Wachten op een miskraam

[logost]

Ik kan even niet meer meiden. Ik was al eens zwanger in juni van dit jaar en dit is geëindigd in een miskraam op 6 weken. Ik weet sinds dit weekend dat ik terug zwanger ben. Echter mijn HCG stijgt niet meer gigantisch en het verdubbelt zelf niet echt meer. Waarom is me ook dit kindje niet gegund. Ik weet even niet meer hoe ik nu verder moet. Ik kan en wil NIET verder ZONDER kinderen... echt niet

[kathleenchris]

Een hele dikke knuffel meid. Weet dat we aan je denken in deze moeilijke periode.

Liefs

Kathleen

[sandy]

Logost,

Ik heb je berichten gelezen onder de rubriek "zwanger en kinderen" en ik denk eerlijk gezegd dat je een beetje overdrijft. Afgaande op je HCG waarden, begrijp ik niet goed waarom je zo panikeert...HCG waarden verdubbelen om de twee/drie dagen. Je HCG staat mooi hoog. Elke zwangerschap is verschillend dus kan je je niet vastpinnen op een getal. Zolang je geen bloedverlies hebt of erge rugpijn, of duidelijk een menstruatiegevoel of een hartje dat niet klopt op de echo, moet je ervan uitgaan dat alles in orde is.
Dit klinkt misschien hard en ik wil echt niemand tegen me in het harnas jagen. Ik wilde gewoon even reageren...

Mocht deze zwangerschap eindigen in een miskraam, dan is dat ontzettend erg. Maar het wil absoluut niet zeggen dat je een leven zonder kinderen zal hebben. Als je de topics onder 'als een zwschap niet eindigt zoals verwacht' leest, dan merk je dat heel wat mensen al veel hebben meegemaakt. En een flink aantal zijn nu terug zwanger. Het is dus veel te vroeg om de hoop te verliezen. Je moet positief blijven denken, want negativiteit is nergens goed voor, zeker niet voor je beebje.

Knuffel,
Sandy

[logost]

Hey Sandy,

Bedankt voor je antwoord. Soms heb ik het wel eens nodig, mensen die me wakker schudden. Waarschijnlijk zijn het de hormonen die me zo angstig en depri maken. Ik hoop idd dat het goed komt. Van die lichte menstruatiepijnen heb ik wel nog steeds last. Maar goed, sorry voor mijn hopelijk te panikerige reactie.
Het spijt me daarvoor, maar ik ben echt wel zooo ontzettend bang

[sandy]

Hey logost,

Het is normaal dat je af en toe panikeert, dat betert wel met de tijd. Het zullen idd de hormonen zijn, en het feit dat je al een miskraam hebt gehad speelt hier ook een grote rol. De eerste weken zullen nog frustrerend zijn omdat je niets kan doen aan de uiteindelijke afloop, hoe veel je ook panikeert en hoeveel je ook googlet voor het ultieme antwoord... best niet te veel letten op elk steekje en pijntje. Knuffel,

Sandy

[logost]

.

[Olijfje]

Hey,

Wij zijn gisteren van ons rozig wolkje geblazen ... na vier ICSI pogingen EINDELIJK positief nieuws, helaas van korte duur ( 6 weken).
Ik vind het zoooooooooooo afgrijselijk ... ik kan er zelfs niet over praten zonder te huilen! IT SUCKS!!!!

Waarschijnlijk zal ik een curretage moeten ondergaan woensdag, maar ik ben er nogal angstig voor. Verdoeme toch, waarom????
Je denkt altijd ons overkomt het niet, wij hebben al genoeg meegemaakt, maar toch kan er precies nog altijd een schepje bovenop ... grrrrrrrr I haat het zo!!

Zal het bij ons ooit nog lukken???????????

[logost]

Olijfje,

God meisje toch.
Ik wou dat niemand dat verdriet hoefde mee te maken.
Het is een hel om daar door te gaan. Je verlangt er zoooo hard naar (4 ICSI pogingen) en dan lukt het je eindelijk en dan... dan gebeurt wat je nooit had verwacht.

Het is volgens mij het meest gruwelijke in heel dit proces van het verlangen naar een kind. Je bent dan eindelijk zwanger en jullie zouden de beste ouders van de wereld zijn en dan kan er inderdaad nog een schepje bovenop!

