ICSI-clubje

[Cato1990]

Dag Tagomi,

Ik heb vorige week mijn 4de punctie gehad en hetzelfde meegemaakt. Lang schema moeten spuiten en op echo leken er veel follikels te zijn, ook de laatste bloedname toonde een mooi hoog Oestradiol. Tijdens de punctie echter maar 7 eicellen gepuncteerd. Onze slechtste oogst tot nu toe en dus heel teleurstellend, zeker na 4 weken spuiten. Voor ons gevoel was de punctie ook een dag te laat. Uit die 7 eicellen uiteindelijk maar 1 embryo gehaald die nu nog moet getest worden.. dus ook onze 4de ronde voelt al als verloren aan

[Tiny93]

Even een vraagje, mss heeft iemand van jullie hier een antwoord op..
Het grootste deel van mijn follikels was 's morgens al rond de 26 mm de dag dat ik mijn Ovitrelle heb moeten zetten 's avonds, is dat niet al heel erg groot?
Aangezien er zoveel lege follikels aanwezig waren vraag ik me af of die hele grote follikels al niet gesprongen waren?
Heeft iemand hier soms ervaring mee of een antwoord op?

Groetjes,
Tagomi

Ik heb ooit een follikel gehad van 35 mm en ze hebben de inseminatie laten doorgaan omdat ze toch een kans zagen. Het was niet succesvol maar je weet nooit…

[Aude]

Hier is de eerste terugplaatsing een feit (op dag 5).
4 goede embryo's in totaal (van de 10 eicellen). Dat wist ik pas toen ik in het operatiekwartier lag. Ze laten je echt wel tot het allerlaatste moment in spanning... Maar blijkbaar kan er op 1 dag heel veel veranderen. Ze geven dus liever niet te snel "informatie".

Ik voel momenteel wel helemaal niks. Heb mezelf voorgenomen om zelf geen test te doen, maar gewoon het bloedresultaat af te wachten.

[Isadora13]

Hey allemaal, wij zijn al 1,5 jaar bezig met het traject in het UZ. 6*inseminatie, dan 2*icsi met eicellen van vroeger, hierbij 2 embryo's (waarvan 1 biochemische zwangerschap). We hebben ondertussen een spontane zwangerschap achter de rug die eindigde met een miskraam op 9 weken. Daarna nieuwe ICSI met een mooi resultaat van 4 embryo's, allemaal ingevroren. We hebben afgelopen maandag de laatste terugplaatsing gehad. De andere TP waren telkens negatief. Ook deze ronde heb ik het gevoel dat het op niets zal uitdraaien, want ik voel niets. Elke keer dat ik zwanger was (tot op heden 3 keer), had ik dat redelijk snel door omwille van wat grotere borsten. Dus, ik ga ervan uit dat het deze keer toch niets zal zijn. Toch wil ik er de komende week anders instaan dan de vorige keren en positief blijven ookal is er geen enkel symptoom. Iemand die zich herkent in deze situatie en dan toch een positief resultaat kreeg?

[Tagomi]

Succes dames, hopelijk met een goed resultaat voor jullie beiden!

Isadora, mijn eerste zwangerschap had ik meerdere symptomen, maar toch is het misgegaan na 10 weken. Bij de tweede zwangerschap voelde ik nog minder dan niets en die is wel blijven duren Ik denk dat het dus nog niet veel zegt nu... Blijven hopen

[lieslies]

@Cato1990, gaat het een beetje?
Ik herinner me dat je begon met spuiten aan je lang schema, en dit is inderdaad teleurstellend... Wanneer gaan jullie iets weten?

Had je met je gonapeptyl veel blauwe plekken? Dit is mijn 2e lang schema, en die spuitjes doen meer pijn dan vorige keer en zelfs een aantal blauwe plekjes, wat ik vorige keer ook niet had.

Ik heb niet zo'n goed voorgevoel over deze cyclus, is het met iedereen die griep heeft en ik schrik heb dat dit effect gaat hebben of iets anders ik weet het niet pfff

veel succes aan ons allemaal in 2023 xxx

[Cato1990]

Hoi Lies,

ja die gonapeptyl spuitjes zijn echt vervelend en pijnlijk, zeker naar het einde toe. Gaven bij mij soms harde plekken nadien.
Mentaal begint het wel echt lastig te worden, we hebben al 6 maanden geen TP meer gehad dus dan is er ook gewoon geen enkele hoop om zwanger te geraken, en dat is nu natuurlijk iets wat enorm belangrijk is binnen dit traject, de hoop.

