Hoi K'tje,
mag ik dan vragen hoe de behandeling er dan verder uitziet? Heb je je schema al/nog?
In Leuven krijg je een schema met het verloop van de behandeling.
Knuffel Li
20 weken en zwangerschap moeten afbreken...
-
Anneleen
- Berichten: 201
- Lid geworden op: 14 juni 2007, 22:52
Hallo lieve mama's,
Toch zoooo raar dat zelfs die cryo-cylcus bij iedereen anders is hé.
Lin, dat je de pil moet nemen vind ik wel de meest bizarre behandelingstechniek. Begrijp niet goed de logica ervan maar ze zullen we weten wat ze doen zeker.
Ik moest zelf altijd cryo's in natuurlijke cyclus laten terugplaatsen, dus enkel pregnyl 1 Ã 2 dagen voor eventuele TP.
K'tje,
Ik herken mezelf dus heel goed in jouw ongeduld hé
Ik vond iedere maand dat er niks gebeurde ook echt wel een beetje een verloren cyclus. En als ik de pil moest nemen werd ik helemaal ongelukkig. Wat dan zat er zelfs geen natuurlijk 'mirakel' meer in, als je begrijpt wat ik bedoel. Niet dat ik veel kans maak op een natuurlijke zwangerschap, maar je weet maar nooit dat ze ons daarboven eens eindelijk goed gezind zijn 
.
Ik heb me dus ook altijd afgevraagd wanneer je er klaar voor bent. Uiteindelijk hebben wij 6 maanden gewacht om onze cryo's te laten ontdooiien. Die TP resulteerde in een zwangerschap maar is spijtig genoeg geeindigd met een miskraam.
Was ik klaar voor deze nieuwe tegenslag ? Neen, natuurlijk niet. Dat komt altijd heel hard aan. Maar ik denk niet dat ik nog eens 6 maanden later sterker in mijn schoenen had gestaan hoor.
Ik ben nu, 3 maanden na miskraam, terug gestart met een verse poging. Tot op de eerste dag van de suprefact (en nu nog steeds eigenlijk) heb ik me afgevraagd of ik niet te vroeg ben gestart. Des te meer omdat de PU of TP heel dicht rond onze zoontjes hun 1ste verjaardag zal vallen.
Maar opnieuw besef ik dat die behandelingen altijd zwaar zullen zijn. En dat de omstandigheden of het tijdstip nooit perfect zijn.
Als deze poging weer op niks uitdraait, zal ik 't ongetwijfeld heel erg moeilijk hebben. En dat is voor iedereen zo die heel erg naar een levend gezond kindje verlangt en er zo veel voor moet doen.
Wij waren het hier ook niet altijd eens over een startdatum. Mijn man wilde liever ook altijd nog wat wachten. Terwijl ik een ongeduldige stresskip ben.
Ik denk dat we gewoon allemaal vooruit willen, terug een lichtpuntje willen zien. En daar is op zich niks mis mee, toch ?
Je hartje zal je wel de juiste beslissing ingeven. Daar ben ik zeker van. En als je 't even lastig hebt, kom dan hier maar even je frustratie van je afschrijven.
Veel liefs en vele vlinderkusjes voor jullie lieve sterrenkindjes,
Anneleen
mama van Sietse* en Tibbe*
Toch zoooo raar dat zelfs die cryo-cylcus bij iedereen anders is hé.
Lin, dat je de pil moet nemen vind ik wel de meest bizarre behandelingstechniek. Begrijp niet goed de logica ervan maar ze zullen we weten wat ze doen zeker.
Ik moest zelf altijd cryo's in natuurlijke cyclus laten terugplaatsen, dus enkel pregnyl 1 Ã 2 dagen voor eventuele TP.
K'tje,
Ik herken mezelf dus heel goed in jouw ongeduld hé
Ik vond iedere maand dat er niks gebeurde ook echt wel een beetje een verloren cyclus. En als ik de pil moest nemen werd ik helemaal ongelukkig. Wat dan zat er zelfs geen natuurlijk 'mirakel' meer in, als je begrijpt wat ik bedoel. Niet dat ik veel kans maak op een natuurlijke zwangerschap, maar je weet maar nooit dat ze ons daarboven eens eindelijk goed gezind zijn .Ik heb me dus ook altijd afgevraagd wanneer je er klaar voor bent. Uiteindelijk hebben wij 6 maanden gewacht om onze cryo's te laten ontdooiien. Die TP resulteerde in een zwangerschap maar is spijtig genoeg geeindigd met een miskraam.
Was ik klaar voor deze nieuwe tegenslag ? Neen, natuurlijk niet. Dat komt altijd heel hard aan. Maar ik denk niet dat ik nog eens 6 maanden later sterker in mijn schoenen had gestaan hoor.
