lieve,lieve K'tje,
abrazo muy,muy fuerte (dikke,dikke knuffel), je verdriet moet ongelooflijk zwaar zijn. niet alleen het afscheid van laura maar ook alle gevoelens die icsi teweeg brengen maken het leven moeilijk. en als er dan een paar van die 'happy' zwangeren in je buurt zijn wordt het nog moeilijker.
een nichtje van mij heeft haar twee kindjes via ivf gekregen vorig jaar is haar tweede kindje gediagnosticeerd met SMA type 1, dit is een erfelijke spierziekte die een beetje trekt op ALS, alle spieren verlammen geleidelijkaan en uiteindelijk sterft het kindje rond de leeftijd van 2 Ã 3 jaar.
'tja,' zei ze ' elk huisje heeft zijn kruisje maar soms zijn de kruisjes niet eerlijk verdeeld'.
't leven is niet eerlijk maar er had ons ook niemand belooft dat het allemaal gemakkelijk zou zijn.
wendel, vind ik zo verschrikkelijk van die 'vrienden'. ik zou het gewoon besterven... en dat ze dat niet door hebben...
urg!
liesje
moppertopic
-
L***
- Berichten: 2172
- Lid geworden op: 27 december 2008, 16:51
mensen kunnen zo onattent en egoïstisch zijn...
ik neem mezelf steeds voor erop te letten, maar vrees dat ik soms ook zo overkom zonder dat ik het goed en wel besef. leren relativeren, dat leren we hier wel uit!
wat een vreselijk verhaal, liezeke.
het is inderdaad niet eerlijk!
en voor jou K: veel succes morgen op je nieuwe start. en vooral positief blijven: het lukte, dus het zal zeker opnieuw lukken! neem de (verplichte) tijd voor jezelf, het zal wel n reden hebben.
fijne zon(nige)dag
ik neem mezelf steeds voor erop te letten, maar vrees dat ik soms ook zo overkom zonder dat ik het goed en wel besef. leren relativeren, dat leren we hier wel uit!
wat een vreselijk verhaal, liezeke.
het is inderdaad niet eerlijk!
en voor jou K: veel succes morgen op je nieuwe start. en vooral positief blijven: het lukte, dus het zal zeker opnieuw lukken! neem de (verplichte) tijd voor jezelf, het zal wel n reden hebben.
fijne zon(nige)dag
-
liezeke
- Berichten: 2796
- Lid geworden op: 14 juli 2009, 7:23
heejkes,
was gisteren bij de neuroloog want maak me nogal zorgen voor de antiepileptica die ik moet nemen moest ik zwanger zijn.
kwam dus ook ter sprake dat ik die utro moet nemen omdat het niet lukt om zwanger te worden.
vertelde ze me dat zij ook een jaar heeft moeten wachten voor ze zwanger was. een bevriende psychiater had haar toen verteld dat ze veel te hard werkte en dat dat de reden was waarom ze niet zwanger was. en inderdaad, ze was zwanger van het moment ze minder stress had. 'de natuur beschermde mij' vertelde ze. ik moest even slikken en mezelf inhouden te zeggen;' allee, hoe onnozel is die verklaring, dat kan je toch niet generaliseren, verdorie!' .
maar dacht in mezelf, laat ik maar knikken en het onderwerp op die antiepileptica zetten want qua vruchtbaarheid heeft ze niet veel kaas gegeten... gelukkig heeft ze me op dat vlak wel gerustgesteld.
iedereen heeft wel zijn mening, hé. zelfs vrij goed opgeleide mensen zoals artsen.
oren toe en doorlopen want aan die uitleg heb ik he-le-maal geen boodschap.
urg,
liesje
was gisteren bij de neuroloog want maak me nogal zorgen voor de antiepileptica die ik moet nemen moest ik zwanger zijn.
kwam dus ook ter sprake dat ik die utro moet nemen omdat het niet lukt om zwanger te worden.
vertelde ze me dat zij ook een jaar heeft moeten wachten voor ze zwanger was. een bevriende psychiater had haar toen verteld dat ze veel te hard werkte en dat dat de reden was waarom ze niet zwanger was. en inderdaad, ze was zwanger van het moment ze minder stress had. 'de natuur beschermde mij' vertelde ze. ik moest even slikken en mezelf inhouden te zeggen;' allee, hoe onnozel is die verklaring, dat kan je toch niet generaliseren, verdorie!' .
maar dacht in mezelf, laat ik maar knikken en het onderwerp op die antiepileptica zetten want qua vruchtbaarheid heeft ze niet veel kaas gegeten... gelukkig heeft ze me op dat vlak wel gerustgesteld.
iedereen heeft wel zijn mening, hé. zelfs vrij goed opgeleide mensen zoals artsen.
oren toe en doorlopen want aan die uitleg heb ik he-le-maal geen boodschap.
urg,
liesje
-
Sterretje
- Berichten: 12336
- Lid geworden op: 18 december 2007, 15:11
Tja, zelfs van professionele hulpverleners mag je soms een ontactvol antwoord verwachten....