[Sarahtns]

Wat jammer om te lezen dat de trajecten hier niet lopen zoals verwacht… het is bij mij ook al een lastig parcours geweest. Niet veel follikels per keer maar toch wel altijd met eicellen. Niettemin haalt niets het tot dag 5… gelukkig wel al elke keer een d3 tp kunnen hebben.

@tagomi: als ze gesprongen waren, zouden ze dat dan niet met zekerheid kunnen zien?

Ik ben nu 6 dagen ver in de 4e poging, en sinds vanochtend onderdrukking spuiten. Alles gaat voorlopig goed, maar de bn + echo van dinsdag komt nu dichterbij en ik voel de spanning al stijgen… nu al schrik voor de teleurstelling

[lieslies]

Inderdaad... hoop is het enige dat ons moed kan geven geven
ik duim ontzettend hard voor deze ene embyro van je x

Hoi Lies,

ja die gonapeptyl spuitjes zijn echt vervelend en pijnlijk, zeker naar het einde toe. Gaven bij mij soms harde plekken nadien.
Mentaal begint het wel echt lastig te worden, we hebben al 6 maanden geen TP meer gehad dus dan is er ook gewoon geen enkele hoop om zwanger te geraken, en dat is nu natuurlijk iets wat enorm belangrijk is binnen dit traject, de hoop.

[Jazzdee]

Brrr, ja die gonapeptyl spuitjes zijn allesbehalve aangenaam!
Ik had van Orgalutran de laatste keer ook grellige, blauwe plekken die ook hard werden.

Ik wil even iets kwijt..

Eind januari start onze 4e ICSI poging. Die met FNA en TESE. Eigenlijk lijkt het ook meteen ons eindstadium. Als de FNA en TESE geen kwalitatieve zaadcellen leveren, is er geen andere optie meer om verder te gaan. Dan is het via een zaaddonor, wat voor ons geen optie is. De laatste weken ging het wel ok, maar nu dat eind januari nadert voel ik me vrij verward. Ik heb de neiging om me terug te trekken, voel veel verdriet en boosheid maar kan dit niet in emoties omzetten. Tegelijkertijd voel ik me leeg? Hoewel dit eerder een beschermingsmechanisme lijkt te zijn om niet helemaal ten onder te gaan. Heel onze toekomst hangt af van komende periode. Hoe leg je aan de buitenwereld iets uit wat niet te verwoorden valt? Iemand een goede metafoor of vergelijking hiervoor? Hoor het graag..

Veel succes aan de dames die begonnen zijn aan de volgende ronde!!!

[Essie2022]

Wat een parcoursen en verhalen allemaal..
Het is enerzijds wel fijn om te lezen en voelen dat je niet alleen staat in zo´n ´hobbelig´ en zwaar parcours. (En het doet ook wel beseffen dat het nog erger kan ook soms..) Maar anderzijds ook wel enorm confronterend en triest dat we er zo´n weg voor moeten afleggen en dat er toch duidelijk nog veel mensen zijn waarbij het niet ´vanzelf´ gaat..

Gonapeptyl vond ik ook venijnige spuitjes. Gaven ook vaak een enorm branderig gevoel en blauwe plekken. Een half uurtje op voorhand uit de ijskast halen hielp bij mij wel bij het inspuiten (ging dan vlotter) en waren ook minder branderig en pijnlijk achteraf.

Aan iedereen in een traject, enorm veel succes gewenst in ieder geval! Ik voel de spanning met jullie mee!

