ICSI-clubje

[ZonderZorgen]

Zijn er hier die ervaringen hebben met het telkens terugplaatsen van 2 hele goeie embryo's of cryo's en toch telkens niet zwanger zijn? Ik heb het nog nooit zo lastig gehad met beslissen of ik 1 of 2 laat terugplaatsen, omdat we nu 1 kindje hebben. Bang voor een tweeling maar ook bang voor een zoveelste ontgoocheling.

Daar kan ik je niet mee verder helpen. Maar weet dat welke beslissing je ook neemt het altijd de juiste is.

[ZonderZorgen]

Hier straks echo en bn. Na 7 dagen stimuleren. Ik ben eens benieuwd.

[Dittyke]

Hier straks echo en bn. Na 7 dagen stimuleren. Ik ben eens benieuwd.

Afgaande op jouw vorige pogingen zal dat wel allemaal ok zijn straks.

[Lezertje]

Hier straks echo en bn. Na 7 dagen stimuleren. Ik ben eens benieuwd.

Spannend! Hou ons op de hoogte!

[Bird]

Na regelmatig mee te lezen, toch klaar om mijn verhaal ook te delen.

2,5 jaar geleden zijn mijn man en ik getrouwd en besloten we dat we aan kinderen zouden beginnen. Ik was toen 26.
Na een jaar proberen klopten we aan bij de huisarts die ons onmiddellijk doorverwees naar een gyneacoloog die ook gespecialiseerd was in fertiliteit. We ondergingen het half jaar dat daarop volgde alle standaard onderzoeken en alles leek perfect in orde te zijn.
Ondertussen hebben we 6 IUI ondergaan zonder resultaat. De teleurstelling was enorm: niks aan de hand, maar tóch na in totaal 2 jaar (waarvan zeker 6x met perfecte timing) nog steeds geen zwangerschap.
We namen een 3-tal maanden pauze, gingen op vakantie en zijn daarna opgestart met hormoonstimulaties voor de eerste ronde IVF/ICSI. Ook hier zag alles er tijdens de stimulatie en punctie perfect uit, zowel onze gyneacoloog, als de gyneacoloog die de punctie uitvoerde waren tevreden over het resultaat. Er werden 10 eicellen gevonden, helaas waren er slechts 4 rijp genoeg, maar deze waren alle 4 bevrucht met ICSI. Helaas bleef het hierbij en was er geen terugplaatsing en konden er ook geen cryo's worden ingevroren. Opnieuw ongelofelijk teleurgesteld. Maar de grootste klap kwam pas enkele dagen nadien, bij de bespreking van de resultaten. Blijkbaar was er al vanaf dag 2 redelijk veel fragmentatie zichtbaar, wat te linken zou zijn aan de kwaliteit van de eicellen.
Binnen 2 weken starten we opnieuw op, met andere medicatie, om zo meer en hopelijk ook meer rijpe eicellen te bekomen.
Ik heb ongelofelijk veel schrik dat het opnieuw een maat voor niks zal zijn.

Ik las dat de laatste berichten gingen over de mentale impact van het ganse traject.
Wat mij ongelofelijk veel rust geeft, is dat ik met mijn man écht over alles kan praten. Ook de "wat als..." - scenario's die in mijn hoofd opkomen wanneer ik aan àlles twijfel. Andere mensen vinden het te vroeg om na te denken dat het misschien nooit lukt, maar voor mij biedt het juist rust en zekerheid om een plan B te hebben voor de toekomst.

(Een hele epistel, maar het lucht wel op )

[Jeanneke]

Zijn er hier die ervaringen hebben met het telkens terugplaatsen van 2 hele goeie embryo's of cryo's en toch telkens niet zwanger zijn? Ik heb het nog nooit zo lastig gehad met beslissen of ik 1 of 2 laat terugplaatsen, omdat we nu 1 kindje hebben. Bang voor een tweeling maar ook bang voor een zoveelste ontgoocheling.

Wij hebben al twee terugplaatsingen gehad met 2 embryo's van goede kwaliteit. Tot heden nog steeds kinderloos. Bij de volgende poging gaan we er opnieuw twee terug plaatsen.
We zijn misschien wel niet het beste referentiepunt aan ons traject te zien in het onderschrift

[Ada]

Zijn er hier die ervaringen hebben met het telkens terugplaatsen van 2 hele goeie embryo's of cryo's en toch telkens niet zwanger zijn? Ik heb het nog nooit zo lastig gehad met beslissen of ik 1 of 2 laat terugplaatsen, omdat we nu 1 kindje hebben. Bang voor een tweeling maar ook bang voor een zoveelste ontgoocheling.

Persoonlijk geen ervaring mee, maar wat iemand anders mee maakt zegt natuurlijk niets over hoe het bij jullie gaat.
Als het embryo's zijn die ingevroren kunnen worden, en je wil liever geen tweeling, is het beter om het 1 per 1 te doen. De kansen vergroten niet persé omdat je ze samen terugplaatst. Ze zeggen wel eens "de ene helpt de andere" maar het kan ook zijn "de ene wordt een miskraam en neemt de andere mee". De risico's van een tweelingzwangerschap zijn niet gering. Dus als het 2 hele goeie embryo's zijn dan zou ik er echt voor kiezen om het per 1 te doen. Vroeger gingen ze daar ook anders mee om omdat de dooitechnieken nog niet zo goed waren, nu overleven bijna alle embryo's de dooi.

[Fey1708]

Hey iedereen,

Wel eindelijk zo ver, zondag heb ik punctie helaas was vandaag het resultaat niet zo goed in mijn ogen. Ik was met 6 eitjes gestart en nu vonden ze er maar 4. Ik vrees dat dit niets zal worden maar we houden de moed erin. Hopelijk gaat het vlot.

Groetjes,

Fey

[LotjeS]

Na regelmatig mee te lezen, toch klaar om mijn verhaal ook te delen.

2,5 jaar geleden zijn mijn man en ik getrouwd en besloten we dat we aan kinderen zouden beginnen. Ik was toen 26.
Na een jaar proberen klopten we aan bij de huisarts die ons onmiddellijk doorverwees naar een gyneacoloog die ook gespecialiseerd was in fertiliteit. We ondergingen het half jaar dat daarop volgde alle standaard onderzoeken en alles leek perfect in orde te zijn.
Ondertussen hebben we 6 IUI ondergaan zonder resultaat. De teleurstelling was enorm: niks aan de hand, maar tóch na in totaal 2 jaar (waarvan zeker 6x met perfecte timing) nog steeds geen zwangerschap.
We namen een 3-tal maanden pauze, gingen op vakantie en zijn daarna opgestart met hormoonstimulaties voor de eerste ronde IVF/ICSI. Ook hier zag alles er tijdens de stimulatie en punctie perfect uit, zowel onze gyneacoloog, als de gyneacoloog die de punctie uitvoerde waren tevreden over het resultaat. Er werden 10 eicellen gevonden, helaas waren er slechts 4 rijp genoeg, maar deze waren alle 4 bevrucht met ICSI. Helaas bleef het hierbij en was er geen terugplaatsing en konden er ook geen cryo's worden ingevroren. Opnieuw ongelofelijk teleurgesteld. Maar de grootste klap kwam pas enkele dagen nadien, bij de bespreking van de resultaten. Blijkbaar was er al vanaf dag 2 redelijk veel fragmentatie zichtbaar, wat te linken zou zijn aan de kwaliteit van de eicellen.
Binnen 2 weken starten we opnieuw op, met andere medicatie, om zo meer en hopelijk ook meer rijpe eicellen te bekomen.
Ik heb ongelofelijk veel schrik dat het opnieuw een maat voor niks zal zijn.

Ik las dat de laatste berichten gingen over de mentale impact van het ganse traject.
Wat mij ongelofelijk veel rust geeft, is dat ik met mijn man écht over alles kan praten. Ook de "wat als..." - scenario's die in mijn hoofd opkomen wanneer ik aan àlles twijfel. Andere mensen vinden het te vroeg om na te denken dat het misschien nooit lukt, maar voor mij biedt het juist rust en zekerheid om een plan B te hebben voor de toekomst.

