20 weken en zwangerschap moeten afbreken...

[Anneleen]

Hey,

opnieuw herken ik zo goed wat jullie hier neerpennen.
Ik heb 't ook heel lastig met geboortes hoor. Kraambezoeken, dat kan ik absoluut nog niet aan, zelfs niet nu onze jongens al bijna een jaar engeltjes zijn. En ik kan ergens die vreugde ook niet goed verdragen. Denk dan ook steeds: waarom zij wel en onze kindjes niet ? Verschrikkelijk oneerlijk. en ik kan me er dan zo boos om maken en tegelijk tranen met tuiten zitten huilen.

Die zwangerschapskleren liggen hier ook uit 't zich weggeborgen. Ik heb ze 1 keer vatgehad bij mijn laatste zwangerschap (miskraam op 9 weken). Maar zelfs toen voelde het al niet goed om die eventueel aan te doen. Die kleren (eignelijk maar stukken stof) deden me zo erg denken aan onze jongens ....

Dat iemand missen zoveel pijn kan doen .....

Voor al jullie lieve engeltjes, zachte kusjes,

Anneleen

[MA]

He lieve Lin, laat inderdaad niemand je dicteren hoe lang je verdriet mag hebben...6 maanden tot een jaar is een normale rouwperiode en je zal steeds verdriet blijven hebben voor je lieve Luisa. Wat een bullshit dat jouw verdriet kleiner zou zijn dan hun vreugde....

Spaar jezelf en ga maar niet op kraambezoek. Ik stuur meestal een kaartje (in het begin het herdenkingskaartje van Renéetje waarop ik dan achteraan een tekst schreef) en koop een kado via internet of telefoon.

Dikke knuffel voor jullie allemaal, Au3

[grootgevaarke]

Ik zou jullie willen aanraden om af en toe eens frank uit de hoek te komen; Jullie gaan wellicht mensen shockeren en kwetsen, maar ze doen dat bij jullie ook! het zal hen mss even laten stil staan bij waar je door moet.
Maar mensen hebben het sowieso moeilijk om anderen te troosten, te praten over verdriet en verlies. Ze voelen zich daar ongemakkelijk bij. Weten niet hoe er mee om te gaan. We hebben dat goed genoeg gemerkt toen mijn mans vader plots is overleden. Op momenten dat mijn man het moeilijk had, klapten de meesten zelf ook toe.

De tijd heelt alle wonden (al zal er wellicht ook wel een litteken achter blijven). ik hoop dat jullie snel door deze moeilijke periode heen zijn...

[ctje1]

Ik moet zeggen dat er durven over praten, op de dagen dat het lukt natuurlijk, ook al mensen kan doen nadenken en een beetje begrijpen hoe het kan zijn.
Het lukt me ook niet elke dag hoor en niet tegen iedereen maar ik durf er wel over praten.
Alleen maar zodat men weet hoe belangrijk en ingrijpend dit voor ons en de kinderen is. Dat dit niet zomaar een miskraam is maar een zoontje die we verloren hebben.

[Lin]

Ik ben vandaag eens naar mijn werk gegaan. In totaal ben ik er mss 15 min geweest. Ik kon het niet aan. Iedereen die aan je komt vragen hoe het gaat. Of degene die het nog niet weten die komen vragen hoe de zwangerschap gaat.

Ik heb van het begin van het bezoek tot het einde moeten huilen. Het ging gewoon niet. De confrontatie was te hard. Met 1 collega heb ik een goede babbel kunnen doen, maar de rest kon het blijkbaar moeilijk begrijpen dat het zo moeilijk voor me is?

Het heeft me wel gesterkt in mijn beslissing om loopbaanonderbreking te nemen. Ik kan nog niet meedraaien in die malle molen. Ik kan mijn veilige haven nog niet verlaten en ik wil het nog niet ook niet. Voor mijn zou gaan werken geen oplossing voor me zijn, daar ben ik nu zeker van.

Slaapwel mijn lieve Luisa.

C'tje,

ons dochtertje is op 9 juli 2009 geboren.

Dikke knuffel
Lin

[K'tje]

Ik heb de eerst dag achter de rug...

Het was raar, ik voelde me de eerste uren een vreemde, alles was precies nieuw voor me, moest echt weer dingen gaan zoeken en doen...

Als ik kon, ik bleef morgen alweer thuis, niet omdat het emotioneel niet gaat, want dat valt wel mee, maar omdat ik er precies nog moet inkomen, ik moet terug wennen.

