ICSI-clubje

[Liesjeb]

Hey

Even jullie raad nodig...
Bij de 1e punctie had ik 3 terugplaatsingen.
1e van 1 embryo niet zwanger.
2e van 2 cryos. Hieruit heb ik mijn zoontje.
3e van 1 cryo. Zwanger, maar een miskraam.

Mijn buikgevoel zegt nu om er meteen 2 terug te plaatsen bij de volgende punctie. (Ik mag dit...)
Hoofdreden dat ik dit zou doen is mijn endometriose en kans op zwangerschap verhogen en dus zo min mogelijk nog menstruatie hebben. De gynaecoloog raadt dit af voor tweelingzwangerschappen. 30% kans op een tweeling. Het voorstel van gynaecoloog is om terug eerst 1 terug te plaatsen en daarna 2. Wat denken jullie? Zij zei dat ik hele goeie eitjes had en het evengoed een tweeling kon geweest zijn.

Idd een moeilijke keuze die je moet maken. Ik snap zeker dat je je kansen zo hoog mogelijk wil houden maar het is ook de moeite om even naar de medische kant te kijken, de kans op complicaties en vroeggeboorte ligt toch ook een stuk hoger.
Toen ik mijn eerste IUI had heb ik 2 van de 3 follikels moeten laten wegprikken. De gyn zag liever geen meerlingzwangerschap. Is toen helaas op niets uitgedraaid... had ze achteraf bekeken mss toch alle 3 moeten laten zitten

[Sproetje]

Hey dames

Een tijdje niet meer actief geschreven op het forum maar wel nog stiekem meegelezen, want ik kon het toch niet helemaal loslaten.
Na een tijdje een broodnodige pauze genomen te hebben, voel ik me weer sterker genoeg worden. Daarom wil ik onze kinderwens niet langer uitstellen en misschien al volgende maand een terugplaatsing doen. Omdat het zo lang geleden is dat ik de uitleg kreeg ben ik toch wat zenuwachtig. Dag 1: afspraak maken voor eerste echo op dag 10-12, dag 3 starten met progynova. En dan afwachten… de spanning die ik voel is enorm. Ik ben vrij angstig door wat me is overkomen (ik zat er mentaal helemaal door waardoor ik ook fysieke klachten kreeg) ik weet wel dat alles weer goed komt en ik weer sterk zal worden, misschien wel sterker dan ooit. Maar toch heb ik daar al nachten van wakker gelegen. Dames die ook te maken hebben gekregen met psychische kwetsbaarheid tijdens hun traject? Ik vind het wel moeilijk om hier open over te zijn, maar anderzijds wil ik er ook niet over zwijgen. Dit taboe moet de wereld uit en ik weet dat er veel meer mensen zijn die dit meemaken dan dat we denken.

Groetjes

Sproetje

[Lezertje]

Hey dames

Een tijdje niet meer actief geschreven op het forum maar wel nog stiekem meegelezen, want ik kon het toch niet helemaal loslaten.
Na een tijdje een broodnodige pauze genomen te hebben, voel ik me weer sterker genoeg worden. Daarom wil ik onze kinderwens niet langer uitstellen en misschien al volgende maand een terugplaatsing doen. Omdat het zo lang geleden is dat ik de uitleg kreeg ben ik toch wat zenuwachtig. Dag 1: afspraak maken voor eerste echo op dag 10-12, dag 3 starten met progynova. En dan afwachten… de spanning die ik voel is enorm. Ik ben vrij angstig door wat me is overkomen (ik zat er mentaal helemaal door waardoor ik ook fysieke klachten kreeg) ik weet wel dat alles weer goed komt en ik weer sterk zal worden, misschien wel sterker dan ooit. Maar toch heb ik daar al nachten van wakker gelegen. Dames die ook te maken hebben gekregen met psychische kwetsbaarheid tijdens hun traject? Ik vind het wel moeilijk om hier open over te zijn, maar anderzijds wil ik er ook niet over zwijgen. Dit taboe moet de wereld uit en ik weet dat er veel meer mensen zijn die dit meemaken dan dat we denken.

