Opvoeden

[mies]

Hangen jullie een bepaalde opvoedings-filosofie aan, of doen jullie gewoon zoals jullie het aanvoelen? Jonge ouders worden overstelpt door opvoedings-hulpboeken en TV-programma's, maar er wordt aan de andere kant gezegd dat je gewoon je hart moet volgen. Dat je genoeg achtergrond hebt, dat je onbewust genoeg hebt meegepikt uit je eigen opvoeding (positief en negatief).

Maar ik weet soms niet goed wat doen hoor...

Nu mini-mies op de leeftijd van bijna 4 weken eindelijk haar geboortegewicht terug heeft, mag ik beginnen met "opvoeden". 't Is te zeggen: voordien mocht ik haar niet onnodig laten wenen, bijvoorbeeld om te trainen om alleen in een bedje te slapen. Ze had alle energie broodnodig.

Maar nu zit ik wel met een vervelende situatie. Ze zeggen wel dat je je kindje in het begin niet kan verwennen, maar ze is op die kleine 4 weken toch al gewend geraakt aan een heel deel luxe hoor! Ze wil alleen bij mij zijn, slapend of wakker, eventueel kan het ventje ook nog dienen.
Maar o wee als ik haar eventjes alleen laat, als ik haar even in de relax zet (zelfs als er genoeg visuele stimulatie is en ik er vlak voor zit!), als ze in de draagmand ligt (zelfs als ik mijn hoofd 20 minuten mee onder de kap steek), als ze in de draagdoek zit en ze meer van de wereld wil zien, als ze vlak voor mij zit terwijl ik aan het kolven ben...
Vanaf het ogenblik dat ik haar bevrijd uit haar "eenzame" situatie en gewoon op de arm neem, zwijgt ze en ziet ze er content uit Dus het is niet dat er iets anders haar dwars zat, nee ze wilde gewoon bij mij zijn.

Het enige dat zij kan doen om haar onvrede te uiten, is wenen (wordt snel krijsen). Is dan het enige dat ik kan doen om haar wat zelfstandiger te laten worden, haar laten wenen? Voor hoe lang dan? En aan de andere kant kan ik toch niet blijven tegemoet komen aan al haar wensen? Is er een stappenplan dat ik zou kunnen volgen?

[MA]

Goh Mies, ik denk dat ik met zelfde probleem zou zitten. Op voorhand denk je, mij overkomt dat niet, ik trek duidelijke grenzen en ga ze niet verwennen. Maar als ze dan zo klein zijn en je zo nodig hebben dan breekt je hart en ik denk dat ik zelf er al een hele dag mee zou rondzeulen. En ja, ze zijn dat snel gewoon. Ik denk dat inderdaad door de zure appel heel bijten en laten huilen de enige oplossing is. Misschien beginnen met de kleine dingen, als ze over jou in maxi cosi zit, of in draagzak of zo en eens dat lukt, dan pas overstappen op grotere afstand en uiteindelijk op bedje apart ? (maar 't is hier ook de theorie

[Sterretje]

Mies,
ik zat met hetzelfde probleem. Amber kreeg in het begin heel veel aandacht en had dat blijkbaar ook nodig. Ze hing bijna de hele dag op mijn arm. Als ze niet sliep huilde ze tot ik haar bij mij nam. Uit pure frustratie heb ik dan maar de draagdoek gekocht zodat ik mijn handen vrij zou hebben. Ik denk dat rond een week of zes dit stilaan is gebeterd... Maar ik ging dan ook al wel dikwijls op stap.... in de maxicosi in de auto sliep ze snel en dan was ze ook niet in mijn armen, in de draagmand, gaan winkelen, deze uitstapjes ontnamen mij de taak van haar steeds bij mij te moeten houden... mss dat het daardoor beterde?
Tuurlijk helpt het nog niet als je haar soms nog om de paar uur moet voeden...
Vanaf een week of acht had ik echt het gevoel dat ik haar eens alleen kon laten in haar wieg of bedje en nu sinds twee weken slaapt ze 's nachts op haar eigen kamertje en niet meer in de draagmand naast m'n bed...

Natuurlijk 'verwen' je ze wel een beetje, maar het is niet echt 'toegeven, of rotbederven' zoals wij zeggen... onze kleintjes hebben echt veel liefde en knuffels nodig.
Een kinesiste in het zkh zei tegen mij: als je er veel liefde insteekt, krijg je alleen maar veel liefde terug... en in bepaalde (armoede)landen lopen de vrouwen ook met hun kindjes in een draagdoek tot ze kunnen lopen... die worden ook wel 'groot'.

