20 weken en zwangerschap moeten afbreken...

[Bar]

Het kindje zal in dit geval echt te zwaar gehandicapt zijn om een goede en lange levensverwachting te hebben.
Misschien begrijpen jullie waarom wij er voor kiezen snel door te gaan. We hebben misschien nog een hele lange weg te gaan. Misschien moet ik dit nog wel veel vaker mee gaan maken. Maar, misschien ook niet. Het kwartje kan twee kanten opvallen.
Ik kan begrijpen dat het voor jullie weer een heel ander verhaal is. Die behandelingen vergen veel van je en je wil die kansen die je nog over hebt zo goed mogelijk benutten. Ik kan me voorstellen dat ik dan ook eerst wat tijd zou nemen om daar voor op te laden.

Vorige week hebben de ouders van mijn vriend bloed opgestuurd zodat er kan worden gekeken of één van hen ook drager is. Als dat zo is, is dat goed nieuws voor ons. Zij hebben immers twee gezonde kinderen gekregen zonder miskramen of een vroeggeboorte. Dat betekent dat onze kansen ook groter worden, misschien wel 60%. Als één van hen drager is zal daarna de rest van de familie ook onderzocht worden. We zijn best gespannen voor de uitslag die elk moment binnen kan gaan komen.

sandy, hoeveel pogingen mag jij nog doen? en audrey, hoe gaat het op het moment met je? Kun je het nog een beetje volhouden? Het valt mij op op dit forum dat de vrouwen die uiteindelijk toch weer zwanger mogen zijn van een gezond kind het niet voor niks krijgen. De een moet stil blijven zitten, bij de ander komt het toch wat te vroeg. Toch weer een zware weg. Alsof het nog niet genoeg was geweest...

[MA]

He Bar,

Ik hoop dat jullie snel positief nieuws krijgen en dus een hogere kans...geeft je toch een positiever gevoel en dan is het makkelijker om er in te geloven en voor te gaan.

Ik begin het hier danig op mijn heupen te krijgen. Ik zou zoveel willen doen, maar mag niet. Sinds gisteren zitten we dan nog letterlijk in de sjit. Als je toiletten doortrekt, komt water er net niet uit. Volgens manlief komt dat door de regen dus ik mocht geen loodgieter bellen want niet nodig...intussen loopt de stront via een pijpje op onze oprit...heb me zo kwaad gemaakt, wel hij lost het nu maar op. Als het moet ga ik wel tijdelijk bij mijn ouders wonen want ik durf hier nog amper naar het toilet. Zijn zo van die dingen die ik er nu even niet bij moet hebben..

[Bar]

Hoi Audrey,

Hoe is het inmiddels? Is het probleem al opgelost of ben je tijdelijk naar je ouders verkast? Kan me voorstellen dat je daar nu even niet op zat te wachten. Lijkt me ook erg vermoeiend omzo afhankelijk te zijn. Voordeel lijkt me nu wel dat je erg veel tijd hebt om alvast wat band op te bouwen met je kindje en je goed voor te bereiden op zijn of haar komst (weet je alwat het gaat worden?). Zijn jullie al begonnen aan het kamertje of durf je je daar allemaal nog moeilijk aan te wagen? Las hier bij anderen dat ze het kopen van spulletjes enzo nu het liefste uitstelde tot op het einde van de zwangerschap uit angst dat het nog mis gaat. Is dat bij jou ook zo?

[MA]

He Bar,

Het probleem lijkt opgelost...maar dit weekend moet manlief maar eens alles goed bekijken.

Hoewel ik nu meer tijd heb, had ik percies meer band opgebouwd met Renéetje, gek genoeg.

Kamer moeten we nog doen, verder ook nog zowat alles, maar dat heeft eerder te maken met tijdsgebrek bij mijn man en met dat ik niets kan doen, dan dat we echt willen wachten. Heb al wel een paar kleedjes gekocht en hoop dat ik donderdag te horen krijg dat ik terug wat mag doen want dan ga ik in gang schieten.

