ICSI-clubje

[YDV]

@YDV en @Mimoenie
Dank je wel om te duimen! Ik ben voorzichtig blij met het resultaat! Het hcg staat op 352 en progesteron op 58.20. Vrijdag terug labo om te zien of het mooi stijgt.

Super nieuws, proficiat!
Mooie waarden om te starten!
Ik duim alvast mee dat ze mooi stijgen!

[YDV]

@YDV @Johanna Oprecht superbedankt voor jullie antwoorden <3.

Ik praat al met een therapeute, dus dat is echt al een opluchting. Naar mijn werk gaan is echt supermoeilijk voor mij, gewoon al mijn zwangere collega's zien is voor mij alsof mijn verdriet gewoon de werkkamer binnenwandelt. En dat ondanks het feit dat mijn collega's superlief voor me zijn en de babypraatjes proberen te beperken. Ik apprecieer dat, maar jullie kennen vast en zeker ook het gevoel dat het jammer is dat je de "special treatment" krijgt ofzo. Die je ook nodig hebt uiteraard, maar je wou dat je die niet nodig had .

Ik vind het ook moeilijk om te merken wat er met mij gebeurd is als persoon: van iemand die heel sociaal was en overal graag bij was, naar iemand die liever niet te veel mensen tegelijkertijd ziet. Mijn wereld is precies heel klein geworden, en met iedere zwangerschapsaankondiging krimpt mijn wereld nog een beetje meer, ondanks het feit dat ik zeer open ben over mijn verdriet en ons traject.

@YDV: ik kan me voorstellen dat de impact van het traject ook doorweegt nadat het wel gelukt is. Ik denk er nu al vaak over na. Ergens denk ik dat ik het pas kan gaan verwerken als er een baby in mijn armen ligt.

Die gevoelens zijn heel normaal. En het is mooi dat ze jou wat willen ontlasten maar het is dubbel he. Je kruipt steeds meer in je eigen cocon en krijgt op den duur het gevoel dat je jezelf aan het verliezen bent.
Ik heb dit meegemaakt met mijn beste vriendin. Toen zij zwanger was, ben ik kort daarna ook zwanger geraakt. Super leuk denk je dan, samen met je beste vriendin zwanger. Helaas ging het bij ons niet goed en bij haar dan wel. Zij voelde zich langs een kant schuldig en wou niet continu alles delen rond haar zwangerschap terwijl wij een verlies moesten verwerken en nadien terug starten met de behandelingen. En dat is jammer want eigenlijk zou zij alles hebben moeten kunnen delen met mij ipv mij te willen ontlasten.
We zijn trouwens nog steeds beste vriendinnen. maar ik snap dus heel goed jouw gevoel!

Na de geboorte van ons zoontje had ik het zelf niet meer verwacht dat ik net dan het nog zo moeilijk zou hebben. Je verwacht eerder op een soort roze wolk te zitten ofzo want je langverwachte wondertje is daar eindelijk.
Denk dat het vooral een samenloop van verschillende dingen was: borstvoeding die heel moeilijk ging, zoontje die daardoor teveel afgevallen was, de onderzekerheid die je hebt als nieuwe mama, slaapgebrek en vooral het té perfect willen doen. Allemaal zaken die elke nieuwe mama wel kan meemaken/voelen en die er nog eens bovenop kwamen op het traject dat nog verwerkt moest worden.
Ik had gelukkig een heel goeie vroedvrouw die dit snel opmerkte en mij goed heeft opgevolgd.

Het is allemaal niet niks he waar je door moet. Niet alleen fysiek maar ook mentaal. Lucht gerust je hart hier maar! Het kan je helpen het van je af te schrijven en vooral zal je merken dat je niet alleen bent! En hopelijk mag jij binnenkort je eigen wondertje in je armen houden!

[Johanna1991]

@YDV: ik kan het niet beter verwoorden dan jij, die eerste maanden waren ook heel heftig en ondersteuning van de vroedvrouw vond ik ook heel belangrijk.
En kraamzorg! Niet iedereen doet het, sommigen deden het ook niet omwille van corona. Wij hebben het wel gedaan en ik vond het zalig.

@Liesje: supergoed nieuws! Dat zijn hele mooie waarden. Alvast een voorzichtige proficiat. Net als je denkt dat de wachtweken voorbij zijn, moet je dus weer wachten!

[Mimoenie]

@Liesje123, wat spannend vandaag voor jou! Heel veel succes Ik duim mee!

@YDV, dat is heel goed nieuws! 14 follikels is een fijn resultaat. Altijd prettig als je niet voor niets al die rot spuiten aan het zetten bent!

@Mirelly, hopelijk is het baarmoederslijmvlies dik genoeg vrijdag en kan de terugplaatsing snel gebeuren, kunnen we elkaar goed steunen in de wachtweken!

