20 weken en zwangerschap moeten afbreken...

[MA]

Ik moet zeggen dat ik tot op heden bepaalde plekken gemeden heb...en het scheelt heel erg van wie ik voor mij heb of ik erover wil praten of niet. Mensen die je je verhaal laten doen, geen probleem...Maar ik krijg het momenteel ook van mensen die zeggen dat nu ik opnieuw zwanger ben, ik alles wel kan vergeten...Percies of Renéetje met een bordveger kan uitgewist worden.

K'tje, zo'n hangertje zou ik ook wel graag hebben...ik denk dat ik Renéetjes naam en datum ga laten graveren in mijn ring.
En goed dat je er over kunnen praten hebt met je vriendin...zal wel een opluchting zijn

Renéetjes plekje is toch ook een vna mijn favoriete plekjes en vind het erg dat ik er nu niet langs kan gaan. Daarstraks zat er wel ineens een hele zeldzame dagpauwoog bij mij...'t was alsof ze dan maar zelf dag kwam zeggen...

Knuffel allemaal, Audrey

[kathleenchris]

Hallo iedereen,

Sorry ik heb me een tijdje op de achtergrond gehouden, omdat we weer een poging wilden ondernemen. Helaas heeft geen enkle cryo'tje het dooiproces overleeft ... terug naar af. Eens je begint, heb je toch weer wat hoop.
Ik moet me verontschuldigen dat ik even 'niet mee' ben en ik heb gezien dat er een paar mama's bigekomen zijn. Aan deze mama's: proficiat met jullie moederschap. Helaas is het op een manier die niemand echt wenst, maar ik hoop dat je hier wat steunt vindt.

Ik las iets van een juweeltje. Ik had nog van een nonkel de trouwring van m'n grootouders gekregen en via m'n oma nog wat 'oud goud'. Het waren juwelen die ik niet echt droeg, maar ik vond het zo'n zonde om ze in de schuif te laten. Na Inke heb ik er een mooie ring van laten maken, en haar naam en geboortedatum staat erin. Voor Jelle vind ik vreemdgenoeg geen inspiratie meer. Het precies of m'n actief denken rond m'n engeltjes stilvalt, zeker nu als we terug behandelen.

Ik moet even stoppen want m'n pc doet vreemd.
Groetjes
Kathleen

[sandy]

Hoi meiden,

Wij hebben onze zoon Louie kunnen vasthouden net na de geboorte. Ik wilde hem zeker zien, maar had wel schrik dat hij erg misvormd zou zijn. Het was zo'n mooi moment toen ik hem de eerste keer zag, hij lijkt echt op zijn papa. We hebben dan een uurtje met hem doorgebracht maar omdat hij veel water in zijn lijfje en hoofdje had begonnen zijn trekjes na een half uurtje te vervagen. De dag erna hebben we afscheid genomen van hem (mijn ouders zijn ook komen kijken) en ik heb een dekentje dat ik voor hem aan het maken was rond hem gedraaid. Het voelde dat hij op die manier minder alleen was. Hij wordt in het ziekenhuis 'gecremeerd' en het enige tastbare dat ik van hem heb zijn foto's. Ik moet er elke dag naar kunnen kijken, verschillende keren.
Mijn man wilde graag iets organiseren voor Louie en misschien dat we daarom dit weekend of volgend weekend, als het weer meezit, een aantal vrienden uitnodigen om samen te picknicken in het park en om een spelletje voetbal te spelen. Ik wil graag een soort van geboortekaartje maken (misschien met een foto, ik weet niet of dat te shockerend zou zijn...) om dat dan aan hun te geven. Ik moet alleen zien of ik er klaar voor ben om iedereen terug te zien.

Fysiek voel ik me heel vreemd vandaag, alsof ik wol heb in mijn hoofd. Ik heb de indruk dat mijn zwangerschapshormonen aan het verdwijnen zijn en voel me supermoe. Gisternacht had ik ook veel pijntjes overal in mijn torso, zouden dat mijn organen kunnen zijn die terug hun plekje opzoeken?

Goh, ik zou kunnen blijven schrijven, ellelangen pagina's vol. Ik voel ook heel veel behoefte om te babbelen over hem en ben begonnen met het opbellen van vrienden en familie (we hadden op de dag van de bevalling al een smsje gestuurd dus iedereen is op de hoogte). Ik vind dit zo vreemd, want ik ben normaal gezien iemand die alles uitweent en uitpraat met mijn man, thuis als we alleen zijn. Ik toon mijn verdriet niet graag aan anderen. Maar dit verdriet is zo groot en zo belangrijk, dat ik wil tonen aan iedereen hoe ik me voel...