Ik vraag me echt af waarom sommige mensen zo iets zeggen, waarom lopen er zo veel kinderloze mensen of koppels met vruchtbaarheidsproblemen rond?
Denken ze er allemaaaaal te veel aan, heeft iedereen te veel stress, 'doen' ze het allemaal te weinig?
Is er dan nooit iemand die er eens bij stilstaat dat het ook wel eens een medische oorzaak kan hebben?
Pffffff
Ik vraag me echt af waarom sommige mensen zo iets zeggen, waarom lopen er zo veel kinderloze mensen of koppels met vruchtbaarheidsproblemen rond?
Denken ze er allemaaaaal te veel aan, heeft iedereen te veel stress, 'doen' ze het allemaal te weinig?
Is er dan nooit iemand die er eens bij stilstaat dat het ook wel eens een medische oorzaak kan hebben?
Pffffff
-
loesje
- Berichten: 568
- Lid geworden op: 3 juni 2009, 9:41
Hallo iedereen,
Dit is de eerste keer dat ik iets op het moppertopic ga plaatsen. Ik probeer immers altijd zo weinig mogelijk te mopperen maar nu ga ik toch eens mijn gal uitspuwen zie!!!
Ik zat gisteren op het terras met mijn ma gezellig een wijntje te drinken. Na een paar wijntjes zegt mijn ma ( ze is volledig op de hoogte van ons probleem). Zou je wel voortdoen met dat zwanger worden gedoe? Kinderen hebben is toch niet alles hoor. Kijk naar je broer, ik heb daar niets aan!! Opeens zijn ze volwassen en moet je ze toch laten gaan. En al die last als ze naar school gaan en niet willen leren om dan nog maar te zwijgen van de pubertijd. Nu heb je je vrijheid, je kunt gaan en staan waar je wilt. En daarbij met al die behandelingen heb je toch meer kans op op miskramen en gehandicapte kinderen en kinderen met hartproblemen. Is het dat dan wat je wilt? Voor de rest van je leven opdraaien voor een gehandicapt kind? Je bent beter af zonder!!
MIJN BLOEDEIGEN MOEDER DAMES EN HEREN!!!!!
Was volledig in mijn mond geblazen, ben thuis gekomen en beginnen blijten als een klein kind.
Heb al gedurende de hele behandeling geen traan gelaten ook niet toen ik hoorde dat we op de gewone manier niet gingen zwanger worden, maar gisteren zijn de sluizen open gegaan en ze zijn voor heel de avond en nacht open gebleven.
Dit is de eerste keer dat ik iets op het moppertopic ga plaatsen. Ik probeer immers altijd zo weinig mogelijk te mopperen maar nu ga ik toch eens mijn gal uitspuwen zie!!!
Ik zat gisteren op het terras met mijn ma gezellig een wijntje te drinken. Na een paar wijntjes zegt mijn ma ( ze is volledig op de hoogte van ons probleem). Zou je wel voortdoen met dat zwanger worden gedoe? Kinderen hebben is toch niet alles hoor. Kijk naar je broer, ik heb daar niets aan!! Opeens zijn ze volwassen en moet je ze toch laten gaan. En al die last als ze naar school gaan en niet willen leren om dan nog maar te zwijgen van de pubertijd. Nu heb je je vrijheid, je kunt gaan en staan waar je wilt. En daarbij met al die behandelingen heb je toch meer kans op op miskramen en gehandicapte kinderen en kinderen met hartproblemen. Is het dat dan wat je wilt? Voor de rest van je leven opdraaien voor een gehandicapt kind? Je bent beter af zonder!!
MIJN BLOEDEIGEN MOEDER DAMES EN HEREN!!!!!
Was volledig in mijn mond geblazen, ben thuis gekomen en beginnen blijten als een klein kind.
Heb al gedurende de hele behandeling geen traan gelaten ook niet toen ik hoorde dat we op de gewone manier niet gingen zwanger worden, maar gisteren zijn de sluizen open gegaan en ze zijn voor heel de avond en nacht open gebleven.
-
Sterretje
- Berichten: 12336
- Lid geworden op: 18 december 2007, 15:11
Dikke knuf Loesje
Inderdaad geen mooie opmerking vind ik.
