Zwanger en bang

[Sterretje]

Lieve mies,

Ik werd even stil bij je verhaal. Je hebt inderdaad al heel wat te verduren gekregen, en je hebt echt wel recht op mopperen. Schrijf het maar eens goed van je af en als je wil klagen, klaag je maar.

Je moet nu een doel voor ogen houden: een gezonde baby. En je moet er echt wel veel voor opofferen.
Ik duim dus voor jou dat je beebje nog lekker lang bij je blijft en supergezond ter wereld komt.
Je bent alvast in goede begeleiding en je vind hier zeker een klankbord!

[MA]

He Mies,

Ik zit een beetje in een gelijkaardige situatie zoals jij ...en op de slechte momenten denk ik ook wel eens, waarom ik weer, wat heb ik in godsnaam misdaan.
Op de goeie maak ik ervan, het zijn de sterke schouders die de zwaarste lasten krijgen...

Het angstmonster heb ik meestal vrij goed onder controle maar zoals je schrijft...zou wel eens meer negeren en kop in het zand steken kunnen zijn, dan wat anders.

Ik ben altijd al iemand geweest waarvan mijn vrienden zeiden dat ik in 7 sloten tegelijk liep maar er ook altijd weer uit sukkelde. Al bij al gaf mij dat ook een gevoel van dat er misschien hier en daar wel eens een hoek afvloog maar dat ik in the end de wagen nog wel redelijk onder controle had. Maar de laatste 3 jaren is mij met stukjes en beetjes duidelijk geworden, dat dat een illusie is...dat er niet zoiets is als, ik heb al dit en dit meegemaakt, statistisch gezien is het nu aan iemand anders...

Na al heel wat wedervaren vroeger (ondermeer vader heel jong op sterven en nu zwaar invalide), begon het 3 jaar geleden met huidkanker (even schrikken, maand stilzitten, maar dan weer vrolijk verder), gevolgd door een miskraam, een dubbele miskraam, en dan de zwangerschap van Renéetje. Eerste 12 weken echt wel angst voor een miskraam, dan 1 dag letterlijk een roze wolk want nekplooimeeting was ok en de volgende dag dat vreselijke telefoontje...Mevr L bereidt voor op het allerergste want uw bloedonderzoek is zwaar negatief.Kans van 1 op 2 dat het mis is. Paar dagen later zaten we al in GHB voor een vlokkentest en een uitgebreide echo. Volgens dr had ik een miskraam gehad gezien mijn bloedwaarden, maar dat bleek het niet te zijn...toen begonnen aan een lange lijdensweg, met heel veel onderzoeken, en een afwisseling van hoop en wanhoop....echo ok, eerste uitslag vlokkentest ok, tweede uitslag gaf uiterst zeldzame chromosoomafwijking. Zo zeldzaam dat artsen er vanuit gingen dat enkel placenta niet in orde zou zijn, maar kindje wel (ook gezien goeie echo). Dus, op aanraden van artsen nog maar een vruchtwaterpunctie om dat te checken....Echo weer schitterend in orde, eerste uitslag weer ok, tweede uitslag gaf echter weer een aantal percent van die zeldzame afwijking. Dokters zaten met hun handen in hun haar, nog maar aantal echo's, bleven ok...nog maar eens naar prof genetica om te horen wat er mis kon gaan, maar gezien wij het derde geval ooit in België waren, kon men ons bijna niets zeggen. Een paar procenten afwijkende cellen, kon amper een handicap tot een zwaar gehandicapt kind geven..een waslijst van handicaps was mogelijk, geen idee van levensvatbaarheid, maar het advies was wel...best stopzetten. Ik wilde verder gaan want ik focuste me op het 'zal allemaal wel meevallen'...Uiteindelijk is er beslist geworden om nog een navelstrengpunctie te doen (vrij riskant) omdat dit eigenlijk het enige onderzoek is waarbij er cellen van het kindje zelf worden genomen. Ook hieruit bleek dat 25% van de cellen aangetast waren, wederom geen idee wat handicap juist zou zijn, maar gezien men op echo weinig mis vond, waarschijnlijk mentaal, mogelijks ook spreken, lopen...Rond de 21ste week zwangerschap begonnen dan de eerste afwijkingen op echo te verschijnen..groeiachterstand, te groot hart, verdwijnen van vruchtwater, wschl afwijking aan darmen, urinewegen...Hoogstwaarschijnlijk een veel te vroege bevalling, rond 27-28 weken, spoedkeizersnede die nefast zou zijn voor baarmoeder en volgende zwangerschap kon hypothekeren en minimale overlevingskansen. De 3 betrokken dokters waren unaniem in hun advies, maar de beslissing lag bij ons...tijd begon ook te dringen want er waren nog maar een paar weken waarin men in België zwangerschap mocht beëindigen, zoniet was het naar Frankrijk gaan. De bijkomende afwijkingen die op laatste echo gezien werden, hebben mij uiteindelijk ovestag doen gaan. Ik had mijn kind aanvaard zoals het was, gehandicapt of niet, maar gek genoeg was het idee dat ze misschien heel haar leven met een zakje voor urine moest rondlopen, een brug te ver. De rest bleef ik voor mezelf nog altijd zien als inschattingen van de dokters die wel eens mis konden zijn. Op 24 weken, 12 weken na de eerste diagnose, is onze kleine schat dan geboren...prachtig mooi, maar oh zo klein. Uit autopsie bleek enkel de groeiachterstand, niet de afwijking aan darmstelsel of hart....daar heb ik het lang moeilijk mee gehad.

