Geboorteverhalen
-
lisa marie
- Berichten: 2449
- Lid geworden op: 20 mei 2009, 19:17
-
fluffie
- Berichten: 1582
- Lid geworden op: 10 oktober 2008, 18:34
O, hier nog het gedichtje van op ons geboortekaartje:
Nooit gedacht dat je nog zou komen
o engeltje van onze dromen
De ooievaar vloog altijd maar verkeerd
tenminste, zo heeft ie zelf beweerd
Maar toen kwamen 2 wijze mannen uit het oosten
die konden ons al snel troosten
De ooievaar heeft zijn weg gevonden
en wij zijn uitermate opgewonden
We kijken er naar uit jou te zien groeien
je broers willen al met je stoeien
We zetten ons hart wagenwijd voor je open
jij gaat vandaag met al onze liefde lopen.
Véro.
xx
Nooit gedacht dat je nog zou komen
o engeltje van onze dromen
De ooievaar vloog altijd maar verkeerd
tenminste, zo heeft ie zelf beweerd
Maar toen kwamen 2 wijze mannen uit het oosten
die konden ons al snel troosten
De ooievaar heeft zijn weg gevonden
en wij zijn uitermate opgewonden
We kijken er naar uit jou te zien groeien
je broers willen al met je stoeien
We zetten ons hart wagenwijd voor je open
jij gaat vandaag met al onze liefde lopen.
Véro.
xx
Maar ze zijn 2 weken bij de mama nu, dus ze hebben hem nog maar 1 keer gezien. Hopelijk komen ze volgende week nog eens op bezoek, 't is dan toch vakantie voor hen!-
wat is er mis?
- Berichten: 8876
- Lid geworden op: 13 mei 2008, 16:56
-
Liefje
- Berichten: 1369
- Lid geworden op: 4 juni 2009, 12:44
HEEL DE WERELD MAG HAAR ZIEN: FIEN
Woensdagavond etenstijd: marb laat weten dat hij later is, maar desondanks ben ik ongeduldig en laat ik het eten 'verpieteren'. Voorgevoel? Ik vroeg naar bed, marb komt rond 0.00 uur naar boven. Hij valt direct in slaap, ik heb 'last van het eten', m'n darmen doen raar. De krampen blijven aanhouden. Ik kan er niet van slapen. 04.00 uur: ik maak marb wakker, de zgn krampen komen om de 5 min. Zou het? Nog even blijven liggen, maar rond 06.00 uur is het om de 2a3 min. Volgens het boekje! Marb wil nog aanzien – ik ben (blijkbaar) nogal expliciet: wil NU vertrekken. 07.00 we komen in het ziekenhuis, alwaar 1,5 cm ontsluiting. Vier uur later: een halve cm erbij. Weeën blijven elkaar opvolgen om de 2a3 minuten. De rugweeën maken dat ik niet kan liggen van de pijn, staan leidt tot braken, de enige houding is vooroverleunend op de krukje over de rand van het bevallingsbad. De douche en het bad verlichten de pijn, maar hebben geen 'resultaat': rond 15.00, weer vier uur later, pas 3 cm ontsluiting. Ik ben moe en begin moed te verliezen. Een kordate vroedvrouw laat me weten dat wanneer ik mijn lichaam niet meer zelf kan ontspannen, ik een epidurale toch moet overwegen. De gyne komt langs, ze adviseert weeënopwekkers. Contracties zijn regelmatig en snel, maar niet krachtig genoeg. Ik heb inmiddels besloten dat ik voor de verdoving ga. En dan ook maar ineens, dus eerst verdoving en pas daarna de weeën opwekken. Ik bedenk me dat ik voor dit kindje al genoeg pijn heb doorstaan de afgelopen jaren. Waarom nog langer wachten nu? Anesthesist is toevallig op de gang: eindelijk iets dat opschiet. Ruggenprik doet zijn werk: ik blijf alle weeën voelen maar het pijnlijkste randje is er vanaf. Precies zoals ik het wil. Ik kan weer in bed gaan liggen en op een heel ontspannen en bijna serene manier mijn weeën opvangen. Marb ontspant naast mij in de zetel. Mooi moment, dat ik in een roes ervaar. De tijd verstrijkt zonder dat ik het merk en de ontsluiting gaat nu drie keer zo snel als eerst. Dan is er ineens 9,5 cm ontsluiting. Ik voel persdrang, mag nog niet meedrukken maar wel de perskracht laten werken. Ook mooi, zo actief meehelpen! De gyne komt laat (‘waar blijft ze!! Ik wil persen!'), vanuit de gedachte dat mijn lijf het kindje eerst zoveel mogelijk zelf moet laten indalen. Dat lukt, want als ze binnenkomt, zijn de haartjes bij wijze van spreken al te zien. Ik word in de beugels gehesen (ouderwets en onaangenaam) en dan voel ik mijn perswee niet meer. Rothouding en adrenaline werken tegen. Ik weet ineens niet meer wat m’n lijf moet doen. De 2x persen volgens de gyne worden er 5, inclusief een kleine knip en een duw op m'n buik van de vroedvrouw. En dan is ze daar: ons Fientje. Pikzwarte bos haar, felle meid, pientere oogjes kijken ons aan. Komt dat uit mij?? Is dat ons kind? Meconium in het vruchtwater maar de kinderarts zegt dat alles goed is. Ik krijg haar terug, houd haar vast en leg haar aan de borst. Na een tijdje geef ik haar aan marb. Trotse papa. Dit zijn wij – wij samen.
