Wachten op het wachten-clubje

[Cassyke]

Hey iedereen,

Long time no reed
Maar vandaag ben ik er met goed nieuws! Dat mag ook eens he
Ik ben vandaag bij de verpleegkundige geweest en mijn afspraak voor ICSI staat eindelijk vast!!!
Wij mogen starten op de fictieve datum 24/12!!! Ik geloofde gewoon men oren niet! Natuurlijk moeten we wachten tot mijn maandstonden in december/januari doorkomen he maar ik ben blij dat we op de lijst staan vanaf die periode. Dat is redelijk snel vind ik, ma je hoort me niet klagen hoor

Oei Wendel toch, ik vind het zo erg voor jou! Bij ons was het ook een klap... Maar wij zijn nu blij dat dit allemaal kan ofanders zouden we kinderloos achterblijven

Aan iedereen (is teveel om na te lezen ): veel succes en moed, we zullen allemaal wel eens geluk hebben he hopelijk toch Ik denk aan jullie!!!!

Greetz
Cassyke

http://onvervuldewens.blogspot.com/

[lyse]

Wendy, dat moet schrikken geweest zijn voor jullie. Toch nog maar even wachten op de resultaten van het tweede onderzoek. En mochten die dan toch hetzelfde verdict brengen, dan hoop ik dat je troost en rust vindt bij de gedachte dat ze de oorzaak van jullie probleem ontdekt hebben en dat er zoals Cassyke zegt, gelukkig oplossingen zijn.

Repelsteeltje, een heeeeel dikke knuffel voor jou. Je hebt de laatste maanden enkele serieuze klappen te verwerken gekregen, dromen moeten opgeven en je plannen moeten wijzigen. En nu al dat wachten, dat is ook niet bevorderlijk voor je gemoedsrust. Goed dat je de stap zet om er met iemand over te praten. Ik hoop van harte dat het helpt om alles een beetje te verwerken en een plaatsje te geven. Van die plots opkomende immens verdrietige buien, daar heb ik trouwens ook vaak last van. Je kan het gewoon niet uitleggen, ineens zijn die tranen daar en die moeten eruit....

[liezeke]

damn, Wendel!

da's serieus slikken! maar het kan nog goed uitdraaien ook, meid. ik brand alle kaarsjes op voor een goed tweede staal, spermakwaliteit is ook afhankelijk van verschillende factoren en je weet, eens een goed staal telt!
maar je hebt niet altijd een verhaal tegen al dat 'gedokter', hé. alsof alles boven je hoofd wordt beslist.
bij mij zijn ze daar, gelukkig , iets terughoudend in omdat ze weten dat ventje ook zijn (medisch verantwoorde) mening heeft en dat ze dat niet zomaar in de wind moeten slaan.

dikke, dikke knuffel, meid, ik leef helemaal met je mee!

repelsteeltje, ik heb ook van die huilbuien, het gevoel van machteloosheid dat over me heen komt, dat me totaal verscheurt ook al is dat steeds minder. ik ben meer gelaten (ik kreeg dit weekend nog de commentaar dat ik niet moest wanhopen) en dat brengt me eigenlijk rust. we hebben er soms onze buik van vol, van al dat wachten en al die teleurstellingen dat we zelfs uitkijken naar ons pauzeke en ons weer kunnen bezig houden met gewone dingen en niet na elke halve zin terugvallen op die vruchtbaarheidsproblemen.

liesje

[Wendel]

Repelsteeltje, ook van mij een dikke knuffel, meid.. Hopelijk voel je je vandaag al weer wat beter? Wanneer mag je langsgaan bij de psych?

Hier ook wachten op de iui, met dus belangrijker nog, het nieuwe sperma-onderzoek.. Is opgeschoven van 'vermoedelijk dinsdag' naar 'vermoedelijk donderdag'.. Dus nog efkes op mijn tanden bijten, en dan panikeren of niet panikeren Dat zal afhangen van de resultaten en van mijn gemoed op dat moment

Knuffjes aan iedereen!
Wendy

[lyse]

Help, mijn lichaam doet "een liezeke" deze maand: cyclusdag 39 en nog geen te zien. Ik begin al te vrezen dat de timing voor onze eerste ivf in gevaar komt als dat hier zo verder gaat... Waar zitten die dekselse Russen toch als je ze nodig hebt?

[Cassyke]

Hey lyse,

Hier hetzelfde probleem
In december mogen we beginnen met ICSI na men MS maar ze zijn er deze maand nog altijd niet doorgekomen wat wilt zeggen dat ze in december later/niet zullen doorkomen.
Echt hatelijk!