Na nog een miskraam, intussen zwanger via IVF/PGD. En uitgerekend voor bijna dezelfde datum als de zwangerschap van Renéetje. Ook deze zwangerschap loopt niet helemaal normaal..eerst veel last fysiek, maar och, wist ik tenminste dat ik nog steeds zwanger was.Sinds 14 weken bloedingen wegens placenta prevea en intussen al 7 weken zit en ligarrest omdat er een bloedklonter blijft zitten en er vrees is voor nefaste bloedingen of voor loskomen placenta. Gezien mijn voorgeschiedenis is dokter extra streng. Vandaag (21w2d) nog eens 6 weken erbij gekregen en nu even mijn klopje gehad.Ook bij mij is nu pas het besef gekomen, dat het wel eens helemaal mis zou kunnen gaan, deze keer dan omwille van een 'technisch defect'. Ik ben nog niet aan die 26 weken grens dus als het nu mis gaat....op zich wel goed om mij te dwingen om te zitten, maar wel veel te veel tijd om te denken en om die laatste moeilijke maand van vorig jaar te herbeleven.

Ik kan me dus wel een beeld vormen van de rollercoaster van gevoelens waar je nu mee worstelt. Proberen positief te blijven want sowieso heb je weinig aan doemdenken.;.intussen de realiteit niet uit het oog verliezen...en af en toe een afgrond van angst zien opengaan als je ten volle beseft wat er mogelijks kan gebeuren.

Ik duim hier alvast heel erg voor jou (kan perfect vanaf mijn ligzetel, steek ineens ook mijn tien tenen mee omhoog) dat je de 30 weken mag halen en liefst nog verder. Als de verveling of de angst toeslaat, mail gerust...ik zit hier ook meestal met mijn portable op schoot of languit erachter liggend.
Sorry, 't is een hele zaaglitanie geworden, wat niet mijn bedoeling was, maar 'k moest het percies ook eens van me afschrijven..Meestal ben ik dus een stukje vrolijker
'k Hoop dat ze je daar in het ziekenhuis ook goed opvangen. Doe dat goed he meid ! Audrey

[Nikita76]

Mies, meid, je zou voor minder (en terecht !!) met een angstmonster van jewelste zitten he !
Audrey ook alweer 6 weken extra bijgekregen... (bereid je maar voor op thuis zitten tot aan de bevalling, net als ik, en ik maakte niet eens HALF door wat jij hebt moeten meemaken !!!)
En ik heb ook gehuild en gepanikeerd, en vond eindelijk de middenweg naar een beetje genieten..