Ik ben nu, 3 maanden na miskraam, terug gestart met een verse poging. Tot op de eerste dag van de suprefact (en nu nog steeds eigenlijk) heb ik me afgevraagd of ik niet te vroeg ben gestart. Des te meer omdat de PU of TP heel dicht rond onze zoontjes hun 1ste verjaardag zal vallen.
Maar opnieuw besef ik dat die behandelingen altijd zwaar zullen zijn. En dat de omstandigheden of het tijdstip nooit perfect zijn.
Als deze poging weer op niks uitdraait, zal ik 't ongetwijfeld heel erg moeilijk hebben. En dat is voor iedereen zo die heel erg naar een levend gezond kindje verlangt en er zo veel voor moet doen.
Wij waren het hier ook niet altijd eens over een startdatum. Mijn man wilde liever ook altijd nog wat wachten. Terwijl ik een ongeduldige stresskip ben.
Ik denk dat we gewoon allemaal vooruit willen, terug een lichtpuntje willen zien. En daar is op zich niks mis mee, toch ?
Je hartje zal je wel de juiste beslissing ingeven. Daar ben ik zeker van. En als je 't even lastig hebt, kom dan hier maar even je frustratie van je afschrijven.
Veel liefs en vele vlinderkusjes voor jullie lieve sterrenkindjes,
Anneleen
mama van Sietse* en Tibbe*
-
Lin
- Berichten: 186
- Lid geworden op: 17 juli 2009, 15:48
Hoi Anneleen,
door de pil te nemen houdt je je eigen cyclus tegen en het zorgt voor een mooie slijmlaag waarin de cryo's zich kunnen nestelen. En ik kan je garanderen dat het resultaat heeft. Van de drie keer dat er bij mij cryo's zijn teruggeplaatst was ik twee keer zwanger en daar heb ik twee fantastische kindjes aan overgehouden: mijn zoontje en Luisa.
Mijn vorige gyne werkte ook voor de fertiliteitsafdeling in het ziekenhuis in Leuven. Hij was toen zeer nieuwsgierig naar de behandelingswijze van Life. Hij vond het vernieuwend en heeft zelfs een kopie van mijn schema genomen. Jullie moeten terug het hele hormonen handeltje nemen dat ik alleen moet ondergaan bij een PU. Dus zo bizar is die behandelingswijze niet, volgens mij. En iedereen zal wel behandeld worden volgens zijn specifieke problemen.
Lin
door de pil te nemen houdt je je eigen cyclus tegen en het zorgt voor een mooie slijmlaag waarin de cryo's zich kunnen nestelen. En ik kan je garanderen dat het resultaat heeft. Van de drie keer dat er bij mij cryo's zijn teruggeplaatst was ik twee keer zwanger en daar heb ik twee fantastische kindjes aan overgehouden: mijn zoontje en Luisa.
Mijn vorige gyne werkte ook voor de fertiliteitsafdeling in het ziekenhuis in Leuven. Hij was toen zeer nieuwsgierig naar de behandelingswijze van Life. Hij vond het vernieuwend en heeft zelfs een kopie van mijn schema genomen. Jullie moeten terug het hele hormonen handeltje nemen dat ik alleen moet ondergaan bij een PU. Dus zo bizar is die behandelingswijze niet, volgens mij. En iedereen zal wel behandeld worden volgens zijn specifieke problemen.
Lin
-
K'tje
- Berichten: 1104
- Lid geworden op: 7 april 2008, 15:46
Als ik me goed herinner, dan moest ik bij de vorige cryo dus clomid nemen, en dan werd ik via echo's ook opgevolgd. Aan de hand van de follikels die groeiden door de Clomid, besliste mijn gyn dan wanneer de TP zou zijn. En ik heb ook bij elke behandeling, zowel vers als cryo, ook ná de TP nog een pregnylspuit gehad...
Ja tis inderdaad raar hoe elke dokter anders werkt, maar ook hier ben ik wel overtuigd, want het was ook vrij vlot raak.
De allereerste poging spoot ik Gonal-F, maar ben ik (dom dom dom) vergeten om de Decapeptyl te spuiten, dan natuurlijk ook Utrogestan en de dag voor de TP een Pregnyl-spuit. Normaal moest ik enkele dagen erna ook ééntje krijgen, maar ik heb al elke keer last van overstimulatie, dus die eerste keer heb ik ze niet gekregen.
De cryo was dus enkel met ondersteuning van Clomid en Pregnyl.
En de laatste verse poging spoot ik Menopur én Decapeptyl, ook met ondersteuning van Utrogestan en dan een spuit of twee Pregnyl (één voor de TP en dan één enkele dagen erna, ik werd om de twee dagen bloed getrokken om te zien hoe m'n hormoonwaarden stonden, om weer overstimulatie te voorkomen - de laatste keer had ik geloof ik 19 eicellen!). En ik was zwanger na die poging, dus voor mij mag de volgende keer weer zo zijn qua medicatie. Logisch zeker hé.