(Een hele epistel, maar het lucht wel op )

Dag Bird

Welkom hier! Ik duim met je mee voor een mooi aantal eicellen en bevruchtingen. Hopelijk is andere medicatie een middel om jullie verder te helpen. Ze zien inderdaad vaak andere resultaten daardoor.
Je kan hier inderdaad terecht, we proberen voor elkaar een steun of uitlaatklep te zijn. Het kan soms deugd doen!
Ik duim!

[ZonderZorgen]

Bn en echo waren goed gisteren.
8 follikels links en 5 rechts en nog een hoop kleintjes.
Maandag terug op controle.

[Lezertje]

Bn en echo waren goed gisteren.
8 follikels links en 5 rechts en nog een hoop kleintjes.
Maandag terug op controle.

Dat is een goed begin in ieder geval!

[Atalanta]

Hey iedereen,
Ik zie veel nieuwe namen en ben helemaal niet meer mee in al jullie trajecten na een jaar actief op het forum bezig geweest te zijn had ik er eind augustus plots wat genoeg van. Door de vele mislukkingen voelde ik me op de duur ook hier wat eenzaam worden en om de teleurstellingen los te laten heb ik bij mezelf ook wat de knop moeten omdraaien om van zwanger worden geen prioriteit meer te maken in mijn leven. Intussen zijn we aan de 3de ICSI ronde bezig en hebben we weer wat stoten meegemaakt met het ziekenhuis, maar niets wat we op dit forum niet gewoon zijn. Hoewel ze de vorige ronde wel foutief doorgegeven hebben dat we 50/50 IVF/ICSI moesten krijgen ipv 100% ICSI, resultaat: helft van de eicellen waren gewoon voor de vuilbak en hebben niets opgebracht. Korte samenvatting van alle pogingen: Van de 7 terugplaatsingen waren er 4 positief, 2 ervan zijn vrij snel mislukt, 1tje toonde helaas geen hartslag en nu is het voor de vierde keer raak. Het is te zeggen, vrijdag ging ik op dag 11 voor een bn: hcg 296 en progesteron slechts 8,3! Alweer en tegenvaller. Ik nam nochtans 2x2 Utro vaginaal en 3x Duphaston/dag. Volgens de gynaecologe is dat normaal als je Duphaston neemt en schommelt je progesteron dan rond de 10. Volgens mij zuigen ze weer iets uit hun duim om de moed er in te houden . Sinds vandaag voel ik mijn borsten ook helemaal niet meer. Dus ik ga alvast in plaats van vrijdag, overmorgen opnieuw voor een bn Ik weet niet waarom, maar ik had zin om vandaag wel nog eens mijn verhaal te delen. Bedankt aan iedereen die het met aandacht gelezen heeft. Ik hoor graag jullie ervaringen met Duphaston en lage progesteronwaarden.

Daarnaast wens ik iedereen ontzettend veel moed en steun in hun traject en vooral asap een zorgeloze zwangerschap!

@zonderzorgen: jammer dat ik je naam hier nog steeds moet lezen ook, good luck!

[ZonderZorgen]

