20 weken en zwangerschap moeten afbreken...

[Bar]

En dan nog iets... Ik ben mezelf iets gaan afvragen door het lezen van al jullie stukjes. We zijn natuurlijk allemaal bang dat het weer gebeurd bij een volgende zwangerschap. En ik zover ik kan lezen is die kans bij mij zelfs het grootst. Het feit dat het mis is gegaan met Jelte maakt mij enorm verdrietig en ik heb nu een zware periode maar, zoals ik al eerder schreef; ik zou niet willen dat deze zwangerschap er helemaal niet geweest was. Het heeft ook iets moois gehad. Ik heb nog steeds het gevoel 'ik kan dit aan, ik kom hier doorheen, als ik maar niet zo'n verdraaid grote kans had dat het me nog een keer gebeurd, dat kan ik namelijk niet aan!' Maar nu bedacht ik me ineens: is de angst niet groter dan dat het in werkelijkheid gebeurd? Het zal verschrikkelijk zijn en ik zal weer heel verdrietig zijn, maar waarom zou ik dat niet weer aankunnen? Jullie kunnen het schijnbaar ook aan, kijk naar Audrey. Die gedachte geeft me ineens wat rust. Accepteren wat me overkomt in plaats van steeds te vechten. Want tegen wie vecht je eigenlijk? Ik vecht al zo veel jaren en verlies toch steeds weer. Misschien voelt het wat minder zwaar als ik me wat minder verzet. Dan wordt mijn vertrouwen wat minder beschaamd. Kunnen jullie me nog volgen? Iemand die dit herkend?

[sandy]

Hey Bar,

Ik begrijp heel goed wat je bedoelt. De vijf maanden die ik had met Louie* in mijn buik waren magisch. Ik was supercontent (ook al was ik tegelijkertijd voorzichtig), ik genoot echt van de zwangerschap. Ook de bevalling was zulk een mooi moment, plots beseffen dat je mama bent en dat mooie hummeltje zien en echt trots zijn op je kind. Ik was een trotse mama. Ik had dit alles niet willen missen.

Ik denk dat de fantasie gevoelsmatig erger kan zijn dan de realiteit. De angst dat het weer gebeurt zal een belangrijk deel uitmaken van een volgende zwangerschap. En ik moet er niet aan denken dat het weer zou gebeuren... maar dan, als het weer gebeurt dan geraken we daar weer doorheen, hoe moeilijk het ook zou zijn. Ik denk dat de angst idd groter is dan dat het echt gebeurt. Maar de angst is er, en de kans dat het weer gebeurt ook. Het is best meer te berusten in wat komt, ook al is dit zeer moeilijk, lees soms onmogelijk. Maar het is wel waar, wat komt komt, hoeveel of hoe weinig we er ons tegen verzetten.

Terwijl ik deze morgen naar de metro wandelde was ik aan het fantaseren dat mijn man me kwam opzoeken op het werk met onze zoon. Ik stelde me het moment voor dat mijn kindje mij zou zien en ik zag hoe hij zou kraaien en breeduit lachten als hij mij zag. Toen besefte ik plots dat dit momenteel niet voor mij is weggelegd en dat was even slikken...

Dikke knuffel
Sandy

[Bar]

Fijn te lezen dat jij je daar ik in kan vinden, Sandy.

En die gedachte die jij vanmorgen had; auw!
Dat vind ik zo zwaar aan dit proces. Elke verwachting, elke gedachte die je ooit gehad hebt tijdens de zwangerschap moet je opnieuw doorleven en ongedaan maken. En oh, wat zijn dat er veel. Zo zag ik mezelf met kerst en nieuwjaar voor me, overgelukkig met een hele dikke buik. En ik bedacht dat als er weer blaadjes aan de bomen zouden komen, ik zou gaan wandelen met mijn zoon in het park. En dan heb ik vriendinnen, die nog wel zwanger zijn, bij wie dat allemaal wel doorgaat. En dat moet je dan aanzien...
Pff, Ik moet echt iets verzinnen om daar mee te kunnen dealen... Hoe doen/deden jullie dat?

