Hallo iedereen,
hoe voelt het om een eicel te ontvangen van iemand die je niet kent? In welke mate zijn jullie bezig met bijv. het uiterlijk of intelligentie van het kindje? Zou je stiekem willen weten wie de donor is?
Ik geef toe dat ik jullie wel eens zou willen zien, maar eigenlijk is het beter van niet! Het is mijn DNA maar jullie kindje! Het is zo al moeilijk genoeg denk ik. Ik ben dan ook supergelukkig als ik hoor dat het koppel zwanger is, misschien net zo gelukkig als mijn tester positief was. Ik wens jullie veel succes, het zal wel lukken!
Groetjes, Lieze
Donor heeft vraagje
Forumregels
De Verdwaalde Ooievaar heeft intern meermaals de discussie gevoerd over het al dan niet toelaten van berichten over aanvraag of aanbod van donormateriaal.
De Verdwaalde Ooievaar geeft de voorkeur aan het weren van deze oproepen, maar stelt vast dat deze hoe dan ook terugkomen in fora die hier niet voor bedoeld zijn. Dergelijke berichten worden verwijderd en de betreffende accounts worden verwijderd.
De Verdwaalde Ooievaar kan enkel waarschuwen voor de risico's die donatie via niet-officiële kanalen met zich meebrengt. Uit ervaringen weten wij immers dat naast een aantal goed bedoelende donors, er ook mensen zijn die hierin enkel financiële bedoelingen hebben, mensen die het niet nauw nemen met medische geschiedenis en hier al dan niet over liegen, mensen die vooral op zoek zijn naar het sexuele, enz.
De Verdwaalde Ooievaar heeft intern meermaals de discussie gevoerd over het al dan niet toelaten van berichten over aanvraag of aanbod van donormateriaal.
De Verdwaalde Ooievaar geeft de voorkeur aan het weren van deze oproepen, maar stelt vast dat deze hoe dan ook terugkomen in fora die hier niet voor bedoeld zijn. Dergelijke berichten worden verwijderd en de betreffende accounts worden verwijderd.
De Verdwaalde Ooievaar kan enkel waarschuwen voor de risico's die donatie via niet-officiële kanalen met zich meebrengt. Uit ervaringen weten wij immers dat naast een aantal goed bedoelende donors, er ook mensen zijn die hierin enkel financiële bedoelingen hebben, mensen die het niet nauw nemen met medische geschiedenis en hier al dan niet over liegen, mensen die vooral op zoek zijn naar het sexuele, enz.
-
Monita
- Berichten: 64
- Lid geworden op: 25 mei 2009, 13:55
Hei Lieze,
Wij zijn al ettelijke jaren bezig met eiceldonatie. Momenteel kennen we onze donor wel degelijk; vorige keer was het wisseldonatie.
En ja, natuurlijk stel je je vragen hoe je kindje er gaat uitzien; krijgt het licht of donker haar, bruine of blauwe ogen???
Lekker spannend, dacht ik altijd bij wisseldonatie; voor ons is het nog een grotere verrassing dan voor een ander koppel. Maar zelfs dan; intelligente ouders krijgen niet persé intelligente kinderen, of vice versa. Ben trouwens zelf hulpverlener van beroep en geloof dat een heeeeeeeeeel groot deel van karakter en persoonlijkheid wordt bepaald door de opvoeding en je eigen kijk als ouder op het leven.
Daar ik dit jaar 41 wordt, en het tijdsgebrek steeds nijpender wordt, hebben we besloten tot gekende donatie over te gaan; pure tijdsbesparing aan de ene kant, en inderdaad; het voordeel dat je je donor kent, je kan je een indruk maken en het geeft ook wel een veilig gevoel dat je weet van wie je kindje komt. Maar zowel acceptor als donor moeten wel stevig in de schoenen staan. We hebben er heel veel over gepraat, de voor-en nadelen afgewogen (echt geen lichte beslissing) vooraleer tot gekende donatie over te gaan. En als ik onze donor hoor; zij vindt het super om te weten of het lukt of niet. En uiteraard zal ze eens naar het boeleke komen kijken ook als het er is.
Je moet wel uitkijken dat er geen overdreven wederzijdse verplichtingen ontstaan. Als acceptor vind ik het soms moeilijk om het niet uit te schreeuwen van dankbaarheid; maar je leert het allemaal wel plaatsen hoor. Met de juiste persoon kan het echt wel lukken volgens mij. Spijtig genoeg was ik wel zwanger dit maal, maar is vorige week op miskraam uitgedraaid.