Hey iedereen,
Ik zie veel nieuwe namen en ben helemaal niet meer mee in al jullie trajecten na een jaar actief op het forum bezig geweest te zijn had ik er eind augustus plots wat genoeg van. Door de vele mislukkingen voelde ik me op de duur ook hier wat eenzaam worden en om de teleurstellingen los te laten heb ik bij mezelf ook wat de knop moeten omdraaien om van zwanger worden geen prioriteit meer te maken in mijn leven. Intussen zijn we aan de 3de ICSI ronde bezig en hebben we weer wat stoten meegemaakt met het ziekenhuis, maar niets wat we op dit forum niet gewoon zijn. Hoewel ze de vorige ronde wel foutief doorgegeven hebben dat we 50/50 IVF/ICSI moesten krijgen ipv 100% ICSI, resultaat: helft van de eicellen waren gewoon voor de vuilbak en hebben niets opgebracht. Korte samenvatting van alle pogingen: Van de 7 terugplaatsingen waren er 4 positief, 2 ervan zijn vrij snel mislukt, 1tje toonde helaas geen hartslag en nu is het voor de vierde keer raak. Het is te zeggen, vrijdag ging ik op dag 11 voor een bn: hcg 296 en progesteron slechts 8,3! Alweer en tegenvaller. Ik nam nochtans 2x2 Utro vaginaal en 3x Duphaston/dag. Volgens de gynaecologe is dat normaal als je Duphaston neemt en schommelt je progesteron dan rond de 10. Volgens mij zuigen ze weer iets uit hun duim om de moed er in te houden . Sinds vandaag voel ik mijn borsten ook helemaal niet meer. Dus ik ga alvast in plaats van vrijdag, overmorgen opnieuw voor een bn Ik weet niet waarom, maar ik had zin om vandaag wel nog eens mijn verhaal te delen. Bedankt aan iedereen die het met aandacht gelezen heeft. Ik hoor graag jullie ervaringen met Duphaston en lage progesteronwaarden.

Daarnaast wens ik iedereen ontzettend veel moed en steun in hun traject en vooral asap een zorgeloze zwangerschap!

@zonderzorgen: jammer dat ik je naam hier nog steeds moet lezen ook, good luck!

@Atalanta welkom back. Duimen draaien toch nog even.al zegt ons gevoel soms meer.

[Rosemie]

het is al een tijdje geleden dat ik nog iets geschreven heb maar heb jullie wel gevolgd op de achtergrond. Na 3 maanden pauze en wat aan mezelf gewerkt met acupunctuur en yoga etc. was ik weer klaar om aan onze 6de een laatste icsi te beginnen met de hoogste dosis Pergoveris 300. Al bij de eerste echo waren er maar 3 a 4 follikels. Allé, hier begon de teleurstelling weer. Vorige zaterdag pickup gehad waar ze toch 5 eicellen gevonden hadden die allemaal rijp waren. Wij doen enkele freeze all en had mij deze keer aangemeld bij het portaal om het wat meer te kunnen volgen ipv te moeten wachten op de telefoon na een week. Op dag 3 had ik 3 embryo's van kwaliteit 1 en 1 van kwaliteit 4. Op dag 5 waren er nog 3 van kwaliteit 2. Gisteren telefoon van onze arts met slecht nieuws, ze zijn allemaal kapot gegaan. Zo abrupt eindigt onze wens voor een tweede kindje. Langs de ene kant ben ik wel blij dat die 3 embryo's dan niet teruggeplaatst zouden geweest zijn en we na een half jaar met even (half) lege handen zouden gestaan hebben. Dan kan ik tenminste nu aan het rouwproces beginnen en eens terug beginnen leven (lees: niet meer leven naar uw cyclus en de afspraken in het ziekenhuis). Ik voel ook wel dat er een zware last van mijn schouders is gevallen. Geen hoop meer doet ook wel iets positief want hoop is ook wel een vies beestje die de rollercoaster in stand houdt.
Mij ga je hier dus niet meer horen. Ik wens jullie allemaal heeeeeeeeeel veel succes en mijn duimen blijven draaien. Af en toe zal ik hier wel eens komen piepen. Het ga jullie goed en onthoud: ook al komt het niet goed, het is nog niet het einde... Er is licht aan het einde van de tunnel, ook al is het met (half) lege handen. Wij gaan nu proberen te genieten van ons leven met ons drieën. Dikke knuffel!

[Hoop88]

Amai Atalanta en Rosemie zo een aangrijpende verhalen... ik word er even stil van eigenlijk.
Veel courage alvast!!
Atalanta... ik was de laatste keer ook zwanger. Hcg begon aan 133 en ging naar 1489 bij 2e bloedafname. Progesteron van 7,.. naar 9. Stond dus ook laag. Eindigde helaas in een miskraam. Ik nam 3x progynova en 2x2 utrogestan. Ik duim voor jou dat het toch goed verder gaat. Eventueel eens vragen of je de utrogestan niet moet opdrijven?