[sandy]

Dat is heel mooi verwoord en zo voel ik het ook, "elke verwachting en gedachte doorleven en ongedaan maken". En dat zijn er inderdaad veel, zowel kleine als grote... Ik herinner me dat wij naar het ziekenhuis wandelde de dag van de geboorte, en dat ik rond me keek zoals in een trance en dat ik goed besefte dat alles wat ik nu zag anders zou zijn de volgende keer dat ik hier zou wandelen... Het wordt wel een beetje makkelijker met de tijd, maar die breuklijn tussen ervoor en erna blijft heel scherp afgetekend. Zo moet ik deze week naar Spa voor een teambuilding. Ik was daar ook een week voordat we te weten kwamen dat onze zoon niet meer leefde...ik kijk er dus niet echt naar uit. Maar ook simpele dingen, zoals een mes gebruiken dat we een week ervoor hadden gekocht in de Ardennen. Of denken hoe ik me in deze periode zo fantastisch zou hebben gevoeld met mijn dikke buik en dat we een fantastische kerst zouden hebben dit jaar.
Ik denk dat je er gewoon door moet, door deze verwachtingen en herinneringen en dat je ze niet moet wegsteken maar bewust moet meemaken. Soms zal dat heel erg pijn doen en soms iets minder, maar ik denk dat je deze dingen moet laten gebeuren...begrijp je een beetje wat ik bedoel? Ik geloof erin dat voor de verwerking van deze tragedie we onszelf tijd moeten geven om te dingen te (her)beleven, dat we tijd moeten nemen om te rouwen...

[Bar]

Ja, ik begrijp wat je bedoelt. Het komt neer op wat ik bovenaan op deze pagina ook schreef; niet verzetten, over je heen laten komen. Dat gaat denk ik ook wel lukken. Maar het stukje waar ik bang voor ben is vooral het stukje met vriendinnen die ongeveer even ver waren in de zwangerschap. Die hebben 'mijn buik', en voor hen gaan wel al deze verwachtingen uitkomen. Hoe sta je daar dan naast? Het is toch een groot offer om daar bij te moeten zijn en zo geconfronteerd te worden. Ik ben bang dat dat te hard gaat, dat ik me geen raad meer weet. Ben jij al zo'n confrontatie aangegaan? Wat zeg je op zo'n moment tegen jezelf om er niet aan onderdoor te gaan?

Hebben jij en je partner ook bloed afgestaan? Wordt jouw zoon ook onderzocht op en chromosonale afwijking?

[Lin]

Bar,
wat ik persoonlijk ondervind is dat ik eigenlijk weinig gevoelens heb bij het zien van andere kinderen. Het doet wel pijn te weten dat wij onze docchter niet zullen kunnen vasthouden, maar die kinderen zijn onze dochter niet. Niemand zal ooit aan onze perfecte dochter kunnen tippen, behalve ons zoontje.

Tijd voor jezelf is zeer belangrijk. Ik heb een jaar loopbaanonderbreking genomen om het helemaal te kunnen verwerken. En je kan inderdaad niets anders doen dan het over je te laten komen. Wanneer je je verziet tegen je gevoelens van verdriet zullen ze alleen maar heftiger terug komen. Neem je tijd en probeer niet eindeloos te piekeren, het is energieverspilling ( ik weet het, sneller gezegd dan gedaan.) De hoop dat we ooit een gezond kindje in onze armen zullen houden, laat ons het wat overstijgen. Neem je tijd en probeer rust te vinden.

Het fantaseren over je kind zal, volgens mij, nooit helemaal verdwijnen. Soms zijn het pijnlijke gedachten, soms nemen ze het verdriet tijdelijk weg. Het hoort allemaal bij het verwerkingsproces. Mss kan je er rond lezen. Mij maakte het in ieder geval rustiger. Stille baby's is een goed boek, die ja laat voelen dat je niet alleen bent met je gevoelens.


Dikke knuffel
Lin

[sandy]

Mijn 'voordeel' is dat ik geen echte vriendinnen heb die momenteel zwanger zijn. Ik ken wel een aantal mensen wiens zwangerschap met die van mij gelijklopen/liepen maar ik wordt daar niet dagelijks mee geconfronteerd. Iedereen die ik ken heeft wel kleine kinderen en babies. Daar voel ik het een beetje zoals Lin, de kleine kinderen doen mij niet veel, het moeilijkst is de zwangere vrouwen...