We zullen met zn allen t angstmonster proberen weg te kloppen !!??

Dikke knufffssss alvast !

[lisa marie]

Mies... wat een verhaal... wat een angst... Ik leef met je mee !!!

Audrey, ik heb je verhaal al een aantal keren gelezen, maar iedere keer krijg ik weer kippevel... Meid, wat hebben jullie toch veel meegemaakt...

[JD]

Mies,

Heel veel sterkte! Elke dag is er eentje gewonnen, maar in die wetenschap duren de dagen natuurlijk ellenlang.

Onvoorstelbaar dat je zoveel tegenslagen kan hebben tijdens een zwangerschap. Ik hoop voor jullie dat het verhaal een happy end kent.

[mies]

Bedankt allemaal voor de steun! Het heeft inderdaad eens goed deugd gedaan om het er eens uit te kunnen laten en nogmaals eens bevestigd te zien dat jullie weten waar het om gaat... het is echt wel anders dan als je je verhaal doet bij mensen die niet echt moeite hebben gedaan om zwanger te worden.
Want ja, iedereen kan complicaties krijgen, het is gewoon de manier waarop je er op dat moment tegenaan kijkt. En wij zijn hier allemaal al lang dankbaar dat we zwanger zijn mogen worden!


Audrey,
ik kreeg ook nogmaals kippevel van je verhaal...
en ook ik heb de illusie ondertussen laten varen van "dat er niet zoiets is als, ik heb al dit en dit meegemaakt, statistisch gezien is het nu aan iemand anders... " zoals je het zo goed omschreef.
De vruchtbaarheidsproblemen en de zwangerschapscomplicaties zijn al "strike 3" in mijn leven (ik zie het als één pakketje, anders heb ik vingers te kort om de stand nog bij te houden). En ook bij mij begon het op jonge leeftijd, toen mijn moeder stierf aan kanker op mijn 13e (en alles wat eraan vooraf ging en erop volgde, één pakketje dat achteraf nog maar "strike 1" bleek te zijn). Wie zegt er dat het bij strike 3 zal blijven??

Ach ja, als ik dan zo eens een moeilijk moment heb vol zelfbeklag, herinnert mijn man er mij telkens aan dat ik niet alleen mag vergelijken met de meeste mensen rondom mij, maar dat er nog miljarden andere mensen zijn op deze wereld die het nog veel moeilijker hebben... en hoe melig dat ook mag klinken, het helpt me wel. En dan besef ik ook weer dat je er alleen maar sterker van wordt...

Doet me trouwens denken aan een artikel dat ik eens gelezen heb in de krant, over het verschijnen van een boek van Marleen Temmerman dat handelt over verloskunde en dergelijke in Afrika.
Er stond als voorbeeld in, dat vrouwen daar alleen maar echt meetelden als vrouw als ze een levend kind hadden. Met andere woorden: als hun kind als zuigeling stierf, of als ze een miskraam hadden of een doodgeboorte, dan deed men gewoon alsof het niet bestond. En ze heeft nooit een Afrikaanse vrouw gezien die uitzinnnig blij was omdat ze overtijd was, of huilde als ze na enkele weken een miskraam had...
Voor mij (en voor de meesten in het Westen denk ik) is dat ondenkbaar, en zelfs een beetje fascinerend. Hoe doen die vrouwen dat daar toch? Zouden die nu echt niks voelen? Zijn zij zoveel sterker dan wij? Misschien wel, als je ziet wat zij allemaal in hun leven te verduren krijgen...

Maar ja, wij leven hier, en zij daar, en de dingen zijn nu eenmaal anders. Voor ons telt het wél, en heel erg zelfs! Iedereen hier beschouwt jou, Audrey, als een echte mama van Renéetje, en Renéetje als echt kindje. En er is in onze maatschappij, zoals men zegt, niks ergers dan het moeten afgeven van je eigen kind. En juist dat is wat jij (en nog anderen op dit forum) al hebt moeten meemaken... verschrikkelijk gewoon.
Ik kan het me gewoon niet voorstellen hoe dat nu moet zijn voor jou, zeker als je erbovenop nog eens wordt gedwongen om je leven als het ware stil te leggen voor dit kindje en je op die manier veel te veel tijd hebt om te denken... Dikke knufff!!

In ieder geval, op dit moment zit er ons niks anders op dan te blijven vechten voor ons kind, en blijven vechten tegen het angstmonster. Negeren vind ik nog altijd geen slechte manier, zolang het ons maar door de dag heen helpt. En dan door de week, en dan liefst zo lang mogelijk tot ons kindje zo sterk mogelijk is.
Humor vind ik ook nog altijd een goeie uitlaatklep, al merk je het niet direct in mijn laatste posts. Maar om een voorbeeld te geven: gisterenmiddag heb ik het "goede" nieuws gekregen dat ik 's avonds van de baxter af mocht. Ik moest alleen nog maar pilletjes nemen tegen de weeën. 's Avonds kreeg ik concrete instructies, toen mijn man erbij was. Ik moet ze om de 3 uur nemen. Dag en nacht. Dus wekker zetten. 't Is voor onbepaalde duur (dus vermoedelijk weken aan een stuk). En het zijn pilletjes die je hartslag de hoogte injagen en je doen beven (pre-par voor de kenners).
Ik kreeg spontaan de platte lach. Dat meenden ze toch niet? De hele situatie kreeg meer iets van een slapstick. Of eerder "A clockwork orange". Hoe kan ik dan ooit slapen? Ze kunnen me evengoed in mijn bed vastbinden (liefst op de linkerzij, is blijkbaar de beste houding) voor de komende 3 maanden en allerlei experimenten op mij uitoefenen...
In ieder geval: als mijn dochter het haalt, en ooit in haar puberteit kuren krijgt en mij verwijten naar het hoofd slingert dat ik nooit genoeg voor haar doe, of dat ze beter nooit geboren was, dan krijgt ze het dubbel en dik terug hoor!

Bwa ja, hopelijk word ik ook dat op den duur gewoon, en lukt het me wel om snel genoeg terug in slaap te vallen voordat het pilletje weer begint te werken en mijn hartslag weer op 120 staat. En anders zal ik maar weken aan een stuk 's nachts mailtjes blijven typen (met bevende handen) of één of ander nuttig werkje doen. In ieder geval, de komende 4 weken heb ik ook verlenging van de strikte bedrust voorgeschreven gekregen (plat plat, ik verdenk de gyns er trouwens van dat het een algemene truuk is, dat ze niet rap zeggen "tot aan de bevalling" maar dat ze het telkens weer verlengen om onze spirit hoog te houden).
Ik lig dus ook de hele dag met mijn laptop naast mij, en ik kan ook maar uit mijn raampje de buitenlucht bekijken, maar het is nog altijd beter dan die afgrond die onvermijdelijk ook nog meermaals zal terugkeren.

Maar wij zijn sterk he, wij kunnen dat allemaal aan!!

[MA]

Tuurlijk zijn wij sterk ! Jij hebt duidelijk al bewezen dat je je mannetje kan staan. Je moeder zo jong verliezen moet verschrikkelijk geweest zijn. Ik heb het geluk dat mijn vader er nog steeds is, en al kan hij heel weinig en is hij afhankelijk van mijn moeder, maar hij kan praten, denken en in zijn rolstoel overal mee naartoe en wij merken na 20 jaar niet meer dat hij gehandicapt is.

Het gekke is dat ik veel meer ellende meegemaakt heb dan mijn broer en zus, maar dat ik ook zeker ben dat hoewel ik de gevoeligste ben, ik veel meer aankan dan zij. En dat zal bij jou ook wel zijn.

Afrika helpt bij mij ook steeds..Ben er een aantal keer naartoe geweest,lees er geregeld over (ook over Afghanistan bv) en bewonder dan ook de stoïcijnsheid waarmee die mensen door het leven gaan. Als vrouw tel je niet mee, kinderen vallen bij bosjes, vrouwen bloeden dood in kraambed,...ik moet daar maar even naar kijken om te weten dat ik geen recht van klagen heb. Al heb je soms wel eens behoefte om jezelf zielig te vinden. (Als ik zo'n bui heb dan begint mijn man ZIELIG ZIELIG te roepen op een heel onnozel toontje, waarna ik hem meestal eerst verontwaardigd een duw geef, maar we om den duur gewoon zitten te lachen)
Want ja, humor, daar houden wij ons ook mee overeind.

Ik zal nooit vergeten toen mijn papa alles terug moest leren, oa leren eten met mes en vork. Langs rechts heeft hij totaal geen coordinatie maar hij was rechtshandig dus probeerde hij toch zo te eten. Hij maaide zowat alles van tafel, zijn eten vloog alle kanten op...tja, mijn broer en ik kregen toen zo'n lachstuip, dat we al gauw met 5 zaten te huilen van 't lachen, terwijl het op zich wel intriest was.

En zo zou ik waarschijnlijk ook reageren op jouw medicatie. Die baxter zou me dan ook voor een keer wel beter bevallen denk ik.

[MA]

Even deel 2 want kreeg tel van mijn schoonmoeder en zag anders mijn bericht al verdwijnen...

Ah als je toevallig in het Middelheim ligt, dan kunnen we daar met 2 als ingepakte worsten gaan liggen
Gelukkig bestaat er internet he, als extra venster op de wereld.
Maar ik moet zeggen...voor mij ben jij even 'Afrika'...'k mag niet zagen, want ik zit nog in mijn eigen huis uit te kijken op de tuin.
En mag sevens bij resto 'mama' gaan eten.
Hoop dat mijn vader een beetje in de mood is, want die moet volgende week nog maar eens geopereerd worden.

Krijg je eigenlijk kine of mag dat ook niet ? Ik kan me voorstellen dat je zo stijf als een plank wordt (ik intussen in ieder geval wel). En kan je wat babbelen met verpleging als je die kloof weer ziet verschijnen ? Of proppen ze enkel een thermometer onder je arm en pilletjes in je mond ?

Ja ja die dochter van jou, die gaat inderdaad lik op stuk krijgen....ons puberbeebje ook Heb ooit een boek gelezen en daar kwam ook een gezin in voor waar de vrouw veel had moeten doen om een kindje te krijgen, dat dan Désirée werd genoemd en wie steeds werd verteld hoe zwaar de moeder het toch gehad had. Dat vond ik er een beteke over. 't was wel een heel braaf meiske.

Voel je nu eigenlijk nog die 'voorweëen' of is dat dankzij de medicatie volledig gestopt?

Ik spring percies wel van de hak op de tak.

Alle, ik zal al eens mijn schoenen aandoen. Mijn moeder belt net dat ze iets gekocht hebben voor Renéetje en dan neemt ze mij in de rolstoel nog eens mee tot daar. Al een geluk dat ons papa die dingen in serie heeft. Gisteren nog gevraagd aan de gyn of ik niet met een electrische rolstoel mocht rondsjeezen, maar ook dat zag hij niet echt zitten. Zag mij anders al koers met mijn vader doen

'k hoop dat er straks een paar vogeltjes een ballet voor je raam komen opvoeren...tot lees ! Audrey

[mies]

Oeps, ik had tot nu toe nooit gezien dat er nog een deel 2 was... vreemd.

