klets- en tettertopic over zwanger zijn

[grootgevaarke]

ik krijg soms ook nog verbaasde blikken als ik zeg dat het me zo moeilijk valt om te genieten van de zwangerschap...

[Sterretje]

Ja, dat is zo. Sommige mensen snappen het ook niet als je extra voorzichtig wil zijn en zo...

Oh ja, nu zaterdag kom ik in de krant (Het Nieuwsblad) met een uitleg over hoe ik de zwangerschap ervaar NA de behandeling en zo. Ik hoop dat ze er een duidelijke boodschap in meegeven.

[wat is er mis?]

Allemaal het Nieuwsblad kopen.

Ik kan ook niet zo genieten als ik had gedacht hoor. Het betert wel, maar het is niet zo een rozengeur en manenschijn zoals ik me het had voorgesteld. Maar ik geniet wel dubbel en dik van de stampjes. En het zien op en neer wippen van de buik vind ik ook nog steeds fantastisch.

Liefs,

Bokje

[JD]

Ik volg helemaal...

Als ik die verhaaltjes lees in de Dag Allemaal (gekocht voor de boekjes die erbij zaten ) van al die zwangere BV's die zóóóó gelukkig zijn en zóóó genieten van hun roze wolk, dan vraag ik me af of ik wel normaal ben.
Ok, ik ben gelukkig en zoals ik deze morgen met mijn tettercollega's aan het babbelen was over baby's en zwanger zijn, dan zweefde ik efkes, maar bij ons thuis heerst er vooralsnog een sfeer van voorzichtigheid... zeker geen wilde fantasieën over hoe het zal zijn. Mijn man verstijfde zowaar toen hij vorige week vrijdag zag dat ik een pak pampers had gekocht (heb ik alleen maar gedurfd omdat de gierigaard in mij een bon van 2€ had die in de match werd verdubbeld, waardoor dat pakje niet 6,5€ kostte, maar wel nog slecht 2,5€ . Mijn gierigheid overwint dus blijkbaar het angstmonster

[MA]

Bokje, ik volg helemaal jouw instelling. Anders was ik er denk ik na alles wat er de afgelopen paar jaar gebeurd is, niet meer voor de 5de keer nog eens aan begonnen. Ik probeer ook bewust te genieten, al lukt dat op bepaalde momenten makkelijker dan andere. Angst probeer ik zoveel mogelijk te mijden, en als hij toeslaat sla ik mezelf rond de oren met de tegelwijsheid 'wie schrik heeft, krijgt ook slaag'. Hielp niet echt toen het bloed van mijn benen liep maar nadien lukte het weer wel.
Ik heb denk ik door Renéetje te verliezen, leren loslaten, leren uit handen geven, leren beseffen dat je bepaalde dingen niet kan controleren en moet ondergaan. niet altijd makkelijk... maar het brengt wel rust.

Alle ik ga nog eens in het zonneke zitten voor ik iedereen hier in slaap heb gekregen met mijn halfslachtige filosofie.

[fluffie]

awel bokje, ik ben blij dat jij dat eens zegt. Ik had ook al gedacht "dit is eigenlijk niet zoals ik me voorgesteld had". Ik probeer wel af en toe bewust te genieten, en het lukt wel beter hoe verder ik geraak.

Ik zeg soms tegen mijne man, we zullen nog voor een tweede moeten gaan, dan zal ik misschien meer kunnen genieten Maar eigenlijk is dat dan al zijn vierde, dus da's misschien wel wat veel

Véro.
xx

[wat is er mis?]

We zijn allemaal lekker normaal, sie! Ik durf wedden dat het voor anderen ook niet altijd alleen maar rozengeur en manenschijn is. Het is een fabeltje dat elke zwanger continu met een smile op haar gezicht rondloopt. Tuurlijk zijn we blij met onze kleine uk in de buik. Maar dat betekent toch niet dat we geen zorgen en angsten hebben? En misschien zijn deze bij wie "moeilijk zwanger is geworden" iets groter dan bij iemand anders.

