Postnatale depressie

[Ikke26]

Ik zie t hier eigenlijk allemaal nimeer zitten hoor...

Allé, Arne is wel superbraaf en zo (na alle moeilijkheden doorstaan te hebben ben ik sinds 1,5maand geleden in het bezit van een superbrave, superlieve jongen), ik zou hem ni kunnen missen. Ik heb het er moeilijk mee om al de rest te blijven doen, heb in niks geen zin, enkel in de zetel hangen en bij Arne zijn... Eens weggaan of zo zie ik ni zitten als ik hem daarvoor moet achterlaten. Ik zie er echt op tegen om binnen een maand te gaan werken en hem dan te moeten achterlaten. Voor de crèche valt da gevoel nog mee, maar bij mijn schoonmoeder... Ik word zot van da mens (en eigenlijk doet ze alleen maar voor goed hoor), word zot van alles rond mij, heb er ruzie met mijn ventje door, ben overbezorgd om Arne, sla direct in paniek of barst in tranen uit als iets niet verloopt zoals ik het graag zou hebben (en het lijkt of er niks kan gaan zoals ik het wil), ...

k Heb dat al van in t begin, soms gaat het wa beter, maar dat gevoel komt altijd terug... En telkens erger en erger... Ventje snapt niet dat ik hier constant zit te wenen (voor niks)... Kan wel ff met hem praten dan, maar daardoor geraak ik ni van die gevoelens af hé. k Moet stilaan toch gaan denken dat mijn huisarts gelijk had maandje geleden, en dat ik toen op t randje van een postnatale depressie zat... Maar ik wil het voor mezelf niet toegeven... k Weet echt ni wat ik moet doen...

[Sterretje]

Lieve Ikke,

Meisje toch, zo in de put zitten.... Dikke knuffel hoor.
Kan me je gevoelens wel voorstellen en weet niet wat voor raad ik moet geven... maar het is wel belangrijk om uit die put te kruipen hoor.
En als je zoontje toch zo superbraaf is, geniet nog van je laatste maandje thuis en ga er eens tussenuit met Arne en/of je man... 't is nu wel winter, maar ga eens lekker shoppen, een wandelingetje doen, ....

En ja, schoonmoeders, die van mij is ook mijn beste vriendin niet, maar ze bedoelen het uiteindelijk wel goed. 't zal zeker wel meevallen.

Ga anders nog eens naar je huisarts en praat er met hem over, hij zal wel weten wat je het beste kan doen als je idd met een postnatale depressie zit. Laat het niet tè ver gaan, want anders geraak je er dieper en dieper in!

Hou je sterk hoor meid!

[Ikke26]

Hij wou me vorige keer al antidepressiva geven, maar dat kan niet met de borstvoeding... Ik zit precies in een straatje zonder einde. Ik moet een klik maken in mijn hoofd, maar dat lukt me om één of andere reden niet. Langs één kant wil ik wel stoppen met de bv, want ik denk dat het lastig gaat worden, werken én bv, maar ik wil er dan langs de andere kant niet mee stoppen want dan voel ik me schuldig tov Arne, + dan heb ik t gevoel dat ik weer faal (wat zeker niet zo is, maar t voelt wel zo) omdat ik zelfs dat niet voor hem over heb... k Denk dat ik véél te lang gezwegen heb ook tov mijn ventje, ik zit echt zooooo diep nu dat ik die klik ni meer kan maken... + aan de buitenwereld toon ik het niet (dat lukt me dan om één of andere reden wel), ik lijk supergelukkig, maar ik voel me niet zo. Als mensen mij vragen hoe t met mij gaat, dan barst ik in tranen uit. (niet als ze gewoon vragen: hoe is 't? Dan kan ik zeggen: goed, maar als iemand echt gemeend vraagt hoe t nu eigenlijk met mij gaat, dan begin ik gewoon te wenen...)

[grootgevaarke]

ik denk dat je al een grote stap maakt door het probleem onder ogen te willen zien. Het loopt idd niet altijd van een leien dakje en het is ook niet altijd even gemakkelijk om je aan te passen aan de VOLLEDIG nieuwe levenswijze. Je hebt er zo lang naartoe geleefd en nu wil je de perfecte mama zijn. maar een perfecte mama (nobody's perfect, niet vergeten!) cijfert zichzelf niet altijd volledig weg. Heb ook een beetje aandacht voor jezelf. doe eens iets met je man (al is het maar anderhalf uur er tussenuit met zijn tweetjes) of met een goeie vriendin. Dat hoeft daarom niet direct een hele dag shoppen zijn. maar kom gewoon eens van tussen die vier muren.
als borstvoeding niet (meer) haalbaar is, hoef je je daarom ook niet schuldig te voelen. Kindjes worden ook groot met flesvoeding hoor. Zeker weten!

Veel sterkte meid!

[alanis]

Hallo ikke,

ik begrijp je gevoel zeker en vast hoor, heb het zelf gelukkig niet meegemaakt maar toch... bij mijn dochter (moet binnenkort van 2e bevallen) lukte mijn bv niet. Heb kost wat kost blijven geven, samen met fles waardoor ik uren bezig was. Idd dat schuldig voelen tot de kinderarts zei "en denk je dat je later zal zien of ze bv kreeg of niet?"Dan ben ik gestopt en terug gaan sporten enzo, het gaf ook weer wat vrijheid en mogelijkheid om afstand te nemen... Nu zou ik het niet meer er voor over hebben... Pas op ik ben er zeker voor en hoop dat het deze keer beter lukt maar niet meer op die manier!!
ik werk zelf in geestelijke gezondheidszorg en weet dat het moeilijk is om er alleen uit te komen. Het is idd belangrijk om het reeds zelf te erkennen. Misschien stop je toch beter met bv zodat je de nodige medicatie kan nemen als je het gevoel hebt dat je het alleen niet kan om eruit te kruipen. Het is idd zo dat wij allemaal na zo een lange periode proberen, de "beste" mama willen zijn, en die druk is volgens mij groter als bij anderen. Je kijkt er zolang naar uit, dan moet het perfect zijn!! Het lijkt me toch belangrijker ook aan jezelf te denken tegen dat je terug moet gaan werken!!

[leeuwtje]

Hey Ikke,

ik begrijp je helemaal, want ik maak het ook mee nu.
Ik kan er nog niet echt over praten, het is de eerste keer dat ik het hier nu toegeef.
Ik word wel goed begeleid van Kind en Gezin. Zij hebben me aangeraden om me te laten begeleiden door een psycholoog. Ik zal het een kans geven, wie weet...
Sterkte meid!

[wat is er mis?]

Ikke en Leeuwtje, een dikke knuffel meisjes!!!

Het is goed dat jullie het erkennen. Alleen het hier al eens vertellen kan volgens mij al helpen. Het is zeker niets om zich over te schamen!
Ik weet niet goed van wanneer je van een postnatale depressie spreekt. Ik begrijp jullie gevoelens. Ik kan ook heel moeilijk Kaan aan iemand anders overlaten. Zelfs hem door iemand anders laten vastnemen is soms moeilijk. Zeker als hij weent, want dan meen IK de enigste te zijn die hem kan troosten. Maar ik barst wel niet in tranen uit als iemand me vraagt hoe het met me gaat. Dus het is waarschijnlijk niet hetzelfde.

Helpt het niet om eens weg te gaan van buiten die vier muren, met jullie baby's hé. Gewoon eens wandelen bijvoorbeeld. Tis natuurlijk zeer vervelend dat het nu net winter is. Maar zoals gisteren was het wel wandelweer hé.

Liefs,

Bokje en Kaan

[grootgevaarke]

Vandaag weer schitterend wandelweer: mama en baby goed induffelen en dan genieten van het winterzonnetje. En heel diep en uit ademen, weg met al die onzekere gevoelens, plaats maken voor positieve energie!

[Ikke26]

Ik moet straks Arne naar de crèche doen voor een probeer-namiddagje... Pas op, ik ben er zeker van dat ze er goed voor gaan zorgen hoor, maar toch wringt het. (denk wel dat elke mama dit heeft) Ik heb zo het gevoel dat ik hem aan zijn lot overlaat...

Gisteravond nog eens goed met ventje gesproken (in bed), dat deed ook wel deugd, maar hij geeft natuurlijk telkens de antwoorden die ik niet wil horen op dat moment hé. (venten...) k Heb hem dat ook gezegd, dat ik wil dat hij niet antwoordt, maar gewoon naar mij luistert en mij eens goed vastneemt.

Gisteravond heeft Arne heel de avond geschreeuwd, heb hem dat nog nooit zo erg weten doen! Uiteindelijk is hij dan toch in slaap gevallen. Ik was ervan overtuigd dat dat was omdat hij wist dat hij vandaag weg moet... (da's natuurlijk ni zo hé) Hij heeft vannacht de eerste keer doorgeslapen, van 21u30 tot 4u!!!

Boke, ik weet ook niet vanaf wanneer je van een depressie kan spreken. Weet ook ni zeker of ik da wel heb, maar de huisarts zei dat... Sommige dagen gaat het echt wel goed, dus daardoor dacht ik telkens dat ik het niet had...

[Isa3]

Hey Ikke,

is het probeer- namiddagje van arne meegevallen?
Ik begrijp je gevoelens ook hoor. Na zo lang proberen zwanger te worden, wordt er van ons verwacht dat we sowieso op de roze wolk belanden. Alhoewel die roze wolk er zeker is, is het voor ons ook een serieuse aanpassing hé.

Ik zou je toch aanraden om soms wat tijd voor jezelf te nemen. Ik vind het zalig om de hele tijd door te brengen met ons wondertje, maar soms (zeker als het kei slecht weer is) komen de muren echt wel dichtbij en dan moet ik even weg. Je bent daardoor zeker geen slecht moeder hoor. Even je batterijen opladen is alleen maar positief voor je baby.
Wij brengen ons prinsesje soms wel eens naar mijn ouders en dan gaan wij even iets eten. Ik kan je verzekeren dat je gesprekken dan nog steeds over je baby zullen gaan,maar het doet toch deugd hoor.



Wwat stoppen met bv betreft. Je moet doen waar je je goed bij voelt. Ik ben spijtig genoeg na 1 maand al moeten stoppen, maar ik voel me daardoor geen slechte moeder hoor. Ik heb gedaan wat ik kon.

Als je echt het gevoel hebt dat je in een depressie aan het belanden bent, blijf er dan zeker niet mee zitten. Praten is dan heel belangrijk!

Groeten,

isa

[Ikke26]

Hey,
Ik ben Arne om 12u30 gaan afzetten in de crèche. Wat ze daar allemaal gedaan hebben weet ik natuurlijk niet, maar hij was in alle geval ni aan t wenen als ik hem ging halen. Een hele opluchting dus... Hij had rond 14u 85ml bv gedronken uit een flesje. Lijkt me weinig, maar hij heeft thuis maar om 17u terug gevraagd (hem om 16u30 gaan halen). Toen ik daar binnenkwam zat hij in een relax met een activiteitenboog voor hem. Hij was niet met die beestjes aan t spelen, maar zat daar gewoon met zijn armen naast hem wat voor zich uit te staren... k Vond da eigenlijk wel zielig... Hij heeft niet geweend heeft de opvoedster gezegd. Na zijn flesje had hij een dutje gedaan ook. En als ik hem opnam rook ik dat hij een kakapamper had (doet maar 2x/week kaka hé!!!). Maar ja, hij laat zich ook niet horen als hij pipi/kaka gedaan heeft, dus hadden ze dat idd ni kunnen merken, tenzij ze er echt tegen gingen hangen...

k Heb terwijl met mijn ma gaan shoppen, maar k vond het ni leuk... Heb wel mijn hart eens gelucht bij haar, en ik denk dat ik daar ook nog wel wat steun kan verwachten.
Ik weet dat ik soms wa meer dingen uit de hand moet geven (al is t maar mijn strijk of zo eens laten doen), maar dan zit ik weer met het probleem van een schoonmoeder die ipv de vinger die je geeft, gans het lichaam pakt (nee niet enkel de arm)... En dan zit ik mij daar weer in op te smijten. En als ik mijn ma iets vraag, dan is ze jaloers dat ik aan haar niks vraag... Allé een moeilijk geval, maar da weten de meesten hier hé.

[wat is er mis?]

Ikke, hoor ik toch enige twijfel in je verhaal? Je zal wel zien alles gaat prima gaan. Zij moeten Arne ook leren kennen en Arne de nieuwe omgeving. Dus die zat waarschijnlijk ook rond te kijken van "hey, wat is dat hier allemaal" .

Goed dat je met je mama hebt kunnen praten. Ik hoop dat het je deugd heeft gedaan!
Goh ja, je schoonmoeder, ... kan er nie veel meer op zeggen hé Ikke.

Liefs,

Bokje en Kaan

[Ikke26]

Inderdaad bokje,daar valt niks op te zeggen of niks aan te doen... Ja die twijfel is er idd wel hoor, ivm crèche, maar t zal idd zjn zoals jij zegt, dat hij naar zijn nieuwe omgeving zat te kijken...

k HOop dat het hier straks stopt met sneeuwen, de straat ligt al 3cm of zo...

[mies]

Ikke, is er maar één probeer-namiddagje, of volgen er nog meer? Wie weet reageert hij totaal anders de volgende keer he (in positievere zin dan)?

[meisje100]

Ik moet ook binnen een week of 5 terug aan de slag en ga volgende week langs bij de onthaalmoeder om een twee-tal probeervoormiddagen af te spreken

Ik denk gewoon dat we er moeten vanuit gaan dat die opvoedsters echt wel weten waarmee ze bezig zijn hé: per slot van rekening staan ze onder toezicht van kind en gezin? Okee, er zullen wel uitzonderingen zijn hé, maar dat zijn dan ook zoals het woord het zegt "uitzonderingen". Als onze kindjes straks naar de kleuterschool gaan zullen we ook de juffen en meesters moeten vertrouwen ...

@Ikke: ik denk ook dat je misschien eens meer een uitstapje moet plannen, samen met Arne of met het hele gezinnetje. Ikzelf ben ook - zelfs voor mijn zwangerschap - nogal gevoelig aan "negatieve gedachten" hoewel ik nu niet vind dat ik een postnatale depressie heb. Ik hou niet altijd van de herfst en de winter: geef mij maar de zomer met de zon die elke vezeltje van mijn lichaam warmt! Ik heb wel al sinds de geboorte van onze zoon last van maag en darmen en de huisdokter liet zo uitschijnen dat dat wel eens van de stress zou kunnen zijn, maar ikzelf voel mij niet meer gestresseerd dan anders ...
Ik kan mezelf ongelooflijk opladen aan een wandelingetje buiten of ook: er gewoon eens helemaal alleen tussenuit (en de papa die dan op de zoon past)...
Je hoeft ook niet alle dagen altijd het hele huis aan de kant te hebben hé: ik heb dat zelf heel graag, maar sinds een paar weken heb ik ingezien dat dat echt niet meer haalbaar is. Ik stofzuig wel nog eens regelmatig en het bed is alle dagen opgemaakt, maar dweilen: tja: dat is dan maar als ik echt zin heb én als de papa ook thuis is, zodat ik niet voortdurende tussen wieg en emmer heen en weer moet rennen hé! Ik vind dat al een hele overwinning voor mezelf om toe te geven dat dat niet meer haalbaar is se!