T'is een heel moeilijke kwestie. Ik denk dat je jezelf een beetje moet beschermen emotioneel. Zie je die vriendinnen vaak? Het is te hard om te vaak geconfronteerd te worden, misschien dat je een tijdje die confrontaties tot een minimum moet beperken en je vriendinnen wat minder vaak moet zien? Het is een beetje kop-in-het-zand steken dat ik momenteel doe op dat gebied, maar je moet jezelf beschermen vind ik, vooral in het begin. Op de dag dat wij te weten kwamen dat Louie* was gestorven, zijn wij naar een psycholoog gestuurd. Die zei heel duidelijk dat ik vooral aan mezelf moest denken nu, en dat ik me echt moest afschermen een beetje tegen de buitenwereld en tegen andere mensen.
Het probleem is dat je je niet kan voorbereiden op zo'n confrontatie. Het kan redelijk goed gaan tijdens de confrontatie en daarna komt de klap, of je kan er al tijdens de confrontatie onderdoor gaan.

Wij hadden onze chromosomen al laten testen voor de start van de behandelingen en alles lijkt daar in orde. Mijn bloed wordt nu verder onderzocht om te zien of ik geen immuniteits- of stollingsproblemen heb.Mijn zoon wordt ook onderzocht maar we wachten nog steeds op de resultaten daarvan...

Stille baby's is idd een goed boek. Als je engels wat ok is kan ik ook "An Exact Replica of a Figment of My Imagination: A Memoir" aanbevelen. Ik ben trouwens ook mijn verhaal en gedachten aan het neerschrijven in een soort kortverhaal. En ik word ook heel rustig als ik met mijn handen kan bezig zijn, dingen maken...

Sandy

[Bar]

Beste Lin en Sandy. Bedankt voor jullie reacties. Fijn om jullie mening te horen, is toch heel anders dan een mening van iemand die niet in hetzelfde schuitje zit. Ik ben ook niet bang voor de confrontatie met kinderen. Ik werk als kinderleidster en ga 7 december weer aan de slag. Ik ben net nog even op het dagverblijf geweest en daar heb ik geen moeite mee. Het gaat puur om vriendinnen die echt even ver waren. Zij accepteren niet echt dat ik even wat afstand wil. Hoe goed ik ook probeer mijn gevoelens onder woorden te brengen en uitleg dat het niks persoonlijks is. Ze verwachten toch dat ik elk moment weer terug kom van weggeweest. Ik zag ze hiervoor inderdaad vrij veel. Voor mij gaat dat te snel. Maar stiekem vraag ik me af: wanneer kan ik het dan wel? Het is mijn grootste obstakel op dit moment. Verder kom ik redelijk goed weg met mijn gevoelens.

Bedankt voor de boekentips. Ik ben een echte lezer dus ga ze zeker aanschaffen.
En Sandy, als je die immuniteit of stollingsproblemen blijkt te hebben, kunnen ze daar dan iets tegen doen? Is daar medicatie voor?

[Bar]

En Lin, knap van je, die loopbaanonderbreking. Vond het inderdaad interessant in het forum te lezen dat je het gevoel had dat dit kindje je iets wilde zeggen. Heb je al ondekt wat? Zoals anderen al schreven vind ik het ook knap dat je juist in deze situatie af durft te stappen van je routine. Ik geloof ook dat niets voor niets gebeurd. Het lijkt me de bedoeling dat je van elke zware situatie in het leven leert. Je hebt zelf de keuze hoe je ermee omgaat...

[Lin]

Luisa heeft me geleerd even afstand te nemen van mijn hectische leven. Wat ik vooral geleerd heb is een "echte" mama te zijn voor mijn zoontje. Twee jaar is hij bijna elke weekdag naar de onthaalmoeder gegaan. Rond 8 uur zette ik heb af, rond 16.30 uur ging ik heb terug ophalen, dan voor het eten zorgen. Wat spelen mt men zoontje, maar in gedachten was ik met mijn schoolwerk bezig. Vaak heb ik me daar schuldig over gevoeld. Ik was nooit voor de volle 100% mt mijn zoontje bezig. Nu neem ik uitgebreid de tijd voor hem. Zonder Luisa zou het nooit in mijn hoofd zijn opgekomen om loopbaanonderbreking te nemen.

