Ik heb er wel bewondering voor dat je het zo hebt gedaan, het moet toch een hele ervaring zijn!
Geboorteverhalen
-
wat is er mis?
- Berichten: 8876
- Lid geworden op: 13 mei 2008, 16:56
Een dikke proficiat nog eens Loeki. Je hebt dat fantastisch gedaan! En ik ben blij voor je dat het je volledig gelukt is om thuis te bevallen! Fantastisch voor je.
Ik heb wekenlang nog rondgelopen en gekeken naar Kaan en dan bij mzelf afgevraagd "Is hij nu mijn zoon? Is dit echt? Komt hij echt uit mijn buik?". Raar hé.
Liefs,
Bokje en Kaan
Ik heb wekenlang nog rondgelopen en gekeken naar Kaan en dan bij mzelf afgevraagd "Is hij nu mijn zoon? Is dit echt? Komt hij echt uit mijn buik?". Raar hé.
Liefs,
Bokje en Kaan
-
Loeki
- Berichten: 12951
- Lid geworden op: 8 mei 2008, 9:30
Ik denk echt nog steeds dat als ik in het ziekenhuis geweest was, ik een epi gevraagd had hoor.
Het ging nu gewoon niet hé. Maar ik ben wel heel blij dat het zo kunnen gaan is.
De herinnering aan de pijn is er zeker nog. Ik denk ook dat m'n bevallingsverhaal wat negatief getint is daardoor. Er waren natuurlijk ook heel mooie momenten, vooral achteraf dan.
En ja, ik prijs me enorm gelukkig met die vv. Ze heeft enorm veel ervaring, gelukkig. Ze zijn dus op wel drie momenten bijna met mij naar het ziekenhuis vertrokken, maar door me heel scherp in de gaten te houden was het toch verantwoord om thuis te blijven.
Er zat trouwens ook meconium in het vruchtwater, zo bleek achteraf. Maar ze konden dat van te voren niet evalueren, omdat mijn vliezen gebroken zijn in bad, ik maar weinig vruchtwater meer had, en tijdens het persen kwam er telkens wat bloed mee, dus ze konden de kleur niet zien. Ik had dus na iedere wee de doptone op mijn buik.
Op het einde viel Yveskes hartslag ook weg, was ook heel vies. Ze hebben het me pas achteraf gezegd, maar ze stonden op het punt me een knip te geven en op mijn buik te duwen omdat hij er echt uit moest. Maar de wee nadien was meneertje terug ok, dus geen probleem.
Trouwens ook proficiat voor Yveske, die alles doorstaan heeft met een hartslag tussen 130 en 160, behalve die twee weeën waar het even spannend was. Een pittig bazeke zeiden ze... (en hebben we idd al mogen ondervinden
)
De herinnering aan de pijn is er zeker nog. Ik denk ook dat m'n bevallingsverhaal wat negatief getint is daardoor. Er waren natuurlijk ook heel mooie momenten, vooral achteraf dan.
En ja, ik prijs me enorm gelukkig met die vv. Ze heeft enorm veel ervaring, gelukkig. Ze zijn dus op wel drie momenten bijna met mij naar het ziekenhuis vertrokken, maar door me heel scherp in de gaten te houden was het toch verantwoord om thuis te blijven.
Er zat trouwens ook meconium in het vruchtwater, zo bleek achteraf. Maar ze konden dat van te voren niet evalueren, omdat mijn vliezen gebroken zijn in bad, ik maar weinig vruchtwater meer had, en tijdens het persen kwam er telkens wat bloed mee, dus ze konden de kleur niet zien. Ik had dus na iedere wee de doptone op mijn buik.
Op het einde viel Yveskes hartslag ook weg, was ook heel vies. Ze hebben het me pas achteraf gezegd, maar ze stonden op het punt me een knip te geven en op mijn buik te duwen omdat hij er echt uit moest. Maar de wee nadien was meneertje terug ok, dus geen probleem.
Trouwens ook proficiat voor Yveske, die alles doorstaan heeft met een hartslag tussen 130 en 160, behalve die twee weeën waar het even spannend was. Een pittig bazeke zeiden ze... (en hebben we idd al mogen ondervinden
-
Zabbie
- Berichten: 551
- Lid geworden op: 20 april 2009, 17:00
-
Loeki
- Berichten: 12951
- Lid geworden op: 8 mei 2008, 9:30
Aan iedereen : ik heb denk ik alle PB'tjes beantwoord, maar het waren er zoveel en ik kon niet zien welke ik al beantwoord had en welke niet, wegens overvolle outbox...
Dus als ik niet op jouw PB'tje gereageerd heb, voel je niet buitengesloten, vraag het aub nog een keertje dan.
Want ik weet niet meer wie ik nu al geantwoord heb en wie eventueel niet. 
Dus als ik niet op jouw PB'tje gereageerd heb, voel je niet buitengesloten, vraag het aub nog een keertje dan.
-
grootgevaarke
- Berichten: 4815
- Lid geworden op: 15 juli 2008, 14:20
Hellleueueueueueueueu!!!! Ik ben terug in de werkelijke wereld!
Eerst en vooral dank voor alle gelukwensen. Sinds gisteren ben ik enorm emotioneel, het drong gisteren eindelijk door dat het gelukt is, na die lange moeilijke jaren...
Donderdag 14 januari: 6u uit bed, we moesten om 7.30u in ziekenhuis zijn, keizersnede zou om 9.30u worden uitgevoerd. Om 9u komen ze ons melden dat er wat vertraging is, eerste patiënt was te laat komen opdagen
. 10u: vroedvrouw komt mij halen om naar OK te gaan. Ik ben de rust zelve en heb veel vertrouwen in de dokters. Om 10.30u wordt mijn epidurale gestoken (door nieuwe, jonge, bij de verpleegsters in de smaak vallende anesthesist. Was getuige van een live aflevering Medisch Centrum West
). Met mijn lage bloeddruk gaat het direct mis, ik dreig buiten westen te gaan. Na 3 toevoegingen van één of ander product, voel ik me beter. Men had ook de tafel wat gekanteld om mijn bloeddoorstroming te bevorderen, maar daardoor had ik het gevoel van de tafel te gaan donderen. Ik zeg nog: Hoe zat ben ik nu weer
. Om 10.50u ben ik helemaal klaar, ventje komt binnen en neemt plaats op stoeltje naast mij.
Aline blijkt nog veel te hoog te zitten. Gynaecoloog zucht en steunt en moet blijkbaar heel veel moeite doen. Hou de tang klaar, hoor ik haar zeggen.
Tang??? Bij keizersnede??? Er wordt aan mij getrokken en gesleurd, ik wiebel enorm heen en weer op de tafel. Er zijn al 10 minuten gepasseerd. Mijn vriend en ik kijken elkaar angstig aan: dit hoort toch niet zo lang te duren??? ook aan het verplegend personeel zien we dat het niet van leien dakje loopt... Gyn zegt: goh, die buikspieren, dat is precies een betonnen muur. Help eens duwen en geef de tang maar. Drie man duwt op mijn buik om Aline te laten zakken. En dat helpt; om 11.16u horen we de verlossende schreeuw van ons meisje. Wat een opluchting. Mijn vriend is helemaal zijn kluts kwijt, weet van geen kanten hoe ons fototoestel werkt, een toestel dat hij al 7 jaar heeft
Zaterdag heb ik bloedtransfusie gekregen, ik had tijdens de keizersnede veel te veel bloed verloren: twee slagaders waren geraakt en dan wat langer geduurd dan normaal. Dat was ook de reden waarom mijn borstvoeding aanvankelijk niet op gang geraakte: mijn lichaam was totaal verzwakt. Na de transfusie voelde ik me plots stukken beter (hoewel ik me nog niet volledig fit voel) en geraakte bv goed op gang, al moet ik soms nog een flesje bij geven.