Net of je een gehandicapt kind zou krijgen door de behandelingen. Dat is nonsens hoor.
En als iedereen zo zou redeneren: van als je kinderen groot zijn, heb je er niets meer aan, dan zou niemand aan kinderen moeten beginnen.
kinderen willen is geen 'gril', geen ondoordachte wens, maar een immens groot en diep verlangen. Het is iets fundamenteels, iets van jezelf aan de wereld willen geven als het ware, zorgen voor de opvolging van je genen... ik weet niet hoe ik het moet verwoorden eigenlijk, maar die kinderwens kan je niet zomaar 'uitzetten'.
Jammer genoeg worden wij (ook door onze eigen ouders soms) heel dikwijls met deze opmerkingen geconfronteerd. Is een van de redenen waarom ik er ook nooit wou over praten, ook niet met mijn moeder.
soms weten ze niet wat te zeggen, maar als ze zo een opmerking zouden geven/gegeven hebben, had ik ze wel van antwoord gediend. Dit is ongelooflijk kwetsend en toont weinig medeleven voor je 'probleem'.
Ik hoop dat je er snel weer over bent. probeer je ma er toch eens over aan te spreken dat je deze opmerking beneden alle peil vond.
Inderdaad geen mooie opmerking vind ik.
Net of je een gehandicapt kind zou krijgen door de behandelingen. Dat is nonsens hoor.
En als iedereen zo zou redeneren: van als je kinderen groot zijn, heb je er niets meer aan, dan zou niemand aan kinderen moeten beginnen.
kinderen willen is geen 'gril', geen ondoordachte wens, maar een immens groot en diep verlangen. Het is iets fundamenteels, iets van jezelf aan de wereld willen geven als het ware, zorgen voor de opvolging van je genen... ik weet niet hoe ik het moet verwoorden eigenlijk, maar die kinderwens kan je niet zomaar 'uitzetten'.
Jammer genoeg worden wij (ook door onze eigen ouders soms) heel dikwijls met deze opmerkingen geconfronteerd. Is een van de redenen waarom ik er ook nooit wou over praten, ook niet met mijn moeder.
soms weten ze niet wat te zeggen, maar als ze zo een opmerking zouden geven/gegeven hebben, had ik ze wel van antwoord gediend. Dit is ongelooflijk kwetsend en toont weinig medeleven voor je 'probleem'.
Ik hoop dat je er snel weer over bent. probeer je ma er toch eens over aan te spreken dat je deze opmerking beneden alle peil vond.
-
liezeke
- Berichten: 2796
- Lid geworden op: 14 juli 2009, 7:23
lieve, lieve loesje,
kom nog maar heel veel mopperen, zunnu! hoe graag je het ook wil, je 'hoeft' niet altijd 'sterk' te zijn, integendeel het maakt je zo sterk van eens effe niet positief te zijn! en hier mag het, zoals je in de macdonalds met je handjes mag eten!
maar wat een opmerking van je moeder, damn, ik zou gewoon door het lint gaan (zeker met al die hormonen die door mijn lijf gieren)... en dat van de vrouw die nota bene 'zelf' zwanger is willen worden van jullie.
zelf ben ik gezegend met een 'droom'familie op dat vlak. op aanraden van mijn zus heb ik een mail gestuurd naar mijn broer, zussen, schoonbroers en schoonzussen en ouders met daarin de uitleg wat we net aan het doen waren en wat de bijwerkingen waren van die hormoontherapie maar ook de hele hutsekluts van gevoelens dat dat allemaal geeft (waaronder die ontzettende 'drang' van de kinderwens). ook heb ik hen een beetje 'gestuurd', gevraagd rekening te houden met die gevoelens en tips gegeven als ze niet goed weten wat ze moeten zeggen of doen. en ook gezegd dat als ik het ff niet meer kan verdragen ik het vriendelijk zal zeggen.
kmoet eerlijk zeggen, ik heb vlugvlug op de verzenden-knop moeten drukken want het was alsof ik in mijn blootje voor een festivalweide stond en het deed enorm pijn. maar ik heb alleen positieve reakties gekregen, ze weten dat ze er over kunnen praten maar dat het niet moet en dat ik wel zal zeggen wat ik bij hun commentaar voel.
het is je kwetsbaar opstellen maar langs de andere kant je laten steunen!
je verdient het, verdorie!
liesje
kom nog maar heel veel mopperen, zunnu! hoe graag je het ook wil, je 'hoeft' niet altijd 'sterk' te zijn, integendeel het maakt je zo sterk van eens effe niet positief te zijn! en hier mag het, zoals je in de macdonalds met je handjes mag eten!