Groetjes

Sproetje

Dag Sproetje

Ik hoop dat ik voor alle dames hier mag spreken als ik zeg dat we allemaal wel met psychische kwetsbaarheid kampen tijdens ons traject, de een natuurlijk al wat meer dan de ander. Ikzelf ben daar zeker geen uitzondering op. Na lang zelf vruchteloos proberen, mislukte IUI, mislukte eerste TP, tweede TP die op miskraam is uitgedraaid, draait die molen in je hoofd natuurlijk steeds maar rond. Wanneer gaat het lukken? Waarom heb ik een miskraam gekregen? Waarom voel ik me soms als een mislukking? Is er iets met mijn lichaam? Allemaal vragen die soms door mijn hoofd spoken. Het is niet gemakkelijk om die knop uit te zetten of om te draaien. Het is goed van je dat je een pauze genomen hebt om opnieuw op je positieven te komen. Je mentale gezondheid heeft zo'n impact ook op je fysieke gezondheid en jij kan daar zeker van meespreken. Ik kan je alleen maar aanraden om er opnieuw aan te beginnen wanneer je je er volledig klaar voor voelt.

[LotjeS]

Hey dames

Een tijdje niet meer actief geschreven op het forum maar wel nog stiekem meegelezen, want ik kon het toch niet helemaal loslaten.
Na een tijdje een broodnodige pauze genomen te hebben, voel ik me weer sterker genoeg worden. Daarom wil ik onze kinderwens niet langer uitstellen en misschien al volgende maand een terugplaatsing doen. Omdat het zo lang geleden is dat ik de uitleg kreeg ben ik toch wat zenuwachtig. Dag 1: afspraak maken voor eerste echo op dag 10-12, dag 3 starten met progynova. En dan afwachten… de spanning die ik voel is enorm. Ik ben vrij angstig door wat me is overkomen (ik zat er mentaal helemaal door waardoor ik ook fysieke klachten kreeg) ik weet wel dat alles weer goed komt en ik weer sterk zal worden, misschien wel sterker dan ooit. Maar toch heb ik daar al nachten van wakker gelegen. Dames die ook te maken hebben gekregen met psychische kwetsbaarheid tijdens hun traject? Ik vind het wel moeilijk om hier open over te zijn, maar anderzijds wil ik er ook niet over zwijgen. Dit taboe moet de wereld uit en ik weet dat er veel meer mensen zijn die dit meemaken dan dat we denken.

Groetjes

Sproetje

Dag Sproetje

Ik hoop dat ik voor alle dames hier mag spreken als ik zeg dat we allemaal wel met psychische kwetsbaarheid kampen tijdens ons traject, de een natuurlijk al wat meer dan de ander. Ikzelf ben daar zeker geen uitzondering op. Na lang zelf vruchteloos proberen, mislukte IUI, mislukte eerste TP, tweede TP die op miskraam is uitgedraaid, draait die molen in je hoofd natuurlijk steeds maar rond. Wanneer gaat het lukken? Waarom heb ik een miskraam gekregen? Waarom voel ik me soms als een mislukking? Is er iets met mijn lichaam? Allemaal vragen die soms door mijn hoofd spoken. Het is niet gemakkelijk om die knop uit te zetten of om te draaien. Het is goed van je dat je een pauze genomen hebt om opnieuw op je positieven te komen. Je mentale gezondheid heeft zo'n impact ook op je fysieke gezondheid en jij kan daar zeker van meespreken. Ik kan je alleen maar aanraden om er opnieuw aan te beginnen wanneer je je er volledig klaar voor voelt.

Ik zou het niet beter hebben kunnen zeggen..
Zoals Lezertje hier zegt - ik denk inderdaad dat iedereen in dit traject met heel wat vragen en onzekerheden te kampen heeft.
Probeer het inderdaad steeds een plaats te geven en je op te laden voor een 'nieuwe' beurt. (Makkelijk spreken, ik voel me zelf echt niet oké de laatste tijd).
Je kan hier zeker ook altijd met je verhaal terecht. We proberen voor elkaar een luisterend oor te zijn waar we kunnen.

[Lezertje]

@LotjeS zeker en vast! De herkenbare verhalen en gevoelens zijn zeker en vast een steun!

