Bevallen in augustus 2010

[nala]

ooh giete!
Veel sterkte!

[lisa marie]

Giete toch... ik vind dit zo erg voor jullie. Veel sterkte !

[Nessieke]

Giete, allé gij, dat kan toch niet? Ik vind dit zo vreselijk voor je! Ik weet gewoon niet wat te zeggen. Ik wens je heel veel sterkte in deze moeilijke periode en ik hoop dat jullie dit samen ooit een plaatsje kunnen geven. Weet dat ik aan je denk en dat je hier zeker nog welkom bent,maar uiteraard begrijp ik het als je wat afstand wilt nemen. Ik

Hier alles ok.

Groetjes,
Vanessa

[Katleentje]

Giete, dikke knuffel meid!!! Ik weet niet wat gezegd...

[VeerleDW]

Giete, sterkte hé meid! Ik leef enorm met je mee!

Veerle

[Evyke]

Giete, Dit is zo erg....!Veel sterkte meid!! we denken samen heel hard aan jou en je vriend/man!
Ik wens jullie vooral heel veel kracht en moed om dit ooit een plaatsje te kunnen geven.

dikke knuffel meid!

[logost]

Oh ja Giete, je vraag over het wachten op de miskraam of een curretage... ik had al geantwoord dat ik achteraf blij was dat ik het spontaan heb laten komen, maar ik was blijkbaar vergeten dat het de dag na de echo al spontaan afkwam. Ik was zoo kwaad en zo teleurgesteld in heel de wereld dat ik heel hard 10 km ben gaan lopen en dat ik heel de tijd heb zitten kloppen op mijn buik omdat ik het niet wou ik wou geen dood kindje in mijn buik maar een levend. Ik denk dat ik zelfs even kwaad ben geweest op dat vruchtje. Waarom wou het niet bij ons blijven...Ik was zo kwaad! Daarna kwam ik thuis en ben ik beginnen wenen, ik denk dat ik een heel bad zou hebben volgehuild en dan ben ik beginnen bloeden...Eerst heel weinig en de twee dagen erna veel maar niet echt meer dan bij mijn regels...Ik wou dat ik bij je kon zijn nu en je echt troosten.

Wat mezelf betreft: ik denk dat mijn man een beetje depri is. Hij heeft het zo moeilijk op zijn werk (zijn bedrijf is overgenomen en die overnemer kan blijkbaar echt niet goed managen) enfin iedereen trekt daar één voor één weg. Hij komt elke avond lastig thuis omdat het weer zo'n dag was...Daar bijkomend heeft hij elke dag aanhoudende heuppijn. Hij krijgt eind april een nieuwe heup omdat hij nu bijna niks meer kan... Hij is amper 33 jaar! Daarboven komt nog eens dat we ons huisje nu echt wel moeten beginnen klaarkrijgen en dat ik hem niet kan helpen met de belangrijke dingen. Ik kan geen electrisiteit aansluiten of geen trapluik installeren of ... alle andere dingen doe ik wel maar sommige zijn enkel voor hem omdat ik er niks van weet. Ik sleur dus momenteel met alle zware dingen en leg laminaat en...maar toch kan ik hem onvoldoende helpen. Daarboven komt dan nog eens dat ik overgelukkig ben want ik ben zwanger, hij kan het er echter nu niet bijnemen omdat hij zich echt gewoon niet goed voelt. Hij kan geen energie in mij of de zwangerschap steken. Ik vind dat zoooo jammer en weet eigenlijk niet wat ik nu kan doen. Wij hebben overigens een schitterende relatie, zien elkaar doodgraag en zijn beiden dolblij dat we eindelijk zwanger zijn maar bij mij maakt de zwangerschap al mijn 'probleempjes' goed en bij hem dus niet...

[logost]

Hebben jullie tips om hier mee om te gaan? Ik zeg niks meer over de zwangerschap, ik zorg dat ik alles doe waar hij blij van wordt (wordt hij net lastig van omdat ik dan teveel mijn best probeer te doen ) ik luister naar het hartje als hij er niet bij is, ik wrijf op m'n buik als hij het niet ziet, ik regel de onthaalmoeder,... ik trek zelf buikfoto's en zal binnenkort m'n buikje zelf instrijken met olie...
Voor zijn werk kan ik niets doen, daar moet hij het nog uithouden tot eind april voor zijn hospitalistie verzekering. Eind april zal ook zijn pijn weg zijn...
Misschien ben ik te egoÃŽstisch

[nala]

hoi logost, denk dat er in elke relatie wel eens zo'n momenten voorkomen!

Ik ben ook vrij gestresseerd omdat ik bang ben dat de ziekenkas mijn vervangingsinkomen niet op tijd stort. Hoorde van mijn collega dat ze 3 maanden niks had gekregen en dan ineens alles. Aangezien wij een lening moeten afbetalen en veel belastingen komt dit niet erg gelegen! Bij dit komt dan nog dat ik ongerust ben in de overstimulatie door de IVF, waardoor mijn buik echt een ballon is! En manlief heeft zoiets van, maak u nie druk, das niet goed voor de baby!
Ben wel al 3 ochtenden niet meer misselijk en heb niet meer moeten overgeven!

[liezeke]

keigoe, nala!

je werkt ook met kinderen, hé!
ben je nu thuis owv cmv-gevaar?
in belgië geldt die regel wel maar in nederland niet, hoewel ik met dezelfde 'slijmerige' populatie werk. soms maak ik me daar toch wel zorgen over. nog eens cmv erbij... ik 'hang' vaak in de slijmen;)
maja, logost, ventje is ook vaak depri van zijn werk en onzen bouw. ik kan dan niets anders doen dan luisteren en hem meetrekken nr leuke dingen zoals een wandelingske aan zee, of 'grey's anatomy'
maar momenteel is hij meer de happy man en ik de depri one. doemdenken, hé.

enfin, kga nr mijn patiëntjes, tot vanavond!

liesje

[Sueke]

Nala, wat goed dat je niet meer moet overgeven. Dan zal je je inderdaad beter voelen nu.

Ik kan alleen maar zeggen dat de gedachten bij jullie heel normaal zijn. Ik weet nog dat ik bij mijn eerste zwangerschap ook mij zorgen maakte. Zou ik dat wel aankunnen? Wat moet ik allemaal regelen? Er komt heel wat bij kijken van papierwerk en geregel en door de hormonen ben je zowiezo al wat emotioneler. Het is ook een hele verandering in je leven en een zeer ingrijpende. Op een bepaald moment besef je dat er een wezentje in je groeit, waar jij voor moet zorgen en dat volledig afhankelijk van je is. Maar ik kan jullie gerust stellen. Het moederinstinct bestaat echt en zodra jullie het wondertje in jullie armen houden, ga je er onvoorwaardelijk van houden, beschermen en zoveel meer. En het gaat vanzelf.

Logost, een beetje egoïsme kan geen kwaad en eigenlijk heb je de steun van je man even hard nodig nu als hij jou nodig heeft. Ik kan je maar één raad geven en dat is praten. Vraag hem wat hij belangrijk vind nu in deze situatie, maar leg hem ook uit wat jij nu belangrijk vind. Ik denk dat het dan erop aankomt hier de gulden middenweg in te vinden en elkaar te steunen en vooral naar elkaar te luisteren. Ik weet dat mannen hun gevoelens niet graag uiten, maar misschien is het voor jou ventje wel een opluchting om eens tegen jou te ventileren en zo kan jij ook je ei kwijt. Maar vergeet niet wij zijn er ook en hier mag je ook altijd eens klagen zenne. Geen probleem we zijn er voor je.

Telkens als ik weer eens paniekeer dan reageert mijn man ook van waar denk jij toch allemaal aan en je moet je toch geen zorgen maken. Ik denk dat hij dat doet om mij gerust te stellen en ergens vermoed ik dat hij ook diep vanbinnen ongerust is, maar zich sterk houd voor mij. Heb nu ook een angelsound. Trouwens thanks voor de tip Logost. En heb gisteren geprobeerd en wonder bij wonder ik vond in de verte het hartje en dat deed zo'n deugd. Ben morgen 10 weken dus had niet verwacht om iets te horen, maar het helpt inderdaad om de ongerustheid weg te nemen.

[logost]

Oh Sueke schitterend he! Wat heb jij geluk seg dat je het al hoorde. Ik denk dat ik het gisteren heb horen schoppen tegen diene doppler. Ik hield me heel stil en hoorde duidelijk het hartje (vond het ook meteen heel leuk hoor) en je hoorde dat het vager werd en dan terug luider terwijl ik me stilhield enfin het was dus aan het bewegen denk ik en dan ineens zo'n hele luide 'ploep' hihi ik denk dus echt dat het een schopje was. Ik voel er niks van maar kon het wel horen. Echt wel fantastisch want na hetgeen Giete mee moet maken had ik toch wel heel veel schrik. Gewoon verschrikkelijk.

Wat je zegt over dat praten. Dat doen we hoor, gisteren nog maar en dan vertelt hij alles wat ik hier al neerschreef maar een concrete oplossing vinden we niet he. Enfin daarna gaan we wel weer lekker knuffelen dus er is geen ruzie maar het is zo jammer voor hem. Ik vind ook dat hij een belangrijk stukje mist nu. Ik begin een ienie minie buikje te krijgen en gisteren in het bad viel het blijkbaar wel op maar dan nog zegt hij alleen iets over mijn borsten... Man man man waarom vinden mannen dat zo leuk. Ik zou het wel leuk vinden mocht hij eens over mijn buikje wrijven, maar ik zeg dat allemaal niet omdat ik dan NOG extra druk op hem zou leggen. Moeilijk allemaal...

Liezeke: tja die cmv moet je eens zien op te doen als je niet meer zwanger bent he, dan ben je er meteen imuun voor. Hoewel ik dus niet de symptomen ken hoor van CMV want waarschijnlijk wil je dat liever niet.
Toch zwaar he zo nen bouw...Wat komt daar werk bij kijken. Hoe bouwen jullie? WIj doen alles zelf (wel met aannemers maar die zoeken we dus ook zelf) dus niet sleutel op de deur. Mijne man pluist dan ook nog eens alles uit omdat we een lage energiewoning bouwen en de architect daar niets vanaf weet...enfin ik kan me de stress wel voorstellen.
Ik kan echter nergens met ventje naartoe omwille van zijn heupprobleem...

