Geniet ervan Liesje!
En die HSG, als je je ontspant valt die goed mee, ik zal voor je duimen dat de uitslag goed is!
Tot vrijdag!
Wachten op het wachten-clubje
-
Repelsteeltje
- Berichten: 1422
- Lid geworden op: 23 juli 2009, 10:33
-
Beesje
- Berichten: 273
- Lid geworden op: 5 oktober 2009, 16:03
Hoi allemaal!
Iedereen heeft hier precies ook last van de winterblues, maar hopelijk doen jullie uitstapjes allemaal goed! Bij mij schommelt het ook hoor. De ene moment kan alles en iedereen voor mij de allerhoogste boom in. Dan heb ik zin om op reis te gaan, te gaan winkelen en veeeeeeel te kopen, uit te gaan eten, ... gewoon om de frustratie weg te werken. Zaterdag had ik ook zo'n dipje. Maar de volgende dag gaat het dan weer beter, en kan ik weer eventjes positief denken en kijk ik ook al uit naar misschien een zwangerschap volgend jaar! Maar elke keer als mensen, die nog van niks weten, je vragen of je nog niet zwanger bent, of er is weer iemand zwanger, zakt de moed je soms toch in de schoenen. Mijn zus heeft drie kindjes, maar die zijn gelukkig al wat ouder en ik verwacht niet dat er nog een vierde komt, dus van zwangere familie heb ik gelukkig geen last. Kan me inbeelden dat dat echt zwaar is! Gisteren zei een collega (die 3 kindjes heeft) tegen mij dat ze aan mij had moeten denken dit weekend, want ze dacht van goh, die kan elke zaterdag als ze wil gaan winkelen!
Groen lachje van mijn kant... Toen ik zei dat ik ook nog niet geweest was, zei ze al lachend, moet ik mij daar mee troosten of wat? Nu ja, ze weet ook van niks en ik begrijp wel dat drie kinderen soms ook zwaar is, maar dan heb je toch zin om te zeggen 'We hebben twee weken geleden te horen gekregen dat we nooit kindjes van ons twee zullen hebben, kan dat je wel troosten?' Maar zoals gewoonlijk heb ik maar wijselijk gezwegen ...
Aan iedereen die de HSG moet ondergaan of aan het ondergaan is, veel succes! en laat ons weten hoe het was he
Ik moet begin december naar de gynaecoloog, maar eigenlijk weet ik niet waarom! Repelsteeltje, heb jij na de psycholoogafspraken ook een afspraak bij de gynaecoloog? Maar bij jou ligt het natuurlijk wel anders. Gelukkig dat je cyclus nu een pak korter is!
en K'tje, veel succes he! Ik hoop ECHT dat het lukt! Dat moet echt veschrikkelijk zijn wat jullie hebben meegemaakt. Hopelijk loopt alles nu perfect!
Veel ontspanning en positieve vibes gewenst, ik zal ze doorseinen
Ik had voor mijn ventje 11 november ook een verwenverblijfje van 1 dag geboekt, als cadeautje na de TESE. We zullen er van genieten en hopelijk eventjes ontstressen! Hopelijk kunnen jullie ook alles eventjes loslaten!
Iedereen heeft hier precies ook last van de winterblues, maar hopelijk doen jullie uitstapjes allemaal goed! Bij mij schommelt het ook hoor. De ene moment kan alles en iedereen voor mij de allerhoogste boom in. Dan heb ik zin om op reis te gaan, te gaan winkelen en veeeeeeel te kopen, uit te gaan eten, ... gewoon om de frustratie weg te werken. Zaterdag had ik ook zo'n dipje. Maar de volgende dag gaat het dan weer beter, en kan ik weer eventjes positief denken en kijk ik ook al uit naar misschien een zwangerschap volgend jaar! Maar elke keer als mensen, die nog van niks weten, je vragen of je nog niet zwanger bent, of er is weer iemand zwanger, zakt de moed je soms toch in de schoenen. Mijn zus heeft drie kindjes, maar die zijn gelukkig al wat ouder en ik verwacht niet dat er nog een vierde komt, dus van zwangere familie heb ik gelukkig geen last. Kan me inbeelden dat dat echt zwaar is! Gisteren zei een collega (die 3 kindjes heeft) tegen mij dat ze aan mij had moeten denken dit weekend, want ze dacht van goh, die kan elke zaterdag als ze wil gaan winkelen!
Groen lachje van mijn kant... Toen ik zei dat ik ook nog niet geweest was, zei ze al lachend, moet ik mij daar mee troosten of wat? Nu ja, ze weet ook van niks en ik begrijp wel dat drie kinderen soms ook zwaar is, maar dan heb je toch zin om te zeggen 'We hebben twee weken geleden te horen gekregen dat we nooit kindjes van ons twee zullen hebben, kan dat je wel troosten?' Maar zoals gewoonlijk heb ik maar wijselijk gezwegen ... Aan iedereen die de HSG moet ondergaan of aan het ondergaan is, veel succes! en laat ons weten hoe het was he
Ik moet begin december naar de gynaecoloog, maar eigenlijk weet ik niet waarom! Repelsteeltje, heb jij na de psycholoogafspraken ook een afspraak bij de gynaecoloog? Maar bij jou ligt het natuurlijk wel anders. Gelukkig dat je cyclus nu een pak korter is!en K'tje, veel succes he! Ik hoop ECHT dat het lukt! Dat moet echt veschrikkelijk zijn wat jullie hebben meegemaakt. Hopelijk loopt alles nu perfect!
Veel ontspanning en positieve vibes gewenst, ik zal ze doorseinen
Ik had voor mijn ventje 11 november ook een verwenverblijfje van 1 dag geboekt, als cadeautje na de TESE. We zullen er van genieten en hopelijk eventjes ontstressen! Hopelijk kunnen jullie ook alles eventjes loslaten!-
liezeke
- Berichten: 2796
- Lid geworden op: 14 juli 2009, 7:23
hel-lo-how wachten-op-wachten-wachtertjes 
terug van normandië, terug van den oorlog.
ff weer geconfronteerd geweest met de gruwel van 60 jaar geleden en weer ff mijn 'probleempjes' in perspectief gebracht... even de relativiteit van 'kinderen krijgen' ingezien. ook al blijft mijn kinderwens-monstertje vollop leven in mij.
maar naast 'de langste dag' ook leuke tijd met ventje ook al was er veel te verwerken veel te verdragen van elkaar. lekker gegeten en gedronken ( franse wijn!!!) en zalig (tis te zeggen na zo'n gelaggen is dat niet zo smoothly) geslapen in hotelletje.
maar nu mijn hsg-verhaal: ventje en ik in de wachtzaal van rx stipt op tijd. moest je mijn ventje kennen dan zou je weten dat wachten voor mijn ventje 'horror' is. hij houdt het echt geen vijf minuten uit. als we op weg naar de zon of de bergen met 5 meter file worden geconfonteerd is meneer in staat om 25 km om te rijden en alsdusdanig uren meer tijd te verliezen.
tja, ventje krijgt nu eenmaal rooie bollen van stilstaan. bijna een anafylactische shock (heb altijd intubatie-setje mee op reis) eigenlijk.
enfin, ikke na 10 ontzagelijk lange minuten met om de 2 seconden een zucht van jewelste ventje naar cafetaria gestuurd met opdracht een koffietje te consumeren en een schoon boekske van autootjes (of schoon slanke, rondborstige-vol-siliconen madammekes) te lezen...
met de schuine mededeling (hij mocht het echt weten) dat ik 'heeeel veel steun' had gehad aan hem (was eigenlijk wel zenuwachtig).
allez ja, na anderhalf uur (mijn dafalgan was dus al uitgewerkt) wachten binnengeroepen door een allercharmantst very gay verplegerke .
moest ff beetje cynisch lachje laten met de twintig bordjes in kleedhokje waarop stond dat moest ik zwanger zijn ik het op voorhand moest melden aan verpleging. tja, begrijp wel dat de voor de hsg-onderzoeken nu niet echt die bordjes gaan weghalen... maar een goed gevoel gaf het niet echt.
