste gemis over is maar dat het gemis altijd zal blijven, dat we die rouwperiode niet mogen onderschatten.
Er is niemand die ons te zeggen heeft hoe lang we verdriet mogen hebben. Dat we op een bepaald moment terug moeten meedraaien in de maatschappij, akkoord, maar daarmee is het verdriet en gemis niet over.
Ik ben helaas ook niet zo vrank maar ik voel dat ik hierin ook hard zal kunnen zijn als mijn potje overkookt. En misschien moeten we dat gewoon doen, zijn we allemaal veel te braaf alleen wil ik niet met iedereen mijn verdriet delen, zijn er mensen aan wie ik het gewoon niet kwijt wil, alleen dat Basiel gestorven is en de rest gaat hen dan geen snars aan.
Ik heb mijn zwangerschapskledij terug op zolder gezet vorige week, het moest uit het zicht. Ik had maar één nieuwe broek gekocht, voor de rest kon ik nog in mijn gewone wat wijdere kledij. Ik weet alleen niet of ik die broek ooit nog ga kunnen dragen stel dat ik terug zwanger mag worden.
sterkte,
Caro
Ik heb de vorige pagina's wel gelezen maar ik moet toegeven dat ik niet onmiddellijk kan zeggen wanneer jullie kindje geboren/gestorven is.
Hoe lang is het bij jou geleden?
Mijn gyne - nochtans een heel directe man, hij kan niet rond de pot draaien en is niet het type dat je een schouder zal bieden om uit te huilen, maar is de hele tijd heel eerlijk en open geweest - zei me dat het een jaar duurt voor het ergste gemis over is maar dat het gemis altijd zal blijven, dat we die rouwperiode niet mogen onderschatten.
Er is niemand die ons te zeggen heeft hoe lang we verdriet mogen hebben. Dat we op een bepaald moment terug moeten meedraaien in de maatschappij, akkoord, maar daarmee is het verdriet en gemis niet over.
Ik ben helaas ook niet zo vrank maar ik voel dat ik hierin ook hard zal kunnen zijn als mijn potje overkookt. En misschien moeten we dat gewoon doen, zijn we allemaal veel te braaf alleen wil ik niet met iedereen mijn verdriet delen, zijn er mensen aan wie ik het gewoon niet kwijt wil, alleen dat Basiel gestorven is en de rest gaat hen dan geen snars aan.
Ik heb mijn zwangerschapskledij terug op zolder gezet vorige week, het moest uit het zicht. Ik had maar één nieuwe broek gekocht, voor de rest kon ik nog in mijn gewone wat wijdere kledij. Ik weet alleen niet of ik die broek ooit nog ga kunnen dragen stel dat ik terug zwanger mag worden.
sterkte,
Caro
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast