hallo iedereen,
ik sta al onder de rubriek eiceldonatie maar hier hoor ik ook thuis denk ik als ik dat allemaal lees hoeveel verdriet er hier is en ik zelf ook heb sinds mijn kindje 2 maanden geleden gestorven is bij de geboorte,het is zo onwezelijk en ik kan het nog altijd niet vatten ,alles hadden we zo goed gepland en al haar spulletjes staan daar nu in haar kamertje,ik moet er elke dag eens naar kijken,niemand die zoiets heeft meegemaakt kan ons niet begrijpen, daarom heb ik me hier geregistreed om te praten met lotgenoten,aan iedereen veel sterkte toegewenst
lotje
dochtertje dood bij geboorte
-
kathleenchris
- Berichten: 293
- Lid geworden op: 8 februari 2007, 10:59
Hallo Lotje,
Je wereld staat op z'n kop na zo'n gebeurtenis hé. Maar ik wil je van harte proficiat wensen met jullie klein dochtertje. Je bent een mama voor het leven !!! Vergeet dat vooral niet. Ik hoop dat je je wat minder eenzaam kan voelen met lotgenoten. Bij het verlies van m’n dochtertje had ik ook heel sterk dat eenzaam gevoel, en lotgenoten hebben me hierbij geholpen. M’n directe omgeving is wel altijd heel lief geweest, en ze wilden ons helpen, maar wisten vooral niet hoe. En als je niet weet hoe, wordt er gezwegen. En wij hebben dan snel het gevoel dat ze doodgezwegen worden. Maar hoe we ook zijn, we zijn altijd verbonden met onze kindjes.
Een hele dikke knuffel.
Kathleen, mama van lars, inke* en Jelle*
Je wereld staat op z'n kop na zo'n gebeurtenis hé. Maar ik wil je van harte proficiat wensen met jullie klein dochtertje. Je bent een mama voor het leven !!! Vergeet dat vooral niet. Ik hoop dat je je wat minder eenzaam kan voelen met lotgenoten. Bij het verlies van m’n dochtertje had ik ook heel sterk dat eenzaam gevoel, en lotgenoten hebben me hierbij geholpen. M’n directe omgeving is wel altijd heel lief geweest, en ze wilden ons helpen, maar wisten vooral niet hoe. En als je niet weet hoe, wordt er gezwegen. En wij hebben dan snel het gevoel dat ze doodgezwegen worden. Maar hoe we ook zijn, we zijn altijd verbonden met onze kindjes.
Een hele dikke knuffel.
Kathleen, mama van lars, inke* en Jelle*
-
Lin
- Berichten: 186
- Lid geworden op: 17 juli 2009, 15:48
hoi Lotje,
proficiat mt jullie prachtige dochter!
Toch is de situatie verre van hoe je ze had voorgesteld. Je leidt een enorm verdriet om je kindje dat zo bruut van je is weggenomen. Geen woorden zijn sterk genoeg om het verdriet weg te nemen. Maar wetende dat je er niet alleen voor staat, kan je wel helpen om de dood van je kindje te verwerken. We hebben allemaal hetzelfde meegemaakt en verstaan wat je doormaakt. Tegen ons kan je je frustraties kwijt want ook wij hebben ze doorgemaakt.
Ik wens jou en je gezin veel sterkte!
Dikke knuffel
Lin, mama van Mauro en Luisa*
proficiat mt jullie prachtige dochter!
Toch is de situatie verre van hoe je ze had voorgesteld. Je leidt een enorm verdriet om je kindje dat zo bruut van je is weggenomen. Geen woorden zijn sterk genoeg om het verdriet weg te nemen. Maar wetende dat je er niet alleen voor staat, kan je wel helpen om de dood van je kindje te verwerken. We hebben allemaal hetzelfde meegemaakt en verstaan wat je doormaakt. Tegen ons kan je je frustraties kwijt want ook wij hebben ze doorgemaakt.
Ik wens jou en je gezin veel sterkte!
Dikke knuffel
Lin, mama van Mauro en Luisa*
-
Lin
- Berichten: 186
- Lid geworden op: 17 juli 2009, 15:48
Hoi Lotje,
Bij ons is het bijna vijf maanden geleden dat ons dochtertje geboren werd. Na een zwangerschap van bijna 20 weken, zag de gyne op de 20-wekenecho dat haar hartje niet meer klopte. Bijna vijf maanden, ik kan het niet geloven dat het leven gewoon doorgaat. Met de maanden wordt het verdriet wat minder intens, maar weggaan zal het nooit, volgens mij. Je bent je kind verloren. Spijtig genoeg zien veel mensen rondom dat zo niet in. Maar als moeder had je al een band met dat kind, voor jou was het er al echt.