Anneleen, ik ben blij dat ik niet alleen ben met die drang. Gisteravond wou ik er zo graag over beginnen tegen m'n vriend, maar ik weet al hoe hij zal reageren, hij klapt dicht en dan wéét ik dat hij aan Laura denkt... We beleven het toch wel een beetje anders, hij is papa geworden, en wil alle exclusiviteit voor haar houden denk ik, terwijl ik, naast het feit dat ik mama ben geworden, gewoon heel erg verlang naar dat kindje om van te houden en te knuffel en verzorgen. Laura zal ik nooit meer kunnen vasthouden, en dat is héél hard. Maar ik wil terug uitkijken naar iets, terug dromen en verlangen...
Ik kan het echt niet helpen, maar ik voel het zo aan, en ik vrees dat het niet meer zal veranderen...
Dit weekend ga ik het toch nog eens proberen, om er met m'n vriend over te babbelen. Het is moeilijk...
En ondertussen sla ik me er wel door, het ene moment gaat al vlotter dan het andere... Ik mijd zoveel mogelijk de mensen die ik liever niet zie, en dat zijn mensen die het nog niet weten, of die zwanger zijn. Het doet zoveel pijn, en net nu zijn enkele vriendinnen zwanger, ik kan het gewoon niet aanzien.
Ja tis inderdaad raar hoe elke dokter anders werkt, maar ook hier ben ik wel overtuigd, want het was ook vrij vlot raak.
De allereerste poging spoot ik Gonal-F, maar ben ik (dom dom dom) vergeten om de Decapeptyl te spuiten, dan natuurlijk ook Utrogestan en de dag voor de TP een Pregnyl-spuit. Normaal moest ik enkele dagen erna ook ééntje krijgen, maar ik heb al elke keer last van overstimulatie, dus die eerste keer heb ik ze niet gekregen.
De cryo was dus enkel met ondersteuning van Clomid en Pregnyl.
En de laatste verse poging spoot ik Menopur én Decapeptyl, ook met ondersteuning van Utrogestan en dan een spuit of twee Pregnyl (één voor de TP en dan één enkele dagen erna, ik werd om de twee dagen bloed getrokken om te zien hoe m'n hormoonwaarden stonden, om weer overstimulatie te voorkomen - de laatste keer had ik geloof ik 19 eicellen!). En ik was zwanger na die poging, dus voor mij mag de volgende keer weer zo zijn qua medicatie. Logisch zeker hé.
Anneleen, ik ben blij dat ik niet alleen ben met die drang. Gisteravond wou ik er zo graag over beginnen tegen m'n vriend, maar ik weet al hoe hij zal reageren, hij klapt dicht en dan wéét ik dat hij aan Laura denkt... We beleven het toch wel een beetje anders, hij is papa geworden, en wil alle exclusiviteit voor haar houden denk ik, terwijl ik, naast het feit dat ik mama ben geworden, gewoon heel erg verlang naar dat kindje om van te houden en te knuffel en verzorgen. Laura zal ik nooit meer kunnen vasthouden, en dat is héél hard. Maar ik wil terug uitkijken naar iets, terug dromen en verlangen...
Ik kan het echt niet helpen, maar ik voel het zo aan, en ik vrees dat het niet meer zal veranderen...
Dit weekend ga ik het toch nog eens proberen, om er met m'n vriend over te babbelen. Het is moeilijk...
En ondertussen sla ik me er wel door, het ene moment gaat al vlotter dan het andere... Ik mijd zoveel mogelijk de mensen die ik liever niet zie, en dat zijn mensen die het nog niet weten, of die zwanger zijn. Het doet zoveel pijn, en net nu zijn enkele vriendinnen zwanger, ik kan het gewoon niet aanzien.
-
ctje1
- Berichten: 50
- Lid geworden op: 13 augustus 2009, 19:10
We vertrekken straks met een groep vrienden op weekend. We hebben enorm getwijfeld maar uiteindelijk toch besloten mee te gaan.
Het moeilijkste zal zijn dat er iemand zwanger is voor begin oktober, eigenlijk moest ik al voor haar bevallen zijn als ik in januari mijn miskraam niet gehad had. En het is ook voor hun derde kindje.
Gelukkig zijn er een paar mensen mee waarvan ik al weet dat ik er terecht kan voor een babbel.
Hou jullie goed en ik zal aan jullie denken en de steun missen dit weekend.
knuffel, Caro
Het moeilijkste zal zijn dat er iemand zwanger is voor begin oktober, eigenlijk moest ik al voor haar bevallen zijn als ik in januari mijn miskraam niet gehad had. En het is ook voor hun derde kindje.
Gelukkig zijn er een paar mensen mee waarvan ik al weet dat ik er terecht kan voor een babbel.
Hou jullie goed en ik zal aan jullie denken en de steun missen dit weekend.
knuffel, Caro
-
Lin
- Berichten: 186
- Lid geworden op: 17 juli 2009, 15:48
Hallo allemaal,
Wat blijft het lang rustig! Iedereen is druk bezig, behalve ik blijkbaar.