maar wat een opmerking van je moeder, damn, ik zou gewoon door het lint gaan (zeker met al die hormonen die door mijn lijf gieren)... en dat van de vrouw die nota bene 'zelf' zwanger is willen worden van jullie.
zelf ben ik gezegend met een 'droom'familie op dat vlak. op aanraden van mijn zus heb ik een mail gestuurd naar mijn broer, zussen, schoonbroers en schoonzussen en ouders met daarin de uitleg wat we net aan het doen waren en wat de bijwerkingen waren van die hormoontherapie maar ook de hele hutsekluts van gevoelens dat dat allemaal geeft (waaronder die ontzettende 'drang' van de kinderwens). ook heb ik hen een beetje 'gestuurd', gevraagd rekening te houden met die gevoelens en tips gegeven als ze niet goed weten wat ze moeten zeggen of doen. en ook gezegd dat als ik het ff niet meer kan verdragen ik het vriendelijk zal zeggen.
kmoet eerlijk zeggen, ik heb vlugvlug op de verzenden-knop moeten drukken want het was alsof ik in mijn blootje voor een festivalweide stond en het deed enorm pijn. maar ik heb alleen positieve reakties gekregen, ze weten dat ze er over kunnen praten maar dat het niet moet en dat ik wel zal zeggen wat ik bij hun commentaar voel.
het is je kwetsbaar opstellen maar langs de andere kant je laten steunen!
je verdient het, verdorie!
liesje
-
inèz
- Berichten: 16
- Lid geworden op: 1 juli 2009, 15:04
Dag lieve mensen allemaal,
Het is een tijdje geleden dat ik nog eens een berichtje geplaatst heb, en nog niet op het "moppertopic", maar ik moet eerlijk toegeven dat ik dagelijks jullie belevenissen volg. En dat doet me zo goed.
Feit is dat een collega (/vriendin) me onlangs een serieuze sneer gaf, waar ik echt niet goed van was/ben. In mijn middagpauze zit ik dus op deze site en ze riep voor gans den bureau : "zitte gij nu weeral op diene verdwaalde ooievaar", hoe is dat mogelijk, zijt er toch nekeer niet zo mee bezig"...
SLIK.
Het is nogal een bazig type, ne flapuit, maar ze heeft me gekwetst. Ze weet dat ik al 4 IUI en 1 ICSI achter de rug heb, maar ik heb het gevoel dat ze enkel met zichzelf bezig is. Zo zegt ze ook constant dat ze nu echt wel moet stoppen met haar pil want dat ze deze keer in de zomer wil bevallen zenne. En niet in de winter zoals van haar 1e kindje.
Amaai, wat een lef, al beval ik bij -40° of +40° graden, whatever?!
't is een dikke egoïste, voila 't is eruit. En nu ook eventjes mijn vriendin niet meer.
En ik hoop dat ze niet direkt zwanger geraakt, maarja dat zal wel zeker pffff
Een andere franstalige collega (die voor me verzwijgt dat ze terug zwanger is, maar kweet het of course via via), zit me op te jutten dat ik moet thuisblijven, maanden aan een stuk, moet dat vragen aan mijn gynaecoloog, want zij kent er 2 die dat gedaan hebben en zo is het gelukt. als ik zeg dat mijn gynaecoloog mij niet zomaar thuis zal zetten (en daarbij dat wil ik niet) zegt ze doodleuk "waarom doe je de bandelingen niet bij ons in Wallonië"? Daar mag dat wel, precies veel soepeler. Deeeeeuuuh??!
Alsof ik nu nog geen kilometers genoeg afcros, van de gynae naar ziekenhuis A en dan ziekenhuis B en dan nog labo enz... die weet echt niet wat dat is hoor, en dan nog alles in het frans! Dag Jan.
Ben deze maand ook verjaard, bahhhh, ik haat verjaardagen nu, want ben er nu al 38. Dat is geen vijf voor 12 maar één voor 12 bij mij. Kan mij daar ongelooflijk in opjagen...
Maar kom eindigen met een vrolijke noot, nog even de pil nemen en dan mag ik spuitjes zetten en in september de 2e ICSI.
Bedankt dat ik het hier effe kwijt kon.
Ik ken al jullie namen niet meer, maar aan iedereen :
VEEL SUCCES, VEEL MOED, en blijf aub leuke berichten posten ik blijf ze lezen hoor!!
Dikke knuffels
Inèz
Het is een tijdje geleden dat ik nog eens een berichtje geplaatst heb, en nog niet op het "moppertopic", maar ik moet eerlijk toegeven dat ik dagelijks jullie belevenissen volg. En dat doet me zo goed.