Nope, ik ben niet van het Antwerpse dus ik lag niet in Middelheim. En "Afrika" zou ik het ziekenhuisverblijf nu ook weer niet noemen, ik was er eigenlijk wel redelijk graag. Ze hadden er inderdaad wel tijd voor een babbeltje (vooral de stagiairs-vroedvrouwen), maar ik had niet direct de behoefte om over die kloof te praten. Zou wel gekund hebben denk ik, ze zijn daar immers toch ook de zogenaamde kraamtranen gewoon denk ik?

Wat jij beschrijft over dat boek vind ik er ook over hoor. Minimies mag later wel weten dat ze niet zomaar vanzelf op de wereld is verschenen, maar ik ga het haar niet te veel inpeperen hoor. Zij heeft recht om haar eigen persoontje te zijn, ik wil niet de "trauma's" van generatie tot generatie doorgeven.

De voorweeën / menstruatiekrampen zijn heel fel verminderd, af en toe heb ik nog wel een steek. De harde buiken zijn echter wel terug sinds ik thuis ben, en dat ondanks de weeënremmers in pilvorm. Tja, zolang ik die druk beneden niet voel zal ik er niet te veel van maken he. Ik kan op dit moment toch niks meer extra doen, ik neem al weeënremmers en volledige platte rust. Enige volgende stap is terug ziekenhuis, maar dat geeft ook geen garanties he, en dat doe ik pas als ik die druk terug voel.

[MA]

Ben er nog maar gisteren of zo achter gekomen dat harde buiken eigenlijk een samentrekken van baarmoeder en dus weeen zijn.
tja je kan inderdaad niet meer doen he, dan liggen en medicatie nemen. Ik hoop dat minimies nog een tijdje in haar warme nestje wil blijven liggen.Zeg haar maar dat het vies grijs weer is buiten

[Loeki]

Harde buiken zijn ook voor een deel normaal hoor. Je baarmoeder zou een paar keer per uur sowieso samentrekken, noem het fitnessoefeningen voor de bevalling. Soms voel je dat en soms niet. Dus een beetje harde buiken is heel normaal en zelfs "gezond", zo traint je baarmoeder en wordt beebje voorbereid op de bevalling.

't Mag alleen geen pijn doen voor je acht maanden ver bent en 't mag niet te intens zijn en niet te vaak, en ... (vraag me ook niet wat dan nog goed is en wat niet meer goed ).

[MA]

Ja dat begreep ik ook. Ik mag alleen van mijn gyn geen contracties van baarmoeder hebben want dan kan placenta loskomen....Dus iedere keer als ik voel dat mijn buik stijf word, ben ik er niet gerust in.

[Loeki]

Begrijpelijk hoor!

Kvraag het me ook vaak nog af, hoe kan je nu weten wat nog ok is en wat niet? Beetje harde buiken is goed, teveel is niet goed.

Ventje wil dat ik binnenkort mee ergens een kast ga ophangen (wandkast). Hij kan dat niet alleen. Ben nu al aan het nadenken over loslatende placenta's ten gevolge van zwaar tillen enzo... Hoe moet je nu weten wat te veel is, voor het te laat is... En de kast weegt niet eens zo veel.

[MA]

Mm...er is nog iets anders wat in die context niet goed is he (maar ik begin nu wel op een soort van Nostradamus te lijken .
Reiken is ook niet goed...kan ervoor zorgen dat navelstreng rond halsje gaat zitten...
Zou toch maar een chinese vrijwilliger zoeken...

[Vereltje]

Hey Loeki, ik zou dat toch ook niet doen hoor, kan er niemand anders komen helpen? Je kan volgens mij toch beter een beetje te voorzichtig zijn dan niet voorzichtig genoeg... Stel dat je die kast laat vallen of zo, ik mag er niet aan denken! Doe het voor ons, dan zijn we niet zo ongerust!