Geboorteverhalen
-
wat is er mis?
- Berichten: 8876
- Lid geworden op: 13 mei 2008, 16:56
-
Nikita76
- Berichten: 1918
- Lid geworden op: 19 september 2008, 14:31
-
lisa marie
- Berichten: 2449
- Lid geworden op: 20 mei 2009, 19:17
-
fluffie
- Berichten: 1582
- Lid geworden op: 10 oktober 2008, 18:34
Hier ben ik dan met mijn bevallingsverhaal 
Woensdagavond had ik al wat last van krampen (oefenweeën?), en donderdagochtend heb ik mijn slijmprop verloren. Gezien ik wist dat het dan evengoed nog wel een week of zo kon duren, heb ik me daar niet veel van aangetrokken.
De nacht van vrijdag op zaterdag heb ik heel slecht geslapen, om het half uur harde buiken en pijn (waarschijnlijk ook al weeën of zo, maar dat besefte ik tussen het slapen in eigenlijk niet), maar 's morgens was het over. 's Namiddags heb ik verwoed zitten haken, en had ik ook om het kwartier of zo pijnlijke harde buiken, maar nog altijd besefte ik niet dat dat wel eens weeën konden zijn... Om kwart voor zes namen mijn man en ik een badje, en toen kwamen ze echt regelmatig om de 5 minuten, en begon ik stilletjesaan te denken dat het wel eens "echt" zou kunnen zijn. We hebben toch nog gegeten en de afwas gedaan
En ondertussen begon ik echt te tellen, om de 3 minuten en ze duurden ongeveer een halve minuut, verdorie, dit is het echt, besefte ik plots!! Rap rap de kindjes naar mijn schoonouders gedaan en in de auto kwamen ze al om de 2 minuten. Rond 19u zijn we in het ziekenhuis toegekomen en waren de weeën gedaan (gebeurt vaak zeiden ze). Ze hebben me daar een half uurtje aan de monitor gelegd en stilletjesaan kwamen ze terug op ganag. Ik had toen al 4 cm opening.
Ik kon de weeën toen nog heel goed opvangen, zat tussendoor wat TV te kijken en grapjes te maken met mijn man, en heb eigenlijk geen minuut stilgezeten, heel de tijd rondgelopen en van houding veranderd. Om 21u10 "plaste" ik ineens in mijn broek, mijn water was dus gebroken. Toen werden de weeën veel veel pijnlijker, maar met de hulp van mijn man ging dat nog redelijk. Tegen 22u was ik echter uitgeput en misselijk, en belde ik voor epidurale. Maar ik had al 8 cm opening en de vroedvrouw zei dat dat echt de moeite niet meer was. Ze hebben me toen in het arbeidsbad gezet, en de vroedvrouw en mijn man hebben me er echt doorgesleurd. Na nog een wee of 4 mocht ik dan al gaan persen.
Dat persen vond ik in het begin wel raar, ik heb wel een aantal keer geperst voor ik het "doorhad", je moet gewoon door de pijn door en een goede houding vinden. De gyneacoloog is erbij gekomen en heeft me geknipt (heb ik allemaal maar half beseft) en om 22u53 is onze Seppe geboren!! Een perfect ventje van 3kg040 en 49 cm
Ik had op voorhand best wel wat schrik voor de bevalling en de pijn, maar zelfs zonder epidurale zou ik het direct opnieuw doen!
Véro.
xx
Woensdagavond had ik al wat last van krampen (oefenweeën?), en donderdagochtend heb ik mijn slijmprop verloren. Gezien ik wist dat het dan evengoed nog wel een week of zo kon duren, heb ik me daar niet veel van aangetrokken.
De nacht van vrijdag op zaterdag heb ik heel slecht geslapen, om het half uur harde buiken en pijn (waarschijnlijk ook al weeën of zo, maar dat besefte ik tussen het slapen in eigenlijk niet), maar 's morgens was het over. 's Namiddags heb ik verwoed zitten haken, en had ik ook om het kwartier of zo pijnlijke harde buiken, maar nog altijd besefte ik niet dat dat wel eens weeën konden zijn... Om kwart voor zes namen mijn man en ik een badje, en toen kwamen ze echt regelmatig om de 5 minuten, en begon ik stilletjesaan te denken dat het wel eens "echt" zou kunnen zijn. We hebben toch nog gegeten en de afwas gedaan
En ondertussen begon ik echt te tellen, om de 3 minuten en ze duurden ongeveer een halve minuut, verdorie, dit is het echt, besefte ik plots!! Rap rap de kindjes naar mijn schoonouders gedaan en in de auto kwamen ze al om de 2 minuten. Rond 19u zijn we in het ziekenhuis toegekomen en waren de weeën gedaan (gebeurt vaak zeiden ze). Ze hebben me daar een half uurtje aan de monitor gelegd en stilletjesaan kwamen ze terug op ganag. Ik had toen al 4 cm opening.Ik kon de weeën toen nog heel goed opvangen, zat tussendoor wat TV te kijken en grapjes te maken met mijn man, en heb eigenlijk geen minuut stilgezeten, heel de tijd rondgelopen en van houding veranderd. Om 21u10 "plaste" ik ineens in mijn broek, mijn water was dus gebroken. Toen werden de weeën veel veel pijnlijker, maar met de hulp van mijn man ging dat nog redelijk. Tegen 22u was ik echter uitgeput en misselijk, en belde ik voor epidurale. Maar ik had al 8 cm opening en de vroedvrouw zei dat dat echt de moeite niet meer was. Ze hebben me toen in het arbeidsbad gezet, en de vroedvrouw en mijn man hebben me er echt doorgesleurd. Na nog een wee of 4 mocht ik dan al gaan persen.
Dat persen vond ik in het begin wel raar, ik heb wel een aantal keer geperst voor ik het "doorhad", je moet gewoon door de pijn door en een goede houding vinden. De gyneacoloog is erbij gekomen en heeft me geknipt (heb ik allemaal maar half beseft) en om 22u53 is onze Seppe geboren!! Een perfect ventje van 3kg040 en 49 cm
Ik had op voorhand best wel wat schrik voor de bevalling en de pijn, maar zelfs zonder epidurale zou ik het direct opnieuw doen!
Véro.
xx
-
fluffie
- Berichten: 1582
- Lid geworden op: 10 oktober 2008, 18:34
Ja hoor, terug thuis van gisterenmiddag! Ik kon in het ziekenhuis echt niet slapen, deels door onze Seppe, maar vooral door het lawaai de hele nacht (ik ben nogal een moeilijke om in slaap te geraken), vandaar zijn we een dagje vroeger naar huis gekomen
Het ging heel vlot, vooral omdat ik zelf pas zo laat besefte dat het "echt" begonnen was. Zelfs toen we naar de kliniek reden, dacht ik nog dat ze me terug naar huis gingen sturen!
Véro.
xx
Het ging heel vlot, vooral omdat ik zelf pas zo laat besefte dat het "echt" begonnen was. Zelfs toen we naar de kliniek reden, dacht ik nog dat ze me terug naar huis gingen sturen!
Véro.
xx
-
wat is er mis?
- Berichten: 8876
- Lid geworden op: 13 mei 2008, 16:56
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 3 gasten