[Sproetje]

Medisch gezien is er niets mis met mij. Dus geen verklaring waarom de eerste 6 IUI’s negatief waren. De pickup was wel een succes met 9 embryo’s in de vriezer als resultaat.

Ik kom zelf uit een gezin waar mijn mama het psychisch moeilijk heeft gehad, maar dan in de ‘extreme’ vorm met ziekenhuisopnames, tonnen medicatie en zelfmoordpogingen tot gevolg. In mijn traject om mama te worden ben ik hier heel hard over na beginnen te denken.. aan mijn jeugd en hoe dit mij gevormd heeft tot wie ik nu ben. Dit heeft toch wat moeilijkheden achtergelaten waardoor ik extreem ben beginnen piekeren hierover. Zal ik wel een goeie mama worden? Ben ik sterker dan mijn mama? Zorgen mijn psychische kwetsbaarheden voor problemen in de toekomst? Ik wil het anders en beter doen. Ik wil alles behalve hetgeen ik heb gehad…Ik ben er 100% van overtuigd dat ik een kind wil, maar kan ik dat wel? Wat als ik later nog eens in een depressie beland?
Pffft.. al die vragen. Ik moet stoppen met overal zo hard over na te denken en alles in twijfel te trekken. Ik heb 20 doemscenario’s in mijn hoofd.. terwijl ik zou moeten geloven in mezelf. Ik kan dit. Ik wil dit!

[LotjeS]

Medisch gezien is er niets mis met mij. Dus geen verklaring waarom de eerste 6 IUI’s negatief waren. De pickup was wel een succes met 9 embryo’s in de vriezer als resultaat.

Ik kom zelf uit een gezin waar mijn mama het psychisch moeilijk heeft gehad, maar dan in de ‘extreme’ vorm met ziekenhuisopnames, tonnen medicatie en zelfmoordpogingen tot gevolg. In mijn traject om mama te worden ben ik hier heel hard over na beginnen te denken.. aan mijn jeugd en hoe dit mij gevormd heeft tot wie ik nu ben. Dit heeft toch wat moeilijkheden achtergelaten waardoor ik extreem ben beginnen piekeren hierover. Zal ik wel een goeie mama worden? Ben ik sterker dan mijn mama? Zorgen mijn psychische kwetsbaarheden voor problemen in de toekomst? Ik wil het anders en beter doen. Ik wil alles behalve hetgeen ik heb gehad…Ik ben er 100% van overtuigd dat ik een kind wil, maar kan ik dat wel? Wat als ik later nog eens in een depressie beland?
Pffft.. al die vragen. Ik moet stoppen met overal zo hard over na te denken en alles in twijfel te trekken. Ik heb 20 doemscenario’s in mijn hoofd.. terwijl ik zou moeten geloven in mezelf. Ik kan dit. Ik wil dit!

Dag Sproetje,
9 embryo's is echt wel top! De meeste hebben er veel minder.. (zoals mezelf, iedere keer maar 2 of 3).
Ondanks je onzekerheden weet je door je verhaal mogelijks ook hoe je het net anders of beter wil doen. Neem dat vast en weet dat je sowieso je kindje alle mogelijkheden en kansen zult proberen te bieden.
Mama zijn is met ups en downs - niemand is perfect, maar je kan enkel maar je uiterste best proberen doen.
Trek je op aan je mooi resultaat van 9 embryo's en start met een frisse wind aan dit verhaal.
We duimen allemaal met je mee,

[Lezertje]

Medisch gezien is er niets mis met mij. Dus geen verklaring waarom de eerste 6 IUI’s negatief waren. De pickup was wel een succes met 9 embryo’s in de vriezer als resultaat.