Greetz
Cassyke

http://onvervuldewens.blogspot.com/

[lyse]

Hey Liesje,
heb je mijn verhaal onder "iui" - subtopic "cyclus en utro" gelezen? Zou jij niet hetzelfde voor gehad kunnen hebben toen je die laaaaaange cyclus had een tijdje geleden?
Lyse

[liezeke]

heej wachterjtes,

vandaag langverwachte crg-bezoek. het werd een domper van formaat.
ze had mijn bloedwaarden nog niet gecheckt en die heb ik dan maar meteen meegedeeld. het tweede staaltje van ventje was nog niet geanalyseerd... minder goed begin maar toch..
zoals verwacht zou het insemineren worden maar dat konden ze niet doen want mijn ventje kon niet meekomen nr consultatie....
woensdag is zijn endoscopiedag en dan vrijkrijgen is voor hem enkel voor in nood en gewoon zijne kop laten zien op crg en daarmee een hele voormiddag mee verliezen is niet echt een 'noodgeval'. en die gyn heeft enkel op woensdag consultatie. bij andere gyns van crg konden we ook niet terecht volgens haar.
ze werd zelfs kwaad en zei dat ik met een staalttje van om 't even wie kon komen aanzetten. baaaaaam, dat deed zeer, heel veel zeer ook al weet ik dat ze volgens het boekske handelt.
de tranen schoten in mijn ogen, alsof ik daar verdorie veel aan kan veranderen!

met veel lippenbijten naar buiten gegaan en in de auto beginnen bleiten...

waarom, hé? ben ik dan zo'n lastige patiënt?

heb eens goed uitgebleit, naar ventje gebeld en daarna een afspraak gemaakt voor een follikelmeting bij mijn eigen gyne, want voorlopig (de eerste 6 keer) heb ik een 'crg' nog niet nodig...

en daarna denk ik dat ik maar naar het UZA trek

another desillusion in fertiland

ventje heeft nadien 'als arts' nr die fertigyn gebeld. weeral de 'volgens de regelkes' uitleg en plots kon ze wel een efforke doen voor een collega en een ander tijdstip afspreken. waarna ventje zei; 'maar dat staaltje is wel echt van mij hoor' waarop ze antwoordde; 'daar twijfel ik niet aan hoor, meneer'. ventje; ' een half uur geleden precies wel!'...
tja, the importance af being Ernst.

liesje

oh ja, lyse, ik nam die cyclus geen utro, ik was wel ziek geweest en volgens ventje kan je eisprong door ziek te zijn plots worden afgemeld omdat dan de timing niet goed is... en dus had ik later mijn eisprong!
een (vrouwelijk) lichaam is zoooooooo raar en ook al weet de wetenschap veel toch zijn er nog dingen (zoals het fragiele hormoonevenwicht) die moeilijk te vatten zijn...

[juffie]

Hey Liezeke,

Wat een rotdag!!
Soms hebben die gyns toch geen greintje gevoel of empathie voor de situatie hé.
Ik stuit ook vaak op problemen bij die mensen als ik me niet op hun commando kan vrijmaken.

Gelukkig heeft het ventje nog iets kunnen regelen, toch moeten ze voor jou die inspanning ook kunnen doen hé.

Hier loopt het wachten op een einde, zaterdag tp van mijn laatste cryo's hopelijk lukken deze anders weer een volledige poging hé.

Wel in t UZA vind ik ze best vriendelijk en menselijk.

Veel succes nog!!!

[lyse]

Hey Liesje, er is inderdaad iets vreselijk mis als een lang verwachte crg bezoek in tranen eindigt. Wat mij vooral chockeert van die gyn is het grote contrast tussen haar reacties voor en tijdens het telefoontje van je man. Schandalig dat ze pas wat moeite kon doen en begrip kon tonen toen ze wist dat ze met een collega-arts te maken had. Je zal maar eens een "gewone sterveling" zijn zoals wij en bij zo'n gyn terechtkomen... Doe inderdaad maar lekker iui bij je gewone gyn. Vereltje heeft dat ook gedaan, als ik me niet vergis, en met uitstekend resultaat.