Ja, ik laat nog eens iets van me horen. Hoe is het mt jullie allemaal?
Ik geniet van mijn eerste dag loopbaanonderbreking. Ik moet eerlijk toegeven dat ik niet jaloers ben op mijn collega's. Ik had niet het gevoel dat ik iets mis, dat ik daar (op school) had moeten zijn.
Wel kan ik het allemaal niet laten rusten: de behandeling. 's Avonds in bed reken ik uit wanneer we terug zouden moeten beginnen zodat mijn zwangerschapsverlof e.a. het beste valt. En dan overvalt me in één keer weerd het verdriet, het verdriet over ons Luisa.
Heb ook nog een gesprek gehad mt een lotgenoot. Dat deed goed: we verstonden elkaar met een half woord.
Ik ga vandaag naar de gyne bellen om te vragen of de resultaten van alle testen binnen zijn. Spannend.
Tot straks misschien
Knuffel Lin
Wat blijft het lang rustig! Iedereen is druk bezig, behalve ik blijkbaar.
Ja, ik laat nog eens iets van me horen. Hoe is het mt jullie allemaal?
Ik geniet van mijn eerste dag loopbaanonderbreking. Ik moet eerlijk toegeven dat ik niet jaloers ben op mijn collega's. Ik had niet het gevoel dat ik iets mis, dat ik daar (op school) had moeten zijn.
Wel kan ik het allemaal niet laten rusten: de behandeling. 's Avonds in bed reken ik uit wanneer we terug zouden moeten beginnen zodat mijn zwangerschapsverlof e.a. het beste valt. En dan overvalt me in één keer weerd het verdriet, het verdriet over ons Luisa.
Heb ook nog een gesprek gehad mt een lotgenoot. Dat deed goed: we verstonden elkaar met een half woord.
Ik ga vandaag naar de gyne bellen om te vragen of de resultaten van alle testen binnen zijn. Spannend.
Tot straks misschien
Knuffel Lin
-
MA
- Berichten: 3546
- Lid geworden op: 27 oktober 2008, 17:29
He Lin,
't is hier druk op het werk en onze thuis computer is stuk dus ik ben wat minder online. Geniet maar goed van je 'jouw'-tijd..
Hoop dat resultaten binnen zijn...en ze je verder kunnen helpen.
He Caro, hoe was het weekend, beetje meegevallen ?
He K'tje, nog een gesprek met je vriend gehad ? Draait hij al een beetje bij ?
Knuffel allemaal, Audrey
't is hier druk op het werk en onze thuis computer is stuk dus ik ben wat minder online. Geniet maar goed van je 'jouw'-tijd..
Hoop dat resultaten binnen zijn...en ze je verder kunnen helpen.
He Caro, hoe was het weekend, beetje meegevallen ?
He K'tje, nog een gesprek met je vriend gehad ? Draait hij al een beetje bij ?
Knuffel allemaal, Audrey
-
ctje1
- Berichten: 50
- Lid geworden op: 13 augustus 2009, 19:10
Het weekend is uiteindelijk goed meegevallen Eerst had ik de indruk dat Basiel volledig genegeerd zou worden maar ik heb toch een paar goeie gesprekjes gehad met vriendinnen. En één zeer goed gesprek met een vriend, de enige man die er durfde over praten en die een echte steun was.
Vandaag een zware dag, net één maand dat basiel gestorven is en de kindjes net naar school.
Alhoewel, onze jongste is deze namiddag al thuis, ze is gevallen en heeft haar schouder gekneusd, gelukkig geen breuk zoals ik en de dokter eerst vreesden.
We hebben wel een mooi kaartje voor Basiel gemaakt, het is net een sober geboortekaartje, ben er best tevreden van.
Vandaag een zware dag, net één maand dat basiel gestorven is en de kindjes net naar school.
Alhoewel, onze jongste is deze namiddag al thuis, ze is gevallen en heeft haar schouder gekneusd, gelukkig geen breuk zoals ik en de dokter eerst vreesden.
We hebben wel een mooi kaartje voor Basiel gemaakt, het is net een sober geboortekaartje, ben er best tevreden van.
-
K'tje
- Berichten: 1104
- Lid geworden op: 7 april 2008, 15:46
Hey, hier ben ik ook nog eens.
Lin; ik ben blij te lezen dat je nog steeds overtuigd bent van je beslissing. Je zal er deugd van hebben. Ergens wou ik dat ik het ook kon, want die eerste werkweek was echt superlastig. Nu heb ik twee dagen verlof, maar volgende week vraag ik toch een extra dagje hoor, ik ga uitleggen dat ik het wil opbouwen, dat het wat teveel ineens is... Ik hoop dat m'n baas het begrijpt.
Caro, fijn dat je toch over Basiel kon praten. Ik heb nu ook m'n echte vrienden leren kennen, en van sommigen ben ik aangenaam verrast over de manier waarop ze met ons omgaan. Dat doet deugd hé.