Merci voor de steun, dat doet echt deugd!

Sandy
Trotse mama van Louie

[Lin]

Hoi Kathleen,

ik heb regelmatig aan je gedacht en me afgevraagd hoe het met jou en de behandeling ging. Het spijt me ontzettend om te horen dat de cryo'tjes het niet overleefd hebben. Je hoopt toch telkens om minstens 1 om terug te plaatsen.

beste Audtey,
lukt het een beetje in je zetel? Krijg je de tijd een beetje gedood? Is de bloeding gestopt? Heb je ook pijn? Weet dat ik aan je denk en voor jullie duim!

Hoi Sandy,
het is zo belangrijk om afscheid te kunnen nemen van je kapoentje. Ik ben de burgemeester nog elke dag dankbaar dat ik Luisa heb mogen begraven. Elke dag rijd ik met mijn zoontje naar haar. Dat geeft me rust. Ik heb Luisa niet mogen aanraken omdat zij al een week dood was en heel fragiel was. Ze hadden haar in een doosje gelegd en zo kon ik haar wel pakken.
We hebben haar ook nog enkele keren naar kamer laten komen. Maar haar achterlaten was enorm zwaar. Ons kleine meisje daar helemaal alleen, zonder mij om voor haar te zorgen.

Ik heb vorige week een leuke doos "la boîte de ma rose" gekocht, waar ik al haar spulletjes in opberg. De doos staat centraal in huis, zodat ik makkelijk haar dekentje of knuffeltje kan nemen.

Vandaag heb ik bezoek gehad van een vriendin met haar pasgeboren baby. Eerlijk gezegd liet die baby me onverschillig. Ik vond het wel tof, maar ik werd niet door verdriet overvallen. Mss dat de klop later nog komt. Was een fijn bezoek, kort maar fijn.

Wat een prachtige dag, onze kindjes zullen het zwembadje wel buiten gehaald hebben. Ik ga ook proberen van deze mss laatste mooie dag te genieten

Dikke knuffel
Lin

[Lin]

Hallo allemaal,

het is vandaag twee maanden geleden.
Het is net of ik alles herbeleef: het bezoek bij de gyne, het wachten, de geboorte, het afscheid, het begraven: het immense verdriet.

dikke knuffel
Lin

[MA]

Lieve Lin, een dikke knuffel voor jou en Luisa...Die dagen zijn altijd een beetje moeilijker he.

Knap dat je bezoek van vriendin met baby aankan...ik denk niet dat het me toen was gelukt...en zelfs nu heb ik er met momenten nog problemen mee. Ik weet dat ik een van de eerste weken op het werk mij op het toilet heb opgesloten in tranen, omdat ik ineens een baby hoorde huilen op de vloer. Collega die een beetje later bevallen was, was daarmee langs gekomen.

Ik heb voor Renéetjes spullen en de kadootjes die ze krijgt een houten kistje met een schoolbord eraan gekocht (in een suikerbonenwinkel, dat heeft me wel tranen gekost). Maar kan er ook haar naam op schrijven. Staat nu in de woonkamer (mijn man vindt dat het daar weg moet

Sandy, het is inderdaad ongelooflijk hoe je die trekken er uit haalt he. Renéetje had ook de typische voeten en kniëen van mijn man. Geweldig om dat zo in miniatuur te zien.
Wij hebben ook een kaartje gemaakt en hebben daar heel wat positieve respons op gekregen. Maakt het voor andere mensen ook net iets tastbaarder.

Die watten in je hoofd, tja dat hoort er bij vrees ik. Gaat gelukkig wel weer over. Maar je lichaam gaat even in overlevingsstand...

En dat babbelen en schrijven, zeker doen, het zal je helpen met de verwerking en het ook makkelijker maken in de omgang met anderen

Kathleentje, je vindt vast nog iets voor Jelle..hoeft ook niet onmiddellijk he.

K'tje nog nieuws van MLH ? Nu aan het genieten van je vrije woensdag ?

Ah ja, hier is het bloeden gestopt. Denk dat ik nu al iets meer mag doen, maar het merendeel van de dag breng ik nog steeds zittend/liggend door.

Knuffel allemaal, Audrey

[ctje1]

Audrey, veel blijven rusten hé. Toch wel een goed teken, we blijven duimen.

Lin, veel sterkte, je herbeleeft dat inderdaad hé, het zijn echt speciale dagen.