Het is ook zo dat je nooit meer hetzelfde t.o.v. het leven staat. Dingen die vroeger belangrijk waren, lijken nu futiliteiten. Je zult nooit meer dezelfde zijn. Spijtig dat je vriendinnen dit niet willen/kunnen begrijpen. Ik zou je willen aanraden om zoveel mogelijk jezelf te beschermen. Jij hebt immens verdriet, zij niet. En als jij voelt dat je het niet aankunt om mt hen contact te hebben, dan is dat zo. En moeten zij zich daar maar bij neerleggen.
Ik heb zo gebroken mt een "vriendin" die stelde dat een kind verliezen niet het einde van de wereld was. En dat ik toch wel aan haar verjaardag had kunnen denken (4 dagen na de geboorte van Luisa).


Mijn man en ik lachen er wel eens om dat de moeilijkste (weg) in het leven (naar ons aanvoelen) voor ons gereserveerd is. Maar het is waar, je leert er veel uit, maar dat neemt niet weg dat het een moeilijke weg is. Die je soms volledig uitgeput achterlaat. Het afgelopen jaar heb ik van drie personen moeten afscheid nemen. Waarvan voor mij mijn dochtertje emotioneel het zwaarst was. Maar in dit deel van de kempen hebben ze het gezegde: ongeluk komt altijd in drie. Dan heb ik mijn ongeluk voor een tijdje gehad, hopelijk.

Dikke knuffel
Lin

[Bar]

Vanuit mijn rol als kinderleidster kan ik je op het hart drukken dat je een goede keus hebt gemaakt! Opvang is prima, maar thuis bij papa en mama is het altijd het fijnste! Dat is toch meer quality time...

Ongelooflijk, die vriendin van je! Die moet nog veel leren. En dat soort mensen overkomt dan juist nooit zoiets... Ik ben blij dat je bevestigt dat ik voor mezelf mag kiezen in het verhaal met mijn vriendinnen. Dat had ik even nodig. Ik heb ook niet veel keuze, voel ik. Ik kan het nu gewoon niet.

Drie mensen in een jaar, jeetje...wat heftig!
De duivel schijt altijd op dezelfde hoop, zeggen ze. Ik weet er alles van. Dit kindje moest ook een lichtpuntje worden voor ons en onze familie na heel veel zware jaren. Het mocht niet zo zijn. Ik heb een enorm inzicht gekregen door onze Jelte. Ik beschreef het hierboven al. Ik ga me anders opstellen. Geen eeuwige 'waarom' vragen meer. Stoppen met vechten en verzetten. Ondergaan wat komt. Acceptatie! Ik heb altijd geweten dat dat beter was maar ik heb het nooit zo kunnen voelen. Nu wel. Ik hoop dat ik dit kan volhouden. Heb misschien nog wel een lange weg te gaan. Wilde jij nou nog terug zwanger worden? Durf je het nog aan? Of hou je het bij je zoontje?

[Lin]

Toen ik Luisa verloo wou ik zo snel mogelijk terug zwanger worden. Terug naar die zalige staat van hunkeren, fantaseren, uitkijken naar, hopen ...

Na drie maanden voelde ik me terug ok genoeg om er aan te beginnen. Aangezien ik niet natuurlijke zwanger kan worden, ging dat mt de nodige behandeling. Ik bleek niet zwanger te zijn. Nu vraag ik me af waar ik mt mijn hoofd zat om al zo vroeg terug te starten. Nu hebben we besloten om in januari de laatste poging te ondergaan. Er zitten nog 3 cryo's in de vriezer. Als ik dan niet zwanger ben, zal het bij 1 kindje blijven.