Hier halverwege de kuur antibiotica. Vanmorgen ook telefonisch consult gehad met de arts en ook nog vroedkundige aan de lijn gehad. Het is gelukkig maar heel minimaal. Dus hopelijk is het na deze kuur beter. In februari ligt de biopsie al vast en we staan er op voor maart om te starten als de resultaten van de biopsie goed zijn. Wel lastig dat het dan weer tot het laatste moment spannend is. Maar hopelijk vallen dan eindelijk alle puzzelstukjes eens in elkaar.. heb het wel even moeilijk gehad met alweer 2 maanden extra wachten maar ik probeer me op te trekken aan de kansen die wellicht zullen verhogen nu.. maar het blijft confronterend telkens ik de ijskast opentrek en de spuitjes mij toelachen maar goed, elk detail kan het verschil maken en het geeft me ook terug iets meer rust nu we in maart staan ingepland. Dat geeft weer perspectief...

[Tagomi]

@tagomi: als ze gesprongen waren, zouden ze dat dan niet met zekerheid kunnen zien?

Geen idee eigenlijk, misschien was het gewoon een slechte ronde.
Ik was ook gewoon helemaal van slag door de helse pijn tijdens de pick-up, het ging gewoon echt niet meer. Volgende keer ga ik eens horen om toch wat meer sedatie te krijgen.

De gonapeptyl spuitjes zijn inderdaad echt kleine krengen, maar blauwe of harde plekken heb ik er nog nooit van gehad gelukkig.

[Essie2022]

Brrr, ja die gonapeptyl spuitjes zijn allesbehalve aangenaam!
Ik had van Orgalutran de laatste keer ook grellige, blauwe plekken die ook hard werden.

Ik wil even iets kwijt..

Eind januari start onze 4e ICSI poging. Die met FNA en TESE. Eigenlijk lijkt het ook meteen ons eindstadium. Als de FNA en TESE geen kwalitatieve zaadcellen leveren, is er geen andere optie meer om verder te gaan. Dan is het via een zaaddonor, wat voor ons geen optie is. De laatste weken ging het wel ok, maar nu dat eind januari nadert voel ik me vrij verward. Ik heb de neiging om me terug te trekken, voel veel verdriet en boosheid maar kan dit niet in emoties omzetten. Tegelijkertijd voel ik me leeg? Hoewel dit eerder een beschermingsmechanisme lijkt te zijn om niet helemaal ten onder te gaan. Heel onze toekomst hangt af van komende periode. Hoe leg je aan de buitenwereld iets uit wat niet te verwoorden valt? Iemand een goede metafoor of vergelijking hiervoor? Hoor het graag..

Veel succes aan de dames die begonnen zijn aan de volgende ronde!!!

Ooh Jazzdee, een hele dikke knuffel! Het is allemaal zo´n rollercoaster (of horrorcoaster zelfs vind ik..) zoiets valt idd eigenlijk niet te verwoorden of uit te leggen, wat dit allemaal met je doet, wat je voelt, wat er allemaal constant door je hoofd gaat, dan nog die hormonen, spanningen en onzekerheden erbij, twijfels, mindfucks tijdens de wachtweken en dan dat onvervulde verlangen, waar alles om draait. Dat grote gemis, die leegte en dan nog een constante confrontatie van een buitenwereld die maar verder blijft draaien gecombineerd met zwangerschapsaankondigingen, bolle buikenpronkmomentjes en echo´s op sociale media en geboorteberichtjes en babyborrels waarmee je constant rond de oren wordt geslagen... soms kan je zelf al niet goed plaatsen wat je allemaal voelt, laat staan dit uitleggen of verwoorden aan anderen...
En hoe graag mensen willen of proberen dit te snappen, dit valt niet te begrijpen zonder er zelf ooit middenin te hebben gezeten.
Dat gevoel van die beperkte kansen vind ik ook echt slopend. ´laat het los´, hoor je dan uit alle hoeken (goedbedoeld) weerklinken. Of: ´je legt te veel druk´. (Willen of niet, ergens IS die druk er gewoon. De kansen slinken zienderogen, elk ´mislukt´ traject brengt de mogelijke, bikkelharde werkijkheid een stukje dichter) Want bij ons is er niet ´elke maand weer een nieuwe kans´. Helaas.. dus elk traject wordt nu eenmaal gewoon ´spannender´. En natuurlijk proberen we daar alles uit te halen, volledig ervoor te gaan en zo weinig mogelijk stress of druk toe te laten. Ik heb nu ook heel hard dat gevoel dat dit het jaar van de waarheid is.. nog 3 pogingen over, dus dit jaar wordt ´alles of niets´...