Audrey, ik denk dat wat jou is overkomen je zeker tekent. Het verandert ook je perspectief hé meid. Je relativeert bepaalde dingen beter. Ik vind het goed de manier waarop jij nu met je zwangerschap omgaat. Chapeau daarvoor, want het zou niet iedereen gegeven zijn!

Vero, ik denk ook soms "zou ik bij een tweede ook met zo een angstmonster opgezadeld zitten? of zou ik dan meer kunnen genieten?" Voor ons is het voor beiden het eerste kindje, dus vermoedelijk (als de natuur - eventueel met medische hulp - ons gunstig gezind is.

Liefs,

Bokje

[Sterretje]

Nee, deze zwangerschap is duidelijk anders dan wat vrouwen voelen die op een natuurlijke manier zwanger kunnen worden.
Ik kan het natuurlijk niet vergelijken, en ik wil ook niet op die andere vrouwen hun tenen trappen, maar zij kunnen het ook niet begrijpen waarom wij ons zo voelen.
Waarom wij soms extra voorzichtig zijn, extra op onze voeding letten, meer rusten, minder genieten en minder over de zwangerschap praten...
Toen deze week iemand aan mij vroeg of ik de baby overdag veel voelde bewegen, voelde dat aan als een inbreuk op mijn privacy... ik heb zo lang al mijn vruchtbaarheidsproblematiek verzwegen, dat het ook niet zo evident is om voluit over mijn zwangerschap te praten...
En dat sommige (zwangere) vrouwen mij een 'seut' vinden omdat ik niet meer urenlang op café ga, of uitga, of sport, of ga dansen, daar lig ik totaal niet van wakker. Ik doe wat ik denk dat goed is voor mijn wondertje, en dat is mijn manier van genieten...
Ik blijf erbij: de gelukkigste dag van mijn leven, wordt de dag dat ik mijn kindje in mijn armen houdt, dan pas ga ik vrijuit genieten... om daarna weer het moeder-angst instinct te leren kennen

[Loeki]

Het zal altijd anders blijven waarschijnlijk, maar toch, voor "gewone" zwangeren ist ook niet altijd alles. Er heerst gewoon een hele grote taboe rond.

Ik liet iets vallen over m'n eindeloze ongerustheid en het moeilijk kunnen genieten tegen m'n zus, toen m'n nicht ook op bezoek was. Ze hebben beiden kindjes, zus weet van de behandeling en nicht niet. Ze begonnen direct tegen mekaar te gniffelen, en m'n zus sprak over "de roze wolk illusie". M'n nicht vertelde over haar zorgen tijdens de zwangerschap, en die waren eigenlijk niet zo verschillend van die van mij.

Ben ook "the pregnancy book" aan het lezen van Sears, heel bekend volgens m'n zus, en daar staat ook voor iedere maand een hoofdstuk in "thinks you might feel", en ik moet zeggen dat alles wat ik voel er wel instaat hoor. Kvoelde me op slag "normaler"...

Ik denk dat de factor "individu" toch zeker zoveel meespeelt als de factor "behandeling". En natuurlijk het feit hoeveel kindjes je al verloren bent. Maar 't hangt dus volgens mij zeker zoveel van je persoontje af, als van 't feit hoe je zwangerschap er gekomen is, al spelen beide een rol.

Hier trouwens ook eentje die "meer gaat genieten van 't tweede". Whishful thinking, denk ik dan vaak nadien...

[MA]

Ik probeer te genieten van deze zwangerschap (al is dat soms 'werken' ...Ik denk dat het bij ons hierbij zal blijven...want er 5 moeten verliezen om er 1 over te houden..peis niet dat ik dat nog eens wil meemaken. Maar Bokje, mijn perspectief is inderdaad anders. Moest ik bij mijn eerste zwangerschap moeten platliggen zo snel, de wereld zou vergaan. Nu denk ik, ha, dat valt goed mee, vorig jaar kregen we veel slechter nieuws.

Nu, mensen die spontaan zwanger geraken, hebben ook vaak geen zorgeloze zwangerschap. Collega van mij heeft 2x vroeggeboorte op 7 maanden gehad, na eerst een miskraam...had ook schildklierproblemen en hoge bloeddruk dus die is nooit gerust geweest. Vriendin van mij had perfecte zwangerschap maar had ook constant schrik...Ik denk dat als het niet vlot verloopt je een extra reden hebt, maar dat het inderdaad heel erg persoons gebonden is.