Amber is nu wel op een leeftijd dat ze 'eisen' begint te stellen. Ze kan heel rustig en braaf zijn, tot iets haar tegensteekt. Meestal laten we haar enkele minuten neuten of huilen, maar eens ze echt schreeuwt, doen we iets anders met haar.
Gisteren zat ze op de arm van papa naar TV te kijken... we gingen dan iets anders doen, en niks was goed genoeg totdat ze terug voor die televisie zat. Hier hebben we bewust niet aantoegegeven omdat we echt merkten, nu wil ze gewoon haar zin doen...

Maar Mies, een kindje van vier weken kan je echt niet verwennen. Doe gewoon maar verder volgens je gevoel... Als de BV lekkerder loopt en Mies beter groeit en beter slaapt, ga je vanzelf zelf ook andere dingen willen doen, en ga je mini-mies eens wat meer 'opzij' willen schuiven... het wijst zichzelf wel uit.

[Katleentje]

Ai, Mies, da's inderdaad een moeilijke...
Ik heb zelf altijd mijn gevoel gevolgd, dikwijls tegen de gangbare normen in, met veel commentaar van mijn omgeving tot gevolg...

Maar het moederinstinct is er niet voor niets hè! En achteraf gezien denk ik wel dat ik met mijn gevoel altijd juist zat.
Persoonlijk vind ik vier weken héééél jong om al van verwennen te spreken, en zeker om al te laten huilen. Hier zijn we echt maar rond de zes maanden ergens begonnen met te laten huilen. Nu moet je ook je kindje een beetje aanvoelen. Mijn jongste had na een tijdje (nu spreek ik wel van een maand of 3) altijd zo'n vijf minuutjes nodig om even te huilen voor ze in slaap viel. Na een paar keer weet je dat, en geef je haar die vijf minuten, je merkt snel genoeg of er iets ergs aan de hand is of niet hoor. Da's een kwestie van mekaar te leren kennen en aanvoelen.

Dat ze bij jou wil zijn, is normaal, voorlopig ben jij het enige wat ze kent in deze grote wereld. Het zal voor zo'n kleine pruts wel heel angstaanjagend zijn. Natuurlijk, als je echt iets wil gedaan krijgen, is't heel ambetant als ze constant bij jou wil zijn.
Misschien kan je proberen om inderdaad in hele kleine stapjes te werken:
In de draagmand terwijl je gaat wandelen, maar oogcontact houden en toch blijven babbelen en mee bezig zijn. In haar relax als je iets aan't doen bent, en toch blijven babbelen. Zodat ze je altijd hoort en weet dat je er toch nog bent...

Zoals ik zei, ik heb zelf heel veel commentaar gekregen, als ik mijn dochters aan de borst nam als het wat te druk werd rondom hen, zodat ze rustig in slaap konden vallen. Als ik hen toch bij mij nam ipv in hun wiegje te laten huilen, oh oh wat een verwend kind zou dat wel niet worden!! Ik ging natuurlijk nu ook weer niet zover als het complete "natuurlijke ouderschap" waarbij de kinderen borstvoeding krijgen tot ze zelf stoppen (moest wel afbouwen owv icsi) en waarbij iedereen in 1 bed slaapt en kinderen tot hun 4 jaar gedragen worden. Ik volgde gewoon mijn hart en mijn gevoel!

Maar eerlijk? Ik ben wel fier op mijn dochters, ze zijn nu 2,5 en 4 en heel zelfstandige en nieuwsgierige blije kleuters. Mijn gevoel heeft me volgens mij niet in de steek gelaten, en als jij dat van jou volgt, komt dat helemaal in orde!

Trouwens, je vroeg naar een stappenplan, en ik heb dit gevolgd toen ze wat groter waren om de nachten wat draaglijker te maken: "lekker slapen zonder huilen" van Elizabeth Pantley is een boek dat mij wel geholpen heeft. Is de minst drastische van de drastische methodes, maar er kruipt wel wat energie en tijd in

Miesje, je komt er wel! Je bent een prachtmama met een prachtdochter, en jullie gaan je op een geweldige manier door die moeilijke weken slaan!

Dikke knuffel, Katleen

[Sterretje]

Ik sluit me aan bij Katleentje.
Je ziet en hoort al rap aan hun manier van huilen wat ze nodig hebben.
De onze huilt ook als ze in slaap begint te vallen. Voor buitenstaanders lijkt het dan alsof we haar 'verwaarlozen'. Als ze krampjes heeft, schreeuwt ze het hele huis bij elkaar, en heeft iedereen er medelijden mee.
Als ze huilt en onmiddellijk stopt als ik haar vastneem, weet ik al dat het huilen voor aandacht was. En dan leg ik ze meestal onmiddellijk terug of praat ik tegen haar.
Als ze het soms erg bont maakt (als ze kwaad wordt), dan ga ik naar haar toe en praat tegen haar tot ze stopt met schreeuwen, en neem haar dan pas tegen me aan.
Kleine trucjes die niet meteen werken maar die je kindje soms wel wat structuur geven.
't is zoals Katleentje zei: de mama is het enige herkenningspunt in de grote wereld van ons kleintje.
Dus wij moeten gewoon onze band sterk genoeg houden

Nog een tip: als mensen commentaar en advies geven in je omgeving die je niet nodig denkt te hebben, negeer de opmerkingen dan gewoon... Elk kindje is anders en iedereen heeft een andere mening.