Volg jij fertibehandelingen? Het vraagt enorm van je en dat heb ik nu wel gehad. Als het niet er geen kindje meer komt, zal er voor mij en tijd van acceptatie komen. volgens mij ook een tijd van rust want nu ben je dag in dag uit met de ferti bezig. En dat dan nog naast je verdriet van je overleden kind

Dikke knuffel
Lin

[MA]

Ik heb door het verlies van Renéetje ook leren accepteren....iets wat ik altijd heel moeilijk kon als controlefreak. Maar inderdaad het gewoon ondergaan, het een mooi plaatsje in je leven geven, is eigenlijk het enige wat je ermee kan doen. Ik vraag ook zelden of nooit waarom want er is geen antwoord op die vraag en je wordt er alleen supertriest van. Het leven is niet eerlijk, ja dat klopt. Wij hebben de afgelopen jaren ook meer dan ons deel gehad. De sterkste schouders dragen de zwaarste lasten denk ik dan maar.

Wat vriendinnen betreft, je verliest er inderdaad een paar. Maar dat zijn dan misschien ook mensen die niet meer bij de nieuwe jij en je nieuwe leven passen. Ik had de eerste weken gewoon geen behoefte aan andere mensen ook niet aan mijn vriendinnen (en die waren geeneens zwanger). 'k heb dan ook gezegd dat ik even tijd nodig had, en kan me voorstellen dat je dat zeker hebt bij zwangere vriendinnen. Misschienkan je het hoofdstuk uit stille baby's kopïeren bedoeld voor familie en vrienden. Of de tekst hier op DVO site waarin staat hoe wij ons voelen en reageren...

[sandy]

Ik voel het ook zo Lin, voor mij is het veel te vroeg om er terug aan te beginnen. Ook mijn man heeft nood aan effe gewoon aandacht en tijd voor onszelf, effe niet meer stressen over behandelingen en zwanger zijn. Ik vind dat ik ook rekening moet houden met hem... Wij zijn tenslotte al 4 jaar bezig met echt proberen, waarvan de laatste 2 constant in het teken stonden van behandelingen en zwanger worden/zijn. Heel erg vermoeiend en zwaar.

In februari ga ik er weer voor. Het zal met dikke tegenzin zijn, want die behandelingen voelen zo tegennatuurlijk aan. Maar ja, ik zet mijn verstand op nul en doe zoveel mogelijk behandelingen totdat er eentje (hopelijk) lukt. We zullen zien, que sera sera. I neem het stap voor stap, one day at a time.

Bar, ivm je vraag over immuniteit of stollingsproblemen, daar zijn medicijnen voor die bij de meeste mensen werken. Bij stolling zou dat vbv aspirine zijn die je moet nemen de hele duur van de zwnagerschap. Anyway, zover zijn we nog niet Mocht ik een van de twee problemen hebben dan google ik erop los en weet ik je een uitgebreid verslag te geven, maar hopelijk hoeft dat niet...

Sandy

[Bar]

Ik ga zeker dat stuk uit 'stille baby's' opzoeken. Dat is misschien wel een heel bruikbare tip.

Nog 3 pogingen. Jee. Ik weet van een vriendin die ook al die behandelingen heeft gehad wat een zwaar proces dat is en wat een onzekerheid en spanningen dat met zich meebrengt. Leef al 3 jaar met haar mee. Al die hoop en teleurstellingen. Ze heeft alles doorlopen maar het heeft niet zo mogen zijn.
Bij ons is het zo dat mijn vriend drager is en mij eigenlijk helemaal niks mankeert. Ik was eigenlijk in 1 x zwanger. Wij gaan het nu weer op de natuurlijke weg proberen. Maar toch sta ik er behoorlijk beroerd voor omdat ik 50% kans heb dat het weer mis gaat. Als ik bij 11.5 week zwangerschap nog geen miskraam heb gehad krijg ik een vlokkentest. Als het kindje dan weer de verkeerde chromosomen heeft meegekregen moet ik met 13 weken weer opnieuw bevallen. Het zal anders zijn als met 22,5 week, maar toch...
Er kan sprake zijn van een voorkeursdeling. Dit betekent dat er bij de deling van de chromosomen voorkeur zal zijn om de verkeerde chromosomen door te geven. In dit geval zal ik steeds door hetzelfde proces moeten.