Nala: ik ben superblij dat je al 3 dagen overgeefvrij bent Volhouden zo. Jij bent al 10 weken zeker he? Dan zou het ergste naar het schijnt ook voorbij zijn. Mannen zijn blijkbaar ook niet echt subtiel in die zaken. Mijne man kan ook zoiets hebben van: komaan zijde weer pessimistisch bezig. Stop nu met daaraan te denken want alles gaat goed... Tja ze bedoelen het goed maar voelen niks he
Heb je nog veel last van de overstimulatie? Heb je geen verhoogde kans dat je zwanger bent van meerdere kindjes nu?

[Katleentje]

Nala, geweldig!!! Hoever ben jij nu precies? Dan kan ik me daar misschien aan optrekken. Heb vandaag echt een superslechte dag, nog niks binnengehouden en het is al bijna middag...

Gisteren naar de huisarts gegaan omdat ik zo'n last had van duizelingen, hartkloppingen en een benauwd gevoel. Bloeddruk veel te hoog. Tja, ben twee keer ingeleid omwille van een hoge bloeddruk, en de eerste keer was zelfs uitgelopen in een zwangerschapsvergiftiging. Ik hoop maar dat het nu niet wéér dezelfde kant uitgaat.

De rest van de week rusten. Oke dan maar, in de hoop dat het helpt.
Probleem is dat ik niet echt gerust ben, want ik heb ook weer bruinverlies, en toen ze gisteren probeerde om mij het hartje te laten horen, vond ze het niet!!!
Ik heb haar moeten beloven om niet te panikeren, want op 11 weken zit die baarmoeder nog achter het schaambeen en is het heel moeilijk om dat boeleke te pakken te krijgen met die doppler.
Maar toch...

Logost, toch eventjes reageren ivm je man. Hier ook eentje die er zich niet veel van aantrekt. Het is wel niet het eerste, het nieuwe is er misschien wat van af, maar toch. Hij is een echte workaholic die dag en nacht met zijn werk bezig is (is zelfstandige).
Maar ik spaar hem niet hoor. Het spijt mij zeer, maar ik ben zwanger van zijn kind, en ik heb ook zo mijn behoeften. Dit is zo één van de dingen waar je tijd moet voor maken! Dus sta ik ook naast zijn bureau met de fles massage-olie en ik zeur en zaag tot hij meekomt om mijn buik in te smeren Ik kan in zijn agenda, dus de afspraken bij de gyne en de echo's boek ik zelf in! Anders zeurt hij toch weer dat hij nergens tijd voor heeft en dat hij zijn kinderen niet genoeg ziet.
Ik kan aannemen dat je man door zijn werksituatie niet helemaal happy is, maar dat maakt voor dat wondertje in jouw buik niets uit. Het zou jammer zijn als hij later spijt krijgt dat hij die periode compleet gemist heeft!

Sueke, ik heb dat ook gemerkt, een keer dat het kindje er is, vraag je je af waarom je zo ongerust was... Maar als het je eerste is, is dat inderdaad zo overweldigend, je hebt geen idee waar je je aan kan verwachten. Dus meiden, vertrouw op jullie moederinstinct! En na al die moeite die we er voor moeten hebben doen, zijn onze kindjes de meest gewenste kinderen in de wereld! En dat zullen ze geweten hebben, met al die liefde die ze gaan krijgen!

[logost]

Kathleentje...Stom zeg van de gyn waarom nam ze dan niet even een vaginale echo? Dan hoor je het toch wel. Ik heb nog nooit een echo op mijn buik gekregen... ze heeft wel gelijk dat je niet mag panikeren. Ik heb op 11 weken ook met die angelsound proberen luisteren en hoorde toen niks, maar 2 dagen later wel dus ja. En uiteraard zal de lengte van het beebje wel kloppen en was het misschien al een beetje aan het bewegen? Dan ben je ook gerustgesteld dat het op schema zit he. Maar ik vind het echt raar dat ze niet even een vaginale echo heeft gemaakt.
Stom van die hoge bloeddruk he. Kan je daar niets aan doen door bepaalde zaken te eten ofzo? Alleszins, veel rustplezier.
Hoeveel kindjes heb jij eigenlijk?
Tja en die mannen... ik ben blij om te lezen dat niet iedereen een man heeft die ook halfzwanger lijkt te zijn...wel jammer maar ja...misschien als het beweegt dat hij wel enthousiaster zal worden.

Ik heb iets leuks gelezen: 1 week na een resurfacing (heupoperatie) moet hij al op restaurant kunnen gaan!!! Wohoe geen uitvluchten meer dan. Ik heb ons eerste resto-uitstapje al gepland

[wat is er mis?]

Logost, ik denk dat je erover gelezen hebt. Maar Kathleen is naar de huisarts gegaan, niet de gyn.

Bokje