Ik weet niet meer wie dat hier ook gedaan had maar ik heb net een kaartje geschreven voor een oude vriendin. We zaten vroeger samen op school en toevallig is ze nu in de buurt komen wonen van waar onze kinderen op school gaan. Zij is in de vakantie bevallen van een derde kindje, een zoontje. Ik ben al wel eens met haar gaan babbelen maar gisteren stond ze alleen aan de schoolpoort (ze kent natuurlijk nog niet echt iemand) met haar zoontje in een draagdoek en ik kon mezelf er absoluut niet toe brengen om goeiedag te zeggen. Het deed zo'n pijn en het verdriet was zo sterk, dat kindje was zo aanwezig, veel meer dan als ik haar met de buggy zag, vreemd dat dat zo'n verschil maakt. Dus heb ik haar even een kaartje geschreven om het uit te leggen.

Caro

[sandy]

Ik heb gelezen dat jullie allemaal jullie kindjes hebben begraven of laten cremeren. Ik voel me nu zo schuldig omdat onze zoon in het ziekenhuis wordt verbrand. Betekent dat dat ik niet genoeg van hem hou? Ik dacht dat ik geen fysiek plekje nodig had om bij hem te kunnen zijn omdat hij zo erg in mijn hart zit. En ik denk dat ik me nog zo voel. Maandag was de autopsie en ik begin te panikeren want weet niet wanneer hij wordt verbrand en misschien had ik toch naar de gemeente moeten gaan voor info. Misschien had ik de sociaal assistent toch moeten zien? Ik weet het even niet meer...

[K'tje]

Sandy, natuurlijk betekent dit niet dat je minder van hem houd! Op die moment ben je helemaal jezelf niet, bij ons was dat ook zo. Ons geluk is geweest dat wij enkele dagen "bedenktijd" hebben gekregen, we moesten niet onmiddellijk zeggen wat er met ons dochtertje moest gebeuren. Als je spijt begint te krijgen, neem dan even contact op met het ziekenhuis, misschien is hij helemaal nog niet gecremeerd? Maar je zoontje zit in je hart, en diep in je ziel, en daar blijft hij voor altijd, wees daar maar zeker van. Ik had ook nooit gedacht hoe dat moedergevoel en die liefde voor m'n kind zo ontzettend sterk zou zijn. Iedereen zegt dat wel, maar bij een eerste kindje moet je dat toch ondervinden. En amai, dat hebben we... Sterkte meid, ik denk aan je en aan kleine Louie.

Lin, dikke knuffel, ik heb deze morgen al vroeg aan je gedacht... 't is zo raar hoe je alles opnieuw doormaakt hé...

Kathleen, ik vind het heel jammer dat de cryo's er niet doorgekomen zijn... Daar ben ik ook 'n beetje bang voor, want die cryo's zijn meegegroeid met datgene wat Lauratje geworden is... Sterkte voor het vervolg van de behandelingen. En zoals Audrey zegt, je vind nog wel een juweel voor Jelle, plots komt zoiets op je weg, dat heb ik al ondervonden.

Audrey, ja ik geniet idd van m'n vrije dag. Heb al heel ons appartement gepoetst en 'k ga nu boodschappen doen. Ik zou m'n dagen slijten met het zoeken naar leuke dingen voor Laura's plekje... Maar jammergenoeg kom ik vaak van een kale reis terug, 't is alsof niks mooi genoeg is voor haar.

Oja, blijven rusten hé meid, ik denk aan je.

Ik heb trouwens nog steeds niks gehoord van MLH... Maar 't is niet erg hoor.

Caro, het is soms makkelijker om via een briefje uit te leggen waarom je dingen doet of niet doet hé. Ik merk ook dat sms'jes sturen voor onze omgeving makkelijker is. Ik heb al heel veel lieve begrijpende berichten gekregen, terwijl mensen als ze voor ons staan, niet weten wat gezegd... 't Is ook menselijk hé.

Zo, ik vertrek naar de winkels.
liefs van mij

[MA]

Sandy, wat je wil doen is iets heel persoonlijk. Iedereen heeft iets anders nodig. Als je je echt zorgen maakt, bel dan gewoon even terug naar ziekenhuis en sociaal assistente...nu kan het nog...

Ik denk wel dat veel mensen behoefte hebben aan een plekje. Een aantal moeders van overleden kindjes die hun kindje hebben laten cremeren en uitstrooien komen geregeld naar Renéetjes grafje...MAar nogmaals, wat je nodig hebt is persoonlijk.