Ik heb wat gelezen rond het thema. Een goed boek was "stille baby's". Het heeft me echt steun gegeven. Ik ga ook regelmatig naar het grafje van ons dochtertje. Mijn man heeft daar minder behoefte aan, maar mij geeft het rust. Mijn verhaal neerschrijven, hier of in een dagboek helpt me ook. Probeer voor jezelf iets te zoeken om de pijn (tijdelijk) te verminderen.
Dikke knuffel
Lin
Bij ons is het bijna vijf maanden geleden dat ons dochtertje geboren werd. Na een zwangerschap van bijna 20 weken, zag de gyne op de 20-wekenecho dat haar hartje niet meer klopte. Bijna vijf maanden, ik kan het niet geloven dat het leven gewoon doorgaat. Met de maanden wordt het verdriet wat minder intens, maar weggaan zal het nooit, volgens mij. Je bent je kind verloren. Spijtig genoeg zien veel mensen rondom dat zo niet in. Maar als moeder had je al een band met dat kind, voor jou was het er al echt.
Ik heb wat gelezen rond het thema. Een goed boek was "stille baby's". Het heeft me echt steun gegeven. Ik ga ook regelmatig naar het grafje van ons dochtertje. Mijn man heeft daar minder behoefte aan, maar mij geeft het rust. Mijn verhaal neerschrijven, hier of in een dagboek helpt me ook. Probeer voor jezelf iets te zoeken om de pijn (tijdelijk) te verminderen.
Dikke knuffel
Lin
-
lotje
- Berichten: 10
- Lid geworden op: 28 november 2009, 1:01
Hallo Lin
Ik heb het boek ,met lege handen ,gelezen.Bij ons is het nu 2 maanden geleden en het is precies nog maar gisteren gebeurd,zo voel ik me.We zijn ook terug aan't werken zijn zelfstandig ik en mijn man en dan kun je niet zo lang thuis blijven.We moesten vandaag in het schoppingcenter zijn en dat kan ik niet goed aan.Het loopt daar vol moeders met buggys en kleine babytjes.Het is zo erg.Mijn kindje is geboren op 38 weken ,ik ging binnen om te bevallen nadat mijn water gebroken was.Wij gaan elke week naar haar grafje,mijn man liever niet .Het is eigenlijk niet te doen he dat ge zoiets moet meemaken.En zoals je zegt het leven rondom gaat gewoon door en ze komen wel eens op je schouder kloppen maar gaan terug naar hun familie.
Het is zo fustrerend.Wij gaan meestal met2 wandelen.Zo kunnen wij het best onze dag door. Niet te veel volk zien alleen mijn ouders.Veel sterkte nog.
groetjes
Lotje
Ik heb het boek ,met lege handen ,gelezen.Bij ons is het nu 2 maanden geleden en het is precies nog maar gisteren gebeurd,zo voel ik me.We zijn ook terug aan't werken zijn zelfstandig ik en mijn man en dan kun je niet zo lang thuis blijven.We moesten vandaag in het schoppingcenter zijn en dat kan ik niet goed aan.Het loopt daar vol moeders met buggys en kleine babytjes.Het is zo erg.Mijn kindje is geboren op 38 weken ,ik ging binnen om te bevallen nadat mijn water gebroken was.Wij gaan elke week naar haar grafje,mijn man liever niet .Het is eigenlijk niet te doen he dat ge zoiets moet meemaken.En zoals je zegt het leven rondom gaat gewoon door en ze komen wel eens op je schouder kloppen maar gaan terug naar hun familie.
Het is zo fustrerend.Wij gaan meestal met2 wandelen.Zo kunnen wij het best onze dag door. Niet te veel volk zien alleen mijn ouders.Veel sterkte nog.
groetjes
Lotje
-
Lin
- Berichten: 186
- Lid geworden op: 17 juli 2009, 15:48
Lieve Lotje,
De confratatie met wat ook van jou had moeten zijn, is heel hard. Als het echt niet moet, zou ik de confrotatie vermijden tot je wat sterker bent. Maarja, als je voor je werk moet, valt daar niet veel aan te veranderen.
Ik heb een jaar loopbaanonderbreking genomen om alles op een rijtje te zetten. Luisa heeft me die beslissing echt doen nemen en ik heb er nog geen seconde spijt van.
wat is er dan fout gelopen bij de bevalling? Hoe heet je dochtertje? Sorry, als je niet wilt antwoorden, hoeft dat echt niet.
Mannen verwerken het verdriet doorgaans anders. Mijn man vindt dat ik me niet onnodig moet kwetsen door telkens met verdriet aan ons dochtertje te denken. Hiermee wil hij aangeven dat hij mij niet gekwetst wil zien en het ergste dat hij de pijn niet kan wegnemen. Maar ik kan (bijna) alleen maar mt verdriet aan Luisa denken.