Maar ik heb me voorgenomen om dat echt wel rustigaan te doen hoor, ik neem m'n tijd om iets af te werken en als ik even afdwaal, kan het me niet schelen. Ik hoop dat m'n collega's het begrijpen, maar ik denk het wel. Ik denk wel dat ik nu eventjes een voorkeursbehandeling krijg. Maar ik heb die nodig hoor.

Daarnet tijdens het koken het vlees laten aanbranden , ik was druk aan het vertellen tegen m'n vriend hoe het was, en ook daar moet ik duidelijk weer aan wennen, dat ik ook weer iets "doe" waarover ik dan 's avonds kan vertellen.
In dat opzicht vind ik het positief, want ik persoonlijk begon last te krijgen van het altijd alleen thuis te zitten en niks beleven...

De eerste weken kon ik het me niet inbeelden, maar nu de voorbije twee weken werd me duidelijk dat het voor mij wel goed zou zijn om terug in die routine te stappen.
Ik heb natuurlijk moeilijke momenten gehad vandaag, maar dan slikte ik even...
Gisterenavond was ik ook heel huilerig, ik denk van de zenuwen, ik was echt bang om vandaag terug te starten en zou geld gegeven hebben om nog een weekje respijt te krijgen. Maar 't zou uitstel van executie zijn hé...

Hier dit weekend ook weer een zwangerschapsaankondiging...

Begin 2010 wordt heel zwaar voor ons, dat ben ik zeker. In januari, februari en maart staan er bevallingen van vriendinnen op't programma. En als ik eerlijk ben, zoals ik me op dit moment voel, dan ga ik niet op kraambezoek hoor, ik denk niet dat ik het zal kunnen, nog eens met m'n neus op de feiten gedrukt worden in die kamer met feestelijke sfeer, nee bedankt.

En ik hoop dat die mensen dat dan ook begrijpen, al ben ik wel iemand die daar heel open in is, ik zeg hen gewoon dat het voor ons heel moeilijk is.

Bij de aankondiging dit weekend was iedereen wel heel lief, iedereen vroeg oprecht hoe het met ons ging, en hoe we ons bij het nieuws voelden. Ik vond dat wel mooi van onze vrienden. Natuurlijk zijn we "blij voor hen", en wens hen alle geluk toe, maar ik wens het onszelf gewoon duizend keer meer...

Het is en blijft moeilijk om er mee om te gaan en ermee te leren leven...

Ik weet dat ik dit al eens gezegd heb, maar ik blijf me optrekken aan jullie, onze lotgenoten. Ook ik herken heel veel van m'n eigen gevoelens en gedachten in jullie berichtjes, en ook zo voel ik me nooit alleen. Ik voel me begrepen op een slechte dag, maar ook als ik eens een betere dag heb en van het leven probeer te genieten...
Nog eens merci daarvoor, en een dikke knuffel aan iedereen!

[MA]

Lieve allemaal,

Vooreerst een dikke knuffel...

C'tje, praten werkt inderdaad....als mense merken dat je erover kan praten, staan ze er ook meer voor open.

Lin, teruggaan is inderdaad niet makkelijk. Belangrijk is te voelen wat je kan, en als je iets aan vandaag kan overhouden dan is dat voor jou loopbaanonderbreking de juiste keuze is.

K'tje,

Dappere meid, de eerste en moeilijkste stap gezet. Ik weet dat ik toen dagen opgekeken heb tegen het moment dat ik uit de lift zou moeten stappen en op de vloer met de 60 collega's..en die blikken zou moeten trotseren. Het doet inderdaad raar om daar terug te zitten en met werk bezig te zijn...maar het went verbazingwekkend snel. Ik het toen wel elke week een dag verlof genomen...zo had ik toch nog tijd voor mezelf en Renéetje. En ik merkte ook dat het me gewoon veel energie kostte. Concentratie en geheugen willen in het begin niet helemaal mee he.
Maar ik voelde ook de laatste weken dat ik eraan moest beginnen....er komt een punt dat je thuis een beetje verloren begint te lopen en terug geestelijk meer ruimte hebt om er iets anders bij te nemen.

Oei zoveel tegelijk...inderdaad moeilijk. Maar leuk dat ze zo begripvol zijn, je vrienden.

Wel ik trek mij ook op aan jullie, knuffel allemaal, Audrey

[Lin]

Vandaag is een collega van me bevallen van een jongentje. Het doet me minder tot niets dan het meisje dat bij ons in de familie geboren is.

Maar ik heb het via facebook moeten vernemen a.h.v. de gelukwensen die de anderen hadden geschreven. Het kwetst me te weten dat ze mij niets heeft laten weten. Waarschijnlijk uit angst om me te kwetsen. Dat hoop ik alleszins.