En van dat vrouwelijk lichaam dat raar doet, dat heb ik vandaag jammer genoeg weer aan den lijve mogen ondervinden....
Liefs,
Lyse

[Repelsteeltje]

Hoi Ladies,

Na een aantal woelige dagen kom ik hier nog eens piepen.
t Gaat iets beter met me, in die zin dat ik mijn tranen toch al iets of wat onder controle terug krijg en niet meer zit te wenen op het werk.
Maar k blijf me slecht voelen. Kan amper van iets genieten. t Geen waar ik vooral mee zit is dat het gevoel heb geen vooruitgang te hebben gemaakt tov de dagen nadat we het net wisten. Ik kan m'n verdriet wel beter verbergen, maar t zit er wel nog allemaal. Misschien heb ik het allemaal heel hard opgekropt toen en komt het nu helemaal los.
k Zit echt met het feit dat er zo weinig mensen zijn waar ik mee kan praten (mijn ouders, broer en zus en beste vriendinnen zijn ingelicht, maar die zie ik niet zo vaak) en het 'in stilte' moeten rouwen is niet aan mij besteed.
Verder heb ik het gevoel dat mijn leven een puinhoop is. Alles waar ik jaren aan gewerkt heb is als een kaartenhuisje ingestort. In september volgend jaar loopt mijn contract af. Ik had altijd gedacht daarvoor zeker al bevallen te zijn. Nu zal ik waarschijnlijk zwanger naar werk moeten zoeken (als we via IUI geholpen kunnen worden), waardoor ik waarschijnlijk een tijdje werkloos zal zijn. k Ga zo het gevoel hebben dat ik 2 keer gestraft word door al wat we meemaken.

Over 2 weken kan ik langs bij de psy, hopelijk lukt het me om met haar een aantal dingen op een rijtje te zetten en me wat minder een loozer te voelen, want zo voel ik me. Zo van "t is weer typisch dat mij dit moet overkomen, al die mensen met hun perfect leventje krijgen een kindje in de schoot geworpen, maar ja t was te denken dat dat bij mij niet ging zijn".

Liefs,

Repelsteeltje

[Glenys]

Hey Repelsteeltje en Liezeke,

Wat een barre tijden zijn het weeral, net alsof het druilerige weer vertaald wordt in onze gevoelens.
Liezeke, laat je niet ontmoedigen door mensen die blijkbaar zeer weinig EQ bezitten. Op mijn slechte dagen wens ik ze ook een vruchtbaarheidsprobleem toe. Ze mogen allemaal zwanger worden maar dan toch tenminste na een jaartje proberen, misschien dat we dan op meer begrip kunnen rekenen . Ik troost me met de gedachte dat het voor de gyns ook maar een job is en dat ze nu eenmaal ook een slechte dag kunnen hebben.
Waar ik het wel heel moeilijk mee heb is de zwakke positie waar we ons in bevinden. We hébben die gyns echt nodig en van zodra we té eomtioneel doen, lijkt het wel aslof we niet sterk kunnen zijn en labiel zijn. Dat steekt. Het lokt bij mij een irrationeel schuldgevoel uit, alsof ik niet genoeg karakter heb om dit probleem te overwinnen.

Repelsteeltje, jij krijgt al langer mijn bewonderende blikken. Alles wat je schrijft, krijgt bij mij heel veel bijval. Ik begrijp je perfect. Soms krijg je het gevoel dat heel je leven in de soep draait en eerlijk gezegd...is dat helaas ook zo. We hebben het maar te aanvaarden en te verwerken. Het wordt in onze strot geramd en we moeten maar slikken. Ik kan je alleen maar troosten door je te vertellen dat er ondanks alles toch momenten gaan zijn dat de tranen minderen en dat je gelukkig kan zijn. Op sommige momenten zie ik alles zo zwart in dat ik gewoon niet kan aannemen dat ik me simpelweg goed zal voelen. Op dit eigenste moment heb ik al een paar echt gelukkige dagen achter de rug. Die ga ik onthouden zodat ik me eraan kan optrekken als het weer eens wat minder gaat.

Liezeke en Repelsteeltje, bij deze nog een heeeel dikke knuffel

[Beesje]