Ik bots er zelf ook heel vaak tegenop. Mijn ´omgeving´. Gelukkig met vriendinnen waar ik heel goed mee kan praten, die mij super steunen, mee moed kunnen zoeken als ik dat eventjes kwijt ben, die luisteren wanneer het eventjes te veel wordt en mij weer overeind trekken en mee verder gaan. Maar ook bots ik veel op mensen die ongetwijfeld goedbedoelde, maar vreselijke opmerkingen geven of ´raad´ geven of mensen die gewoon compleet niet begrijpen wat je doormaakt. Ik vind dat heel confronterend, voel me vaak ´alleen´ of onbegrepen. Want hoe leg je iets uit wat je zelf soms moeilijk kan plaatsen of begrijpen en iets wat zo emotioneel is en waar letterlijk en figuurlijk heel je toekomst van afhangt...

Ik heb hier denk ik eens het zinnetje gelezen ´ik heb hoop, maar erin geloven is moeilijk´. En dat zinnetje is eigenlijk een perfecte verwoording van hoe ik mij voel..

Maar we zijn eigenlijk allemaal zo waanzinnig sterk! Als ik al die verhalen hier lees... kan ik alleen maar bedenken dat we zo enorm fier mogen zijn op de parcoursen die we al allemaal hebben afgelegd en nog zullen afleggen. Want het is toch allemaal niet niks.. mentaal, fysiek, zelfs sociaal (want eerlijk, mijn sociale leven heeft tijdens de eerste 3 trajecten echt ´on hold´ gestaan, ik heb precies een half jaar niet geleefd besefte ik achteraf)
Elke tegenslag voel ik mezelf ook wat verliezen aan ´veerkracht´. En dat vind ik het meest confronterende eigenlijk.. voelen dat ik toch niet zo sterk ben dan ik dacht te zijn en zou willen zijn.. maar eigenlijk zijn we wel enorm sterk denk ik.. en dat verdriet en die gevoelens eens toelaten, zijn heel nodig denk ik. Maar niet gemakkelijk om daar telkens tegenaan te botsen..

We zijn er voor je Jazzdee! En voor alle anderen hier ook! We staan er niet alleen voor...

[Essie2022]

Geen idee eigenlijk, misschien was het gewoon een slechte ronde.
Ik was ook gewoon helemaal van slag door de helse pijn tijdens de pick-up, het ging gewoon echt niet meer. Volgende keer ga ik eens horen om toch wat meer sedatie te krijgen.

De gonapeptyl spuitjes zijn inderdaad echt kleine krengen, maar blauwe of harde plekken heb ik er nog nooit van gehad gelukkig.

Kan je niet om sedatie (een roesje) vragen? Bij mij hadden ze dat aangeraden omdat ze 2x al heel hard hebben moeten trekken en duwen aan mijn buik om links er overal bij te geraken (in vorig ziekenhuis was het standaard onder sedatie, gelukkig dus voor mij, haha) en Jette maakte daar in ieder geval geen probleem van gelukkig! (Weet niet waar jij in behandeling bent?)

[Sproetje]

@tagomi: als ze gesprongen waren, zouden ze dat dan niet met zekerheid kunnen zien?

Geen idee eigenlijk, misschien was het gewoon een slechte ronde.
Ik was ook gewoon helemaal van slag door de helse pijn tijdens de pick-up, het ging gewoon echt niet meer. Volgende keer ga ik eens horen om toch wat meer sedatie te krijgen.

De gonapeptyl spuitjes zijn inderdaad echt kleine krengen, maar blauwe of harde plekken heb ik er nog nooit van gehad gelukkig.

Hey tagomi

Ik herken de helse pijn. Mijn pick up was echt traumatiserend. Ze is halverwege moeten stoppen omdat ik niet meer kon stil liggen en ik het uitschreeuwde van de pijn. Jij denkt al aan volgende keer ik dacht: ik hoop echt dat er geen volgende keer komt, want ik kan dit niet nog eens! in sommige ziekenhuizen doen ze je in slaap. Bij mij waren het 2 spuitjes, en dan hebben ze er nog een flesje paracetamol intraveneus bij gegeven… die werkte pas na de pick up natuurlijk