Woensdagavond etenstijd: marb laat weten dat hij later is, maar desondanks ben ik ongeduldig en laat ik het eten 'verpieteren'. Voorgevoel? Ik vroeg naar bed, marb komt rond 0.00 uur naar boven. Hij valt direct in slaap, ik heb 'last van het eten', m'n darmen doen raar. De krampen blijven aanhouden. Ik kan er niet van slapen. 04.00 uur: ik maak marb wakker, de zgn krampen komen om de 5 min. Zou het? Nog even blijven liggen, maar rond 06.00 uur is het om de 2a3 min. Volgens het boekje! Marb wil nog aanzien – ik ben (blijkbaar) nogal expliciet: wil NU vertrekken. 07.00 we komen in het ziekenhuis, alwaar 1,5 cm ontsluiting. Vier uur later: een halve cm erbij. Weeën blijven elkaar opvolgen om de 2a3 minuten. De rugweeën maken dat ik niet kan liggen van de pijn, staan leidt tot braken, de enige houding is vooroverleunend op de krukje over de rand van het bevallingsbad. De douche en het bad verlichten de pijn, maar hebben geen 'resultaat': rond 15.00, weer vier uur later, pas 3 cm ontsluiting. Ik ben moe en begin moed te verliezen. Een kordate vroedvrouw laat me weten dat wanneer ik mijn lichaam niet meer zelf kan ontspannen, ik een epidurale toch moet overwegen. De gyne komt langs, ze adviseert weeënopwekkers. Contracties zijn regelmatig en snel, maar niet krachtig genoeg. Ik heb inmiddels besloten dat ik voor de verdoving ga. En dan ook maar ineens, dus eerst verdoving en pas daarna de weeën opwekken. Ik bedenk me dat ik voor dit kindje al genoeg pijn heb doorstaan de afgelopen jaren. Waarom nog langer wachten nu? Anesthesist is toevallig op de gang: eindelijk iets dat opschiet. Ruggenprik doet zijn werk: ik blijf alle weeën voelen maar het pijnlijkste randje is er vanaf. Precies zoals ik het wil. Ik kan weer in bed gaan liggen en op een heel ontspannen en bijna serene manier mijn weeën opvangen. Marb ontspant naast mij in de zetel. Mooi moment, dat ik in een roes ervaar. De tijd verstrijkt zonder dat ik het merk en de ontsluiting gaat nu drie keer zo snel als eerst. Dan is er ineens 9,5 cm ontsluiting. Ik voel persdrang, mag nog niet meedrukken maar wel de perskracht laten werken. Ook mooi, zo actief meehelpen! De gyne komt laat (‘waar blijft ze!! Ik wil persen!'), vanuit de gedachte dat mijn lijf het kindje eerst zoveel mogelijk zelf moet laten indalen. Dat lukt, want als ze binnenkomt, zijn de haartjes bij wijze van spreken al te zien. Ik word in de beugels gehesen (ouderwets en onaangenaam) en dan voel ik mijn perswee niet meer. Rothouding en adrenaline werken tegen. Ik weet ineens niet meer wat m’n lijf moet doen. De 2x persen volgens de gyne worden er 5, inclusief een kleine knip en een duw op m'n buik van de vroedvrouw. En dan is ze daar: ons Fientje. Pikzwarte bos haar, felle meid, pientere oogjes kijken ons aan. Komt dat uit mij?? Is dat ons kind? Meconium in het vruchtwater maar de kinderarts zegt dat alles goed is. Ik krijg haar terug, houd haar vast en leg haar aan de borst. Na een tijdje geef ik haar aan marb. Trotse papa. Dit zijn wij – wij samen.
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Bing [Bot] en 3 gasten