Audrey: hoe gaat het met jou, niet teveel last? Hoe ga je om met deze zwangerschap? Kan je genieten? (als je liever niet antwoord, geen probleem hoor)
Hier ook een druk weekend achter de rug, het was heel woelig, we hebben allebei veel gehuild, maar ook veel kunnen praten met verschillende mensen, en af en toe hebben we zelfs ook genoten en gelachen.
Vrijdag heb ik een lang gesprek gehad met een lotgenote, alleen is het van haar ondertussen 10 jaar geleden dat ze haar kindjes verloor op ongeveer 20 weken zwangerschap... Nu, 10 jaar later heeft zij drie gezonde kinderen, maar ze denkt ook nog vaak aan haar tweeling.
En ik heb tranen met tuiten gehuild toen ik mijn gevoelens beschreef, toen zij wel 100x zei dat ze dat ook gehad heeft, dat ze ook die dingen dacht en zei, dat haar man dezelfde reactie had als die van mij, enz.
Het heeft me eigenlijk enorm veel deugd gedaan, eindelijk eens praten met iemand die me volledig begrijpt. (ik heb natuurlijk héél veel aan jullie ook, laat dat duidelijk zijn, maar een echt gesprek is toch nog anders hé...)
Het heeft me ook de knoop doen doorhakken; bij m'n volgende regels neem ik de telefoon en maak ik een afspraak om met de cryo's te starten. Ze zei me dat ikzelf bepaal wanneer terug te beginnen, dat ze er van overtuigd is dat het me zal helpen om alles "te plaatsen". (wat een cliché hé) Maar ik hoop het alleszinds.
Ik heb er met m'n vriend over gesproken, en na heel lang aandringen is het er toch eens uitgekomen: hij voelt zich enorm schuldig dat hij "achterop hinkelt", al van tijdens mijn zwangerschap. Ik was daar veel meer mee bezig dan hij, volgens hem.
Ik heb hem uitgelegd dat het normaal is, dat mijn lichaam veranderde vanaf dag 1, en dat hij dat onmogelijk kon voelen. En dat ik na mijn bevalling ook nog méér besefte wat ik kwijt was, dan toen ik nog zwanger was. Je verwacht een kindje, maar beseft nooit ten volle wat je verwacht tot je dat wonder in je armen hebt. Zelfs al was ons klein meisje nog niet volgroeid, toch was ze prachtig en af.
Dat hebben wij allebei onderschat, maar wie kan ons dat kwalijk nemen. Het was de eerste keer voor ons allebei, dan weet je gewoon niet wat je te wachten staat.
Ik heb dus ook gezed dat ik eind deze maand al weer wil beginnen, dat ik ga bellen naar de gyn. En eerst vond hij dat ik moest luisteren naar de dokter, en dat die man dat toch niet voor niks zegt.
Maar ik heb hem proberen uit te leggen hoe ik me voel, hoe mijn hele hart en ziel schreeuwen naar een zwangerschap, naar een volgend kindje. Ik kan het echt niet helpen, en de dokter kan dat onmogelijk van elke patient aanvoelen.
M'n vriend zei dan dat ik mezelf nog niet ben, en dat ik nog niet sterk genoeg ben, maar ik zal nooit meer dezelfde zijn, toch geen 100%. En of ik nu in november te horen krijg dat de bloedtest negatief is, of in september, dat is toch net hetzelfde? Ik denk niet dat het in november minder hard zal aankomen eerlijk gezegd.
Ik heb hem over de schreef moeten trekken, maar ik denk dat hij uit zichzelf nooit meer zou zeggen, oké, we gaan er nog eens voor. Hij is gewoon bang geworden denk ik. Maar luidop zal hij dat niet gauw zeggen natuurlijk. Dus heb ik hem overtuigd van mijn eigen drang om nog eens mama te worden... Hij wéét dat ik gelijk heb, en dus staat mijn (ons) besluit vast, het is uitkijken naar m'n regels, in de laatste week van september, en dan gaan we terug de behandelingen in...
En ik ben er van overtuigd dat we sterk genoeg zullen zijn, want we hebben een beschermengeltje dat over ons waakt, onze lieve Laura...
Lin; ik ben blij te lezen dat je nog steeds overtuigd bent van je beslissing. Je zal er deugd van hebben. Ergens wou ik dat ik het ook kon, want die eerste werkweek was echt superlastig. Nu heb ik twee dagen verlof, maar volgende week vraag ik toch een extra dagje hoor, ik ga uitleggen dat ik het wil opbouwen, dat het wat teveel ineens is... Ik hoop dat m'n baas het begrijpt.
Caro, fijn dat je toch over Basiel kon praten. Ik heb nu ook m'n echte vrienden leren kennen, en van sommigen ben ik aangenaam verrast over de manier waarop ze met ons omgaan. Dat doet deugd hé.
Audrey: hoe gaat het met jou, niet teveel last? Hoe ga je om met deze zwangerschap? Kan je genieten? (als je liever niet antwoord, geen probleem hoor)
Hier ook een druk weekend achter de rug, het was heel woelig, we hebben allebei veel gehuild, maar ook veel kunnen praten met verschillende mensen, en af en toe hebben we zelfs ook genoten en gelachen.
Vrijdag heb ik een lang gesprek gehad met een lotgenote, alleen is het van haar ondertussen 10 jaar geleden dat ze haar kindjes verloor op ongeveer 20 weken zwangerschap... Nu, 10 jaar later heeft zij drie gezonde kinderen, maar ze denkt ook nog vaak aan haar tweeling.
En ik heb tranen met tuiten gehuild toen ik mijn gevoelens beschreef, toen zij wel 100x zei dat ze dat ook gehad heeft, dat ze ook die dingen dacht en zei, dat haar man dezelfde reactie had als die van mij, enz.
Het heeft me eigenlijk enorm veel deugd gedaan, eindelijk eens praten met iemand die me volledig begrijpt. (ik heb natuurlijk héél veel aan jullie ook, laat dat duidelijk zijn, maar een echt gesprek is toch nog anders hé...)
Het heeft me ook de knoop doen doorhakken; bij m'n volgende regels neem ik de telefoon en maak ik een afspraak om met de cryo's te starten. Ze zei me dat ikzelf bepaal wanneer terug te beginnen, dat ze er van overtuigd is dat het me zal helpen om alles "te plaatsen". (wat een cliché hé) Maar ik hoop het alleszinds.
Ik heb er met m'n vriend over gesproken, en na heel lang aandringen is het er toch eens uitgekomen: hij voelt zich enorm schuldig dat hij "achterop hinkelt", al van tijdens mijn zwangerschap. Ik was daar veel meer mee bezig dan hij, volgens hem.
Ik heb hem uitgelegd dat het normaal is, dat mijn lichaam veranderde vanaf dag 1, en dat hij dat onmogelijk kon voelen. En dat ik na mijn bevalling ook nog méér besefte wat ik kwijt was, dan toen ik nog zwanger was. Je verwacht een kindje, maar beseft nooit ten volle wat je verwacht tot je dat wonder in je armen hebt. Zelfs al was ons klein meisje nog niet volgroeid, toch was ze prachtig en af.
Dat hebben wij allebei onderschat, maar wie kan ons dat kwalijk nemen. Het was de eerste keer voor ons allebei, dan weet je gewoon niet wat je te wachten staat.
Ik heb dus ook gezed dat ik eind deze maand al weer wil beginnen, dat ik ga bellen naar de gyn. En eerst vond hij dat ik moest luisteren naar de dokter, en dat die man dat toch niet voor niks zegt.
Maar ik heb hem proberen uit te leggen hoe ik me voel, hoe mijn hele hart en ziel schreeuwen naar een zwangerschap, naar een volgend kindje. Ik kan het echt niet helpen, en de dokter kan dat onmogelijk van elke patient aanvoelen.
M'n vriend zei dan dat ik mezelf nog niet ben, en dat ik nog niet sterk genoeg ben, maar ik zal nooit meer dezelfde zijn, toch geen 100%. En of ik nu in november te horen krijg dat de bloedtest negatief is, of in september, dat is toch net hetzelfde? Ik denk niet dat het in november minder hard zal aankomen eerlijk gezegd.
Ik heb hem over de schreef moeten trekken, maar ik denk dat hij uit zichzelf nooit meer zou zeggen, oké, we gaan er nog eens voor. Hij is gewoon bang geworden denk ik. Maar luidop zal hij dat niet gauw zeggen natuurlijk. Dus heb ik hem overtuigd van mijn eigen drang om nog eens mama te worden... Hij wéét dat ik gelijk heb, en dus staat mijn (ons) besluit vast, het is uitkijken naar m'n regels, in de laatste week van september, en dan gaan we terug de behandelingen in...
En ik ben er van overtuigd dat we sterk genoeg zullen zijn, want we hebben een beschermengeltje dat over ons waakt, onze lieve Laura...
-
Lin
- Berichten: 186
- Lid geworden op: 17 juli 2009, 15:48
Hoi K'tje,
Ik ben blij te horen dat jullie de knoop hebben doorgehaakt. In eerste instantie ben jij degene die voelt wanneer je terug toe bent aan een zwangerschap. De artsen kunnen wel een richtdatum geven, maar iedere mens is anders. Volgens mij hebben ze er ook geen idee van hoe je smacht om terug zwanger te zijn, met als uiteindelijke doel weer mama te worden. En ik weet zeker dat Laura je steunt in je beslissing!
Ik weet nog altijd niets meer over de doodsoorzaak van Luisa. Ze zouden me terug bellen maar ik heb nog niets gehoord. Ik geef ze nog tot morgen en dan bel ik zelf nog wel eens.