Ik kom zelf uit een gezin waar mijn mama het psychisch moeilijk heeft gehad, maar dan in de ‘extreme’ vorm met ziekenhuisopnames, tonnen medicatie en zelfmoordpogingen tot gevolg. In mijn traject om mama te worden ben ik hier heel hard over na beginnen te denken.. aan mijn jeugd en hoe dit mij gevormd heeft tot wie ik nu ben. Dit heeft toch wat moeilijkheden achtergelaten waardoor ik extreem ben beginnen piekeren hierover. Zal ik wel een goeie mama worden? Ben ik sterker dan mijn mama? Zorgen mijn psychische kwetsbaarheden voor problemen in de toekomst? Ik wil het anders en beter doen. Ik wil alles behalve hetgeen ik heb gehad…Ik ben er 100% van overtuigd dat ik een kind wil, maar kan ik dat wel? Wat als ik later nog eens in een depressie beland?
Pffft.. al die vragen. Ik moet stoppen met overal zo hard over na te denken en alles in twijfel te trekken. Ik heb 20 doemscenario’s in mijn hoofd.. terwijl ik zou moeten geloven in mezelf. Ik kan dit. Ik wil dit!

Het feit dat je hier stil bij staat, betekent volgens mij ook wel dat je snel de tekenen zal herkennen bij jezelf mocht het psychisch minder beginnen te gaan. Je kan de toekomst ook niet voorspellen en iedereen kan in een depressie belanden.

Iedereen twijfelt trouwens wel eens aan zichzelf over het ouderschap, dus daar sta je zeker ook niet alleen in hoor! Ik stel me die vraag ook wel eens. Je hebt ondertussen al heel bewust nagedacht over het ouderschap, dus het is geen impulsieve beslissing, maar wel degelijk een weloverwogen beslissing. Ga ervoor, je zal een goede ouder worden!

[Sproetje]

LotjeS en Lezertje

Dank je voor jullie berichtjes. Het doet me wel goed. Alles is zeer doordacht, dus ik kies er zeer bewust voor, voor dat moederschap. Iedereen twijfelt inderdaad wel eens aan het ouderschap, alleen ben ik een eeuwige twijfelaar en doordenk ik alles 20 keer, wat voor meer problemen zorgt dan wat anders. Ik moet gewoon stoppen met zoveel na te denken over alles. Ik wil het heel hard en dus ik moet het gewoon doen. Soms moet je ook eens durven springen in het leven. Als je niets doet wat je graag wil uit angst om te falen.. dan zal er niets gebeuren in je leven.
Dank je voor de bemoedigende woorden. Ik neem ze zeker mee.

Grtjs

Sproetje

[ZonderZorgen]

Hey dames

Een tijdje niet meer actief geschreven op het forum maar wel nog stiekem meegelezen, want ik kon het toch niet helemaal loslaten.
Na een tijdje een broodnodige pauze genomen te hebben, voel ik me weer sterker genoeg worden. Daarom wil ik onze kinderwens niet langer uitstellen en misschien al volgende maand een terugplaatsing doen. Omdat het zo lang geleden is dat ik de uitleg kreeg ben ik toch wat zenuwachtig. Dag 1: afspraak maken voor eerste echo op dag 10-12, dag 3 starten met progynova. En dan afwachten… de spanning die ik voel is enorm. Ik ben vrij angstig door wat me is overkomen (ik zat er mentaal helemaal door waardoor ik ook fysieke klachten kreeg) ik weet wel dat alles weer goed komt en ik weer sterk zal worden, misschien wel sterker dan ooit. Maar toch heb ik daar al nachten van wakker gelegen. Dames die ook te maken hebben gekregen met psychische kwetsbaarheid tijdens hun traject? Ik vind het wel moeilijk om hier open over te zijn, maar anderzijds wil ik er ook niet over zwijgen. Dit taboe moet de wereld uit en ik weet dat er veel meer mensen zijn die dit meemaken dan dat we denken.

Groetjes

Sproetje

Dag Sproetje

Ik hoop dat ik voor alle dames hier mag spreken als ik zeg dat we allemaal wel met psychische kwetsbaarheid kampen tijdens ons traject, de een natuurlijk al wat meer dan de ander. Ikzelf ben daar zeker geen uitzondering op. Na lang zelf vruchteloos proberen, mislukte IUI, mislukte eerste TP, tweede TP die op miskraam is uitgedraaid, draait die molen in je hoofd natuurlijk steeds maar rond. Wanneer gaat het lukken? Waarom heb ik een miskraam gekregen? Waarom voel ik me soms als een mislukking? Is er iets met mijn lichaam? Allemaal vragen die soms door mijn hoofd spoken. Het is niet gemakkelijk om die knop uit te zetten of om te draaien. Het is goed van je dat je een pauze genomen hebt om opnieuw op je positieven te komen. Je mentale gezondheid heeft zo'n impact ook op je fysieke gezondheid en jij kan daar zeker van meespreken. Ik kan je alleen maar aanraden om er opnieuw aan te beginnen wanneer je je er volledig klaar voor voelt.