We hebben nog 5 cryo'tjes waarvan er hopelijk wel eentje lekker 9 maanden blijft zitten. En anders opnieuw hé. Onze donor was een eenmalige poging. Dit was vooraf ook afgesproken, omdat ze nu met haar eigen gezinnetje begint. Ik ben enorm blij dat er zulke schatten bestaan die ons wellen helpen.
Ik denk ook dat het voor elke donor als acceptor anders ligt. Daarom is het misschien goed om, als je beslist tot gekende donatie over te gaan, heel goed uit te zoeken of jullie op dezelfde golflengte liggen, dezelfde verwachtingen koesteren omtrent de hele situatie; en of het een beetje klikt natuurlijk.
Eerlijk; als ik morgen de kans krijg op wisseldonatie ga ik er onmiddellijk voor, gekende donatie hangt af van de emotionele stabiliteit donor in kwestie...Maar het eicelleke dat je krijgt; 't is het kostbaarste en mooiste dat er bestaat dus; 't hangt gewoon van jou af waarvoor je gaat; eender hoe; er is altijd iemand die je enorm gelukkig maakt hoor.
Lieze, ik hoop dat je hieraan iets hebt; (t'is nen hele boterham hé)en als je nog vragen hebt; stel maar hoor.
heel veel groetjes en SUPERRRRRRRR DAT JE ZOIETS DOET MEID!!!!!!!!!!!!!!!!
Wij zijn al ettelijke jaren bezig met eiceldonatie. Momenteel kennen we onze donor wel degelijk; vorige keer was het wisseldonatie.
En ja, natuurlijk stel je je vragen hoe je kindje er gaat uitzien; krijgt het licht of donker haar, bruine of blauwe ogen???
Lekker spannend, dacht ik altijd bij wisseldonatie; voor ons is het nog een grotere verrassing dan voor een ander koppel. Maar zelfs dan; intelligente ouders krijgen niet persé intelligente kinderen, of vice versa. Ben trouwens zelf hulpverlener van beroep en geloof dat een heeeeeeeeeel groot deel van karakter en persoonlijkheid wordt bepaald door de opvoeding en je eigen kijk als ouder op het leven.
Daar ik dit jaar 41 wordt, en het tijdsgebrek steeds nijpender wordt, hebben we besloten tot gekende donatie over te gaan; pure tijdsbesparing aan de ene kant, en inderdaad; het voordeel dat je je donor kent, je kan je een indruk maken en het geeft ook wel een veilig gevoel dat je weet van wie je kindje komt. Maar zowel acceptor als donor moeten wel stevig in de schoenen staan. We hebben er heel veel over gepraat, de voor-en nadelen afgewogen (echt geen lichte beslissing) vooraleer tot gekende donatie over te gaan. En als ik onze donor hoor; zij vindt het super om te weten of het lukt of niet. En uiteraard zal ze eens naar het boeleke komen kijken ook als het er is.
Je moet wel uitkijken dat er geen overdreven wederzijdse verplichtingen ontstaan. Als acceptor vind ik het soms moeilijk om het niet uit te schreeuwen van dankbaarheid; maar je leert het allemaal wel plaatsen hoor. Met de juiste persoon kan het echt wel lukken volgens mij. Spijtig genoeg was ik wel zwanger dit maal, maar is vorige week op miskraam uitgedraaid.
We hebben nog 5 cryo'tjes waarvan er hopelijk wel eentje lekker 9 maanden blijft zitten. En anders opnieuw hé. Onze donor was een eenmalige poging. Dit was vooraf ook afgesproken, omdat ze nu met haar eigen gezinnetje begint. Ik ben enorm blij dat er zulke schatten bestaan die ons wellen helpen. Ik denk ook dat het voor elke donor als acceptor anders ligt. Daarom is het misschien goed om, als je beslist tot gekende donatie over te gaan, heel goed uit te zoeken of jullie op dezelfde golflengte liggen, dezelfde verwachtingen koesteren omtrent de hele situatie; en of het een beetje klikt natuurlijk.