Ik heb ook een miskraam gehad op 6 weken. Het is wel spontaan afgekomen, kan je daar niet op wachten? Ik was die dag van de bewuste echo zo kwaad op mezelf en de wereld dat ik zo hard ben gaan lopen en heb zitten kloppen op mijn buik dat ik misschien daarmee diezelfde avond nog mijn miskraam heb doorgekregen. Ik had de vorige dag wel al hevige krampen gehad. Het lopen haalde zoveel emoties boven, ik heb zo hard geweend maar het deed 's avonds ook zoveel deugd omdat je dan echt je woede even kwijtspeelt.
Daarna was er alleen enorm veel fysieke pijn en heel erg veel verdriet. Ik heb drie dagen gehad om het verdriet de vrije loop te laten. Daarna waren mijn schoonouders terug vanop reis en moest ik de schijn hoog houden, want zij wisten niks van een zwangerschap en van het zwanger proberen worden en de problemen daarmee. (Wij woonden/wonen momenteel bij onze schoonouders omdat we aan het bouwen zijn).
De dag van de miskraam heb ik helemaal alleen in de zetel doorgebracht en heel veel gelezen en gepost op verschillende fora. Ik heb elk mogelijk pijntje proberen onderdrukken met een hele dosis dafalgan. Ik weigerde pijn te hebben voor iets dat niet meer leefde.

Niemand kan/kon me ook troosten. Alleen het weten dat er nog mensen zijn die het gevoel kennen, hielp me een beetje. Ik hoop dat ik je hiermee ook een beetje help.

Hoe ik er ben doorgekomen vraag je je waarschijnlijk ook af? Ik dacht dat ik me er snel zou kunnen overzetten als we maar snel opnieuw konden beginnen proberen. Dat lukte ook tot ik opnieuw mijn regels kreeg en dan kwam de crash. Net zoals dat die crash er komt als andere mensen je komen vertellen dat ze zwanger zijn of wanneer de uigerekende datum dichterbij komt of...

Zijn er mensen die weten wat er gebeurd is?

Meisje ik wil je heel erg veel sterkte wensen en je mag me steeds mailen. Je weet me te vinden he.

Heel dikke knuffel. Probeer je te kwaadheid en verdriet op één of andere manier te uiten. Al was het door alles te eten, dat je daarvoer liet voor het vruchtje in je buik,...het luchtte op bij mij.

[Olijfje]

Hey Logost,

Ik loop hier al de godganse dag te huilen en te snotteren.
Mijn man heeft me gisteren en vanmorgen goed opgevangen maar vanmiddag is het hem een beetje veel geworden. Hij moest even naar buiten en ligt nu in bed. Hij voelt zich emotioneel niet lekker. Mss is het beter als we elkaar een beetje ruimte geven voor het verwerken, want iedereen doet dit tenslotte op zijn eigen manier.

Als ik vragen mag, hoe ging jouw partner ermee om?

[logost]

Dat was een beetje gek.
Ik zat daar maar binnen te huilen en te huilen terwijl hij aan het werken was in ons huis. Hij heeft me veel getroost en de 'verkeerde' dingen gezegd zoals: "zie je wel dat we zwanger kunnen worden". Enfin ik had daar toen niet de energie voor om daarop te reageren. Op een bepaald moment probeerde ik het verdriet te verstoppen door te denken dat ik gewoon een late menstruatie had gehad en dat we niks hadden geweten als we geen bloed hadden laten trekken enzo...Enfin ik wou mezelf gewoon wat wijs maken. Op dat moment kwam het bij hem wel naar boven dat hij het ook erg vond en dat hij er mee inzat enzo. Maar echt verdriet heb ik niet gemerkt bij hem. Hoewel het hem blijkbaar wel raakte. Ik heb daar nooit echt bij stilgestaan omdat ik eerlijk gezegd moet toegeven dat ik toen erg met mezelf bezig was. Ik kon het niet om toen ook zijn verdriet erbij te nemen. Achteraf heb ik dat wel gedaan. We waren al aan het fantaseren geraakt hij had al een kaartje met bijhorend cadeau'tje gekregen toen we hoorden dat we zwanger waren... Ik heb dat allemaal in de vuilbak gegooid. Ik ben echt zo kwaad geweest. Op heel de wereld precies. Ik heb de echo weggegooid en de positieve testen en de bloeduitslagen. Ik hoopte dat het verdriet zo zou overgaan maar om heel eerlijk te zijn meisje: het moet slijten, je moet het verdriet toelaten.

Wat wij toen als koppel gedaan hebben, is enkele dagen voor onszelf genomen en even weggetrokken. Uitstappen doen die we al langer wouden doen, elke week uiteten gaan. Gewoon de zaken die je als koppel heel dicht naar elkaar toe trekken. Dat heeft ons geholpen om terug blij te zijn met iets dat wel goed gaat. Ik kan heel erg blij zijn dat ik zo gelukkig getrouwd ben en dan probeerde ik me daaraan op te trekken.

Je kan je man steeds de ruimte geven en ik ken hem natuurlijk niet, maar kan je niet bij hem in bed gaan liggen en samen snotteren of erover praten? Misschien doet het deugd?

Dikke knuffel meisje

[logost]

Gewoon om te laten weten dat ik aan je denk meid!

[Olijfje]

hey bedankt Logost.
Ik heb weer eens flink gehuild en denk dat mijn portie tranen op zijn voor vandaag ... het is toch een raar gevoel e? Zo leeg dat je je voelt. En zo missen dat ik mijn emmie'tje doe. Het is raar om te zeggen en moest ik het zelf niet hebben meegemaakt, zou ik mezelf gek verklaren want hoe kan je nu iets missen die je nooit hebt gezien of vastgenomen, maar toch knaagt dit gevoel.
Het is echt niet leuk om mee te maken en ik hoop dat ik het ook nooit meer zal meemaken want het afgrijselijk!!! En natuurlijk hoop ik dat ook voor alle andere vrouwen!!

Kan ik je nog iets vragen? Ben je ook zwanger geraakt door ICSI? En ben je na je miskraam snel terug zwanger geworden?
Als je niet wil antwoorden omdat mijn vragen intiem zijn, geen probleem hoor!

liefs,
Olijfje

[logost]

Je mag dat vragen maar je gaat er niet vrolijker van worden denk ik.
Ik ben niet zwanger geworden door ICSI. We zaten in de wachtweken voor de uitslag van de onderzoeken in Jette. Ik heb PCO en mijn man een zeer slechte morfologie van z'n sperma. Het zou ofwel IUI of ICSI worden (tenzij zijn spermastaal nu goed bleek te zijn). In die wachtweken zijn we spontaan zwanger geraakt. 6 maanden na de eerste miskraam.
Het spijt me dat m'n situatie niet meer lijkt op die van jou.

En het is niet gek om verdriet te hebben voor iets dat je nooit hebt gezien. Je hebt twee volle weken gewacht in spanning of de ICSI nu z'n werk zou gedaan hebben. Dan krijg je eindelijk de verlossende uitslag dat je zwanger bent. De eerste dagen, hoeveel schrik je ook hebt, zit je echt op een roze wolk en kan je aan niets anders denken dan aan het 'vruchtje'. Dan verlang je naar de echo en begin je te fantaseren over hoe je het gaat vertellen... Twee weken leef je met een gevoel dat je nooit eerder kende. Geluk, onzekerheid & angst tegelijk. Twee weken, dat zijn 14 dagen, 336uren, 20160minuten. Wedden dat je er net zoals ik meer dan de helft van de tijd aan hebt zitten denken en hebt zitten fantaseren.

Het vreselijke aan dit alles is dat je nu nog een extra ongerustheid erbij krijgt: "Oke ik kan zwanger worden, maar ga ik nu wel zwanger kunnen blijven een volgende keer." "Heb ik bepaalde stoornissen waardoor een zwangerschap niet blijft duren". "Gaat het nog eens gebeuren?"

Mijn man probeerde me te troosten door te zeggen: "We kunnen dus wel zwanger worden." Mijn reactie daarop was: "ja we kunnen ook de lotto winnen, maar hoe groot is de kans dat we die twee keer winnen?"
Wij hebben nog eens een kans gekregen, net zoals jij die nog zal krijgen. De grote vraag is wanneer?
En of ik nu zeg dat dat bij ons achter 3 maanden was of achter 6 maanden of achter een jaar... Je verdriet gaat er niet mee over.

MarB heeft ooit eens een fantastische tekst geschreven bij het topic algemeen. Zij verwachtten toen nog geen kindje en toch misten ze een zwangerschap zo erg... Het beschreef perfect hoe ik me voelde.
Ik heb de tekst even hieronder gekopieerd:

"Lieve dochter,

je bent er al, ook al ben je er nog niet
zoals rouwen na de dood komt
kom jij voor het leven
je bent het omgekeerde van rouw
ook al lijk je er op
als een palindroom
als een acht op een omgekantelde acht
een omgekantelde eeuwigheid
je bent een belofte
en hoop
een duizendmaal gefluisterd verlangen

we denken elke dag aan je
kan dat?
denken aan iemand die er niet is?
nog niet is?
nee, dat klopt niet,
je bent er al, je bestaat al
ook al ben je er nog niet
zelfs al zal je er nooit zijn
dan nog ben je er al
je bent een God in het diepst van onze gedachten
ik mis je
elke dag
we tellen niet langer de dagen
we tellen de halve
en vanaf morgen de uren
en dan de minuten en seconden

nu er een vreemde soort rust over ons is gekomen
is er plaats voor de nieuwe onrust
blijkbaar kunnen we niet meer zonder
zijn we verslaafd
de trein van de ziekenhuizen
we weten alleen niet waar naar toe ze ons brengt
en langs hoeveel stations
daar komt de onrust van

het gaat zo:
er is een verrassing voor je!
doe deze blinddoek om,
niet kijken hoor
…
tadaa!
maar tussen die 'niet kijken hoor' en die 'tadaa!'
ligt ze
de oceaan van wachten
van ongeduld, van onrust
wachten op iets waarvan je niet weet of het komt
of iemand

het lijkt soms alsof ik dit aan een personage uit een boek schrijf
die bestaan ook niet, ook al zijn ze er
Lolita, Ophelia, Julia,
allemaal a's
je moeder verklaart me vast voor gek
brieven schrijven aan iemand die er niet is
maar ben je er niet?
je bent pas echt dood als niemand meer aan je denkt, als niemand je nog herinnert
er wordt aan je gedacht
zoals een kunstenaar die denkt aan het nog niet gemaakte kunstwerk
jij bent ons schilderij, onze symfonie
we moeten je alleen nog even op de wereld zetten
maar je bent er al, je bestaat al

vandaag heb ik weer om je gehuild
voel je daar niet schuldig om, jij kan er ook niet aan doen dat je verdwaald bent
verdwaald in ellenlange ziekenhuisgangen
ik zou je zo graag de weg wijzen
maar ik ben mee verdwaald
samen zijn we verdwaald
samen dolen we
hand in hand in hand, je mama, jij, ik
en ik voel me machteloos
hebben ze daar geen medicijn voor?
in één van die gangen?

een zoen,
je vader. "

[logost]

Lees ook eens bij dit topic: 'gedichten over het verlies van een kindje' Vooral die van Nel zijn enorm aangrijpend. Ik heb daar veel aan gehad. Alle emoties komen dan los.

[juffie]

lieve olijfje,

Ik heb vandaag de hele dag aan je gedacht.
Ik weet dat je het nu enorm zwaar hebt.
Ik heb de dag van de curretage de hele dag gehuild en geslapen.
Mijn man deed zijn best wel maar het is zo moeilijk, hij had ook veel verdriet maar er werd weinig gezegd.
Langs de andere kant wat valt er te zeggen het is gewoon zoooo oneerlijk !!!

Ik miste mijn beebje ook enorm, raar hé.
Het doet soms nog steeds pijn, ik kan je niet vertellen wanneer de pijn weggaat.
een vriendin van mij die dit ook meemaakte zegt dat niemand die pijn kan begrijpen als ze het zelf niet hebben meegemaakt.
Zij bleef zich leeg voelen en verdriet hebben tot ze opnieuw zwanger was. Wat bij mij nog niet gelukt is.

Ik had vroeger, ook al hadden wij vruchtbaarheidsproblemen, niet echt problemen met zwangere vrouwen maar sinds mijn miskraam wel.
Ik denk soms dat ik het nog steeds niet verwerkt heb. Maar dat is heel persoonlijk denk ik, als je Inas hoort die het ongeveer gelijktijdig met mij heeft meegemaakt zij kon het toch beter plaatsen.
Ik denk dat ik het nu nog moeilijk heb maar mijn man veel minder.
Hij gelooft ook veel meer in een nieuwe zwangerschap dan ik.
Maar als koppel zijn we wel veel dichter naar elkaar gegroeid en ook al zegt hij er niet veel over ik praat er wel vaak over. en dat begrijpt hij.
Ik vrees alleen dat de uitgerekende datum heel zwaar zal zijn, zeker als ik dan nog niet zwanger ben.

Bij ons was het ook ICSI en volgens de gyn wel een goed teken dat je dus wel zw kan worden. Maar die woorden hebben mij geen troost geboden. Na nog 2 keer tp van cryo begin ik zondag met mijn nieuwe verse poging 4 maanden na de curretage.

Ik hoop dat het allemaal een beetje mee is gevallen in hoe verre dat ook kan. En dat je moed vindt om toch verder te gaan als je het aankan om je droom in vervulling te laten gaan.
Er zijn veel mensen die na een mk nog gezonde kinderen hebben maar daar ben je nu niks mee hé. Ik weet het ze zeggen dat wel maar nu ben jij het die alleen verdriet heeft. En het is zo oneerlijk zeker als je dan al niet zo snel zwanger geraakt.
Weet dat ik veel aan je denk en hoop dat de pijn overgaat.
Als je er nog vragen over hebt of over wil mailen stuur maar en anders stuur je maar een pb.

Veel liefs en een dikke knuffel
juffie