[Lin]

Allemaal hartelijk bedantk voor jullie steun, dat betekent veel voor me.

Beste Sandy,

bij ons heeft het 14 dagen geduurd voordat het lichaampje van Luisa werd vrijgegeven. Er is dus een kans dat Louie nog niet gecremeerd is. Bel gewoon even naar het ziekenhuis, zij zullen je kunnen helpen. Spijtiggenoeg zul je ook contact moeten opnemen met de burgemeester van je woonplaats, want onze kindjes mogen wettelijk gezien niet op een begraafplaats begraven worden. De burgemeester moet hiervoor toestemming geven.
Maar Sandy, je moet je eigen gevoel volgen. Mijn man heeft ook minder behoefte aan een bezoekje aan Luisa's grafje. Hij verwerkt het verdriet op een andere manier. Wij zullen bv in oktober een Luisaboom in onze tuin plaatsen. Mijn man heeft dit plaatsje nodig om bij zijn dochtertje te kunnen zijn.
Volg je hart, Sandy.

Hoi K'tje,
op de site de kleinezebra.be vind je heel toffe dingen voor kinderen. Hier heb ik ook mijn doos voor Luisa gevonden. Een roze blikken doos mt grappige meisjesfiguurtjes erop geschilderd. Zeker de moeite waard eens te kijken.

Net voordat Luisa geboren is, was ik met mijn man naar een goudsmid geweest omdat ik een persoonlijk zwangerschapsjuweel wou. Hij vertelde me toen ook dat hij een juweel had ontworpen voor een mevrouw die een geliefd iemand verloren was (voorteken?!).
Op deze manier krijg je een uniek en persoonlijk juweel. Ik ben erover aan het nadenken, maar later zou ik een juweel willen waar de namen van al mijn kinderen instaan.

Caro, ik schrijf ook veel makkelijker over Luisa dan dat ik erover praat. Ik houd een boekje bij waarin ik mijn gevoelens en ideeën schrijf. Als het je helpt, zeker doen!

Dikke knuffel
Lin

[kathleenchris]

Hallo Sandy,

Over het begraven, cremeren ... bij Inke had ik geen keuze, zij was wettelijk erkend, dus we moesten 'iets' officieel doen. We hadden haar begraven. Bij Jelle was het gewoon 'logisch' dat hij erbij kon. We hebben wel toestemming moeten vragen omdat hij dus niet wettelijk erkend is.
Langs de ene kant vind ik het fijn dat ze samen zijn. Dat vooral eigenlijk. Maar ik moet toegeven dat ik er niet zo veel meer naar toe ga. Ik passeer ze practisch dagelijks omdat ik langs het kerkhof moet rijden om naar m'n werk te gaan. Gelukkig is het vooraan mooi met hoge bomen en een groene haag en geen bakstenen muur. Ook Lars roept altijd in de auto 'dag inke, dag jelle'.
Ik hecht meer aandacht aan een kaarsje, aan een piepklein tuintje aan ons keukenraam waar kleine plantjes staan en vlindertjes die licht geven in het donker ... een 'vrolijke' manier om aan hen te denken. Ik heb het gevoel dat ik zo meer bezig kan zijn met hen dan bij hun grafje. pff ligt ook allemaal zo moeilijk en gevoelig hé. en iedereen is daar echt verschillend is.

Oja, in GHB ga ik steeds een kaarsje aansteken bij een nieuwe behandeling. Daar hadden we afscheid genomen van Jelle. Daar krijg ik even de rust, maar ook de tranen ...

De opdoffer van vorige week, was echt een opdoffer. Het weekend was een beetje naar de knoppen, en alles wat verkeerd zat, kwam weer naar boven ... Nu gaat het terug wat beter. Ik zit weer alles uit te pluizen voor m'n afspraken/werk/opvang lars ... Het vraagt soms veel hé. Maar m'n hele leven draait gewoon rond de kinderwens, maar de laatste tijd noem ik het kinderdwang.

K'tje
van meegroeien gesproken. Ik zou de terugplaatsing gehad hebben 2 dagen later dan bij Jelle, ze zaten exact 1 jaar in de vriezer. Dus ergens was het heel vreemd. Ja bij Jelle moet er nog iets bezinken ... bij Inke ben ik door een diep dal gegaan, en bij Jelle wil ik vooral doorgaan. Soms voel ik me er schuldig voor, maar Lars doet me vooral doorgaan. Hij is vaak bezig over Inke en Jelle op een hele lieve manier, en dat wil ik zo houden. Ik denk dat er nu ergens een evenwicht is voor hem. Er niet over praten gaat niet (voor niemand niet) en er te veel over praten, draait alles daarrond terwijl er zoveel meer is buiten. Het is sowieso allemaal zo dubbel. Ik zou veel liever het antwoord krijgen dat we geen kinderen meer kunnen krijgen. Het is even hard om slikken, maar dan weet je waar je staat. Maar nu?


Audrey,

heb je lange rustplicht gekregen? Krijg je je tijd door ?


groetjes
Kathleen

[Lin]

Hoi Kathleen,

ik begrijp volledig wat je bedoelt. Hoe lang ga je nog door op die stressmolen van behandelingen? Uiteindelijk kost het veel energie en gepieker.

Ik heb me echt een grens opgelegd. Onze 6 cryo's en dan stopt het voor mij. Hoe ik zal reageren als geen enkele ervan overleeft weet ik niet, maar ik weet wel dat ik mijn lichaam niet meer tot het uiterste ga drijven. De dokters mogen die hormonenbehandelingen dan wel weglachen alsof het niets is, ze weten nog niet wat de gevolgen zllen zijn op lange termijn. Ik heb twee PU gehad en daar blijft het voor mij bij. Ik ben dolblij met mijn zoontje, want hij is een wonder, niet voorzien door de natuur. Ik mag al op mijn twee kniën gaan zitten dat ik hem op de wereld heb kunnen zetten. En misschien tart ik de natuur helemaal door een tweede te willen?

Het is inderdaad een kinderdwang geworden, er is niks spontaans meer(als er al iets spontaans is aan de behandeligen) Je wilt vaak hetgene dat je niet kan krijgen. Omdat het zo ver weg is, wil je het net met heel je hart. Zou het zo ook met kinderen zijn?

Ik heb mij die limiet opgelegd en ik ga hem (voor mijn eigen bestwil) naleven.

Wat is het toch allemaal zo moeilijk!

Dikke knuffel
Lin

[kathleenchris]

Lin,

het doet me ongelooflijk deugd wat je schrijft.
Ik ben twee keer natuurlijk zwanger geweest, ik ken de oorzaak bij Jelle en het is te behandelen, iedereen geeft me moed voor een volgend. En ... ik heb heel veel moeite dat mensen me zien als mama van één (verwende) flinke en dappere zoon.
Maar er is een limiet. Ik heb ze nog neit echt vastgezet, maar er zit bij mij zoiets van 2010 is het laatste jaar ... maar je bericht doet echt deugd en chapeau dat je zo durft te denken. En jouw embryo'tjes halen het wel ... zeker weten
kathleen

[MA]

He allemaal,

Bij ons zal het waarschijnlijk ook bij 1 kindje blijven....Niet dat we er niet meer willen, maar ook hier, we zullen al blij zijn met 1 gezond kindje en heb ook schrik dat meer willen de goden verzoeken is. We willen niet nog eens 5 kindjes verliezen om er 1tje te houden...Langs de andere kant, af en toe denk ik ook, stel dat ik een paar maanden later spontaan zwanger ben en het nu wel allemaal goed loopt...Zou heel welkom zijn, maar ik denk ook niet dat wij nog echt bewust zullen proberen.

K'tje, ik vond ook niks goed genoeg. Heb ook eens in tranen in een winkel gestaan omdat hetgene ik had besteld een foutje vertoonde. Die mevrouw heeft dat uiteindelijk gewisseld voor haar eigen exemplaar toen ze mij daar zo verloren zag staan en ik haar hakkelend uitlegde dat het voor mij een herdenkingskistje was.

Pf, deze namiddag naar gyn gemoeten en alles ok met beebje. Maar, tegen de verwachting in te horen gekregen dat ik nog eens 3 weken absoluut niks mag doen..enkel zitten, liggen en lopen om naar toilet te gaan. Ik dacht dat als bloedverlies gedaan was, ik iets meer mocht doen, rustig aan doen maar toch even met auto naar bakker en langs Renéetje en beteke huishouden...Maurits moet volgende week terug gaan werken en is in week ofwel rond 23u thuis of blijft in Nederland..Blijkbaar zit er nog een bloedklonter voor baarmoederhals en zolang die daar zit en gezien mijn voorgeschiedenis, is gyn heel voorzichtig. Op zich wel te begrijpen, maar dit sloeg even tegen. Ben gewend om voor mezelf te zorgen en nu zo volledig afhankelijk zijn, is niet mijn ding. Sorry jongens, weet dat het niet het einde van de wereld is