En hoe is het met jou ? Knuffel Audrey

[Bar]

Eigenlijk is het ook wel logisch dat je meer band met Reneetje had opgebouwd. Ik denk dat je nu onbewust toch een zekere afstand houdt. Gewoon om jezelf te beschermen.
Geloof jij dat het zieltje van Reneetje bij je terug kan komen in dit kindje?
Dat is wat ik steeds tegen Jelte zeg:'kom alsjeblieft bij ons terug in een lichaam waarin je vrij bent, een lichaam waarmee je kan rennen, springen en dansen! En met een geest die mee kan in deze maatschappij, een geest die op en dag verliefd kan worden en kan genieten van alle mooie dingen in het leven'.. Ik weet natuurlijk niet of het kan maar de gedachte geeft me wat rust...

Ik voel me de laatste week best goed. Ik voel dat er iets in me is veranderd, dat ik me anders kan instellen. Dat geeft een enorme rust.

Ik hoop voor je dat je Donderdag goed nieuws krijgt. Maar ga niet alles inhalen wat je moest laten liggen he. Lijkt mij ook moeilijk maar let goed op jezelf en je kleintje!

[MA]

Ik geloof dat ons Renéetje altijd bij ons is...niet echt dat ze terugkomt in ons beebje, dat is weer een eigen apart uniek kindje voor mij.

Doet deugd he, als je terug die rust kan voelen, het verdriet wat getemperd is en er een soort van aanvaarding komt. Wat niet wil zeggen dat je je schat niet meer mist, of je niet meer verdrietig kan zijn, maar je vindt percies terug een soort balans, een manier om verder te gaan.

Zal braaf zijn als ik donderdag groen licht krijg

[ctje1]

Hoe herkenbaar hier allemaal.
Ook ik had van bij het begin van de zwangerschap van Basiel geen goed gevoel, zelfs na de eerste goeie echo's. Iedereen zei me dat het kwam door de miskraam enkele maanden daarvoor, maar nee, mij konden ze niet overtuigen.
Net zoals ik al van in het begin wist, dat dit een zoon zou zijn.
Zo vreemd hé, dat moedergevoel.

[Bar]

Ja, ik wist eigenlijk ook meteen dat het een zoon zou zijn. En dat maakte mij ook erg onrustig, ik had namelijk het gevoel dat daar iets niet aan klopte. Ik heb een aantal keren hele duidelijke dromen gehad waarin de oudste een dochter was. Ik kan haar zo uittekenen. Die dromen waren zo sterk dat ze mij mijn hele zwangerschap dwars zaten. En dat, terwijl het me echt helemaal niks uitmaakte wat het zou worden, als het maar gezond was....

[Bar]

Audrey,

Succes vandaag. Hoop dat je je vrijheid terug krijgt!

[sandy]

Dag meiden,

Ik heb een tijdje niets meer van me laten horen. Ik was op verlof en heb een weekje verlof genomen van het forum

Kathleen, eerst wil ik je een dikke proficiat wensen!! Ben superblij voor dit goede nieuws. Het ziet er naar uit dat het geluk voor velen van ons dan toch is weggelegd...

Audrey, supernieuws dat je weer wat meer mag doen!! Je moet ontzettend opgelucht zijn.

Bar, gaat het een beetje met jou?

Ik heb een paar dagen geleden, na 3 maanden wachten, eindelijk nieuws gekregen over de autopsie. Hieruit blijkt dat mijn zoontje gezond was. Ze hebben wel problemen gevonden bij de navelstreng en de placenta en ik heb ondertussen een hysteroscopie laten doen en een BN. Nu zijn ze aan het onderzoeken of ik misschien stollingsproblemen of dergelijke heb...Nog even geduld en dan weet ik daar de uitslag van.
Voor de rest gaat het redelijk ok. Ik heb mijn verhaal neergeschreven en dat heeft me veel deugd gedaan. Ik kan weer meer lachen, en dat doet deugd...

Knuffel aan iedereen
Sandy

[MA]

Sandy,

Blij dat te lezen.

Ik kan me voorstellen dat je ergens hoopt dat ze iets vinden zodat je iets constructief kan doen bij een eventuele volgende zwangerschap en zodat 't verlies van je zoontje niet nog nuttelozer lijkt ?