@Nieuweling1, wanneer moet jij terug voor de echo en bloedafname?

@YDV en @Mimoenie
Dank je wel om te duimen! Ik ben voorzichtig blij met het resultaat! Het hcg staat op 352 en progesteron op 58.20. Vrijdag terug labo om te zien of het mooi stijgt.

Wat fijn! Inderdaad vast een voorzichtige proficiat! Spannende dag weer vrijdag!

[Essie2022]

Proficiat Liesje123! Da´s een super mooie startwaarde! nu aftellen naar de volgende bloedname, maar we gaan er gewoon vanuit dat ook die mooi gestegen zal zijn! 🩷

@Domo90, heel herkenbaar allemaal.. onze wens begon al dik 6 jaar geleden. In het begin kon ik die zwangerschapsaankondigingen best nog wel aan en ´verwerken´. Maar sinds vorige zomer is dat bij mij gekeerd.. vooral omdat we toen op amper 5 maanden tijd 3 icsi-trajecten hadden gedaan met telkens 1 verse tp en nooit cryo's zonk de moed mij écht in de schoenen en verdween mijn geloof in dat het ooit goed zou komen..
Het lukte mij niet meer om ´blij te zijn voor anderen´ terwijl ikzelf vanbinnen kapot ging van verdriet. En ik voelde mij daar zo enorm slecht over. Want ik wou écht oprecht blij zijn voor die mensen. Want ergens was ik dat ook. Maar anderzijds was die confrontatie zo immens hard.. vooral ook toen de ene na de andere collega zwanger bleek (waarvan eentje ´per ongeluk´ en nog andere van nummer 2 of zelfs nummer 3 terwijl hun kinderwens op dezelfde moment begonnen was als ons, vond ik zo ontzettend hard..)
Op de startvergadering vorig schooljaar, werden die zwangerschappen één voor 1 officieel aangekondigd door de directeur, 7 zwangerschappen in totaal. Ik voelde de grond wegzakken onder mijn voeten. Dan 1 vriendinnengroepje waarvan er 2 al kindjes hebben en er 4 plots zwanger bleken. En alle 6 waren ze echt letterlijk van de 1e of de 2e keer zwanger. Het lukte mij niet meer op ´blij te zijn´ en vond dat verschrikkelijk van mezelf.. mr ik was gewoon op.. constant overladen worden met echo´s, zwangerschapskwaaltjes, zwangerschapsgeluksmomentjes.. vreselijk!
En het allerergste vond ik, was dat ik voelde dat mijn mentale veerkracht zoveel minder was. Ik vond dat zoooo confronterend. Ik kan echt wel van mezelf zeggen dat ik mentaal een sterk persoon ben. Ben in het leven niet gespaard geweest van serieuze tegenslagen, dus dit kon ik ook wel aan! Maar wat had ik dit traject onderschat en mezelf overschat.. (en dan dacht ik altijd dat ik toch wel een vrij goed beeld had van zo´n fertiliteitstrajecten). Dat vond en vind ik het allermoeilijkste.. moeten toegeven aan mezelf dat het eventjes ´op´ was. Dat ik even niet meer kon. Dat het even te veel was.. want ik voelde mij echt gefaald.
Ook had ik een half jaar lang ´niet geleefd´. Want het was letterlijk van het ene icsi-traject in het andere ´rollen´. Elke keer risico op overstimulatie waardoor ik telkens een week moest platliggen, extra echo´s en bloednames moest doen en 1x zelfs nog 10 dagen bloedverdunners moest spuiten. En het enige wat ik gepland had op dat half jaar, was een concertje/festivalletje en dat viel natuurlijk net de dag na de punctie.. heb pas achteraf beseft, toen we even ´verplicht´ pauze moesten nemen door de overstap naar Jette, beseft dat ik echt een half jaar niet geleefd had. En die ´energiegevers´ van leuke dingen doen, zijn net zo ontzettend belangrijk!

Maar door een samenloop van omstandigheden ben ik op mijn werk gecrasht toen mijn verantwoordelijke mij een uitbrander gaf omdat ik de dag nadien ´plots´ voor een echo moest (dag 2 van mijn cyclus, dus je weet wel ongeveer wnr, maar nooit exact) en mij dus verweet ´of ik dat expres deed ofzo, dat zo laat pas zeggen´. Begrip was er dus blijkbaar niet echt meer.. ik ben dan een tijdje thuis geweest (eerst 2 weken, want ik wou snel weer aan het werk, maar ik ben mezelf telkens heel hard tegengekomen waardoor het uiteindelijk 3 maanden is geworden in totaal) maar nu ben ik wel veel sterker geworden, door eventjes, met veel hartzeer, verplicht op de rem te zijn gaan staan. Tijd genomen om verdrietig te zijn, gevoelens een plaats te geven en vooral ook te aanvaarden dat die gevoelens als ´ik ben blij voor jou, mr vanbinnen ga ik kapot´ echt ok zijn.. en rust te nemen voor mezelf.. zowel mentaal als fysiek. Want eigenlijk waren zowel mijn lichaam als ´mentaal´ op. (Na de 3 trajecten op 5 maand tijd kreeg ik bv ook de griep, en 1,5 maand daarna corona.. ik was anders eigenlijk quasi nooit ziek, dus het was duidelijk dat mijn lichaam aan de noodrem trok..)

Maar goed.. een lang verhaal dus (sorry ) om wel te zeggen van ´je staat zeker niet alleen met dergelijke gevoelens´. En ik heb al wel beseft dat er weinig mensen zijn die dat écht begrijpen wat dit allemaal inhoudt en teweegbrengt.. maar gelukkig had ik wel vrienden en vriendinnen die dat echt beseften (al heb je er helaas ook die dat niet begrijpen) en heb ik ook enorm veel gehad aan gesprekken met ´lotgenoten´. Want hoe hard veel mensen ook ´proberen´ het te begrijpen, lotgenoten begrijpen het als geen ander 🩷

[YDV]

@YDV: ik kan het niet beter verwoorden dan jij, die eerste maanden waren ook heel heftig en ondersteuning van de vroedvrouw vond ik ook heel belangrijk.
En kraamzorg! Niet iedereen doet het, sommigen deden het ook niet omwille van corona. Wij hebben het wel gedaan en ik vond het zalig.

@Liesje: supergoed nieuws! Dat zijn hele mooie waarden. Alvast een voorzichtige proficiat. Net als je denkt dat de wachtweken voorbij zijn, moet je dus weer wachten!

Kraamzorg hebben wij toen niet gedaan owv schrik met cornona. We vonden dat er al teveel mensen over de vloer moesten komen. Aan de persoon van kind&gezin hebben wij ook veel gehad. Maar zij was in het verleden ook vroedvrouw dus we hadden op dat vlak wel heel veel geluk. Dus de vroedvrouw en zij hebben elkaar toen afgewisseld met huisbezoeken.
Maar als het ons gegund is voor een tweede: direct kraamzorg! Achteraf veel spijt van gehad dat we dat niet gedaan hebben. Had ons ook veel geholpen! Gelukkig waren onze ouders er ook nog om te helpen (dat zijn simpele dingen he: eens koken, de was doen, strijken, poetsen, ervoor zorgen dat ikzelf mij kon wassen ). Maar het helpt enorm als je wat dingen uit handen kan geven. En eerlijk, ik heb dat moeten leren om het niet allemaal zelf te willen doen!
En ik denk dat iedereen hier zich herkent in de verhalen. We maken allemaal een beetje hetzelfde mee en daar gaan vaak gelijkaardige gevoelens mee gepaard.
Zoals hier al gezegd: lotgenoten begrijpen elkaar het beste van al!

[LoveSpell]

@liesje: proficiat!!! Ik hoop mee dat je waarden mooi blijven stijgen!

Ik heb het gevoel dat de progesteron waarden in elk ziekenhuis beetje anders benaderd worden? Bij mijn eerste kindje werd dit ook gemeten, was toen lager dan 10, maar werd niets extra voor gedaan. Buiten 3x utro per dag (maar moest ik sowieso al doen). Blijkbaar als je nu onder de 10 zit kun je extra spuitjes zetten.. zijn wel duur. Ik dacht ongeveer een 6,5 euro per spuit, maar je moet ze 3 maand aan een stuk elke dag zetten. Mijn progesteron staat altijd rond de 11, nooit moeten spuiten dus, maar ook niet echt hoog.. ik had nog gevraagd of het hierdoor kwam of ik een miskraam had gekregen in mei, maar dit kunnen ze niet met zekerheid zeggen.

[Essie2022]

@LoveSpell bedoel je die inprosub spuitjes?

Zelf had ik (bij terugplaatsing in natuurlijke cyclus van een cryo) progesteron rond de 12. Dit was goed zeiden ze. Dacht idd dat ze zeiden best minstens rond de 10. Maar heb ook al ervaringen gehoord met progesteron van 8 of 9 waarbij het ook goed kwam. Dus kan idd wel zo zijn dat elk ziekenhuis een beetje anders is daarin.. weet het eigenlijk niet.

[YDV]

@liesje: proficiat!!! Ik hoop mee dat je waarden mooi blijven stijgen!

Ik heb het gevoel dat de progesteron waarden in elk ziekenhuis beetje anders benaderd worden? Bij mijn eerste kindje werd dit ook gemeten, was toen lager dan 10, maar werd niets extra voor gedaan. Buiten 3x utro per dag (maar moest ik sowieso al doen). Blijkbaar als je nu onder de 10 zit kun je extra spuitjes zetten.. zijn wel duur. Ik dacht ongeveer een 6,5 euro per spuit, maar je moet ze 3 maand aan een stuk elke dag zetten. Mijn progesteron staat altijd rond de 11, nooit moeten spuiten dus, maar ook niet echt hoog.. ik had nog gevraagd of het hierdoor kwam of ik een miskraam had gekregen in mei, maar dit kunnen ze niet met zekerheid zeggen.

Bij ons wordt progesteron enkel gemeten tijdens de stimulatie als ik het me goed herinner.
Na de laatste punctie heb ik inprosub extra mogen gebruiken en toen was het raak. (Weet niet of je dat bedoelde?) Of het daaraan lag zullen we nooit zeker weten. Mijn progesteron stond bij mijn positieve bloedafname >60. Dus het zal wel iets gedaan hebben.
Deze poging gaan we ze sowieso weer gebruiken. Is inderdaad niet goedkoop maar als het kan helpen..

Voor jou binnenkort een nieuwe terugplaatsing?

[Liesje123]

Dank je wel om mee te duimen iedereen! Morgenochtend ga ik meteen naar het labo dus hopelijk snel geruststellend nieuws

[YDV]

Dank je wel om mee te duimen iedereen! Morgenochtend ga ik meteen naar het labo dus hopelijk snel geruststellend nieuws

Hopelijk goed nieuws gekregen?

[Essie2022]

Hopelijk goed nieuws gekregen?

Ik wou het ook net vragen!

[Liesje123]

Jaaaa! Hcg is gestegen naar 1051, lijkt me dus mooi. 🥰

[Mimoenie]

@Liesje123, wat een goed nieuws! Proficiat!! En nu? Nog een keer bloed of de 6 weken echo?

@Mirelly, jij was voor de echo vandaag toch? Al zicht op de terugplaatsing?

@YDV, morgen moet jij terug voor de echo toch? Spannend altijd.

@Johanna1991, jouw wachtweken zijn begonnen toch? Hoe vergaat dat je?

Vandaag was ik voor de transfer. De dokter zei dat er een perfect embryo van AA kwaliteit teruggeplaatst was. Dat geeft in ieder geval vertrouwen (al weet ik eigenlijk niet precies wat de verschillende kwaliteiten zijn? Bestaat er ook nog AAA kwaliteit? En weer ben ik vergeten goed door te vragen, maar ja dat krijg je ook met de zenuwen). Wel heb ik op aanraden van Essie2022 alvast een afspraak gemaakt voor het geval dat (dank voor de tip).

12 juli mag ik voor bloed, duurt nog erg lang! En ik zou zweren dat ik nu al van alles voel maar dat beeld ik me natuurlijk in. Herkennen jullie dat? Dachten jullie ook zo snel al van alles te voelen?

[Liesje123]

@Liesje123, wat een goed nieuws! Proficiat!! En nu? Nog een keer bloed of de 6 weken echo?

@Mirelly, jij was voor de echo vandaag toch? Al zicht op de terugplaatsing?

@YDV, morgen moet jij terug voor de echo toch? Spannend altijd.

@Johanna1991, jouw wachtweken zijn begonnen toch? Hoe vergaat dat je?

Vandaag was ik voor de transfer. De dokter zei dat er een perfect embryo van AA kwaliteit teruggeplaatst was. Dat geeft in ieder geval vertrouwen (al weet ik eigenlijk niet precies wat de verschillende kwaliteiten zijn? Bestaat er ook nog AAA kwaliteit? En weer ben ik vergeten goed door te vragen, maar ja dat krijg je ook met de zenuwen). Wel heb ik op aanraden van Essie2022 alvast een afspraak gemaakt voor het geval dat (dank voor de tip).

12 juli mag ik voor bloed, duurt nog erg lang! En ik zou zweren dat ik nu al van alles voel maar dat beeld ik me natuurlijk in. Herkennen jullie dat? Dachten jullie ook zo snel al van alles te voelen?

Dank je!! Nu geen bloedafname meer, echo zal de week van 17 juli zijn, komt goed uit vlak voor we op vakantie vertrekken.

Super dat de terugplaatsing goed verlopen is! Alvast veelbelovend, zo een mooie kwaliteit! Ik duim dat de tijd nu even heel snel mag gaan voor jou! Ik dacht ook altijd van alles te voelen, maar deze keer was het precies anders. Ik had heel pijnlijke borsten sinds de punctie ongeveer (door de Progebel misschien?) maar verder heb ik niets gevoeld tot eergisteren. Ik had enorme menstruatiekrampen precies dus vreesde al voor het ergste. Maar uiteindelijk zat het goed, dus je weet het echt nooit.