Feit is dat een collega (/vriendin) me onlangs een serieuze sneer gaf, waar ik echt niet goed van was/ben. In mijn middagpauze zit ik dus op deze site en ze riep voor gans den bureau : "zitte gij nu weeral op diene verdwaalde ooievaar", hoe is dat mogelijk, zijt er toch nekeer niet zo mee bezig"...
SLIK.
Het is nogal een bazig type, ne flapuit, maar ze heeft me gekwetst. Ze weet dat ik al 4 IUI en 1 ICSI achter de rug heb, maar ik heb het gevoel dat ze enkel met zichzelf bezig is. Zo zegt ze ook constant dat ze nu echt wel moet stoppen met haar pil want dat ze deze keer in de zomer wil bevallen zenne. En niet in de winter zoals van haar 1e kindje.
Amaai, wat een lef, al beval ik bij -40° of +40° graden, whatever?!
't is een dikke egoïste, voila 't is eruit. En nu ook eventjes mijn vriendin niet meer.
En ik hoop dat ze niet direkt zwanger geraakt, maarja dat zal wel zeker pffff
Een andere franstalige collega (die voor me verzwijgt dat ze terug zwanger is, maar kweet het of course via via), zit me op te jutten dat ik moet thuisblijven, maanden aan een stuk, moet dat vragen aan mijn gynaecoloog, want zij kent er 2 die dat gedaan hebben en zo is het gelukt. als ik zeg dat mijn gynaecoloog mij niet zomaar thuis zal zetten (en daarbij dat wil ik niet) zegt ze doodleuk "waarom doe je de bandelingen niet bij ons in Wallonië"? Daar mag dat wel, precies veel soepeler. Deeeeeuuuh??!
Alsof ik nu nog geen kilometers genoeg afcros, van de gynae naar ziekenhuis A en dan ziekenhuis B en dan nog labo enz... die weet echt niet wat dat is hoor, en dan nog alles in het frans! Dag Jan.
Ben deze maand ook verjaard, bahhhh, ik haat verjaardagen nu, want ben er nu al 38. Dat is geen vijf voor 12 maar één voor 12 bij mij. Kan mij daar ongelooflijk in opjagen...
Maar kom eindigen met een vrolijke noot, nog even de pil nemen en dan mag ik spuitjes zetten en in september de 2e ICSI.
Bedankt dat ik het hier effe kwijt kon.
Ik ken al jullie namen niet meer, maar aan iedereen :
VEEL SUCCES, VEEL MOED, en blijf aub leuke berichten posten ik blijf ze lezen hoor!!
Dikke knuffels
Inèz
-
Dieke
- Berichten: 653
- Lid geworden op: 6 juli 2009, 13:02
Dorie, dorie, 't wordt een korteke want ik moet dringend doorwerken, maar ik kan dat precies niet zonder jullie dit te zeggen:
Inèz, veeeeeel succes met je tweede ICSI alvast, en blijf jij maar lekker op de Verdwaalde Ooievaar, wat je collega er ook van zegt.
En Loesje, pffffff, dat doet zeer, hé, zo'n opmerkingen. Hoewel mijn ouders het bij mij redelijk goed aanpakken, kwetst het me wel als ze me vragen "staat je leven zonder kinderen stil?" Mmm, dan slik ik wel...
Ik rond hier snel af, maar wou nog heeeeeel veel liefs sturen voor alle moedige dames hier!!
Inèz, veeeeeel succes met je tweede ICSI alvast, en blijf jij maar lekker op de Verdwaalde Ooievaar, wat je collega er ook van zegt.
En Loesje, pffffff, dat doet zeer, hé, zo'n opmerkingen. Hoewel mijn ouders het bij mij redelijk goed aanpakken, kwetst het me wel als ze me vragen "staat je leven zonder kinderen stil?" Mmm, dan slik ik wel...
Ik rond hier snel af, maar wou nog heeeeeel veel liefs sturen voor alle moedige dames hier!!
-
melika
- Berichten: 522
- Lid geworden op: 2 april 2008, 22:45
hey dames ,
al jullie verhalen zijn zoooooooo herkenbaar en meeste heb ik mits een paar wijzigingen ook zelf meegemaakt
het is niet te doen hé wat je soms hoort of meemaakt en dat mensen dan nog denken dat ze goed doen
oh k'tje toch dat moet echt moeilijk zijn om weer te gaan werken
hoe is het verlopen ? gaat het een beetje ?
hele dikke knuffel !!!
en trouwens aan alle dames heel veel sterkte en een dikke knuffel en een grote medaille om wat we allemaal moeten doorstaan.
al jullie verhalen zijn zoooooooo herkenbaar en meeste heb ik mits een paar wijzigingen ook zelf meegemaakt
het is niet te doen hé wat je soms hoort of meemaakt en dat mensen dan nog denken dat ze goed doen
oh k'tje toch dat moet echt moeilijk zijn om weer te gaan werken
hoe is het verlopen ? gaat het een beetje ?
hele dikke knuffel !!!
en trouwens aan alle dames heel veel sterkte en een dikke knuffel en een grote medaille om wat we allemaal moeten doorstaan.