Wat is het toch allemaal ingewikkeld!

Dikke knuffel
Lin

[ctje1]

Ik ben vorige week naar het werk geweest; ik moest met een document naar de personeelsdienst. Heb meteen gevraagd hoe het zat als ik 1/5 tijdskrediet wou opnemen en tot mijn verbazing zei dat ze ik zodra ik terugkom daar mee kan beginnen als mijn chef akkoord is. In principe moet je dat x aantal tijd voordien aanvragen maar gezien de situatie zouden ze daar een mouw aan passen. Dat doet wel goed.
Toen ik daar vandaag kwam en naar mijn afdeling wou gaan, stonden een pak mensen waar ik dagelijks mee samenwerk net aan de automaat; ik heb gewoon een andere gang genomen, ik kon het ook niet aan. Ik ben enkel bij mijn chef en mijn directe collega's langsgeweest.

Het doet inderdaad goed om hier te lezen en te schrijven en te herkennen. Dan weet je dat je nog zo gek niet bent en doet.

K'tje, dapper hoor. Hoe lang ben jij thuis geweest.

Lin, het heeft je dus vandaag gesterkt in j beslissing, dan kan het alleen maar ze goede zijn.

Het is zo'n gemis die kleine jongen van me. Ik ga morgen het herdenkingsplaatje ophalen bij de graveur en naar het gemeentehuis brengen. Die man wou dat ook doen maar ik wil het eerst zelf zien en even vasthouden en Basiel's naam daar zelf zien staan.

Caro

[K'tje]

Lin, dikke knuffel, andermans babygeluk is gewoon echt heel pijnlijk hé, ik mag er nooit te lang bij stilstaan, of ik denk mezelf gek...

c'tje, ik begrijp dat je die collega's ontweken hebt. Ik heb het weken uitgesteld om es langs te gaan op mijn werk. Ik werk in een kleine KMO, met m'n baas en slechts drie collega's. De eerste keer dat ik es goeiedag ging zeggen, stond ik te trillen op m'n benen, doodnerveus was ik. Gelukkig viel het bij mij heel goed mee, niemand heeft echt domme dingen gezegd of gevraagd, en ik besef dat ik daar geluk mee heb.

Ik ben twee maand thuis geweest, en ja het is echt wel raar om er terug de hele dag te zijn. Ik heb wel enkele momenten per dag dat ik zoiets heb in m'n binnenste van "ik wil hier weg, wat doe ik hier, ik hoor hier niet...". Het is echt vreemd, maar ik veronderstel dat ik hierdoor moet.

Deze week is m'n baas nog in verlof, en volgende week hebben we maandag en dinsdag verlof naar aanleiding van Waregem Koerse hier in de streek. Maar ik denk dat ik toch ga vragen om vanaf de week erna ook elke week één dag verlof te nemen. Ik denk dat ik die dag ook nodig zal hebben, ik voel me nu al moe en uitgeteld, en 't is nog maar dinsdagavond... Maar ook dat hoort erbij zeker?

Sinds zaterdag staan de letters op het grafsteentje van Laura, en het is heel mooi. Het is tegelijk raar om haar volledige naam en de datum van mijn bevalling zo te zien staan, we worden op die manier nog eens met onze neus op de feiten gedrukt - alsof het nog niet volledig doorgedrongen was, vreemd...

Knuffel aan jullie allemaal
K'tje

[ctje1]

k'tje, dan wonen wij echt niet ver van elkaar, tenminste als jij dicht bij je werk woont

[MA]

Lin, het leven is op heel wat facetten percies wat ingewikkelder geworden he. Ik moet zaterdag naar een verjaardagsfeestje van man en dochtertje van een vriendin, en daar is ook een babytje van de leeftijd van Renéetje..tja...dan ook een heel gedoe hoe laat we gaan en maar hopen dat die mensen dan al vertrokken zijn...

K'tje, ik had die dag verlof of soms 2 ook echt wel nodig. Want je energie niveau is laag he. Kost je allemaal veel meer moeite.
Goh en jullie zijn heel snel met het zerkje...is inderdaad raar he, als je het daar zo zwart op wit staat, heel confronterend.

Caro, nog zo'n snelle meid....zou het ook zelf willen doen.
En die collega's die heb ik ook ontweken..nu soms nog bepaalde mensen die ik lang niet gezien heb en die het misschien via via weten of die er geen idee van hebben...in de supermarkt ben ik ook al een paar keer een andere gang in geschoten...je wil er niet altijd tegen iedereen over beginnen he.

Liefs allemaal Audrey

[Lin]

Hallo allemaal,

wij zijn niet echt meer met het grafsteentje bezig. Mijn man en ik hebben een ander beeld van wat het moet worden, maar we komen er wel uit.

Ik ben tot de constatatie gekomen dat mijn lichaam toch nog niet helemaal hersteld is. Het is terug wat in de war, net zoals mijn brein. Evenwichtig ben ik nog niet te noemen en dus ook nog niet in orde om terug mt de behandeling te beginnen.

Het moeilijke van mijn beroep is dat je niet zomaal naar huis gaat als het je niet goed afgaat. Wanneer ik voor de klas sta moet ik me concentreren en dat kan ik nog niet. Als ik een boek lees, is het net of de letters rond mij vliegen, maar niet kunnen bezinken. Heel raar!

Dikke knuffel
Lin

[K'tje]

Ik ben even van m'n melk momenteel... Daarnet kwam een klant binnen, zo ne kerel die altijd zevert en doet. Hij was al bijna de deur weer uit toen hij "proficiat" zei tegen me... Ik natuurlijk helemaal overdonderd, hij zag m'n gezicht en vroeg wat het geworden was, "of ben je niet bevallen?". En ik heb dan, helemaal van slag, gewoon geantwoord: "nee, tis verkeerd afgelopen".

Ik wou zeggen, "een meisje, maar ze is jammer genoeg doodgeboren", maar ik heb in plaats daarvan zoiets stoms en lelijk gezegd... Ik ben echt kwaad op mezelf, ik kan wel huilen. En dan die ogen van de collega's op mij gericht, niemand zei iets, maar iedereen had zoiets van, "ohnee, die vraagt dat hier nu..." Mijn baas had nochtans gezegd dat hij de mensen die ernaar gevraagd hadden, ingelicht had. Maarja, er zijn altijd mensen die het niet wisten zeker.

Nu wil ik even verdwijnen eerlijk gezegd. En ik heb sinds gisteren ook weer m'n regels, een hele korte cyclus van slechts 26 dagen! Zo worden die wachtcycli wel heel frequent hé.

Ik zal wel nog opmerkingen krijgen zeker, helaas. Nu is het qua bezoeken van klanten heel kalm, maar vooral in oktober komt iedereen wel eens langs... En thuisblijven kan dan niet, want dan is't superdruk. Help.

Over dat steentje, ons meisje werd gecremeerd, en haar urne werd begraven in een urnekelder, en deze kelders worden afgesloten met een vierkante "grafsteen", maar da's allemaal gelijk, dus wij hebben niks moeten laten maken of uitkiezen. Ook de letters zijn allemaal dezelfde, alleen hebben ze voor ons (na lang aandringen) een uitzondering gemaakt en de volledige datum onder haar naam gezet. Bij andere overledenen staat het geboorte- en sterfjaar, da's alles.
Ja in het boeregat waar wij wonen hadden ze dit nog nooit meegemaakt, en ze deden ook moeilijk over het al dan niet maken van een speciale plaats voor kindjes...Vreselijk om te horen, en om te zien, maar de kindjes liggen "gewoon" tussen de volwassenen.
Gelukkig ligt Laura's plekje aan een nieuw stuk, langs een groot grasplein, met veel bloemen er rond. Ze heeft het mooiste plekje van het kerkhof...

C'tje, ik woon ongeveer 10 km van m'n werk, maar m'n werk is niet in Waregem hoor, alleen zijn alledrie mijn collega's Waregemnaren en dus ligt de boel hier plat.
Kan er maar van mee profiteren.

[ctje1]

Audrey, Basielke wordt gemeenschappelijk begraven. Dat wil zeggen dat we er op het moment niet bij zullen zijn maar achteraf geinformeerd, dat kan wel een paar maanden duren.
Dat geeft een dubbel gevoel: enerzijds wou ik er bij zijn anderzijds ziet mijn man een persoonlijke begrafenis niet zitten en zie ik het ook niet zitten om daar een aantal mensen (zelfs uit de familie) bij te hebben.
Zelfs bij de kindjes, de oudste zou een begrafenis willen, de jongste ziet dat helemaal niet zitten.
Er komt wel een gedenkplaats op de "engeltjesmuur" met zijn naam, geboorte en sterfdatum.

K'tje, het is helemaal niet stom. Ik merk bij mezelf en mijn man dat we het ook soms vreemd zeggen, omdat je overdonderd bent. Het verandert helemaal niets aan je gevoel over je meisje. Probeer daar niet over te piekeren.

Lin, ik kan terug iets lezen maar wel niet te moeilijke of spannende boeken, dat kan ik niet aan.