Stampconcertjes

[MA]

Zou kunnen dat het dat is. Ik heb jaren geleden eens een moedervlek op mijn voet laten wegnemen omdat die altijd open ging. Meer dan een jaar last gehad van pijn in laarzen op die plek, terwijl er absoluut niets meer te zien was. Was ook fantoompijn.

[lisa marie]

Hier ligt Bepke ook nog steeds in stuit, en voel ik zijn hoofdje echt goed zitten, bijna tegen mijn ribben aan. 's Avonds in de zetel moet ik echt goed naar achter leunen. Ik heb ook schrik dat hij te weinig plaats heeft of dat mijn ribben het hoofdje beschadigen als ik eens wat teveel naar voren leun. Was hij nu maar zo slim om te beseffen dat hij meer plaats heeft voor zijn hoofdje als hij mooi zou draaien !

[mies]

Hehe lisa marie, ik had net hetzelfde. Soms kon ze zo hard duwen met haar hoofdje, dat ik schrik had dat er een afdruk van mijn rib in haar schedel zou staan... helemaal niks van aan dus
En ja, 't is soms raar als je aan tafel zit en je moet tegen het gezelschap zeggen: "sorry ik moet even liggen want haar hoofd zit nu tegen mijn ribben"

[Vereltje]

Hey dames, ik ben echt helemaal in de wolken! Ons kindje stampt er lustig op los, telkens als ik even rustig ga zitten of als ik lekker gegeten heb laat hij/zij zich voelen. Dit weekend waren we op citytrip naar Madrid, en daar heb ik voor het eerst mijn buik ZIEN bewegen toen ik een stampje voelde! Zo zalig! Ook mijn man kan hem nu voelen bewegen, dus das ook wel super natuurlijk. Het lijkt me zo moeilijk voor hem, hij kan dat allemaal niet van dichtbij meemaken zoals ik... Gelukkig zijn mannen daar iets minder gevoelig aan he!

[Liefje]

Vereltje, wat heerlijk! Leuk is dat hè, zo'n bewegende buik!!

[Nikita76]

dat is precies vrij snel dat jij bewegingen voelt en ziet ik mocht wachten tot n eerste blubje in de 20ste week, en de echte stampjes tot aan de 24ste week, en het zien op en neer, heen en weer gaan van de buik ook pas rond die week.

You're blessed ! Enjoy !!!

XXX

[Vereltje]

Ja ik voelde al blubjes toen ik nog net geen 18 weken was, en nu voel ik ons kleintje echt al wroeten! Ik had het zeker ook niet zo vroeg verwacht, overal lees je dat je bij een eerste zwangerschap pas vanaf week twintig stilletjes begint te voelen... Yes I'm blessed!

[Nikita76]

Ik krijg elke dag "sterkere" trekken en duwen van de kleine is zo genieten, en soms gaat t gepaard met een letterlijke "UMPFHH " Die zat ...



Kleintje heeft nog weinig plaats maar is n hevig schoppertje, en dan kan ik ni wachten om die voetjes en handjes eens echt in mijn hand te hebben

nog even... een 3tal weken, met wat geluk wat minder, met wat tegenslag gaat "mama" helemaal gek worden van ongeduld en duurt t nog eens 2 weken langer (ooh help ik moet er ni aan denken... ik kijk er zooooo naar uit, naar da echt bouleke in mn armen !)

[MA]

Ikke ook...Kan bijna niet meer wachten...Ik kan hier zo goed dat poepeke vasthouden en dan stel ik me voor dat ik dat echt vastheb en beebje tegen mij aangekruld ligt. Langs de andere kant blijf ik hier dingen vinden om te doen. Maar alle, naam is eindelijk beslist dus dat zorgt er ook wel voor dat er verder schot in de zaak komt.
Schoppen valt hier goed mee, zelden echt hard en eerder een soort van verrollen. Wel soms lastig als dat net onder de navel is, dan is buik percies te klein.

[JD]

Hier af en toe ook venijnige neepjes. Is inderdaad meer verrollen dan stampen.

Maar elke keer dat het wat pijnlijker wordt, hoop ik dat het begin is van een draai, maat tot op heden nog niets... nog steeds dwarslig

Hoop zo erg dat hij draait, dat een normale bevalling mogelijk wordt. Het vooruitzicht van een keizersnede maakt me echt emotioneel, want naast de operatie zou dat ook betekenen dat we vroeger moeten bevallen en daar heb ik geen tijd voor
We zijn nog zo druk bezig met vanalles en nog wat en ook op het werk is het supper druk en ik zou nog zo graag een week of 2 genieten van niets te doen en enkel maar te lezen over bevallen en zo...

Ik heb voorlopig dus nog veel geduld! Ik wil dus van elk wel een weekje overnemen!

[Nikita76]

ok JD, neem mijn week maar over

ja "rollen" doet beebje ook veel, dan zie je de buik van links naar rechts gaan en omgekeerd. Maar zo eens af en toe een knie of elleboog geven durft beebje ook wel.

Vandaag nog niet veel actie gekregen, 't zal een "rust-voormiddagje" zijn

[MA]

Mm ik moet hier eerst nog vanalles doen (percies wel mijn mantra) voor ik weken ga afgeven...verdekke, word lastig van mijn eigen gestress. Iedere keer denk ik, als dit of dat in orde is, dan kalmeer ik, maar dan is er wel weer iets anders.
Hier ook een rustig beebje. Als dat kind zo braaf is buiten de buik als erin, dan mag ik mijn twee pollekes kussen
JD ik duim nog steeds voor een plotse draai

[JD]

Nu al twee dagen wat meer gekoter in mijn maag

Ook al een paar keer een crisis doorgemaakt nav werken die niet of te traag vooruitgaan. Deadlines worden dagelijks verschoven.
Dit weekend nog, ook natuurlijk door de 'dreigende' keizersnede. Mijn ventje begrijpt me gelukkig perfect, hij werkt zich echt te pletter. Als hij zo voortdoet, crasht hij tegen de geboorte. Gisteren had hij al keelpijn en toen ik hem zei een avond rust in te lassen, antwoordde hij dat hij daar geen tijd voor had, dat de werken vooruit moesten gaan, dat ik dat toch zelf had gezegd

Ik kan dus blijkbaar mijn emotionele uitbarstingen en paniekaanvallen beter relativeren dan hij... Nu probeer ik hem aan zijn verstand te brengen dat ik ook nog wel efkes van het samenzijn met ons tweetjes wil genieten (wat de laatste maanden minimaal was door al die feestjes, drukte op ons nieuw werk, werken in de kamer, prospecties voor babyuitzet,...)

Ik wordt dus ook zot van mijn eigen gestress! Maar ondertussen kan ik dus nog niet echt uitkijken naar de geboorte, ik denk dat ik daar maar naar zal beginnen verlangen als er het een en ander klaar is... en dat vind ik eigenlijk ook wel spijtig, want de kleine zal er dan 'plots' zijn ...

[mies]

JD (en Audrey), ik lees hier precies mijn verhaal... het fenomeen wordt trouwens een beetje een klassieker op DVO : deadlines die telkens weer verschoven werden, mijn man werkte zich te pletter tot het einde, ikke die niet klaar geraakte met mijn voorbereidingen (wilde een pauze-knop of extra tijd), ikke die ook nog eens wat tijd met ons tweetjes wilde doorbrengen omdat ik vreesde dat de geboorte veel te plots ineens daar ging zijn...
Het is uiteindelijk allemaal goedgekomen hoor. Man stopte met zijn (nog onafgewerkte) project 3 dagen voor geplande keizersnede (terwijl ik al weeën had op de monitor), ik heb tot de voorlaatste dag nog vanalles zitten doen en sleuren. En dan was het er plots, en ook al heb je denk ik nooit het gevoel dat je er klaar voor bent, waren we blijkbaar wel "klaar".
(alleen had mijn man het nadien effe moeilijk omdat hij ineens veel minder te doen had en dus wat stil viel. If you want something done, ask a busy person )

[grootgevaarke]

Ik mis de stampjes af en toe... (al verdwijnen die stampjes natuurlijk in het niets als ik mijn dolleken in mijn armen kan nemen )