Eerlijk; als ik morgen de kans krijg op wisseldonatie ga ik er onmiddellijk voor, gekende donatie hangt af van de emotionele stabiliteit donor in kwestie...Maar het eicelleke dat je krijgt; 't is het kostbaarste en mooiste dat er bestaat dus; 't hangt gewoon van jou af waarvoor je gaat; eender hoe; er is altijd iemand die je enorm gelukkig maakt hoor.
Lieze, ik hoop dat je hieraan iets hebt; (t'is nen hele boterham hé)en als je nog vragen hebt; stel maar hoor.
heel veel groetjes en SUPERRRRRRRR DAT JE ZOIETS DOET MEID!!!!!!!!!!!!!!!!
-
JD
- Berichten: 1468
- Lid geworden op: 9 mei 2007, 16:04
Hey Lieze,
Wij zijn 33 weken zwanger na een eiceldonatieprocedure. Wij hebben bewust gekozen voor wisseldonatie (mijn zus is donor geweest).
Noch ik, noch mijn man, noch mijn zus zagen het zitten om rechtstreekse donatie te doen. Ook bij een vriendin of kennis zou ik het niet kunnen, dan zou ik teveel op zoek gaan naar karaktertrekken, uiterlijke kenmerken van die persoon in ons kindje... Wij vinden het beter zo.
Of ik nu nog stilsta bij het uiterlijk, karakter,... van ons kindje? Ja, dat kan ik niet ontkennen.
Ik ben wel degelijk zwanger van ons kindje, maar besef ook wel goed dat ik nooit bepaalde karaktertrekken of uiterlijke kenmerken van mezelf zal terugvinden in ons kindje. Het valt me tegenwoordig ook op dat ik bij andere kinderen sterk let op wie van de ouders ze lijken... Maar natuurlijk is er nog de opvoeding en zal het kindje sowieso dingen van mij gaan overnemen.
Ik ben daar dus niet dagelijks mee bezig, maar het leeft wel bij me.
Wij hebben een aantal gegevens doorgekregen van de donor (haarkleur, kleur ogen, lengte en gewicht donor, bloedgroep, leeftijd) en dat vind ik wel goed, zodat ik later toch iets van info kan meegeven aan ons kindje. Persoonlijk heb ik geen behoefte om de donor te leren kennen, maar moest ik de kans krijgen om wat meer info te krijgen over opleiding, hobby's, interesses,... dan zou ik dat wel doen.
Ik weet dat er een dag komt dat we het tegen ons kindje zullen 'moeten' vertellen, dat er een dag komt dat die info misschien tegen ons/mij zal gebruikt worden, dat ons kindje zich zal afvragen of hij een bepaald iets van die donor heeft meegekregen en dan zou bijkomende info natuurlijk handig zijn...
Ons kindje komt er op een andere manier, maar is daarom niet minder welkom. Integendeel, wij zijn zeer gelukkig, zeer dankbaar dat we dit mogen meemaken. Zonder mijn zus, zonder die andere lieve vrouwen die een eicel afstaan zouden wij dit geluk nooit mogen kennen! Weet daarom dat uw 'DNA' in goede handen is, dat het gekoesterd zal worden.
Mijn zus had trouwens de keuze om al dan niet te weten of haar eicellen geleid hebben tot een zwangerschap. Zij heeft ervoor gekozen om het niet te weten, maar ik denk wel dat ze daar toch af en toe eens bij stilstaat. Ik kan het niet genoeg zeggen: respect voor de dames die deze beslissing nemen, want het zal inderdaad een raar idee zijn om te weten dat er misschien ergens een kindje rondloopt dat jouw genetisch materiaal met zich meedraagt.
Groeten, JD
Wij zijn 33 weken zwanger na een eiceldonatieprocedure. Wij hebben bewust gekozen voor wisseldonatie (mijn zus is donor geweest).
Noch ik, noch mijn man, noch mijn zus zagen het zitten om rechtstreekse donatie te doen. Ook bij een vriendin of kennis zou ik het niet kunnen, dan zou ik teveel op zoek gaan naar karaktertrekken, uiterlijke kenmerken van die persoon in ons kindje... Wij vinden het beter zo.
Of ik nu nog stilsta bij het uiterlijk, karakter,... van ons kindje? Ja, dat kan ik niet ontkennen.