Ik heb mijn zinnen ook gezet op mijn volgende regels. Maar we zullen zien hoe ik me dan voel. Ik ben vandaag naar het naburige stadje geweest (Mauro was bij de oppas). Het deed deugd, maar in de winkels durfde ik niet naar de meisjes kledij kijken. Het valt me op hoe kwetsbaar je bent telkens je de veilige thuiszone verlaat. Ik heb een koffie in een cafeetje gedronken mt de tranen in mijn ogen. Toh geloof ik er in dat ik naar buiten moet blijven gaan om alles te verwerken. Ik wil en ik kan me niet opsluiten.
Gisteren had ik schrik dat ik mijn dagen niet gevuld zou krijgen, maar vandaag heb ik beslist dat ik naar de academie zal gaan. Ik heb altijd al iets creatiefs willen doen. Ik ga schilderkunst volgen. Nu veel kunst zal er niet aan zijn. Volgens mij ga ik mijn gevoelens zo ook een uitlaatklep kunnen geven. Dat zijn al 3 avonden dat ik niet thuis zal zijn. Gelukkig steunt mijn man mij in mijn keuze.
Slaapzacht mijn lieve dochter
Een knuffel aan iedereen
Ik ben blij te horen dat jullie de knoop hebben doorgehaakt. In eerste instantie ben jij degene die voelt wanneer je terug toe bent aan een zwangerschap. De artsen kunnen wel een richtdatum geven, maar iedere mens is anders. Volgens mij hebben ze er ook geen idee van hoe je smacht om terug zwanger te zijn, met als uiteindelijke doel weer mama te worden. En ik weet zeker dat Laura je steunt in je beslissing!
Ik weet nog altijd niets meer over de doodsoorzaak van Luisa. Ze zouden me terug bellen maar ik heb nog niets gehoord. Ik geef ze nog tot morgen en dan bel ik zelf nog wel eens.
Ik heb mijn zinnen ook gezet op mijn volgende regels. Maar we zullen zien hoe ik me dan voel. Ik ben vandaag naar het naburige stadje geweest (Mauro was bij de oppas). Het deed deugd, maar in de winkels durfde ik niet naar de meisjes kledij kijken. Het valt me op hoe kwetsbaar je bent telkens je de veilige thuiszone verlaat. Ik heb een koffie in een cafeetje gedronken mt de tranen in mijn ogen. Toh geloof ik er in dat ik naar buiten moet blijven gaan om alles te verwerken. Ik wil en ik kan me niet opsluiten.
Gisteren had ik schrik dat ik mijn dagen niet gevuld zou krijgen, maar vandaag heb ik beslist dat ik naar de academie zal gaan. Ik heb altijd al iets creatiefs willen doen. Ik ga schilderkunst volgen. Nu veel kunst zal er niet aan zijn. Volgens mij ga ik mijn gevoelens zo ook een uitlaatklep kunnen geven. Dat zijn al 3 avonden dat ik niet thuis zal zijn. Gelukkig steunt mijn man mij in mijn keuze.
Slaapzacht mijn lieve dochter
Een knuffel aan iedereen
-
K'tje
- Berichten: 1104
- Lid geworden op: 7 april 2008, 15:46
Deze middag een mailtje gekregen van een vriendin, ze is zwanger voor januari, hun tweede kindje.
Ze heeft in haar mail met geen woord over haar zwangerschap gerept, en toch ben ik sinds vanmiddag weer helemaal down.
Ik wil helemaal geen contact met haar, ze heeft al een dikke buik, ziet er super-zwanger uit, en het doet gewoon te veel pijn...
En dan vraagt ze of ik nog aftel, en dat ik moed moet hebben, november is zo lang niet meer... (alleen mijn mama heb ik al iets verteld van onze plannen om eerder te starten, niemand anders. En we gaan het zo houden, dan hebben we ook eens een geheimpje...)
Pfff, zij heeft makkelijk spreken, met haar kindje in haar buik...
Ik kan het gewoon eventjes niet aan, en ik wil haar dat wel zeggen, maar ben bang dat het niet zal overkomen hoe ik het wil... Hoe zeg je nu dat je liever geen contact meer hebt omdat het zo pijnlijk is haar zwangere buik te zien??
Het zijn ook net echt goeie vrienden, we komen heel vaak bij elkaar over de vloer, maar nu wil ik dat echt niet.
Moeilijk hé...
Ze heeft in haar mail met geen woord over haar zwangerschap gerept, en toch ben ik sinds vanmiddag weer helemaal down.
Ik wil helemaal geen contact met haar, ze heeft al een dikke buik, ziet er super-zwanger uit, en het doet gewoon te veel pijn...
En dan vraagt ze of ik nog aftel, en dat ik moed moet hebben, november is zo lang niet meer... (alleen mijn mama heb ik al iets verteld van onze plannen om eerder te starten, niemand anders. En we gaan het zo houden, dan hebben we ook eens een geheimpje...)