Wij zullen vast veel bewuster omgaan met een zwangerschap...maar ik probeer het bij bewuster te houden en angstiger te mijden.

[JD]

Ik voel het ook zo aan dat mijn zwangerschap tot mijn privacy behoort.
Ik heb twee collega-vriendinnen die van gans de situatie afweten en die beiden in de periode dat wij probeerden zwanger te worden twee schatten van kindjes op de wereld hebben gezet.
In die periode zijn we gelukkig respectvol gebleven voor elkaar en elkaars situatie.

Nu is het wel mooi dat ik met hen mijn gevoelens kan delen, maar ik merk dat zij en ik op een totaal andere manier met zwanger zijn omspringen. Beiden hebben hun zwangerschappen steeds aangekondigd op het werk op amper 10 weken, wat ik niet kon begrijpen. Zij op hun beurt begrijpen niet waarom ik op 14weken niet van de daken schreeuw dat ik zwanger ben, begrijpen niet waarom ik nog net die paar dagen langer wil wachten tot ik zekerheid heb omwille van de bloedafname...

Nu, buiten hen heb ik niet echt collega's waar ik supper goed mee overeen kom, maar ik heb gewoon schrik voor hun én mijn reacties én voor hun bemoeienissen. Wat als er na de proficiat de opmerking komt 'en dat werd tijd'? Ik vrees dat ik een pinnige opmerking zou maken, zeker naar de paar personen die mij in de loop van de laatste jaren een paar keer (onbewust) hebben gekwetst. De ene door steeds via mijn collega te polsen of we nog niet met kindjes bezig waren, de ander door mijn collega/mama de hemel in te prijzen als moeder de vrouw, als echte vrouw en mij te bestempelen als carrièrevrouw (mijn collega was daar evengoed van aangedaan, want op het werk wil zij om begrijpelijke redenen niet als moeder beschouwd worden )

De reactie van mijn collega's hierop: allé, die gaan gewoon blij zijn voor jullie, dat is plezant dat anderen naar je zwangerschap informeren...
Awel dat weet ik dus nog niet zo goed, ik geniet ervan om erover te spreken met die twee collega's, met mijn ouders, mijn zus... Maar bij de rest zal ik vrees ik het gevoel hebben van 'nu hoor ik erbij in hun ogen, wordt ik een echte vrouw, zal ik met het echte leven kennismaken' terwijl ik een haljaar geleden dat niet was... Het gevoel van er niet bij te horen zonder kinderen heb ik steeds gehad en ik vond dat steeds oneerlijk, en al ben ik nu zwanger, ik vind het nog steeds niet eerlijk en ik wil nu dan ook niet anders bekeken en/of behandeld worden dan daarvoor, want ik ben nog steeds dezelfde vrouw! Waarom zou ik dus nu regelmatig vragen over mijn zwangerschap (privé) moeten krijgen, terwijl vroeger niemand geïnteresseerd was in mijn privéleven (reizen, cursussen, restaurantervaringen, ...)? Waarom is een zwangerschap zo interessant en een reis, een hobby, zelfs ons huwelijk... maar een fait divers?

Kunnen jullie volgen?

[Sterretje]

Kan helemaal volgen!

Net of je 'interessanter' bent omdat je zwanger bent.

Ik zweer ook bij mijn vaste vriendenclubje en andere mensen heb ik liever niet dat ze tè nieuwsgierig zjn...

Ik krijg nog steeds de kriebels als mensen spontaan mijn buik vastnemen.

Zelfs toen mijn zus zei dat ze per sé mijn buik wou vasthouden om het kindje te voelen, maakte ik mij er vanaf met een excuus
Beetje egoïstische misschien, maar ja, het is dan ook MIJN kindje hé (en ook van ventje)

[wat is er mis?]

JD, ik volg helemaal. Ik heb ook niet die behoefte om continu over mijn zwangerschap te spreken. Maar onvermijdelijk vragen collega's ernaar. Ze zien me lopen met een dikke buik en vragen direct "hoe is het? rond en gezond?". En ze willen weten hoe ik me voel, terwijl ze dat voorheen niet deden en bij andere collega's ook niet. Ik antwoord daar vrij kort op. En dan direct ander onderwerp.