Ik ben wel degelijk zwanger van ons kindje, maar besef ook wel goed dat ik nooit bepaalde karaktertrekken of uiterlijke kenmerken van mezelf zal terugvinden in ons kindje. Het valt me tegenwoordig ook op dat ik bij andere kinderen sterk let op wie van de ouders ze lijken... Maar natuurlijk is er nog de opvoeding en zal het kindje sowieso dingen van mij gaan overnemen.
Ik ben daar dus niet dagelijks mee bezig, maar het leeft wel bij me.
Wij hebben een aantal gegevens doorgekregen van de donor (haarkleur, kleur ogen, lengte en gewicht donor, bloedgroep, leeftijd) en dat vind ik wel goed, zodat ik later toch iets van info kan meegeven aan ons kindje. Persoonlijk heb ik geen behoefte om de donor te leren kennen, maar moest ik de kans krijgen om wat meer info te krijgen over opleiding, hobby's, interesses,... dan zou ik dat wel doen.
Ik weet dat er een dag komt dat we het tegen ons kindje zullen 'moeten' vertellen, dat er een dag komt dat die info misschien tegen ons/mij zal gebruikt worden, dat ons kindje zich zal afvragen of hij een bepaald iets van die donor heeft meegekregen en dan zou bijkomende info natuurlijk handig zijn...
Ons kindje komt er op een andere manier, maar is daarom niet minder welkom. Integendeel, wij zijn zeer gelukkig, zeer dankbaar dat we dit mogen meemaken. Zonder mijn zus, zonder die andere lieve vrouwen die een eicel afstaan zouden wij dit geluk nooit mogen kennen! Weet daarom dat uw 'DNA' in goede handen is, dat het gekoesterd zal worden.
Mijn zus had trouwens de keuze om al dan niet te weten of haar eicellen geleid hebben tot een zwangerschap. Zij heeft ervoor gekozen om het niet te weten, maar ik denk wel dat ze daar toch af en toe eens bij stilstaat. Ik kan het niet genoeg zeggen: respect voor de dames die deze beslissing nemen, want het zal inderdaad een raar idee zijn om te weten dat er misschien ergens een kindje rondloopt dat jouw genetisch materiaal met zich meedraagt.
Groeten, JD
-
Teresa
- Berichten: 68
- Lid geworden op: 24 mei 2007, 23:54
Hoi,
ik ben het eens met JD, het is het eicel die je krijgt met eigenschappen die overeenkomen met die van jezelf of je partner en voor de rest vind ik het niet zo belangrijk om de achtergrond te weten, laat staan een 'familiale' band te kweken met de donor.
Toen ik de eerste keer een donor zocht, stond ik niet stil bij deze opvatting. Het belangrijkste dacht ik, was iemand te vinden die mij een eicel zou kunnen schenken. Wat natuurlijk een super gebaar is en daarom respect voor iedereen die donor wilt of ooit zal zijn.
Wel, we hadden en donor en al snel was er een vriendschapsband, leuk dacht ik. Maar toch niet, de donor wilde een te sterke band creëren en hoe verder we gingen, hoe meer ik dacht uiteindelijk wordt dit toch mijn kind. En toen ging het mis. Ik voelde te veel druk en koelde onze band een beetje af. Uiteindelijk wilde de donor en niet meer mee doorgaan en is de hele behandeling afgeblazen.
Daarna ben ik op de wachtlijst in het ziekenhuis terecht gekomen. In nov was er een geschikte donor voor ons en hebben we opnieuw een behandeling gevolgd.
Op de dag van de transfer was er enkel blijdschap en nieuwe hoop.
Spijtig genoeg is het niet op een zwangerschap uitgedraaid en hebben mijn cryo'tjes ook niet overleefd. Dus staan we terug op de lijst.
Weet je, misschien heb je wel twijfels achteraf, van hoe zal het kindje eruit zien en ..... Maar hebben niet alle aanstaande moeders twijfels, en zij kunnen zich wel al een beeld vormen.
Dus neen, merci aan alle donors maar ik hoef ze echt niet te kennnen.
@ JD: proficiat met je zwangerschap en nog veel succes xxx
Groetjes Teresa
ik ben het eens met JD, het is het eicel die je krijgt met eigenschappen die overeenkomen met die van jezelf of je partner en voor de rest vind ik het niet zo belangrijk om de achtergrond te weten, laat staan een 'familiale' band te kweken met de donor.
Toen ik de eerste keer een donor zocht, stond ik niet stil bij deze opvatting. Het belangrijkste dacht ik, was iemand te vinden die mij een eicel zou kunnen schenken. Wat natuurlijk een super gebaar is en daarom respect voor iedereen die donor wilt of ooit zal zijn.
Wel, we hadden en donor en al snel was er een vriendschapsband, leuk dacht ik. Maar toch niet, de donor wilde een te sterke band creëren en hoe verder we gingen, hoe meer ik dacht uiteindelijk wordt dit toch mijn kind. En toen ging het mis. Ik voelde te veel druk en koelde onze band een beetje af. Uiteindelijk wilde de donor en niet meer mee doorgaan en is de hele behandeling afgeblazen.
Daarna ben ik op de wachtlijst in het ziekenhuis terecht gekomen. In nov was er een geschikte donor voor ons en hebben we opnieuw een behandeling gevolgd.
Op de dag van de transfer was er enkel blijdschap en nieuwe hoop.
Spijtig genoeg is het niet op een zwangerschap uitgedraaid en hebben mijn cryo'tjes ook niet overleefd. Dus staan we terug op de lijst.
Weet je, misschien heb je wel twijfels achteraf, van hoe zal het kindje eruit zien en ..... Maar hebben niet alle aanstaande moeders twijfels, en zij kunnen zich wel al een beeld vormen.
Dus neen, merci aan alle donors maar ik hoef ze echt niet te kennnen.
@ JD: proficiat met je zwangerschap en nog veel succes xxx
Groetjes Teresa
-
Monita
- Berichten: 64
- Lid geworden op: 25 mei 2009, 13:55
Hallo nog eens,
Ben het eens met jd en theresa; een gekende donor is een heel 'tricky' ding; je gaat niet over één nacht ijs. Normaal gaat er ook vanuit het crg een intense screening aan vooraf eer je goedgekeurd wordt hiervoor. zoals ik al zei; het moet voor beide kanten mogelijk zijn, en je donor moet het kunnen beschouwen als een project waar ze aan meehelpt met haar eicellen; vanaf het moment van 'overdracht' is het haar project niet meer; enkel het project van de acceptors. Niet makkelijk maar elkeen is anders en gaat er anders mee om.
Voor de meeste mensen is ongekende donatie veiliger en safer en geschikter; toch zijn er redenen om naar gekende donatie over te stappen. In nederland is anonieme donatie trouwens verboden; daar gaan ze ervan uit dat elkeen de mogelijkheid moet hebben zijn biologische achtergrond te kennen. Daar is ook wat voor te zeggen natuurlijk; gaat je kind later willen weten waar z'n sproetjes vandaan komen, of z'n blauwe ogen; en als dat zo is; dat is toch ook heel natuurlijk. Als je een goede band hebt met je kind vormt dit tochbgeen probleem.
Een heel heikel thema dus; en zoals ik zeg; ik sta 100% achter wisseldonatie; en zou er zo voor gaan; maar je moet echt elke donor en acceptor individueel screenen hiervoor. In geval van twijfel opteer je best voor wisseldonatie ...
Ben het eens met jd en theresa; een gekende donor is een heel 'tricky' ding; je gaat niet over één nacht ijs. Normaal gaat er ook vanuit het crg een intense screening aan vooraf eer je goedgekeurd wordt hiervoor. zoals ik al zei; het moet voor beide kanten mogelijk zijn, en je donor moet het kunnen beschouwen als een project waar ze aan meehelpt met haar eicellen; vanaf het moment van 'overdracht' is het haar project niet meer; enkel het project van de acceptors. Niet makkelijk maar elkeen is anders en gaat er anders mee om.
Voor de meeste mensen is ongekende donatie veiliger en safer en geschikter; toch zijn er redenen om naar gekende donatie over te stappen. In nederland is anonieme donatie trouwens verboden; daar gaan ze ervan uit dat elkeen de mogelijkheid moet hebben zijn biologische achtergrond te kennen. Daar is ook wat voor te zeggen natuurlijk; gaat je kind later willen weten waar z'n sproetjes vandaan komen, of z'n blauwe ogen; en als dat zo is; dat is toch ook heel natuurlijk. Als je een goede band hebt met je kind vormt dit tochbgeen probleem.
Een heel heikel thema dus; en zoals ik zeg; ik sta 100% achter wisseldonatie; en zou er zo voor gaan; maar je moet echt elke donor en acceptor individueel screenen hiervoor. In geval van twijfel opteer je best voor wisseldonatie ...
-
Monita
- Berichten: 64
- Lid geworden op: 25 mei 2009, 13:55
nog even aan jd en theresa
Als ik tijdens het hele proces dat we erover gedaan hebben om tot gekende donatie over te gaan één moment het gevoel had gehad dat de donor te close; te goede maatjes of een deel van de familie of het opvoedingsproces betrokken wilde worden zou ik pertinent geweigerd hebben. Hierbij geen twijfel; je hebt geen behoefte aan een 2e mama die zich inmengt in jullie leven....GROOT GELIJK!!!!
Onze donor heeft zelf duidelijk geen behoefte iets te weten over het kindje, en woont in San Diega, USA; dat maakt het uiteindelijk een pak eenvoudiger hé.
Groetjes
Als ik tijdens het hele proces dat we erover gedaan hebben om tot gekende donatie over te gaan één moment het gevoel had gehad dat de donor te close; te goede maatjes of een deel van de familie of het opvoedingsproces betrokken wilde worden zou ik pertinent geweigerd hebben. Hierbij geen twijfel; je hebt geen behoefte aan een 2e mama die zich inmengt in jullie leven....GROOT GELIJK!!!!
Onze donor heeft zelf duidelijk geen behoefte iets te weten over het kindje, en woont in San Diega, USA; dat maakt het uiteindelijk een pak eenvoudiger hé.
Groetjes
-
Lieze2
- Berichten: 4
- Lid geworden op: 19 januari 2010, 20:57
Hoi Monita, JD en Teresa,
bedankt voor de steun en de mailtjes. Ik verschiet er van dat in Nederland anonieme donatie verboden is. Als je niet oplet, dan kunnen er gauw een pak kinderen aan uw achterdeur staan
Vandaag was trouwens mijn derde donatie, het is vlot verlopen maar ik ben nu wel moe van de reis en de verdoving.
Ik ben het zeker eens met Monita dat de opvoeding en omgevingsfactoren doorslaggevend zijn voor een kind.
Ik vind het wel niet altijd makkelijk om het idee uit mijn hoofd te zetten dat er ergens een mens is die mijn dna meedraagt. Maar dat weet je van tevoren.
De donors worden toch wel goed geselecteerd, veel bloedafnames, als je te weinig eicellen hebt of de kwaliteit is minder of er is nog geen enkele vrouw zwanger dan word je vriendelijk bedankt. Gelukkig is het bij mij niet zo, de gyn vind me een prima doneuze, leuk om te horen
als je nog iets wil zeggen, doe gerust,
xxx Lieze
bedankt voor de steun en de mailtjes. Ik verschiet er van dat in Nederland anonieme donatie verboden is. Als je niet oplet, dan kunnen er gauw een pak kinderen aan uw achterdeur staan
Vandaag was trouwens mijn derde donatie, het is vlot verlopen maar ik ben nu wel moe van de reis en de verdoving.
Ik ben het zeker eens met Monita dat de opvoeding en omgevingsfactoren doorslaggevend zijn voor een kind.
Ik vind het wel niet altijd makkelijk om het idee uit mijn hoofd te zetten dat er ergens een mens is die mijn dna meedraagt. Maar dat weet je van tevoren.
De donors worden toch wel goed geselecteerd, veel bloedafnames, als je te weinig eicellen hebt of de kwaliteit is minder of er is nog geen enkele vrouw zwanger dan word je vriendelijk bedankt. Gelukkig is het bij mij niet zo, de gyn vind me een prima doneuze, leuk om te horen
als je nog iets wil zeggen, doe gerust,
xxx Lieze
-
cgai
- Berichten: 20
- Lid geworden op: 7 juli 2009, 7:08
Ik ben zelf ook donor en dit is echt eens leuk om te lezen, ergens heb ik er ook al bij stil gestaan en zeker toen met mijn eerste PU lag er een koppel naast me die het zo raar vond dat mijn partner niet niet bij was en je stelt vragen aan elkaar, terwijl ik niet kon zeggen dat er een terug plaatsing kwam, toen zeiden ze me ook dat de kans groot zou zijn dat ze zouden afhankelijk worden van een donor. als donor bekijk je het van jou kant, maar je mag en kan ook de andere zijde niet weten, is het gelukt of niet, hoe verloopt de behandeling, gelukkig had ik toen iemand via deze site gevonden om mee te schrijven die ook elke keer kon antwoorden van kijk, je ontvanger moet nu dit en dat doen, dan zal hij moeten gaan,... zo was het wel boeiend, ik wou als donor een brief erin steken voor het koppel, met enkel daarop mijn kleur van ogen, lengte, gewicht, uiterlijke kenmerken,vooral ook van karakter, maar heb dit niet gedaan. Maar is wel eens leuk om te lezen hoe de koppels er zelf mee omgaan!Bedankt voor de reacties!
-
Lieze2
- Berichten: 4
- Lid geworden op: 19 januari 2010, 20:57
Het wordt hier met de minuut interessanter!
Hallo cgai, leuk om je te ontmoeten, daar krijg je niet vaak de kans toe. De eerste keer dat ik doneerde was ik ook van plan om een kaartje af te geven maar ik heb me dan ook bedacht. Je mag hierin niet te persoonlijk worden vind ik. Anderzijds zou ik wel graag een kaartje krijgen, jij niet?
L.
Hallo cgai, leuk om je te ontmoeten, daar krijg je niet vaak de kans toe. De eerste keer dat ik doneerde was ik ook van plan om een kaartje af te geven maar ik heb me dan ook bedacht. Je mag hierin niet te persoonlijk worden vind ik. Anderzijds zou ik wel graag een kaartje krijgen, jij niet?
L.
-
cgai
- Berichten: 20
- Lid geworden op: 7 juli 2009, 7:08
Dag Lieze2,
daarom geen kaartje, maar ze beperken hun info alleen maar tot het aantal goede eitjes, ze zouden op z'n minst mogen laten weten hoe of wat, daarmee kan je het koppel nog niet, dit als extra motivatie, nu ja als je vb. 3 maal zou doneren en je moet 3 maal horen dat het niets was, zou je mss het nut niet meer ervan in zien om nog eens te doneren, alhoewel mij dit niet zou tegen houden want het gaat hem bij mij vooral om "het geven van een kans" en hopen dat het dan lukt, maar dat deel ligt in niemands handen.... Leuk je te ontmoeten altijd leuk om met iemand te praten die ook doneert. Spannend hoor, donderdag kijken hoeveel foliekels ik heb, dus eerste controle, voel al druk, dus hoop toch op een aantal!Vorige keer 18 waarvan 1 cyste, nu 18 goede zou terug wonder mooi zijn toch?
Heb jij nog een donatie in't verschiet? Waar ga je?
daarom geen kaartje, maar ze beperken hun info alleen maar tot het aantal goede eitjes, ze zouden op z'n minst mogen laten weten hoe of wat, daarmee kan je het koppel nog niet, dit als extra motivatie, nu ja als je vb. 3 maal zou doneren en je moet 3 maal horen dat het niets was, zou je mss het nut niet meer ervan in zien om nog eens te doneren, alhoewel mij dit niet zou tegen houden want het gaat hem bij mij vooral om "het geven van een kans" en hopen dat het dan lukt, maar dat deel ligt in niemands handen.... Leuk je te ontmoeten altijd leuk om met iemand te praten die ook doneert. Spannend hoor, donderdag kijken hoeveel foliekels ik heb, dus eerste controle, voel al druk, dus hoop toch op een aantal!Vorige keer 18 waarvan 1 cyste, nu 18 goede zou terug wonder mooi zijn toch?
Heb jij nog een donatie in't verschiet? Waar ga je?
-
gekkebekke
- Berichten: 4
- Lid geworden op: 12 januari 2010, 15:37
Hallokes,
Ikzelf begin volgende week opnieuw met heel die reeks onderzoeken om in Juni opnieuw te doneren....
Vorige keer had ik een hyperstimulatie en zouden ze deze keer de dosis hormonen minderen....ik heb lang gewacht om opnieuw te doneren omdat ik dus door de hyperstimulatie toch tamelijk afgezien heb; het resultaat was wel dat ik 52 eicellen afstond,maakte dan achterna de pijn minder erg, maar toch...
In verband met het kaartje...in het begin dacht ik dit ook te doen, maar achterna gezien vond ik het een slechte gedachte....ik denk dat het voor beide partijen te moeilijk zou worden,moest dit te persoonlijk worden....
Groetjes
Ikzelf begin volgende week opnieuw met heel die reeks onderzoeken om in Juni opnieuw te doneren....
Vorige keer had ik een hyperstimulatie en zouden ze deze keer de dosis hormonen minderen....ik heb lang gewacht om opnieuw te doneren omdat ik dus door de hyperstimulatie toch tamelijk afgezien heb; het resultaat was wel dat ik 52 eicellen afstond,maakte dan achterna de pijn minder erg, maar toch...
In verband met het kaartje...in het begin dacht ik dit ook te doen, maar achterna gezien vond ik het een slechte gedachte....ik denk dat het voor beide partijen te moeilijk zou worden,moest dit te persoonlijk worden....
Groetjes
-
Mom to be
- Berichten: 160
- Lid geworden op: 20 mei 2008, 10:49
Hey Teresa, een vraagje waar ben jij in behandeling? En hoe lang stond je op de wachtlijst?Teresa schreef:Hoi,
ik ben het eens met JD, het is het eicel die je krijgt met eigenschappen die overeenkomen met die van jezelf of je partner en voor de rest vind ik het niet zo belangrijk om de achtergrond te weten, laat staan een 'familiale' band te kweken met de donor.
Toen ik de eerste keer een donor zocht, stond ik niet stil bij deze opvatting. Het belangrijkste dacht ik, was iemand te vinden die mij een eicel zou kunnen schenken. Wat natuurlijk een super gebaar is en daarom respect voor iedereen die donor wilt of ooit zal zijn.
Wel, we hadden en donor en al snel was er een vriendschapsband, leuk dacht ik. Maar toch niet, de donor wilde een te sterke band creëren en hoe verder we gingen, hoe meer ik dacht uiteindelijk wordt dit toch mijn kind. En toen ging het mis. Ik voelde te veel druk en koelde onze band een beetje af. Uiteindelijk wilde de donor en niet meer mee doorgaan en is de hele behandeling afgeblazen.
Daarna ben ik op de wachtlijst in het ziekenhuis terecht gekomen. In nov was er een geschikte donor voor ons en hebben we opnieuw een behandeling gevolgd.
Op de dag van de transfer was er enkel blijdschap en nieuwe hoop.
Spijtig genoeg is het niet op een zwangerschap uitgedraaid en hebben mijn cryo'tjes ook niet overleefd. Dus staan we terug op de lijst.
Weet je, misschien heb je wel twijfels achteraf, van hoe zal het kindje eruit zien en ..... Maar hebben niet alle aanstaande moeders twijfels, en zij kunnen zich wel al een beeld vormen.
Dus neen, merci aan alle donors maar ik hoef ze echt niet te kennnen.
@ JD: proficiat met je zwangerschap en nog veel succes xxx
Groetjes Teresa
Alvast bedankt voor de info!
Momke
-
Teresa
- Berichten: 68
- Lid geworden op: 24 mei 2007, 23:54
Hoi momke,
Wij zijn in behandeling in het ucl-sint-lucas te Woluwe. Daar zijn niet zoveel eiceldonors en als je zelf niemand meebrengt/vindt kan de wachttijd tot 3jaar oplopen.
Maar zoals met alles in het leven moet je geluk hebben, dat ze net iemand hebben met jou eigenschappen.
Voor mij heeft het wachten niet zo lang geduurd, ik had zelf eerst een donor aangebracht (juni 2009) maar behandeling is niet doorgegaan.
Toen eind okt 2009 tel. gekregen van gyn. dat ze een donor voor mij hadden.
Natuurlijk is het spijtig dat het uiteindelijk niet gelukt is, maar zoals ik al zei: ge moet gewoon geluk hebben.
Groetjes Teresa
Wij zijn in behandeling in het ucl-sint-lucas te Woluwe. Daar zijn niet zoveel eiceldonors en als je zelf niemand meebrengt/vindt kan de wachttijd tot 3jaar oplopen.
Maar zoals met alles in het leven moet je geluk hebben, dat ze net iemand hebben met jou eigenschappen.
Voor mij heeft het wachten niet zo lang geduurd, ik had zelf eerst een donor aangebracht (juni 2009) maar behandeling is niet doorgegaan.
Toen eind okt 2009 tel. gekregen van gyn. dat ze een donor voor mij hadden.
Natuurlijk is het spijtig dat het uiteindelijk niet gelukt is, maar zoals ik al zei: ge moet gewoon geluk hebben.
Groetjes Teresa
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten