Ik heb hier altijd ijverig meegelezen, maar zelf weinig gepost.
Maar het geboorteverhaal van m'n zoontje wil ik hier toch even neerpennen
.
Donderdag 14 januari 2010
Om 1u 's nachts word ik wakker en voel ik dat mijn benen wat nat zijn. Ik ga naar toilet en denk nog, vandaag ga ik bevallen
, maar nu eerst nog even slapen.
Om 3u breken mijn vliezen echt, ik sta als een kleuter die z'n plas niet kan ophouden langs het bed en het vruchtwater stroomt er uit. Het is wat melkachtig wit, met wat vlokjes en haartjes. Dus alleszins in orde
. Al een eerste geruststelling.
Mijn vriend en ikzelf maken ons klaar om naar het ziekenhuis te vertrekken. Uiteraard heb ik geen maandverband in huis, dus dan maar met borstcompressen in de onderbroek vertrokken.
Binnen de 10min was mijn hele broek weer nat.
In het ziekenhuis aangekomen, ingeschreven en naar de arbeidskamer gegaan. Daar komen we tot de conclusie dat mijn weeën niet regelmatig genoeg komen en niet intens genoeg zijn.
Om 7u wordt de gyne gebeld en wordt er een infuus aangehangen om mijn weeën op te wekken.
Ik had ervoor gekozen te proberen zonder epidurale en daarin heeft de vroedvrouw mij gesteund. (Had wel bloed laten prikken voor het geval ik er toch nog om zou vragen).
Eerst heb ik een tijdje de weeën opgevangen in het bed, met hulp van mijn fantastische vriend en een warmwaterkruik. Daarna zijn we al snel naar het bad verhuist. Uren heb ik in dat bad gezeten, ik vermoed van 11u tot 15u30. Ik heb het hele ziekenhuis bij tijden bijeengeschreeuwd, maar dat mocht
. Gelukkig. Toen ik uiteindelijk 9cm opening had, bleek dat m'n zoontje verkeerd lag, waardoor ik 'een randje' kreeg. Ik mocht niet meer meepersen, want dan bestond het risico dat ik terug naar 8cm opening ging. Toen zag ik het even niet meer zitten, maar mijn liefste heeft me er samen met de vroedvrouw doorgeholpen.
Om 15u30 mocht ik dan naar de verloskamer. Eens op de tafel, vielen mijn weeën weer stil. Was echt ontmoedigend, ik moest persen, maar kreeg geen wee om het persen mee te ondersteunen. Uiteindelijk hebben ze mijn infuus weer verhoogd (deden ze voortdurend en was ook wel nodig denk ik), maar ook dit hielp weinig. Dan heeft vroedvrouw mee op mijn buik moeten duwen en de gyne heeft de zuiger erbij moeten halen. Deed vreselijk pijn, op dat moment heb ik blijkbaar de gyne uitgescholden voor 'heks'
. Nu ja, paar minuten later was zoontje er. Hij werd onmiddellijk meegenomen voor controle bij de kinderarts, alles dik in orde, apgar 8.9, 9. Dus prima
. Placenta kwam gelukkig vrij vlot en het hechten hoort er nu eenmaal bij. Was ook superlief van mijn liefste dat hij toen bij me wou blijven.
Achteraf hoorde ik van gyne en kinderarts dat het allemaal vrij nipt was, zoontje kon maar net door mijn bekken en het scheelde niet veel of het werd een spoedkeizersnede. Ben ik blij dat het allemaal toch nog op deze manier gegaan is. Ook al heb ik even gedacht "ik kon niet goed genoeg persen".
Nu is het vollop genieten van onze kleine man
.
Groetjes!
. Ik herinner me dat ik bij mijn eerste bevalling de gyn bijna een klap verkocht heb toen hij de zuignap i mij duwde. Miauw! Dat was idd niet van de poes... en ik had toen epidurale verdoving!!! Dus, ik denk dat je gyn nog tevreden mag zijn met alleen maar 'heks'