Ik merk ook dat anderen het vaak veel vroeger zeggen. Ik heb gezegd dat ik zwanger was op 14wkn. Bij ventje id familie zeggen ze het bijna allemaal op 5wkn , behalve één iemand. Zij heeft het ook pas op 14wkn gezegd. Waarom? Ze heeft bij haar eerste een syndroom van Down gehad en kindje laten weghalen na vlokkentest. En nu is ze terug zwanger. Ze hft weer een vlokkentest laten doen en alles is ok. Dan pas heeft ze het gezegd. Dus je ziet je voorgaande ervaring tekent je toch altijd.

Maar de angsten enzo die gepaard gaan met een zwangerschap is ook heel individu-gebonden. Daar geloof ik wel in.

Liefs,

Bokje

[JD]

Mensen die spontaan zwanger worden zullen inderdaad ook wel hun problemen hebben, daar ben ik van overtuigd. 't Zijn niet alleen mensen met vruchtbaarheidsproblemen die problemen kunnen hebben tijdens de zwangerschap.

Ik denk dat veel mensen pas beseffen hoe kwetsbaar de ontwikkeling van zo'n kindje is en hoe wonderbaarlijk een zwangerschap eigenlijk wel is, als ze eens geconfronteerd geweest zijn met problemen, bij zichzelf of bij iemand in de naaste omgeving. Een van mijn collega's vertelde dat ze voor het eerst schrik heeft gehad na haar auto-ongeval. Ze gaf eerlijk toe dat één echo haar niet heeft kunnen geruststellen. Dat het 4 echo's heeft geduurd eer ze weer gerustgesteld was en dan nog maar allen omdat het telkens andere gynae's waren die hetzelfde vertelden...

[natheke]

Hallo dames,

Ik kan jullie helemaal volgen!
Heb ook het gevoel dat ik 'interessanter' ben sinds ik zwanger ben en ik krijg de kriebels van al die goedbedoelde raad. Ben vorige week in ziekenhuis geweest met voorweeën, gelukkig hebben ze geen opening of verweking gegeven, van sommige mensen had ik mijn bed niet meer uit gemogen en anderen kennen dan weer veel ergere en dramatische verhalen. Ik heb gewoon geantwoord dat mijn gyn mijn dossier kent en dat ik haar volledig vertrouw en wel zal doen wat zij zegt! Vraag me af welke goedbedoelde raad ik ga krijgen eens onze baby er is!!! Maar dat ga ik mij niet aan mijn hart laten komen, heb al met de gyn afgesproken dat ik een bordje aan mijn deur kan hangen als ik dat wil en dat de vroedvrouwen het bezoek wel buiten zetten als ik bv geef!
En van mijn buik moeten ze ook afblijven, echte vrienden mogen er wel aan en ik geniet ervan als kindjes de baby een kusje komen geven, maar mensen die ik niet moet blijven er af!
Ik praat wel vrij vlot over mijn zwangerschap, maar vertel ook enkel wat ik echt kwijt wil en tegen de ene is dat al (veel) meer dan tegen de andere!
Ik kan me best voorstellen dat hoe meer je mee gemaakt hebt, hoe minder je van een zwangerschap kan genieten. Ik heb maar 1 IUI gehad, dus moet daar eigenlijk 'weinig tot niets' van verwerken of meedragen. In het begin kon ik wat minder genieten, maar sinds ik onze baby voel geniet ik volop. Hoewel ik weet dat er nog altijd iets kan mislopen, geniet ik voor 90% voluit en ben ik voor 10% bezorgd. Ik moet er ook wel bij zeggen dat mijn zwangerschap tot nu toe perfect verloopt, ben nu dertig weken. Buiten enkele keren wat schrikken (brownies, bloedverlies,...) heb ik bijna geen kwaaltjes. Het kan nog komen en ik let op de signalen die mijn lichaam mij geeft, maar bij deze wil ik jullie een beetje van mijn genieten doorsturen!

Groetjes,
Natheke xxx