Knuffel Adurey

[kathleenchris]

Hallo Sandy,

welkom terug. Ik moet eerlijk zijn dat ik een tijdje minder actief was, en ik heb het gevoel dat er weer heel veel gepasseerd is.
... je verhaal neerpennen. Je gaat dan even heel diep, maar als je het achteraf leest, doet het ongelooflijk veel deugd. En kan je er met meer gevoel zonder zelf te gevoelig te worden aan terugdenken. MM moeilijk uitgedrukt, maar ik denk wel dat je het begrijpt.
Bedankt Sandy dat je zo enthousiast bent over ons nieuws. Ik weet maar al te goed dat zo'n nieuws heel dubbel is ...

Hallo Bar,
Je bent al een tijdje actief hier, maar ik heb nog niet de gelegenheid genomen om je te verwelkomen en om je een welgemeende proficiat te wensen met Jelte. Ik heb hier en daar meegelezen en het is allemaal heel herkenbaar. Ergens schreef je dat je droomde dat je oudste kindje een dochter zou zijn en geen zoon. Ik weet nog toen ik zwanger was van inke* dat ik in een grootwarenhuis rond liep. Moeder en dochter voor me, ze kwamen goed overeen, het was een gezellige onder onsje. Ik was bijna jaloers, terwijl ik in verwachting was van een meisje (ik wist het toen al). En ja ik zag me niet met een dochter. Vreemd hé. En dromen over zwanger worden en zijn, komen bij mij altijd uit. Soms tot het bangelijke toe. Heel vreemd, maar ergens registreert ons lichaam wel als er iets misloopt. Ergens vroeg je of we onze engeltjes terug kunnen verwachten, dat hun zieltje terug komt. Letterlijk zal ik het nooit geloven, maar ik ben er wel van overtuigd dat er 'iets' altijd bij ons is. Op hele vreemde en onbewaakte momenten voel ik Inke en Jelle altijd kort bij ons. M'n hart mist ze nog iedere dag, maar toch ergens zijn ze ook bij ons. Ook bij hun broer. Gisteren riep hij nog of hij mocht slapen met Inke* (een knuffel die hij kreeg, toen ze begraven werd). Ik voel dat er bij hem ook zoiets is ...
Vreemd om neerpennen niet?

Lin,
alles goed met je? Kijk je toch een beetje uit naar januari terwijl je nu nog kan 'genieten' van de maand december? Je weet dat ik altijd verre deadlines maakten voor ons. Het deed deugd om rust te vinden in de maanden ertussen en te kunnen aftellen tot die maand van de start. Eens begonnen merk je meer dat het je opslorpt, maar je hebt nog wat leuke herinneringen van de maanden ervoor (rust, de feestdagen, leuke uitstapjes die je anders niet zou doen ... ).

Liefs
Kathleen

[Lin]

Beste Kathleen,

wat leuk te lezen dat je "terug" bent. Hoe gaat het met je? Heb je de eerste echo al achter de rug. Das toch altijd weer spannend.

Ik ben heel blij met deze maand rust. Maar tot nu toe nog niets dan zieken: Mauro heeft een bronchite gehad en ik heb nu een keelontsteking. Blijkbaar geven ze alleen een pijnstiller die de pijn het eerste uur wegneemt en daarna uitgewerkt is. En te weten dat je er maar 3 per dag kan nemen. Hopelijk is die kommer en kwel van korte duur.

Ben vandaag Mauro gaan inschrijven in't schooltje. Kei plezant! Toen er een mama met de Maxi cosi eraan kwam om haar zoontje in te schrijven, moest ik even slikken. Zo had ik er normaalgezien ook moeten aankomen. Maarja, uiteindelijk heb ik genoten van ons ventje en zijn eerste kennismaking mt de school.
JOepie, er staan ons allemaal nieuwe dingen te wachten.