Inderdaad heel mooi gezegd.

Je gaat fysiek ver maar mentaal ga je nog veel verder.

Je hebt vragen waar nooit antwoorden op komen. Je hebt verdriet die niemand kent.
Maar hier is een plaats waar je veilig en een beetje anoniem je verhaal kwijt kan.
Met een luisteren oor, lezend oog,.... en iedereen die je steunt, aanmoedigt.

[ZonderZorgen]

Medisch gezien is er niets mis met mij. Dus geen verklaring waarom de eerste 6 IUI’s negatief waren. De pickup was wel een succes met 9 embryo’s in de vriezer als resultaat.

Ik kom zelf uit een gezin waar mijn mama het psychisch moeilijk heeft gehad, maar dan in de ‘extreme’ vorm met ziekenhuisopnames, tonnen medicatie en zelfmoordpogingen tot gevolg. In mijn traject om mama te worden ben ik hier heel hard over na beginnen te denken.. aan mijn jeugd en hoe dit mij gevormd heeft tot wie ik nu ben. Dit heeft toch wat moeilijkheden achtergelaten waardoor ik extreem ben beginnen piekeren hierover. Zal ik wel een goeie mama worden? Ben ik sterker dan mijn mama? Zorgen mijn psychische kwetsbaarheden voor problemen in de toekomst? Ik wil het anders en beter doen. Ik wil alles behalve hetgeen ik heb gehad…Ik ben er 100% van overtuigd dat ik een kind wil, maar kan ik dat wel? Wat als ik later nog eens in een depressie beland?
Pffft.. al die vragen. Ik moet stoppen met overal zo hard over na te denken en alles in twijfel te trekken. Ik heb 20 doemscenario’s in mijn hoofd.. terwijl ik zou moeten geloven in mezelf. Ik kan dit. Ik wil dit!

Sproetje het feit dat je, je dit afvraagt. In vraagstelt wil zeggen dat je heel goed bezig bent.

[Dittyke]

Hier morgen eindelijk de eerste bloedafname voor opstart van cryo 1 van icsi 4. En nu maar hopen dat binnen een 3 weekjes er 1tje kan ontdooid worden en dat deze ook goed ontdooid.

[ZonderZorgen]

Hier morgen eindelijk de eerste bloedafname voor opstart van cryo 1 van icsi 4. En nu maar hopen dat binnen een 3 weekjes er 1tje kan ontdooid worden en dat deze ook goed ontdooid.

Duimen draaien voor een plakkertje.

[Hoop88]

Sproetje,

Chapeau dat je gevormd bent tot wie je nu bent...
Ik denk dat de meesten hier psychisch kwetsbaar zijn.
Het feit dat je je hier bewust van bent is al het grootste antwoord op je zorgen. Je zal tijdiger signalen herkennen en hier mee aan de slag gaan.
Hier momenteel veel verdriet na ons miskraam en de komende beslissing om 1 of 2 embryoos terug te plaatsen. Voel alles momenteel als een groot onrecht terwijl ik ook weer vooruit wil...

[Kristal]

Helaas is mijn derde miskraam net begonnen. Ik hoopte zo dat terugplaatsing 13 het eindelijk mocht zijn, maar blijkbaar is het mij nog steeds niet gegund. Ik weet dat ik blij moet zijn dat waarschijnlijk nu eindelijk duidelijk is waarom de meeste tp's niet innestelde maar ik hoopte zo dat ik na 5 jaar een baby'tje in handen mocht houden.

Sorry ik moest het even kwijt.
Veel succes voor de dames die bezig zijn en hopelijk hebben jullie meer geluk