-
K'tje
- Berichten: 1104
- Lid geworden op: 7 april 2008, 15:46
Melika, ja het viel wel mee, natuurlijk was het eerste uur heel onwennig, ik was precies een nieuwe werkkracht...
Maar 't valt wel mee.
Vandaag tot de vaststelling gekomen dat andere mensen gewoon verder gaan, op alle gebied. Ik wist dat natuurlijk wel, maar zolang ik thuis was kon ik het nog ontkennen, nu gaat dat niet meer.
Maar terug gaan werken is een eerste stap, denk ik. Hoop ik.
Loesje, dikke knuffel meid, ik kan me niet voorstellen dat mijn eigen moeder dat tegen me zou zeggen.
Toen wij onze ouders ingelicht hebben dat we met behandelingen bezig waren, hebben ze allemaal wel even iets gezegd in de trant van "dat komt wel in orde, jullie gaan zeker kindjes hebben". Mijn schoonouders hebben we moeten inlichten om praktische redenen, en net die ronde was het gelukt. Zij hebben dus iets van, zie je wel, tis direct prijs.
De jaren die eraan vooraf zijn gegaan, dat hebben ze nooit gemerkt (dat hebben we bewust gedaan hoor) en dus heb ik het moeilijk met het feit dat ze denken dat het toch nog redelijk vlot gegaan is.
Onder "vlot zwanger worden" begrijp ik gewoon overtijd blijken te zijn na een romantische vrijpartij. Helaas is dat bij ons het geval niet, en zal het waarschijnlijk ook nooit zijn. En al die echo's, onderzoeken, spuiten en hormonen zijn toch geen synoniem voor "vlot" hé...
Maar gelukkig tonen de meesten wel begrip.
Ik hoop voor jou Loesje dat je in je omgeving ook mensen hebt die je wel (proberen te) begrijpen. En anders zijn wij er hier voor je!
Liezeke, waauw, ik zou dat nooit gedurfd hebben, om zo alles in een brief te zetten aan iedereen. Vind ik wel een goed idee, want zo maak je duidelijk hoe het met je gaat, op alle vlakken.
Wij hebben het allereerst aan mijn mama verteld, later ook aan m'n zus en dan nog aan een goed bevriend koppel. Die hebben allemaal vanalles opgezocht zodat ze begrepen waar wij mee bezig waren. Vond ik wel heel fijn.
En nu, na mijn zwangerschap van Laura*, weet praktisch iedereen in onze omgeving dat wij via ICSI zwanger geraakt waren. Dus nu leven we eigenlijk niet meer met dat grote geheim. En voor mij is dat wel een hele opluchting, want sinds iedereen op de hoogte is, krijgen we nog meer begrip. Ik heb het hier op het forum al geschreven, ik persoonlijk ervaar redelijk veel begrip rond mij, het taboe is toch al aan het minderen, ondervind ik toch, bij onze vrienden, kennissen en collega's.
Inèz, ook voor jou een dikke knuffel. En ja, dat is echt heel lelijk van je collega om dat zo te roepen. Het is soms echt zo hatelijk om te voelen dat mensen zo'n reacties geven omdat ze het gewoon niet (willen) snappen...
Het is moeilijk om in onze schoenen te staan, en hoewel we met héél velen zijn (helaas) hebben we toch nog veel te vaak het gevoel helemaal alleen te staan. Heel jammer is dat.
Dikke knuffel,
K'tje
Maar 't valt wel mee.
Vandaag tot de vaststelling gekomen dat andere mensen gewoon verder gaan, op alle gebied. Ik wist dat natuurlijk wel, maar zolang ik thuis was kon ik het nog ontkennen, nu gaat dat niet meer.
Maar terug gaan werken is een eerste stap, denk ik. Hoop ik.
Loesje, dikke knuffel meid, ik kan me niet voorstellen dat mijn eigen moeder dat tegen me zou zeggen.
Toen wij onze ouders ingelicht hebben dat we met behandelingen bezig waren, hebben ze allemaal wel even iets gezegd in de trant van "dat komt wel in orde, jullie gaan zeker kindjes hebben". Mijn schoonouders hebben we moeten inlichten om praktische redenen, en net die ronde was het gelukt. Zij hebben dus iets van, zie je wel, tis direct prijs.
