moppertopic

[liezeke]

heej repelsteeltje,

hier ook wachten op het wachten... en op de chinezen, die het laten afweten (ondanks nul hcg) om een hsg te kunnen laten doen. en repelsteeltje, heb het gevoel dat dat ook nog maaaaaanden kan duren;)
en zo gaan we maar door.

toen ik thuiskwam (na slecht nieuws van ventje), vond ik een mailtje van nicht die vroeg nog eens af te spreken als haar derde spruit er was. hm, niet echt de moment daarvoor denk ik.

liesje

[Wendel]

Pff, Liesje, die mailtjes komen toch al-tijd op het slechtst mogelijke moment é..

Dubbel pff, Repelsteeltje, nog zo lang zeg! Gelukkig idd als eens die test, zodat je weet waaraan je je dan concreet kan verwachten. Dat helpt het wachten toch ook een klein beetje vlugger voorbij gaan é..

Knuffels aan iedereen,
Wendy

[Repelsteeltje]

@Liesje: Ik las het bij het IUI-clubje, dat je lichaam met je aan het sollen is. Ooo zo vervelend. Ik ken het maar al te goed.
Heb zelf mega-onregelmatige cycli (mijn record staat op 86 dagen) en heb meer dan eens met een negatieve test in mijn handen gestaan - hoewel ik wist dat het eigenlijk mijn lichaam was dat met mij het zotteke aan het houden was.
Je wist het ook, was hier tegen iedereen aan het zeggen dat je er niet in geloofde, maar je blijft altijd hopen. En als die hoop met de grond gelijk gemaakt wordt, doet dat pijn, ook al was het maar een klein inieminie hoopje hoop. Dikke dikke knuffel meid!
Dat is nog een voordeel nu we weten dat we met KID avontuur verder moeten, we moeten niet meer hopen. Geen teleurstellingen meer op dat gebied. Nu ja, dat voordeel wordt ruimschoots teniet gedaan door alle andere tegenslagen van de laatste maanden.
@Wendel: Die testcyclus is echt iets waar ik mij aan optrek. Ze doen het vooral omdat ik PCO heb en er dus wel een reële kans is dat Clomid niet aanslaat. 't Geeft me ook het gevoel dat ik alvast wat kan anticiperen op mogelijke tegenslagen; k Moet er niet aan denken dat ik dan eindelijk met KID kan beginnen en dat medicatie niet aanslaat. Enja, dan kan ik bezig blijven met kleine ministapjes richting een kleintje. Want zomaar 5 maand wachen zonder iets te kunnen doen, geeft o zo'n machteloos gevoel

[liezeke]

ja hé, repelsteeltje,

het is koffiedik kijken vaak mijn cyclus. en dan te bedenken dat voor we echt aan de slag gingen ik een megaregelmatige cyclus had. enkel als ik examens had gehad of heel veel stress had kon ik eens overtijd gaan (paniek toen!!). de maand dat we er aan begonnen; baf, tien dagen overtijd.
al kweeniehoeveelkeer met die test in mijn pollekes gestaan.
maar deze keer was het anders, die misselijkheid, die pijnlijke borsten... maakte het allemaal nogal verdachter. maar ik had het precies niet zo goed door. ventje is daar (dokterachtig) heel nuchter in, blijkbaar heeft die niet zoveel last van valse hoopjes (ofwel laat hij het helemaal niet zien;)).die denkt bij misselijkheid in eerste instantie aan stress of een griepje, pas na positieve zwangersschapstest aan een zwangerschap.
misschien heb ik gewoon last van 'schijnzwangerschap', het zooo graag willen dat je het ook echt gaat voelen...
en weetje wat ik zelfs dacht? de volgende 'rustcyclus' is met anticonceptie, zodat dat iniminiehoopje er niet is en ik 'echt' rust heb.
maar ik denk dat het voor jou nog tien keer moeilijker is om te verwerken, echt chapeau hoe jij dat allemaal doet! heb er echt bewondering voor!

liesje

[Repelsteeltje]

Liesje,

t Is voor jullie ook supermoeilijk he. Wat is het ergst: een erge diagnose krijgen maar wel weten waaraan je toe bent of geen duidelijk aanwijsbaar probleem hebben?
Trouwens, wie zegt dat ik er niet regelmatig onderdoor zit Nu ja, veel keus hebben we niet: doorgaan in de mmm en hopelijk ooit denken 'het was het waard' of stoppen maar dan blijf je met tweetjes. Aan dat idee kan ik voorlopig nog niet wennen.
Die stomme testjes heb ik ook zoveel gedaan, dan voel je je zo stom als die negatief is! 'Waarom heb ik mij in godsnaam weer laten misleiden'?
Die anticonceptie lijkt makkelijk, maar langs de andere kant zou ik dan toch weer denken 'verdomme gaan die hormonen de volgende cyclus uit mijn lijf zijn?'.
Laat die cava maar stromen vanavond!
Misschien komen de russen dan eindelijk langs. En bestel ze dan ook maar voor mij. Ik wil ze ook verwelkomen om mijn hsg te kunnen plannen. Nu ja, ik zit op d28 en mijn lichaam kennende zal dat nog wel een tijdje duren.

Dikke knuff meid

[liezeke]

hihi,

aan de pil gaan zit er al jaren niet meer in voor mij. de carpamazepines verorberen die hormoontjes gewoon als pacmannetjes.
we moeten het met de 'barrièremiddelen' stellen,hihi...
dus geen probleem met die hormoontjes zunnu, die komen er als anticonceptie niet meer in
misschien kunnen we een topic 'hsg' lanceren, voor alle wachtenden op een hsg. wanneer wordt die van jou eigenlijk gepland? bij het begin van je regels? in crg leggen ze er één vast, beetje rare strategie want dat is nu iets wat zo cyclusgebonden is...

allee ja, ikke wachten

liesje

[liezeke]

een hele dikke mopper!

gisteren hadden ventje en ik ons genesteld met onze proseco en de poezekop om gewoon dicht bij elkaar te kunnen zijn.
belt mijn (net bevallen) schoonzus met de vraag om morgen (vandaag dus) maar niet te komen bezoeken (ventje gaat er naartoe samen met zijn andere zus en broer) want kindje had ff onder de blauwe lamp moeten liggen (paniek, paniek!!!) en ook dat ze het bezoek een beetje wil spreiden...
tja, ik begrijp haar paniekerigheid wel maar had daar echt geen behoefte aan op dat moment. ze weet het nochtans, dat het ons allemaal zo'n pijn doet.
tja, uiteindelijk heeft ventje het been stijf gehouden (om niet nog eens een paar maanden geconfronteerd te worden met over en weer gelefoneer over alles waar zij paniekerig is). hij heeft kortaf gezegd dat de helft van de kindjes onder de blauwe lamp moet en dat dat dus niet levensbedreigend is en dat hij eigenlijk met iets anders bezig was op dat moment. ook andere zus heeft gezegd toch maar (kort dan welliswaar) op bezoek te komen en kan ventje vandaag toch op babybezoek (zonder zijn andere zus erbij zag hij dat toch niet zo goed zitten).

sommige mensen hebben toch een groot tekort aan empathisch vermogen, urg.

liesje

[ANGELAA]

Ik kan mezelf nu echt niet meer inhouden en moet even meemopperen hoor!!

- we zijn al 2,5 jaar bezig en tot nu toe hebben alle pillen, metingen, echo's, bloedafnames en onderzoeken nog tot helemaal niets geleid dan een hoop ellende en frustraties
- toen ik ons probleem ongeveer een jaar geleden aan mijn ouders wilde vertellen kregen we net daarvoor te horen dat mijn zus zwanger was. Toen wilde ik het niet meer vertellen om haar geluk niet te bederven
- Helaas kreeg mijn zus een miskraam en kon ik het ook niet vertellen omdat ik mijn pijn niet ook nog eens op tafel wilde gooien.
- Inmiddels gaat het mijn mijn zus ook niet zo goed en moet ze weer aan de pil en dergelijke om haar hormonen weer op orde te krijgen.
- Ik voel me nu een waardeloze zus omdat ik het wel weet van haar, maar zij niet van mij
- Aan de ene kant wil ik het wel uitschreeuwen, maar aan de andere kant wil ik niet dat de verassing eraf als als het wel uiteindelijk gaat lukken of dat er ij elk wijntje dat ik drink met een teleugestelde lik naar me wordt gekeken.
- Sommige collega's weten het wel en die kunnen soms zo knullig reageren!! "je zult er wel teveel mee ezig zijn of nog niet helemaal klaar voor zijn"!!!!

[ANGELAA]

- Nu moet ik ook nog op een nieuwe pagina beginnen omdat de computer raar doet!!! )
- een goede kennis, beetje vriendin van me, heeft eergisteren haar blijde nieuws aan ons bekend gemaakt en daar heb ik twee dagen niet van kunnen slapen
- ik slik al maanden parlodel en dat is nu spontaan ineens niet meer leverbaar door de groothandel en er is geen KIP bij de apotheek die ook maar een beetje meedenkt!! "nee, wacht maar tot donderdag dan overleggen we het mijn de gyn..." Straks is mijn prolactinegehalte weer torenhoog en heeft een IUI volgende maand geen totaal geen zin!!!
- Deze maand konden we al geen IUI omdat ik niet voor een uitgangsecho kon komen door de vakantie (die overigens wel heerlijk was).
- Ik wordt soms compleet ongelukkig van mezelf en de hele situatie...................

Zo, ik hoop dat dit helpt!!!

[liezeke]

heej angelaa,

heeeeeel herkenbaar, alleen heb ik op aanraden van mijn zus (fertiliteitspsychologe, thank god) mijn familie (en nu ook mijn schoonmoeder) per mail op de hoogte gesteld van waar we mee bezig zijn. een heel pijnlijk iets (alsof ik mijn kleren uitdeed voor een werchterpubliek) maar zo verlichtend achteraf. ik heb hen ook gezegd dat ik zal 'dirigeren'; zeggen wanneer het net iets teveel pijn doet en hen vertellen hoe te reageren, de meeste mensen weten niet hoe te reageren.
tot zover mijn familie.
mijn collega's zijn heel open ((werk ook in nederland daar praten ze (jeetje zeg) nogal open met elkaar) )en begrijpen het zolang het binnen hun context blijft (die hormonen die ik neem zijn vergelijkbaar met die tijdens een zwangerschap en ze zijn meteen mee, de waarde van een kind willen vergelijken met wat hen het dierbaarste is, inderdaad 'hun kinderen') en er ook niet te veel over beginnen en ik word meteen gerespecteerd.
moeilijk maar echt de moeite om te doorspartelen, het maakt je verwerkingsproces een heel stuk gemakkelijker (al heb ik deze tips allemaal van mijn zus zunnu, zelf zou ik net zoals jij gereageerd hebben).
sterkte he,

liesje

[Wendel]

Hier ook nog een moppertje:

We gingen gister naar het rusthuis, Ventje zijn pé gaan bezoeken. En als we daar in zijn (piepkleine) kamertje toekomen, waren Ventje zijn tante en nonkel daar ook. Die gingen dan weg, om plaats te maken voor ons. Maar toch moest die tante (die ik dus al 1 keer in mijn ganse leven gezien heb) zo tegen mij zeggen: "ge zijt gij ook wat verzwaard, zeker?", met een klopje op haar eigen buik.. Tja, bedoelt ze daarmee dat ik zwanger ben? Ik dus antwoorden "Tja, merci" Maar ze had dus niet echt de intonatie begrepen want op dat moment begon natuurlijk Ventje's nonkel ook nog iets te zeggen tegen Ventje,en toen ze dan direkt daarna weggingen zei ze zo nog "'t beste hé"..

Ja, lap, nu denkt die trees da'k zwanger ben

Allee, wie zegt dat nu? En dan nog op zo'n manier? En ik ben wel een beetje dik (mollig ), maar nu écht niet zo dik da'k er zwanger uitzie hoor! Allee, toch zeker niet overduidelijk zwanger, en zo'n opmerking geef je toch maar aan iemand van wie je écht wel zéker bent dat het zo is???

En ik wou zoooo graag dat het zo was Da's nog het ergste...

[Repelsteeltje]

Hoi Wendel,

Ik ken het gevoel. Mijn collega denkt ook dat ik zwanger ben. Ik liep vorige woensdag iets té vrolijk rond na een doktersbezoek dat ze verdacht van geen gewoon doktersbezoek te zijn. Het babbeltje met de baas achter gesloten deur wakkerde haar fantasie nog meer aan. Ik laat ze in haar waan. Laat ze maar lekker denken dat je zwanger bent, dan maakt ze grote afgang als haar vermoeden niet blijkt te kloppen.
Nu ja, als ze het doen op basis van je uiterlijk is het wel pijnlijk kan ik geloven... Sommige mensen zijn echt lomp Gewoon vergeten.
't Feit dat het dan nog iets is dat je echt graag wil, maakt het des te pijnlijker hé. Je dacht vast 'ze moest eens weten'.

Dikke knuffel Wendel!

Ooit komt de tijd dat ze je vragen of je zwanger bent en je heel fier 'ja' kan antwoorden!!

[Wendel]

Da's waar Repelsteeltje!!! Erin blijven geloven helpt ons door de dag/week/maand

Maar da's gewoon iemand die ik niet eens ken! Heb haar nog maar 1 keer gezien in mijn leven. En dan smijt ze zoiets in mijn gezicht

Nuja, dan zal ze zich des te dommer voelen als ze bij mijn schoonmam eens informeert hoe het is met de baby Kan ze mij de volgende keer dat ze mij ziet boos aankijken omdat ze geen babykaartje kreeg

[Wendel]

Heb trouwens nog niet verteld over het vervolg van mijn horror-zondag:

In de voormiddag dus het tante-incident in het rusthuis. In de namiddag... waren we op de trouwbeurs in Brugge. Een dame komt mij een folder aanbieden van haar feestzaal. Ikke heel vriendelijk zeggen dat we al een zaal hebben, 'aja, zegt ze, voor een volgende keer dan é'. En ik grap 'ja, voor ons jubileum!' Zij antwoord 'maar neen, het hoeft toch zo lang niet te duren?' En zie ik daar haar hand bewegen in de omgeving van haar buik????
Dan begint ze te vertellen dat ze daar nooit over begonnen is tegen haar dochter vroeger. (uh, waarover mevrouw?) Want haar dochter was op een gegeven moment toch wel al 6 jaar getrouwd, hoor! En ze heeft nooit ergens achter gevist (uh, waarachter, mevrouw?) en nooit gezegd 'en ne kleinen vandejaar?' (aaah, daarover..) Want ja, je weet nooit dat het niet zou lukken of dat het moeilijk gaat en zo é, en als je er dan over begint..

Ja, heb ik geantwoord, dan is dat heel pijnlijk en vooral ook heel irritant!

En toen heb ik mij omgedraaid en ben ik weggelopen!

Ik denk dus dat er zondag iets op mijn voorhoofd geschreven stond.. Maar zeker weten, die outfit doe ik dus nooooit meer aan! (had niet eens iets aan dat zou kunnen dienen voor zwangerschapskledij of zo..)

[Glenys]

Gisteren ging ik naar Het St Agustinus-ziekenhuis voor een follikelmeting. Bleek dat het die avond ook een info-avond was voor de zwangeren. Om al die dolgelukkige hoogzwangere koppeltjes daar te zien rondlopen, het deed me niet echt veel deugd...