Pfff, zij heeft makkelijk spreken, met haar kindje in haar buik...
Ik kan het gewoon eventjes niet aan, en ik wil haar dat wel zeggen, maar ben bang dat het niet zal overkomen hoe ik het wil... Hoe zeg je nu dat je liever geen contact meer hebt omdat het zo pijnlijk is haar zwangere buik te zien??
Het zijn ook net echt goeie vrienden, we komen heel vaak bij elkaar over de vloer, maar nu wil ik dat echt niet.
Moeilijk hé...
-
Cinne
- Berichten: 22
- Lid geworden op: 4 september 2009, 11:44
Hoi iedereen...
Jammer dat we op dit forum terechtkomen, maar zo is het nu eenmaal...
even vertellen...
3 weken geleden stond onze wereld op zijn kop! 20 weken zwanger waren we van ons 4de spruitje. Maar helaas...na controle bleek dat ons wonderke geen nieren had en dus niet levensvatbaar was. De bevalling werd ingeleid en op 13 aug werd ons dochterke Fre geboren, 22cm, 240gr. Alles er op en er aan, uitwendig toch....prachtig was ze en echt meteen werd ik ook overvallen door die oersterke moedergevoelens! Maar nu...het is moeilijk....En dan de reacties (als de mensen al durven babbelen tegen ons...) sommigen zouden beter hun mond houden! We hebben inderdaad al 3 kids, maar ons 4de was onderweg en we waren allemaal al gek op haar! Ik heb al ondervonden dat praten met lotgenoten helpt...ik geraak er zelfs niet uitgepraat over, is een manier van verwerking voor ons denk ik....daarom deze post op dit forum.
Groetjes
Cindy.
Jammer dat we op dit forum terechtkomen, maar zo is het nu eenmaal...
even vertellen...
3 weken geleden stond onze wereld op zijn kop! 20 weken zwanger waren we van ons 4de spruitje. Maar helaas...na controle bleek dat ons wonderke geen nieren had en dus niet levensvatbaar was. De bevalling werd ingeleid en op 13 aug werd ons dochterke Fre geboren, 22cm, 240gr. Alles er op en er aan, uitwendig toch....prachtig was ze en echt meteen werd ik ook overvallen door die oersterke moedergevoelens! Maar nu...het is moeilijk....En dan de reacties (als de mensen al durven babbelen tegen ons...) sommigen zouden beter hun mond houden! We hebben inderdaad al 3 kids, maar ons 4de was onderweg en we waren allemaal al gek op haar! Ik heb al ondervonden dat praten met lotgenoten helpt...ik geraak er zelfs niet uitgepraat over, is een manier van verwerking voor ons denk ik....daarom deze post op dit forum.
Groetjes
Cindy.
-
Lin
- Berichten: 186
- Lid geworden op: 17 juli 2009, 15:48
Beste Cinne
Een dikke proficiat met de geboorte van jullie dochtertje Fre. Wat zijn ze mooi, he, onze meisjes!
Mijn dochterje Luisa en alle andere sterrenkindjes zullen Fre hartelijk opgevangen hebben.
Het is een enorme klap wanneer je hoort dat je zo welkome kindje overleden is. Het verdriet is immens en zal nooit helemaal weggaan, maar je kan het op den duur wel een plaats geven zonder je geliefde kindje te vergeten. Want vergeten zul je nooit en wil je ook nooit.
Een miskraam/doodgeboorte heeft een enorme invloed op een vrouw. Er zijn nu collega's die me vertellen dat ze ooit hetzelfde hebben meegemaakt. Maar hoe lang geleden het ook gebeurd is, ze vertellen dit allemaal mt tranen in de ogen.
Ik wens jou en je familie heel veel sterkte in het verwerken van jullie verdriet. Dat je er veel over kan praten is goed.
Dikke knuffel
Lin, mama van Mauro en Luisa
Een dikke proficiat met de geboorte van jullie dochtertje Fre. Wat zijn ze mooi, he, onze meisjes!
Mijn dochterje Luisa en alle andere sterrenkindjes zullen Fre hartelijk opgevangen hebben.
Het is een enorme klap wanneer je hoort dat je zo welkome kindje overleden is. Het verdriet is immens en zal nooit helemaal weggaan, maar je kan het op den duur wel een plaats geven zonder je geliefde kindje te vergeten. Want vergeten zul je nooit en wil je ook nooit.
Een miskraam/doodgeboorte heeft een enorme invloed op een vrouw. Er zijn nu collega's die me vertellen dat ze ooit hetzelfde hebben meegemaakt. Maar hoe lang geleden het ook gebeurd is, ze vertellen dit allemaal mt tranen in de ogen.
Ik wens jou en je familie heel veel sterkte in het verwerken van jullie verdriet. Dat je er veel over kan praten is goed.
Dikke knuffel
Lin, mama van Mauro en Luisa
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast