wel of geen vruchtwaterpunctie?
-
lisa marie
- Berichten: 2449
- Lid geworden op: 20 mei 2009, 19:17
Fijn dat jullie zo aan ons gedacht hebben !
Audrey, het wachten viel supergoed mee ! We hadden onze afspraak om 16u30. Omdat degene die voor ons was, er nog niet was, mochten we al om 16u15 binnen bij een verpleegster die eerst een aantal vragen stelde, bloed bij ons allebei afnam, etc...
Iets over half vijf bij de vroedvrouw geweest, die een uitgebreide echo nam. Zag er op het eerste zicht niet slecht uit. Beebje deed onder andere zijn handje helemaal open, wat naar het schijnt goed is, in plaats van altijd een vuist te hebben.
En toen kwam De Catte, hij heeft vooral de resultaten van die echo bekeken, nog een beetje zelf 'geëchood' en dan uiteindelijk besloten de punctie te doen. Het kon zowel transcervicaal als transabdominaal. Hij heeft het laatste gedaan. Ik stomme kiek had wel een witte t-shirt aan !! En dat met dat bruine spul op de buik.
Het lijkt me inderdaad een zeer bekwaam man !
Toen ik in een ander lokaal in de relaxzetel moest bekomen, toen kreeg ik toch wel wat krampen, maar dat zou normaal zijn.
Ik was vorige week maandag begonnen met de Utrogestan af te bouwen, van 3 naar 2 per dag. Toen we dan donderdag besloten hadden voor een vlokkentest te gaan, heb ik niet meer verder afgebouwd. De utrogestan zou immers de baarmoeder rustiger houden, samentrekken wat tegengaan. Ik ga na het weekend verder naar ééntje afbouwen.
Hoewel het niet echt moest, heb ik gisteren toch de hele dag op de zetel gelegen. Alles voor beebje hé !!! Audrey en Nikita, ik benijd jullie helemaal niet. Voor een paar dagen gaat dat nog, maar langer… pfff.. Ik kreeg er op den duur al wat rugpijn van.
Momenteel heb ik dus wat lage rugpijn, van de hele tijd op mijn rug te liggen. De nacht na de test heb ik ook nauwelijks geslapen. Ik lag doodstil op mijn rug, durfde niet op mijn zijde te gaan liggen.
Nu heb ik ook nog steekjes in mijn lies-zijde, precies alsof ik mijn eisprong heb, of zoals op het einde van de stimulatie. Aan de baarmoeder zelf voel ik gelukkig niets.
Morgennamiddag eerste telefoontje met uitsluitsel over Down. Voor Trisomie 18 en 9 (?) hebben we maar een kans van 1/100.000, dus daar moeten we ons normaal geen zorgen over maken.
Woensdag mag ik pas weer naar de gynaecoloog voor een echo om te zien of alles nog goed is met beebje. Da’s nog lang hè…. Ik zou nu al willen gaan…
Nu kunnen we dus alleen maar duimen…..
Audrey, het wachten viel supergoed mee ! We hadden onze afspraak om 16u30. Omdat degene die voor ons was, er nog niet was, mochten we al om 16u15 binnen bij een verpleegster die eerst een aantal vragen stelde, bloed bij ons allebei afnam, etc...
Iets over half vijf bij de vroedvrouw geweest, die een uitgebreide echo nam. Zag er op het eerste zicht niet slecht uit. Beebje deed onder andere zijn handje helemaal open, wat naar het schijnt goed is, in plaats van altijd een vuist te hebben.
En toen kwam De Catte, hij heeft vooral de resultaten van die echo bekeken, nog een beetje zelf 'geëchood' en dan uiteindelijk besloten de punctie te doen. Het kon zowel transcervicaal als transabdominaal. Hij heeft het laatste gedaan. Ik stomme kiek had wel een witte t-shirt aan !! En dat met dat bruine spul op de buik.
Het lijkt me inderdaad een zeer bekwaam man !
Toen ik in een ander lokaal in de relaxzetel moest bekomen, toen kreeg ik toch wel wat krampen, maar dat zou normaal zijn.
Ik was vorige week maandag begonnen met de Utrogestan af te bouwen, van 3 naar 2 per dag. Toen we dan donderdag besloten hadden voor een vlokkentest te gaan, heb ik niet meer verder afgebouwd. De utrogestan zou immers de baarmoeder rustiger houden, samentrekken wat tegengaan. Ik ga na het weekend verder naar ééntje afbouwen.
Hoewel het niet echt moest, heb ik gisteren toch de hele dag op de zetel gelegen. Alles voor beebje hé !!! Audrey en Nikita, ik benijd jullie helemaal niet. Voor een paar dagen gaat dat nog, maar langer… pfff.. Ik kreeg er op den duur al wat rugpijn van.
Momenteel heb ik dus wat lage rugpijn, van de hele tijd op mijn rug te liggen. De nacht na de test heb ik ook nauwelijks geslapen. Ik lag doodstil op mijn rug, durfde niet op mijn zijde te gaan liggen.
Nu heb ik ook nog steekjes in mijn lies-zijde, precies alsof ik mijn eisprong heb, of zoals op het einde van de stimulatie. Aan de baarmoeder zelf voel ik gelukkig niets.
Morgennamiddag eerste telefoontje met uitsluitsel over Down. Voor Trisomie 18 en 9 (?) hebben we maar een kans van 1/100.000, dus daar moeten we ons normaal geen zorgen over maken.
Woensdag mag ik pas weer naar de gynaecoloog voor een echo om te zien of alles nog goed is met beebje. Da’s nog lang hè…. Ik zou nu al willen gaan…
Nu kunnen we dus alleen maar duimen…..
-
lisa marie
- Berichten: 2449
- Lid geworden op: 20 mei 2009, 19:17
-
grootgevaarke
- Berichten: 4815
- Lid geworden op: 15 juli 2008, 14:20
Ik ben blij voor jou dat het allemaal vlot verlopen is! Het is toch spannend hé (in de negatieve zin dan), dus mss komen die steekjes ook wel een beetje van de zenuwen. Ik heb me na de punctie toch ook kalm gehouden hoor.
En nu dus mijn duimen en dikke tenen in de lucht voor een verlossend, positief telefoontje morgen
En nu dus mijn duimen en dikke tenen in de lucht voor een verlossend, positief telefoontje morgen
-
wat is er mis?
- Berichten: 8876
- Lid geworden op: 13 mei 2008, 16:56
-
lisa marie
- Berichten: 2449
- Lid geworden op: 20 mei 2009, 19:17
-
wat is er mis?
- Berichten: 8876
- Lid geworden op: 13 mei 2008, 16:56
-
grootgevaarke
- Berichten: 4815
- Lid geworden op: 15 juli 2008, 14:20
-
lisa marie
- Berichten: 2449
- Lid geworden op: 20 mei 2009, 19:17
ik zit nog compleet te trillen... Heb net het verlossende telefoontje gekregen : eerste resultaten zijn goed, dus geen syndroom van Down !!!!!
Voor de rest is het nog wachten, maar daar was het risico maar 1/100.000 en voor Down 1/154.
Ik heb wel mijn man de stuipen op het lijf gejaagd : ik belde hem in tranen, ik kon me niet inhouden van blijdschap... Trouwens, tegen die dokter van GHB was ik al aan het wenen...
Pfff... wat een opluchting...
Voor de rest is het nog wachten, maar daar was het risico maar 1/100.000 en voor Down 1/154.
Ik heb wel mijn man de stuipen op het lijf gejaagd : ik belde hem in tranen, ik kon me niet inhouden van blijdschap... Trouwens, tegen die dokter van GHB was ik al aan het wenen...
Pfff... wat een opluchting...
-
wat is er mis?
- Berichten: 8876
- Lid geworden op: 13 mei 2008, 16:56
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 7 gasten