De jaren die eraan vooraf zijn gegaan, dat hebben ze nooit gemerkt (dat hebben we bewust gedaan hoor) en dus heb ik het moeilijk met het feit dat ze denken dat het toch nog redelijk vlot gegaan is.
Onder "vlot zwanger worden" begrijp ik gewoon overtijd blijken te zijn na een romantische vrijpartij. Helaas is dat bij ons het geval niet, en zal het waarschijnlijk ook nooit zijn. En al die echo's, onderzoeken, spuiten en hormonen zijn toch geen synoniem voor "vlot" hé...
Maar gelukkig tonen de meesten wel begrip.
Ik hoop voor jou Loesje dat je in je omgeving ook mensen hebt die je wel (proberen te) begrijpen. En anders zijn wij er hier voor je!
Liezeke, waauw, ik zou dat nooit gedurfd hebben, om zo alles in een brief te zetten aan iedereen. Vind ik wel een goed idee, want zo maak je duidelijk hoe het met je gaat, op alle vlakken.
Wij hebben het allereerst aan mijn mama verteld, later ook aan m'n zus en dan nog aan een goed bevriend koppel. Die hebben allemaal vanalles opgezocht zodat ze begrepen waar wij mee bezig waren. Vond ik wel heel fijn.
En nu, na mijn zwangerschap van Laura*, weet praktisch iedereen in onze omgeving dat wij via ICSI zwanger geraakt waren. Dus nu leven we eigenlijk niet meer met dat grote geheim. En voor mij is dat wel een hele opluchting, want sinds iedereen op de hoogte is, krijgen we nog meer begrip. Ik heb het hier op het forum al geschreven, ik persoonlijk ervaar redelijk veel begrip rond mij, het taboe is toch al aan het minderen, ondervind ik toch, bij onze vrienden, kennissen en collega's.
Inèz, ook voor jou een dikke knuffel. En ja, dat is echt heel lelijk van je collega om dat zo te roepen. Het is soms echt zo hatelijk om te voelen dat mensen zo'n reacties geven omdat ze het gewoon niet (willen) snappen...
Het is moeilijk om in onze schoenen te staan, en hoewel we met héél velen zijn (helaas) hebben we toch nog veel te vaak het gevoel helemaal alleen te staan. Heel jammer is dat.
Dikke knuffel,
K'tje
-
bieke01
- Berichten: 360
- Lid geworden op: 28 juli 2009, 13:48
dag moppertjes 
liezeke ik vind dat een supergoed initiatief van jou om zo al die mensen in te lichten, sinds onze vorige icsi-mislukking doe ik dat ook aan mensen die een beetje mee zijn met t verhaal, die geef ik de site door van jette en deze site, en velen zeggen dat ze blij zijn dat ik dat heb doorgegeven en dat ze ernaar gekeken hebben en t nu beter begrijpen, nu maar hopen dat we er iets van voelen eens we weer herbegonnen zijn dit najaar
ik verlang tot het winter is, dan blijven al die buggy's thuis en hebben de bollebuiken een dikke jas aan
vandaag gaan shoppen, en ja weer veel te veel van bovenstaande items tegengekomen
maar ook een meisje in een rolstoel, omringd door haar mama, papa en broer en ik dacht bij mezelf: 'god toch voor da meisje is't toch ook lastig om al die wandelende mensen te zien' zij zal nooit meer wandelen, been afgezet...
ik bedoel maar: ja wij zijn ferm jaloers op al die 'happy families' die voor onze neus komen wandelen, maar voor iemand in een rolstoel moet het toch ook keizwaar zijn om elke seconde geconfronteerd te worden met wandelende mensen... en mensen die klagen over 'goh ik heb zeer an min voeten' of zo van die dingen
net zoals wij de krul krijgen van mensen die zeggen: 'goh ze zijn weer lastig de kinderen vandaag, k zou ze willen were steken van waar da ze komen'
pfieuw... zo mijn hartje nog eens gelucht
liezeke ik vind dat een supergoed initiatief van jou om zo al die mensen in te lichten, sinds onze vorige icsi-mislukking doe ik dat ook aan mensen die een beetje mee zijn met t verhaal, die geef ik de site door van jette en deze site, en velen zeggen dat ze blij zijn dat ik dat heb doorgegeven en dat ze ernaar gekeken hebben en t nu beter begrijpen, nu maar hopen dat we er iets van voelen eens we weer herbegonnen zijn dit najaar
ik verlang tot het winter is, dan blijven al die buggy's thuis en hebben de bollebuiken een dikke jas aan
vandaag gaan shoppen, en ja weer veel te veel van bovenstaande items tegengekomen
maar ook een meisje in een rolstoel, omringd door haar mama, papa en broer en ik dacht bij mezelf: 'god toch voor da meisje is't toch ook lastig om al die wandelende mensen te zien' zij zal nooit meer wandelen, been afgezet...
ik bedoel maar: ja wij zijn ferm jaloers op al die 'happy families' die voor onze neus komen wandelen, maar voor iemand in een rolstoel moet het toch ook keizwaar zijn om elke seconde geconfronteerd te worden met wandelende mensen... en mensen die klagen over 'goh ik heb zeer an min voeten' of zo van die dingen
net zoals wij de krul krijgen van mensen die zeggen: 'goh ze zijn weer lastig de kinderen vandaag, k zou ze willen were steken van waar da ze komen'
pfieuw... zo mijn hartje nog eens gelucht
-
melika
- Berichten: 522
- Lid geworden op: 2 april 2008, 22:45
ja bieke soms moeten we in al onze miserie ook eens denken aan anderen hé
alhoewel e toch altijd het meest met je eigen probleem of last geconfronteerd wordt
maar zolang alles goed gaat staan we er vaak niet bij stil hé
tja die bolle buikjes overal
ik ben stiekem blij dat mijn schoonzus/buurvrouw op reis is want haar hoogzwangere buikje hoef ik toch niet elke dag te zien hoor
alhoewel e toch altijd het meest met je eigen probleem of last geconfronteerd wordt
maar zolang alles goed gaat staan we er vaak niet bij stil hé
tja die bolle buikjes overal
ik ben stiekem blij dat mijn schoonzus/buurvrouw op reis is want haar hoogzwangere buikje hoef ik toch niet elke dag te zien hoor
-
liezeke
- Berichten: 2796
- Lid geworden op: 14 juli 2009, 7:23
heej bieke,
kwerk met kinderen, en vaak met kinderen die zwaar gehandicapt zijn en heel ziek zijn. en ja , dat is zwaar om dragen voor hen en hun ouders! want dat verwacht je niet (zeker als je onbezorgd zwanger bent geworden), ook op de neonatologie is het enorm zwaar voor de ouders. niemand wil een kindje op 26 weken zwangerschap. en het verwerken van die 'beperking' is ook zwaar en laat blijvend littekens op de ziel van die kindjes en hun ouders achter. maar eens ze dat 'verwerkt' hebben en kunnen leven met die beperking heb je zo mooie diepe, lieve mensen en kinderen... eigenlijk ga ik nog liever met hen om dat met de doorsnee mens die van zijn leven geen 'crisissen' ervaart, tja! (oei, dit hoort op het happy topic
K'tje, met die rotantiepileptica die ik moet doornemen moest ik zwanger zijn heb ik 20 % meer kans dat mijn kindje de aandoening van Laura heeft. 'kprobeer met je mee te leven, meid.
maar nu verder gemopper:
vrijdag komen een aantal assistenten van ventje eten, waaronder 1 hoogzwangere. pff, ben nu dus aant piekeren wat ik zou klaarmaken, ben van plan vooral veel in de keuken te staan zodat ik niet te veel zwangerpraatjes moet aanhoren.
liesje
liesje
kwerk met kinderen, en vaak met kinderen die zwaar gehandicapt zijn en heel ziek zijn. en ja , dat is zwaar om dragen voor hen en hun ouders! want dat verwacht je niet (zeker als je onbezorgd zwanger bent geworden), ook op de neonatologie is het enorm zwaar voor de ouders. niemand wil een kindje op 26 weken zwangerschap. en het verwerken van die 'beperking' is ook zwaar en laat blijvend littekens op de ziel van die kindjes en hun ouders achter. maar eens ze dat 'verwerkt' hebben en kunnen leven met die beperking heb je zo mooie diepe, lieve mensen en kinderen... eigenlijk ga ik nog liever met hen om dat met de doorsnee mens die van zijn leven geen 'crisissen' ervaart, tja! (oei, dit hoort op het happy topic
K'tje, met die rotantiepileptica die ik moet doornemen moest ik zwanger zijn heb ik 20 % meer kans dat mijn kindje de aandoening van Laura heeft. 'kprobeer met je mee te leven, meid.
maar nu verder gemopper:
vrijdag komen een aantal assistenten van ventje eten, waaronder 1 hoogzwangere. pff, ben nu dus aant piekeren wat ik zou klaarmaken, ben van plan vooral veel in de keuken te staan zodat ik niet te veel zwangerpraatjes moet aanhoren.
liesje
liesje
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 4 gasten