Dikke knuffel Rosemie. En sterkte met het verlies/ rouwproces. Maar je schrijft ook heel mooi dat je nu terug kunt beginnen leven.Rosemie schreef: ↑1 mei 2022, 10:54het is al een tijdje geleden dat ik nog iets geschreven heb maar heb jullie wel gevolgd op de achtergrond. Na 3 maanden pauze en wat aan mezelf gewerkt met acupunctuur en yoga etc. was ik weer klaar om aan onze 6de een laatste icsi te beginnen met de hoogste dosis Pergoveris 300. Al bij de eerste echo waren er maar 3 a 4 follikels. Allé, hier begon de teleurstelling weer. Vorige zaterdag pickup gehad waar ze toch 5 eicellen gevonden hadden die allemaal rijp waren. Wij doen enkele freeze all en had mij deze keer aangemeld bij het portaal om het wat meer te kunnen volgen ipv te moeten wachten op de telefoon na een week. Op dag 3 had ik 3 embryo's van kwaliteit 1 en 1 van kwaliteit 4. Op dag 5 waren er nog 3 van kwaliteit 2. Gisteren telefoon van onze arts met slecht nieuws, ze zijn allemaal kapot gegaan. Zo abrupt eindigt onze wens voor een tweede kindje. Langs de ene kant ben ik wel blij dat die 3 embryo's dan niet teruggeplaatst zouden geweest zijn en we na een half jaar met even (half) lege handen zouden gestaan hebben. Dan kan ik tenminste nu aan het rouwproces beginnen en eens terug beginnen leven (lees: niet meer leven naar uw cyclus en de afspraken in het ziekenhuis). Ik voel ook wel dat er een zware last van mijn schouders is gevallen. Geen hoop meer doet ook wel iets positief want hoop is ook wel een vies beestje die de rollercoaster in stand houdt.
Mij ga je hier dus niet meer horen. Ik wens jullie allemaal heeeeeeeeeel veel succes en mijn duimen blijven draaien. Af en toe zal ik hier wel eens komen piepen. Het ga jullie goed en onthoud: ook al komt het niet goed, het is nog niet het einde... Er is licht aan het einde van de tunnel, ook al is het met (half) lege handen. Wij gaan nu proberen te genieten van ons leven met ons drieën. Dikke knuffel!
Zie dit dan als de geboorte van jullie nieuw leven met drie.
2 mk
na een jaar actief op het forum bezig geweest te zijn had ik er eind augustus plots wat genoeg van. Door de vele mislukkingen voelde ik me op de duur ook hier wat eenzaam worden en om de teleurstellingen los te laten heb ik bij mezelf ook wat de knop moeten omdraaien om van zwanger worden geen prioriteit meer te maken in mijn leven. Intussen zijn we aan de 3de ICSI ronde bezig en hebben we weer wat stoten meegemaakt met het ziekenhuis, maar niets wat we op dit forum niet gewoon zijn. Hoewel ze de vorige ronde wel foutief doorgegeven hebben dat we 50/50 IVF/ICSI moesten krijgen ipv 100% ICSI, resultaat: helft van de eicellen waren gewoon voor de vuilbak en hebben niets opgebracht. Korte samenvatting van alle pogingen: Van de 7 terugplaatsingen waren er 4 positief, 2 ervan zijn vrij snel mislukt, 1tje toonde helaas geen hartslag en nu is het voor de vierde keer raak. Het is te zeggen, vrijdag ging ik op dag 11 voor een bn: hcg 296 en progesteron slechts 8,3! Alweer en tegenvaller. Ik nam nochtans 2x2 Utro vaginaal en 3x Duphaston/dag. Volgens de gynaecologe is dat normaal als je Duphaston neemt en schommelt je progesteron dan rond de 10. Volgens mij zuigen ze weer iets uit hun duim om de moed er in te houden 
. Sinds vandaag voel ik mijn borsten ook helemaal niet meer. Dus ik ga alvast in plaats van vrijdag, overmorgen opnieuw voor een bn 
Ik weet niet waarom, maar ik had zin om vandaag wel nog eens mijn verhaal te delen. Bedankt aan iedereen die het met aandacht gelezen heeft. Ik hoor graag jullie ervaringen met Duphaston en lage progesteronwaarden.
op 19/1/2024
@Mich: proficiat met de geboorte van je dochter trouwens!! We zaten vorig jaar in hetzelfde ‘zwanger groepje’, ik ben blij om te zien dat alles goed verlopen is!
nu mag het gelukkig al meteen! Zo kun je weer vooruit eh, mooie opbrengst trouwens.