Ik ben enorm enorm tevreden van mijn verblijf in het ziekenhuis (heb tranen met tuiten gejankt bij het afscheid van het personeel), ik ben fantastisch verzorgd geweest, we hopen er snel weer te mogen liggen
(we moeten wel MINIMUM een half jaar wachten omdat de naad van de sectio voldoende moet genezen zijn...)
Meiden, nogmaals dank voor de steun de afgelopen jaren!!!
Eerst en vooral dank voor alle gelukwensen. Sinds gisteren ben ik enorm emotioneel, het drong gisteren eindelijk door dat het gelukt is, na die lange moeilijke jaren...
Donderdag 14 januari: 6u uit bed, we moesten om 7.30u in ziekenhuis zijn, keizersnede zou om 9.30u worden uitgevoerd. Om 9u komen ze ons melden dat er wat vertraging is, eerste patiënt was te laat komen opdagen
Aline blijkt nog veel te hoog te zitten. Gynaecoloog zucht en steunt en moet blijkbaar heel veel moeite doen. Hou de tang klaar, hoor ik haar zeggen.
Zaterdag heb ik bloedtransfusie gekregen, ik had tijdens de keizersnede veel te veel bloed verloren: twee slagaders waren geraakt en dan wat langer geduurd dan normaal. Dat was ook de reden waarom mijn borstvoeding aanvankelijk niet op gang geraakte: mijn lichaam was totaal verzwakt. Na de transfusie voelde ik me plots stukken beter (hoewel ik me nog niet volledig fit voel) en geraakte bv goed op gang, al moet ik soms nog een flesje bij geven.
Ik ben enorm enorm tevreden van mijn verblijf in het ziekenhuis (heb tranen met tuiten gejankt bij het afscheid van het personeel), ik ben fantastisch verzorgd geweest, we hopen er snel weer te mogen liggen
Meiden, nogmaals dank voor de steun de afgelopen jaren!!!
-
mies
- Berichten: 3814
- Lid geworden op: 22 maart 2009, 14:44
Oooo grootgevaarke wat een mooi verhaal!
Een keizersnede kan ook op haar manier mooi en spannend zijn he
In ieder geval wens ik je een verder vlot herstel toe. Dat moet niet niks geweest zijn als je zoveel bloed had verloren...
Gaat de BV nu al wat beter? Zo niet, join us op het BV-topic
En ja, wij moeten ook minimum een half jaar wachten owv het litteken
Een keizersnede kan ook op haar manier mooi en spannend zijn he
In ieder geval wens ik je een verder vlot herstel toe. Dat moet niet niks geweest zijn als je zoveel bloed had verloren...
Gaat de BV nu al wat beter? Zo niet, join us op het BV-topic
En ja, wij moeten ook minimum een half jaar wachten owv het litteken
-
Sterretje
- Berichten: 12336
- Lid geworden op: 18 december 2007, 15:11
-
wat is er mis?
- Berichten: 8876
- Lid geworden op: 13 mei 2008, 16:56
-
Loeki
- Berichten: 12951
- Lid geworden op: 8 mei 2008, 9:30
Nog maar eens een bewijs, bevallen is ALTIJD mooi, waar het ook is, en hoe het ook gebeurd! Alweer een mooi "keizersnede-verhaal".
Nogmaals dikke proficiat Grootgevaarke, goh, ik word er weer emotioneel van, we hebben het allemaal hier zo hard verdiend ook hé.
Meiden genieten maar, met of zonder BV-perikelen...
Nogmaals dikke proficiat Grootgevaarke, goh, ik word er weer emotioneel van, we hebben het allemaal hier zo hard verdiend ook hé.
Meiden genieten maar, met of zonder BV-perikelen...
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Google [Bot] en 8 gasten