Denk ook dat het weer er voor iets tussenzit, want ook hier hetzelfde gevoel ... Er gaat hier ook geen dag voorbij dat er geen tranen lopen. Gelukkig kan ik op het werk nog alles onder controle houden, maar vaak in de auto, bij iets op de radio of tv, bij het zien van gelukkige mama's en papa's, ... komen de tranen weer naar boven. Dit weekend hebben we wel leuk gebabbeld over ons kindje. Hoe we het zouden noemen, hoe het geboortekaartje er zou uitzien, ... en dan kan ik echt al beginnen glimlachen bij het idee dat we samen een kindje gaan hebben, ook al is het niet zoals we altijd al gepland hebben. Maar gisteren hebben we nog naar fotoboeken van mijn man gekeken, en dan doet het toch weer pijn om te beseffen dat we nooit gaan kunnen zeggen 'goh ons zoontje of dochtertje trekt toch wel heel hard op zijn/haar papa vroeger he!' Ik ben tegenwoordig precies bipolair gestoord! De ene moment denk ik, blij dat we gezond zijn en joepie, volgend jaar lopen we misschien met een maxi-cosi rond! En 5 minuten later overvalt me het down-gevoel weer. Waarom wij? Waarom duuuuuuuuuuurt alles zo lang? Waarom moeten we nu weer wachten op een afspraak? En 't feit dat niemand van onze familie of vrienden reageert op het feit dat we als we een donor zouden aanbieden we sneller geholpen kunnen worden, doet er ook geen goed aan. Net als Repeltsteeltje heb ik ook vaak het idee dat we er helemaal alleen voor staan, en dat eigenlijk iedereen toch gewoon met zijn leventje doorgaat en nog niet meer denkt aan onze problemen. Repeltsteeltje, hebben jullie ook een geboorteinformatiecentrum in de buurt? In Geel is er bv eentje (http://www.geboorte-infocentrum.be/). Wij zijn daar een keertje geweest nog voor de TESE, en dat hielp wel. Het feit dat de fertiliteitspsycholoog vasthangt aan het ziekenhuis waar je ook voor kid gaat, vind ik een beetje vervelend, omdat je ook niet 'afgekeurd' wil worden. Dit informatiecentrum daarentegen is onafhankelijk, en ik vind je daar beter je ei kwijt kan. En ons gesprek was toen ook heel gemoedelijk. Wij zijn bij Ann Jamers geweest, die trouwens de eerste fertiliteitsconsulente van het land was. Haar gegevens vind je ook op die website. Ze kunnen je ook begeleiden eens je zwanger bent.
En als je wil praten, wij zijn er voor je he!

Dikke knuffel aan iedereen om alle depri-gevoelens weg te krijgen!

[Repelsteeltje]

Hoi meiden,

super hard bedankt voor de bemoedigende woorden. t Gaat alweer wat beter. Mijn man en ik moesten bij de psy zijn in het kader van de KID-procedure en t heeft me deugd gedaan om er nog eens goed over te kunnen praten. Alleen vraag ik me toch af, waarom de consultatieruimte van de fertiliteitspsy gelokaliseerd is naast de gang voor de echo's in Leuven. Vreselijk om daar in de wachtkamer te zitten tussen al die vrouwen met hun buikje. Ik kon er nog tegen tot er voor mij eentje ging zitten die het nodig vond om heel de tijd over haar buik te wrijven Mja, I survived.

Beesje, ik snap je wel om op een andere plaats te gaan, de vrees om 'afgekeurd' te worden, zat er bij mij ook wel een beetje in, vandaar dat ik zo lang gewacht heb om een afspraak te maken. Gelukkig maakte ze er geen probleem van. Ik heb eens gekeken naar andere geboortecentra, want Geel is wat ver. Bij de andere stonden er alleen dingen vermeld over zwangerschapsbegeleiding. Aan de huisartsenpraktijk waar ik normaal ga, is er ook een psy verbonden die zich bezig houdt met fertiliteitsproblemen, ik heb alleen schrik dat het ontzettend duur gaat zijn (geen idee wat het kost op GHB)... I know, als je het nodig hebt, heb je het nodig, maar we zitten wat krap bij kas en willen ook wat sparen voor als ik toch zwanger zou geraken, en dus een tijdje zonder werk kom te zitten
Dat bipolaire dat je beschrijft Beesje is zeer herkenbaar, ik heb dat de afgelopen weken wel vaker gehad. De ene dag met niets te troosten, de andere dag huppelend door het huis dansen Blijkbaar is dat normaal..

Nog een beetje voortwerken en dan eindelijk weekend (gelukkig niet te druk)

Groetjes,

Repelsteeltje

[fee]

hallo dames,

Mag ik hier ook wat komen wachten. Jammer genoeg ben ik ook in dit clubje gesukkeld. Vorige week hebben ze endometriose vastgesteld, en nu moet ik eerst 3 maand behandeld worden eer ze overgaan tot een 2de kijkoperatie. Morgen weet ik definitief hoe lang ik in dit clubje zal vertoeven. Hopelijk valt het nog mee.
Alhoewel ik niet goed weet hoe ik die 3 maand zal doorkomen. Ik wil gewoon vooruit, niet ter plaatse staan trappelen. Maar ja moeder natuur heeft er weer eens anders over beslist. Ik vraag mij af of er wel iets is wat goed werkt in mijn buik.


Groetjes,