[wat is er mis?]

Oeioei, als ik het hier zo lees doe ik het echt niet goed. Kaan wil nog steeds niet alleen in zijn bedje slapen. Draagmand is ook een ramp (cfr. moppertopic). Meestal valt hij aan de borst in slaap .

Daarnet dacht ik zoals Mies "ik moet hem toch eens opvoeden". Dus ik heb hem laten wenen (lees krijsen) in zijn bed. Aangezien hij gisteren na 25 minuten in de draagmand was in slaap gevallen, had ik het nu ook 25 min volgehouden. Maar meneer lag nog steeds te krijsen. Ik heb hem eruit gehaald. Onmiddellijk stopte hij en na vijf minuten lag hij te slapen op mijn arm, nasnikkend.

Nu ligt hij in zijn bedje te slapen maar enkel omdat hij aan de borst in slaap is gevallen.

En ja, ook ik had vooraf gezegd "bij mij zal dat niet voorvallen, je moet hem knn horen wenen ook". Nooit gedacht dat ik in het begin effectief met een huilbaby zou zitten. Nooit gedacht dat ik na 3 maanden nog twee keer per nacht eruit zou moeten. Nooit gedacht dat die bv miss wel zou knn mislukken. Nooit gedacht dat als dat dan zo zou zijn ik daar een drama van zou maken. Alles is zo anders eens het kleintje er is. Het moederinstinct neemt veel over en de emoties spelen vaak de bovenhand boven het rationele.

Soms denk ik nu wel "had ik in het begin maar harder geweest".

Liefs,

Bokje

[Sterretje]

Zie je bokje, dat bedoel ik: elk kindje is anders.
Kaan heeft misschien een karakterke, maar misschien heeft hij gewoon meer troost en aandacht nodig dan een ander kindje.
En dat wil uiteraard niet zeggen dat je niet goed bezig bent! 't is je moederinstinct dat heerst .... er is geen goede en slechte manier van opvoeden, maar kwestie van die gulden middenweg te vinden denk ik.

Maar Kaan gaat het nu toch moeten leren hé, wat gaat hij doen als hij naar de opvang moet...

[Katleentje]

Bokje, als het een troost mag zijn, hier moest ik er op drie maanden ook nog twee keer per nacht uit hoor! Bij de oudste moest ik er op anderhalf jaar nog wel eens een keertje uit!

En als Kaan na 25 minuten nog lag te krijsen, vind ik dat je al een bovenmenselijke inspanning gedaan hebt!
Goed dat je hem eruitgenomen hebt, en nu ligt hij toch rustig te slapen?

In het engels noemen ze een huilbaby een "high need baby" en dat dekt de lading veel meer! Hij heeft gewoon wat meer aandacht nodig en wat meer troost dan het gemiddelde-boekjes-kindje. Mama zorgt goed voor hem, en hij weet dat.
En jij volgt je gevoel en je geeft hem die aandacht. Mooi toch?
Je bent echt goed bezig, meid!!

[pelkie]

Zolang je bv geeft, moet je uit je bed. (geldt minstens tot 6maand, maar kan gemakkelijk tot een jaar zijn).

Verder komt dat opvoeden echt wel. Probeer ze stilletjes aan te laten wennen aan het alleen zijn. Bij ons is dat op 2,5 maand plots gelukt...

[wat is er mis?]

Ik heb ook "schrik" als Kaan naar de creche moet. Mama gaat er niet zijn hé om met hem rond te lopen. Ik denk dat ik hem ga gaan halen en dat ik ga horen van de verzorgsters "ja hij hft weer niet geslapen vandaag". Gevolg: een doodmoe kind mee naar huis. Nietske nog plezier aan. Daar heb ik veel schrik voor.

Pelkie, blijkbaar geldt dat toch niet voor elke baby dat die niet doorslapen met bv. Mijn neef zijn vriendin haar kindje sliep na 7wkn al door. Een andere vriendin van mij haar kindje sliep na 3wkn al door; haar tweede na 8wkn en dat vond ze al een ramp .

Vandaag was toch weer een lastige dag. Pfff, Kaan hft de hele dag mama-liefde nodig gehad. Ik heb precies weer niets gedaan en ben toch moe. Ik heb een karaktervol mannetje denk ik. Net zijn mama, niet opgeven tot hij zijn zin krijgt. En van de papa hft hij geërfd: moeilijk in slaap vallen. Een slechte combinatie dus .