Hoi Sandy,

te horen krijgen dat je kindje gezond was, gaf mij een vuistslag recht in het gezicht. Ik was daar echt niet goed van. Dat maakt het eens te moeilijker om te aanvaarden wat er gebeurd is. Mss dat de andere testen nog iets uitwijzen en dat er een behandeling op poten gezet kan worden. Weeral in spanning afwachten. Ik leef mt jullie mee

Dikke knuffel
Lin

[sandy]

Dank je meiden

Het doet inderdaad deugd om de dingen neer te schrijven. Bij het schrijven had ik vaak de tranen in de ogen, omdat je echt de dingen herbeleeft en probeert te verwoorden hoe je je voelt, hetgeen soms moeilijk is... Ik heb mijn schrijfsels geprint en laat het vanavond lezen door mijn man. Ik denk dat hij zo ook beter zal begrijpen hoe ik de dingen heb beleefd.

Ik zie de dood van mijn kind als nutteloos. Ik had verwacht dat hij ziek zou zijn, of dat ze niets zouden vinden, maar zoiets had ik niet zien aankomen. Hij was helemaal in orde en is moeten sterven omdat hij niet kreeg wat hij nodig had. Ik weiger me schuldig te voelen, want ik heb al het mogelijke gedaan om de zwangerschap tot een goed einde te brengen, maar toch knaagt het. Ik denk zelfs dat ik weet wanneer hij gestorven is. Ik heb hem voelen schoppen en tekeer gaan, de eerste keer dat ik hem echt voelde. Ik was toen heel blij want ik dacht dat dit het begin zou zijn van zijn vele schopjes. Maar ik denk nu dat hij toen aan het vechten was voor zijn leven. Triest.
De dokter zei dat het in feite goed nieuws is, omdat het wil zeggen dat wij gezonde kindjes kunnen krijgen. Langs de ene kant wil ik dat er iets mis is met mij, zodat er ook iets aan gedaan kan worden. Langs de andere kant, als er iets mis is met mij, dan ga ik heel kwaad worden want waarom werd ik daar niet eerder op getest dan... Ik weet wel dat men niet alles kan uitsluiten, maar naderhand gezien vind ik dat ze op voorhand moeten testen of het bloed van de moeder ok is...Waarom moet eerst een gezond kind sterven?

Lin, dat moet een fantastisch gevoel zijn geweest om je zoontje in te schrijven in zijn school. Je zal wel trots geweest zijn. Jammer dat jullie maar met zijn tweetjes waren, ipv met zijn drietjes. Maar zoals je zelf schrijft, we kijken naar de toekomst. En ik ga akkoord dat er ons allemaal nieuwe dingen te wachten staan. Ik kijk er naar uit...

Knuffel,
Sandy

[kathleenchris]

Hallo Sandy,

dit is een kippevelmoment .... je verhaal zo gelijkaardig met Inke*. Inke* zat in de knoop met haar navelstreng, dus echt niemands fout. op wie moet je nu kwaad zijn?
Ik was op een receptie van m'n werk, en de micro stond verkeerd afgesteld. Er kwam een luide piep. Als grap hield ik m'n buik vast toen ... maar er kwam geen beweging, pas 2 minuten later. Heel duidelijk heel hard zoals nooit daarvoor. En daarna heb ik haar nooit meer bewust gevoeld. Snap je het kippenvelmoment?
Bij Jelle is mijn lichaam meer de oorzaak geweest. Een infectie, Jelle was ook ziek geworden door de infectie. Maar vreemd genoeg ben ik helemaal niet kwaad op m'n lichaam. Ik had er wel schrik voor, dat ik mezelf verwijten ging maken, maar je kan er gewoon niets aan doen als je de zwangerschap 'rustig' beleeft, niet? Ik moet wel eerlijk zijn, ik ben wel heel kwaad geweest tegen artsen ... en nog steeds. Inderdaad er zijn te weinig testen voor je aan een zwangerschap begint. En ik bedoel simpele testen en zeker voor een behandeling omdat je bewust zwanger wilt worden. Maar ik kreeg het domme verwijt dat ze gewoon niet alles willen testen. Nu m'n gewone (nieuwe) gyn (gespecialiseerd in infecties) is daar ook nog steeds kwaad om dat het zo verlopen is bij Jelle en bij de na-onderzoeken. Dokters hebben hun frustraties via mij uitgesproken, zeker niet goed voor de patiënt.

Sandy, knap dat je het durft te laten lezen aan je man.
Liefs
kathleen