Bericht
door mich75 » 10 mei 2022, 9:23
Mijn eerste stimulatie was zeer pijnlijk, ik nam paracetamol en soms was dat zelfs niet voldoende. Conclusie (uiteraard achteraf) was dat het door de stress kwam en ik niet wist wat ik moest verwachten. Bij de 6 andere stimulaties geen enkel probleem.
Mijn eerste 3 pu's waren onder volledige verdoving, voordeel was dat mijn man erbij mocht zijn, nadeel dat je niets meekrijgt van wat er gebeurt.
Zo werd ik wakker en ik vroeg hoeveel eicellen er gevonden werden, antwoord: geen enkele.
Het was mijn man die het vertelde, hij zei ook dat de dr heel goed had gespoeld en ze het niet begreep, ik was namelijk niet de eerste en enige waarbij dit het geval was die dag.
De andere pu's zijn altijd met een roesje gebeurd. Op de 1e heb ik veel te fel gereageerd, ik herinner mij enkel het begin en einde van de pu, daartussen was ik volledig van de wereld. Als alles goed gaat mag je 2u later vertrekken, ik ben uiteindelijk 8u later vertrokken, nog wankel op mijn benen, maar goed genoeg om met hulp van mijn man aan de auto te geraken.
De volgende keren dit gemeld en gevraagd om minder medicatie te krijgen, ik kreeg het minimum en dit werkte een pak beter.
Bij de laatste pu zat er een zwangerschap tussen en dus ook wel wat tijd waardoor ik vermoedde dat het protocol misschien veranderd was. Het was inderdaad veranderd en ik heb gevraagd of ze het konden aanpassen omdat ik zo fel reageer. Ik kreeg uiteindelijk Dafalgan en Voltaren en voelde me super na de pu, ik had onmiddellijk naar huis kunnen gaan, maar ik moest wachten tot de 2u om waren.
Ik probeerde me wel altijd zoveel mogelijk te ontspannen, dat zorgt er ook voor dat je minder pijn hebt en je kan extra pijnstilling vragen als het te erg wordt.
Een pu is misschien niet het leukste wat er is, maar er bestaan veel ergere dingen. Ik ga niet ontkennen dat je niet serieus kan afzien, maar dit is een minderheid, het zijn wel de verhalen die je leest omdat dames het van zich af willen schrijven.
2 mk
op 19/1/2024
—>zwanger🩷