heel lieve assistente die nog een uitlegde wat ze allemaal gingen doen (met superschattig accentje, denk dat het een turkse was of zo) en ikke op de 'pijnbank' gaan liggen. lekker ontsmetten (koud) en dan met catheterke in de cervix. tot daar toe allemaal vrij pijnloos. als het dat maar was, dacht ik.
ff controle fotootje (mocht meekijken op schermke). kon het niet laten er uit te flappen; 'waw, zo'n knap acetabulum (heupkop)!' waarbij de omstaanders niet konder laten een lachje te produceren.
het lachen zou me vlug vergaan toen de assistente contraststof begon in te spuiten. amai, serieuze kramp. maar blijkbaar heb ik het nog lang uitgehouden voor ik zei; 'nu doet het me wel pijn'. ze stopte er meteen mee en de very-gay-verpleger kwam meteen mijn buik masseren. amai, dat deed deugd. liesje zou liesje niet zijn moest ze er niet uitgeflapt hebben; 'ge moogt da blijven doen zunnu!'. dan nog een beetje bijgespoten en aantal fotootjes gemaakt.
ikke meevolgen op schermke, beetje geschrokken want mijn eileiders waren van die rare kronkels. meteen gevraagd;'dat ziet er niet uit zoals in mijn anatomieboeken, is dat erg?'. gynecologe weer in de lach. blijkt dat eileiders vrij flexibel 'ronddrijven' in de buikholte en dat dat heel normaal is. ook mijn baarmoeder was perfekt van vorm. allebei de eileiders goed doorgankelijk volgens haar. en ze voegde er nog bij; 'van mij moogt ge zwanger worden zunnu!'.
tja, zelfs lachen kan op de pijnbank.
et voilà , dat was mijn relaas. dit wetende zal ik me waarschijnlijk volgende maand bij het IUI-clubje kunnen voegen als mijn hormoonbalans beetje op pijl wordt gebracht door endocrinoloog...
let's hope so!
maar ondertussen, verder wachten op het wachten op...
liesje
terug van normandië, terug van den oorlog.
ff weer geconfronteerd geweest met de gruwel van 60 jaar geleden en weer ff mijn 'probleempjes' in perspectief gebracht... even de relativiteit van 'kinderen krijgen' ingezien. ook al blijft mijn kinderwens-monstertje vollop leven in mij.
maar naast 'de langste dag' ook leuke tijd met ventje ook al was er veel te verwerken veel te verdragen van elkaar. lekker gegeten en gedronken ( franse wijn!!!) en zalig (tis te zeggen na zo'n gelaggen is dat niet zo smoothly) geslapen in hotelletje.
maar nu mijn hsg-verhaal: ventje en ik in de wachtzaal van rx stipt op tijd. moest je mijn ventje kennen dan zou je weten dat wachten voor mijn ventje 'horror' is. hij houdt het echt geen vijf minuten uit. als we op weg naar de zon of de bergen met 5 meter file worden geconfonteerd is meneer in staat om 25 km om te rijden en alsdusdanig uren meer tijd te verliezen.
tja, ventje krijgt nu eenmaal rooie bollen van stilstaan. bijna een anafylactische shock (heb altijd intubatie-setje mee op reis) eigenlijk.
enfin, ikke na 10 ontzagelijk lange minuten met om de 2 seconden een zucht van jewelste ventje naar cafetaria gestuurd met opdracht een koffietje te consumeren en een schoon boekske van autootjes (of schoon slanke, rondborstige-vol-siliconen madammekes) te lezen...
met de schuine mededeling (hij mocht het echt weten) dat ik 'heeeel veel steun' had gehad aan hem (was eigenlijk wel zenuwachtig).
allez ja, na anderhalf uur (mijn dafalgan was dus al uitgewerkt) wachten binnengeroepen door een allercharmantst very gay verplegerke
.moest ff beetje cynisch lachje laten met de twintig bordjes in kleedhokje waarop stond dat moest ik zwanger zijn ik het op voorhand moest melden aan verpleging. tja, begrijp wel dat de voor de hsg-onderzoeken nu niet echt die bordjes gaan weghalen... maar een goed gevoel gaf het niet echt.
heel lieve assistente die nog een uitlegde wat ze allemaal gingen doen (met superschattig accentje, denk dat het een turkse was of zo) en ikke op de 'pijnbank' gaan liggen. lekker ontsmetten (koud) en dan met catheterke in de cervix. tot daar toe allemaal vrij pijnloos. als het dat maar was, dacht ik.
ff controle fotootje (mocht meekijken op schermke). kon het niet laten er uit te flappen; 'waw, zo'n knap acetabulum (heupkop)!' waarbij de omstaanders niet konder laten een lachje te produceren.
het lachen zou me vlug vergaan toen de assistente contraststof begon in te spuiten. amai, serieuze kramp. maar blijkbaar heb ik het nog lang uitgehouden voor ik zei; 'nu doet het me wel pijn'. ze stopte er meteen mee en de very-gay-verpleger kwam meteen mijn buik masseren. amai, dat deed deugd. liesje zou liesje niet zijn moest ze er niet uitgeflapt hebben; 'ge moogt da blijven doen zunnu!'. dan nog een beetje bijgespoten en aantal fotootjes gemaakt.
ikke meevolgen op schermke, beetje geschrokken want mijn eileiders waren van die rare kronkels. meteen gevraagd;'dat ziet er niet uit zoals in mijn anatomieboeken, is dat erg?'. gynecologe weer in de lach. blijkt dat eileiders vrij flexibel 'ronddrijven' in de buikholte en dat dat heel normaal is. ook mijn baarmoeder was perfekt van vorm. allebei de eileiders goed doorgankelijk volgens haar. en ze voegde er nog bij; 'van mij moogt ge zwanger worden zunnu!'.
tja, zelfs lachen kan op de pijnbank.
et voilà , dat was mijn relaas. dit wetende zal ik me waarschijnlijk volgende maand bij het IUI-clubje kunnen voegen als mijn hormoonbalans beetje op pijl wordt gebracht door endocrinoloog...
let's hope so!
maar ondertussen, verder wachten op het wachten op...
liesje
-
Repelsteeltje
- Berichten: 1422
- Lid geworden op: 23 juli 2009, 10:33
Hey Liesje,
Was ik maar met een lachje uit het ziekenhuis vertrokken. Bij mij was het heel andere koek.
Eerst werd ik binnengeroepen voor een zwangerschapstest. Toen ik zei dat dat onmogelijk was, omdat mijn man geen zaadcellen heeft, kreeg ik als antwoord 'mevrouw, wij kunnen geen enkel risico nemen'. Djeezus, de kans dat hun test een valsnegatief resultaat geeft is honderd keer groter dan dat ik zwanger was!!!
Bon, k heb het mens 2 druppeltjes gegeven, daar moest ze het maar me doen
Dan kwam de gyn me halen. Oh help, bleek dat toch wel iemand uit mijn verre vriendenkring te zijn. Noooooooooooooow. Dat zag ik dus niet zitten. Gelukkig was ik assertief genoeg om even iemand anders te vragen.
Beetje later kreeg ik een heel lieve gyn toegewezen. En dan wachten wachten wachten. En dan de pijnbank op.
Toen de gyn zei, dit kan even pijn doen, deed het echt wel heel veel pijn, k voelde alles samentrekken, maar ik dacht het te kunnen houden. Maar dat bleek nog maar het kathetertje te zijn!! Help, toen moest het dus nog komen. Toen kwam de vloeistof. De pijn was niet te harden, k begon te kokhalzen, tranen sprongen in mijn ogen. k Telde seconden tot de foto genomen was, maar spijtig genoeg was dat ook nog niet genoeg, want toen moesten er nog 2 extra fotos genomen worden. Dus met die helse pijn op linker en rechterzij draaien.
Bij mij dus geen buikmassaga's, geen gelach met de fotokes, ...
De rest van de dag bleef mijn buik protesteren tegen wat het allemaal was aangedaan. En ook vandaag is het nog niet helemaal gedaan. Toen ik vanavond op het toilet zat dacht ik nog 'komt dat uit mij?' Ik bespaar jullie de details.
Maar goed, t was voor het goede doel en t was een goede uitslag. Volgens de gyn zag het er 'allemaal netjes uit'. Mooi ononderbroken streepjes, die eileiders van mij en een mooi symetrische baarmoeder.
Nu nog hopen dat de Clomid aanslaat (woensdag follikelmeting) en dan kunnen we er over een aantal maanden eindelijk aan de IUI beginnen.
Toch weer een klopje gekregen, ondanks goed uitslag. Mijn gepijnigde lichaam zei me 'Repelsteeltje, dit is bittere realtiteit, geen nare droom'. k Raakte verdwaald in de gangen in het ziekenhuis, op zoek naar de uitgang, vechtend tegen de tranen die klaar zaten.
Wat een mens allemaal overheeft voor een kleintje...
Liefs,
Repelsteeltje
Was ik maar met een lachje uit het ziekenhuis vertrokken. Bij mij was het heel andere koek.
Eerst werd ik binnengeroepen voor een zwangerschapstest. Toen ik zei dat dat onmogelijk was, omdat mijn man geen zaadcellen heeft, kreeg ik als antwoord 'mevrouw, wij kunnen geen enkel risico nemen'. Djeezus, de kans dat hun test een valsnegatief resultaat geeft is honderd keer groter dan dat ik zwanger was!!!
Bon, k heb het mens 2 druppeltjes gegeven, daar moest ze het maar me doen
Dan kwam de gyn me halen. Oh help, bleek dat toch wel iemand uit mijn verre vriendenkring te zijn. Noooooooooooooow. Dat zag ik dus niet zitten. Gelukkig was ik assertief genoeg om even iemand anders te vragen.
Beetje later kreeg ik een heel lieve gyn toegewezen. En dan wachten wachten wachten. En dan de pijnbank op.
Toen de gyn zei, dit kan even pijn doen, deed het echt wel heel veel pijn, k voelde alles samentrekken, maar ik dacht het te kunnen houden. Maar dat bleek nog maar het kathetertje te zijn!! Help, toen moest het dus nog komen. Toen kwam de vloeistof. De pijn was niet te harden, k begon te kokhalzen, tranen sprongen in mijn ogen. k Telde seconden tot de foto genomen was, maar spijtig genoeg was dat ook nog niet genoeg, want toen moesten er nog 2 extra fotos genomen worden. Dus met die helse pijn op linker en rechterzij draaien.
Bij mij dus geen buikmassaga's, geen gelach met de fotokes, ...
De rest van de dag bleef mijn buik protesteren tegen wat het allemaal was aangedaan. En ook vandaag is het nog niet helemaal gedaan. Toen ik vanavond op het toilet zat dacht ik nog 'komt dat uit mij?' Ik bespaar jullie de details.
Maar goed, t was voor het goede doel en t was een goede uitslag. Volgens de gyn zag het er 'allemaal netjes uit'. Mooi ononderbroken streepjes, die eileiders van mij en een mooi symetrische baarmoeder.
Nu nog hopen dat de Clomid aanslaat (woensdag follikelmeting) en dan kunnen we er over een aantal maanden eindelijk aan de IUI beginnen.
Toch weer een klopje gekregen, ondanks goed uitslag. Mijn gepijnigde lichaam zei me 'Repelsteeltje, dit is bittere realtiteit, geen nare droom'. k Raakte verdwaald in de gangen in het ziekenhuis, op zoek naar de uitgang, vechtend tegen de tranen die klaar zaten.
Wat een mens allemaal overheeft voor een kleintje...
Liefs,
Repelsteeltje
Laatst gewijzigd door Repelsteeltje op 1 november 2009, 17:10, 1 keer totaal gewijzigd.
-
Kimzie
- Berichten: 843
- Lid geworden op: 28 september 2009, 17:36
-
Repelsteeltje
- Berichten: 1422
- Lid geworden op: 23 juli 2009, 10:33
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 7 gasten