De rust en kalmte van de natuur opzoeken kan je helpen zelf tot rust te komen. Als dat je helpt moet je dat zeker blijven doen.
Dikke knuffel
Lin
De confratatie met wat ook van jou had moeten zijn, is heel hard. Als het echt niet moet, zou ik de confrotatie vermijden tot je wat sterker bent. Maarja, als je voor je werk moet, valt daar niet veel aan te veranderen.
Ik heb een jaar loopbaanonderbreking genomen om alles op een rijtje te zetten. Luisa heeft me die beslissing echt doen nemen en ik heb er nog geen seconde spijt van.
wat is er dan fout gelopen bij de bevalling? Hoe heet je dochtertje? Sorry, als je niet wilt antwoorden, hoeft dat echt niet.
Mannen verwerken het verdriet doorgaans anders. Mijn man vindt dat ik me niet onnodig moet kwetsen door telkens met verdriet aan ons dochtertje te denken. Hiermee wil hij aangeven dat hij mij niet gekwetst wil zien en het ergste dat hij de pijn niet kan wegnemen. Maar ik kan (bijna) alleen maar mt verdriet aan Luisa denken.
De rust en kalmte van de natuur opzoeken kan je helpen zelf tot rust te komen. Als dat je helpt moet je dat zeker blijven doen.
Dikke knuffel
Lin
-
lotje
- Berichten: 10
- Lid geworden op: 28 november 2009, 1:01
Hallo Lin
Ik heb een slechte dag achter de rug.Heel druk op de weg en dan die regen heel de dag.Ik denk ook dat hetbeter is om niet te werken.Maar dat is spijtig genoeg niet mogelijk.Je moet ook je lichaam tot rust laten komen heb ik gelezen,maar het moet mogelijk zijn he.En we willen begin volgend jaar terug starten met eiceldonatie,maar de dokter stelde ook voor om toch lang genoeg te wachten,ook mentaal,maar ik denk dat ik me toch een beetje beter ga voelen zodra ik terug kan starten.Ik ben ook al bijna 44.Mijn dochtertje heet Jade en het zou zo mooi zijn mocht ze nog een broertje of zusje krijgen.Dat is eigenlijk het enige dat ik nog wil in mijn leven,het was ons gelukt dachten we,eindelijk,maar de dag van de bevalling is het misgelopen.De navelstreng zat 2 keer rond haar nekje.Ik heb een perfecte zwangerschap gehad en aan zoiets verwacht ge niet he.Aan zoiets had ik trouwens nooit gedacht.Mocht ik nog eens het geluk hebben,dan zal ik nooit meer gerust zijn.
groetjes Lotje
Ik heb een slechte dag achter de rug.Heel druk op de weg en dan die regen heel de dag.Ik denk ook dat hetbeter is om niet te werken.Maar dat is spijtig genoeg niet mogelijk.Je moet ook je lichaam tot rust laten komen heb ik gelezen,maar het moet mogelijk zijn he.En we willen begin volgend jaar terug starten met eiceldonatie,maar de dokter stelde ook voor om toch lang genoeg te wachten,ook mentaal,maar ik denk dat ik me toch een beetje beter ga voelen zodra ik terug kan starten.Ik ben ook al bijna 44.Mijn dochtertje heet Jade en het zou zo mooi zijn mocht ze nog een broertje of zusje krijgen.Dat is eigenlijk het enige dat ik nog wil in mijn leven,het was ons gelukt dachten we,eindelijk,maar de dag van de bevalling is het misgelopen.De navelstreng zat 2 keer rond haar nekje.Ik heb een perfecte zwangerschap gehad en aan zoiets verwacht ge niet he.Aan zoiets had ik trouwens nooit gedacht.Mocht ik nog eens het geluk hebben,dan zal ik nooit meer gerust zijn.
groetjes Lotje
-
Lin
- Berichten: 186
- Lid geworden op: 17 juli 2009, 15:48
Wat een mooie naam, Jade. Ik weet zeker dat het een prachtmeid is, die haar mama en papa heel graag ziet.
Das vreselijk gewoon. Zo dicht bij je droom zijn en dan... Zeker na zoveel problemen om zwanger te worden, zoveel hoop en liefde voor je kindje. Ik wens uit het diepst van mijn hart dat er nog een broertje of zusje voor Jade komt.
Die behandelingen zijn niet te onderschatten. Ze wegen zo zwaar door op jezelf, je relatie... Drie maanden na de geboorte van Luisa voelde ik me ook klaar om terug mt de behandeling te beginnen (terugplaatsen van cryo's). Het is toen niet gelukt. Op dat moment zeer teleurstellend, maar nadien moest ik toch toegeven dat het te vroeg was. Maar iedereen is daar verschillend in en iedere situatie is anders. Jijzelf kan alleen de meest goede keuze maken.
