Oké, geboorteverhaal uit het hoofd. Khad het wat meer willen structuren maar ik kom er toch niet toe...
Van Zondag 10 januari op maandag 11 : dankzij truukjes vv valse start gehad, hele nacht oefenweeën. Niet voor herhaling vatbaar dacht ik maandag.
Van dinsdag op woensdag toch maar opnieuw de bevalling "natuurlijk proberen in de leiden", weer met truukjes vv (oa gestript). Weer hele nacht oefenweeën, niet weten of het nu echt begonnen was. Woensdag voormiddag "gekampeerd" in het ziekenhuis, monitor, echo, alles erop en eraan. Donderdagavond zou ik ingeleid worden.
Overdag woensdag ebben de weeën weg. Ik stel me mentaal in voor een ziekenhuisbevalling, 's avonds komen er precies toch weer lichte contracties, met de moed in mijn schoenen naar de vv om het nog eens op gang proberen te trekken. Rond negen uur 's avonds vertrekken we bij haar.
In de auto voel ik het al opkomen. Contracties. Een half uur later ben ik al een het puffen.
Een uur later lig ik al thuis in bad. PIJN!!! Ik denk weer een valse start, ik wil het niet meer. Het gaat heel snel. Ik moet roepen, het doet zo'n pijn. Ventje komt bij me zitten. Hij moet mijn rug masseren. Ik hoor hem tellen. Blijkbaar heb ik weeën om de drie minuten! Een half uurtje later om de twee minuten. Dit is echt en het gaat heel snel. We bellen de vv, voor ik het weet ik ze daar. Ze voelt, ik heb 6 cm ontsluiting.
We verhuizen met moeite naar het bevallingsbad. Ik heb heel felle rugweeën. Ik hou het echt nie tuit maar ik kan geen kant op, dit moet gewoon. Even in het bevallingsbad. Ik blijf steken op 6 cm met weeën om de twee minuten. Ik moet uit het bad en op het bed. Ventje en vv masseren om de beurt mijn rug, ik weet niet meer wie wanneer masseert. Ik heb alleen oog voor de spijlen van het bed waar ik me aan vastklamp, en ik kan alleen maar roepen, brullen, gillen.
Ineens druk. Ik begin letterlijk te grommen. Eindelijk iets herkenbaars uit de boekjes. Persdrang! Aha, het gaat vooruit denk ik. 8 cm ontsluiting, ik blijf weer steken. Er staat een randje. Yveske lag eerst in aangezichtsligging, nu in achterste plaatsing. Er heerst ongerustheid. Bij een eerste kindje, in achterste plaatsing, moeten we bijna altijd naar het ziekenhuis zegt ze.
Ik moet in verschillende houdingen de weeën opvangen. Het gaat vreselijk snel. Soms hheb ik letterlijk de ene wee na de andere, met serieuze persdrang.
Na 7 uur intense arbeid en 2 uur persen met zware persweeën, wordt Yveske geboren. Zonder de hevige perseweeën was het niet gelukt, hoera voor de natuur...
Ergens onderweg krijg ik ook nog heel erg koorts en wordt afgesponst met ijswaqter. Weer bijna naar het ziekenhuis gemoeten.
Yveske wordt geboren onder de baarkruk. Ineens ligt hij tussen mijn voeten op het matrasje op de grond. Ze leggen hem in mijn schoot. Vergeet "liefde op het eerste gezicht", ik kan alleen ongelovig kijken, is dit ons zoontje??? Komt dat uit mij? Hij huilt. Apgar 9/10. Later 10/10.
IK verhuis naar het bed voor de placenta. Die wil ook niet. Ze masseren mijn buik en ik krijg een injectie. Ik moet weer persen. En daar is de placenta. Tussendoor voelen we ook aan de navelstreng. Die klopt inderdaad. Langs dat draadje kijrg ons kindje nog zuurstof. Magisch.
Ik word gehecht. Yveske is bij ventje op schoot. Ventje heeft voor de gelegenheid t-shirt uitgedaan. Er wordt gepraat, gelachen. Ventje maakt ontbijt voor de vv. Ik krijg een dikke proficiat. Flink gewerkt!
(tot zover voorlopig... niet letten op schrijffouten
)