Liefs,

Bokje en Kaan

[pelkie]

Bokje: voordeel van de creche is dan weer dat ze veel meer ritme krijgen! Je zal dat wel merken, het wordt ietsje gemakkelijker. En in't weekend houden ze dat ritme dan ook wel aan.
Slapen is daar inderdaad moeilijker, maar er is ook zoveel meer te zien. Die verzorgsters kennen hun vak wel hoor, ze hebben er al meer over de vloer gehad he. Die eerste moment dat je hem afgeeft, mag je best een traantje laten, maar beetje bij beetje krijg je er vertrouwen in dat hij daar goed zit.

Ja, er zijn kindjes die met bv doorslapen, maar dat zijn uitzonderingen. Ik denk dat't gezonder is ervan uit te gaan dat ze, zolang je bv geeft, niet doorslapen. Als 't dan meevalt, is dat leuk meegenomen.

[wat is er mis?]

Joepie, ik ben best fier op mezelf. En dankzij Vereltje, dus merci Vereltje. Kaan was terug moe maar meneer wilde weer niet slapen. Ambetant. Ik legde hem in zijn bed maar krijsen direct. Ik heb hem vijf minuten laten krijsen. Ik heb geprobeerd hem te troosten zonder hem eruit te nemen. Zonder succes. Ik nam hem dan er maar uit en klopte op zijn rug terwijl ik shhhhhhhhhhhh deed zonder hem te wiegen. Hij zweeg. Ik heb hem zo even op mijn arm gehouden. Ik legde hem terug in zijn bedje, terwijl ik bleef kloppen en bleef shhhhhhhhh zeggen. Hij leek een pruillipje te zetten. En ik dacht ai nee hij gaat terug beginnen, dus ik deed iets luider shhhhhhhhhhhh en klopte iets harder (alé kloppen is het juiste woord nie hé). Hij zweeg. Elke keer hij dreiging maakte om te gaan wenen, deed ik terug luider shhhhhhhhh en klopte ik terug harder en geleidelijkaan verminderde ik terug. Ondertss had ik ook zijn muziekje opgezet. Het licht id kamer had ik uitgedaan. En hij leek ook te happen naar de tepel soms (die er niet was natuurlijk). Dus nam ik zijn tut en stak die in zijn mond. Hij vond die maar niets maar ik bleef volhouden, aangezien hij bleef happen. Uiteindelijk nam hij ze toch. Dus met de ene hand klopjes geven, de andere hand de tut tegenhouden en ondertss shhhhhhhhh doen. En het heeft geholpen. Hij viel in slaap! Na een kwartier lag hij te slapen. Joehoe!!!!!!!!
Ik heb dan zelf ook mee tukje gedaan. Na een half uur was hij wel al terug wakker . Dat vond ik iets minder maar goed we hadden toch al iets bereikt!

Liefs,

Bokje en Kaan

[Vereltje]

Amai super Bokje!! Ik ben echt heel blij dat het geholpen heeft!! Ik ga toch dat boek maar eens helemaal lezen dan, die vrouw weet waar ze het over heeft
Jammer dat hij zo snel wakker was, maar nu heb je wel een goeie methode om hem in slaap te krijgen als het weer even moeilijk gaat he!

[Sterretje]

En het opvoeden is begonnen . Nee, bokje, dat was weer een stap in de goede richting! Jammer dat hij het niet lang heeft volgehouden. Ik hoop echt dat
het stilaan betert.

Het shhh en rugje kloppen systeem werkt bij mij trouwens ook.... je ziet ze dan kijken van: oei, een geluid en dan ook nog eens dat 'lichaamscontact' en eens ze zich daar op focust, is ze vergeten dat ze eigenlijk wou huilen!

veel liefs

sterretje

[Loeki]

De shhhh doet bij ons ook wonderen. Zo met tussenpozen, shhh shhh shhhh, luider dan hij weent (dus soms zijn we shhh aan het roepen ). 't Schijnt dat het hen doet terugdenken aan de baarmoeder ofzo.

Vannacht hadden we ook een moment "hij slaapt nu goed, toch eens terug in zijn eigen bedje leggen". Met krijsconcert als gevolg, hij heeft toch twee minuten in z'n bedje gelegen...

Maar daarnet in bad geweest, en nu ligt hij wel in z'n bedje, heeft maar even geweend. Kdenk dat we al bij al een redelijk gemakkelijk ventje hebben, zolang hij z'n zinnetje krijgt...

Verder denk ik nog niet echt na over opvoeden. We doen wat ons op dat moment het beste lijkt. Neuten en huilen laten we hem doen, krijsen niet, dat wordt dan toch alleen maar erger...