Ik schrok wel toen ik las hoe jullie dochter overleden is, want mijn zoontje is geboren met de navelstreng rond de nek en schouders. Het was een zeer zware bevalling die geëindigd is in een spoedkeizersnede. Die beslissing van de gyne heeft mijn zoontjes leven gered. Wij hebben heel veel geluk gehad die dag. Dat besef ik nu steeds meer en meer.
Hopelijk kan je tussen Kerst en Nieuw even tijd maken voor jezelf en je partner. Luister naar je lichaam en durf egoïstisch zijn. In deze situatie heb je daar alle recht toe.
Dikke knuffel
Lin
Das vreselijk gewoon. Zo dicht bij je droom zijn en dan... Zeker na zoveel problemen om zwanger te worden, zoveel hoop en liefde voor je kindje. Ik wens uit het diepst van mijn hart dat er nog een broertje of zusje voor Jade komt.
Die behandelingen zijn niet te onderschatten. Ze wegen zo zwaar door op jezelf, je relatie... Drie maanden na de geboorte van Luisa voelde ik me ook klaar om terug mt de behandeling te beginnen (terugplaatsen van cryo's). Het is toen niet gelukt. Op dat moment zeer teleurstellend, maar nadien moest ik toch toegeven dat het te vroeg was. Maar iedereen is daar verschillend in en iedere situatie is anders. Jijzelf kan alleen de meest goede keuze maken.
Ik schrok wel toen ik las hoe jullie dochter overleden is, want mijn zoontje is geboren met de navelstreng rond de nek en schouders. Het was een zeer zware bevalling die geëindigd is in een spoedkeizersnede. Die beslissing van de gyne heeft mijn zoontjes leven gered. Wij hebben heel veel geluk gehad die dag. Dat besef ik nu steeds meer en meer.
Hopelijk kan je tussen Kerst en Nieuw even tijd maken voor jezelf en je partner. Luister naar je lichaam en durf egoïstisch zijn. In deze situatie heb je daar alle recht toe.
Dikke knuffel
Lin
-
kathleenchris
- Berichten: 293
- Lid geworden op: 8 februari 2007, 10:59
Dag Lotje,
Jade ... een prachtige naam !
Bij Inke* zat de navelstreng onder haar armpje gekneld. Al vaak heb ik me afgevraagd of ze het konden voorzien, vaak wil je 'iemand' de schuld geven, vaak kreeg ik de opm 'konden ze het niet verhinderen' ...
Kwaad ontgoocheld en ontmoedigd word je ervan. Maar weet dat je niet alleen bent meid ... en ja weer moet je door die hormonen heen. Toen ik bevallen was van Jelle* wilde ik nooit meer een nieuwe behandeling. Ondertussen hebben we een mislukte cryo achter de rug, maar ook een gelukte IVF. De behandelingen waren loodzwaar, maar ik heb steun gevonden. Die steun was heel hard nodig. Ik kon m'n verhaal, frustraties, het 'op zijn van m'n lichaam' kwijt. Anderen hebben er voor gezorgd dat ik en Chris samen de behandelingen konden doorkomen. Vroeger hebben we meer 'alleen' gehandeld en ook dat heeft deugd gedaan.
Meid, ik wil je langs deze weg heel veel warmte geven en heel hard duimen voor jullie verdere plannen ... wat ze ook mogen zijn en vooral worden. En we hopen op dromen die mogen uitkomen.
Jade, een prachtmeid met een prachtnaam.
groetjes
Kathleen
Jade ... een prachtige naam !
Bij Inke* zat de navelstreng onder haar armpje gekneld. Al vaak heb ik me afgevraagd of ze het konden voorzien, vaak wil je 'iemand' de schuld geven, vaak kreeg ik de opm 'konden ze het niet verhinderen' ...
Kwaad ontgoocheld en ontmoedigd word je ervan. Maar weet dat je niet alleen bent meid ... en ja weer moet je door die hormonen heen. Toen ik bevallen was van Jelle* wilde ik nooit meer een nieuwe behandeling. Ondertussen hebben we een mislukte cryo achter de rug, maar ook een gelukte IVF. De behandelingen waren loodzwaar, maar ik heb steun gevonden. Die steun was heel hard nodig. Ik kon m'n verhaal, frustraties, het 'op zijn van m'n lichaam' kwijt. Anderen hebben er voor gezorgd dat ik en Chris samen de behandelingen konden doorkomen. Vroeger hebben we meer 'alleen' gehandeld en ook dat heeft deugd gedaan.
Meid, ik wil je langs deze weg heel veel warmte geven en heel hard duimen voor jullie verdere plannen ... wat ze ook mogen zijn en vooral worden. En we hopen op dromen die mogen uitkomen.
Jade, een prachtmeid met een prachtnaam.
groetjes
Kathleen
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 3 gasten