Beste Bar,
het spijt me te horen over je broer. Dat moet een enorme klap geweest zijn voor jou, je ouders, familie, vrienden.
Ik heb ooit eens geleden dat het grote verschil tss het verliezen van een geliefd persoon die echt geleefd heeft en je kind verliezen nog tijdens de zwangerschap of iets na de geboorte, het gebrek aan herinneringen zijn. Van iemand die geleefd heeft, kan je samen herinneringen ophalen en anekdotes vertellen. Van onze kindjes zijn maar een handje vol herinneringen die vaak alleen de moeder en vader hebben meegemaakt.
En neen, ik had niet verwacht dat het leven rozegeur en maneschijn zou zijn. Maar wel dat de gelukkige momenten intens beleefd zouden kunnen worden, zonder die "maar" die als een donkere wolk boven het geluk hangt.
Ach ja, ik geloof wel dat het verdriet zal slijten, maar het gevoel van oneerlijkheid en gemis zullen voor altijd blijven, denk ik.
Dikke knuffel
Lin
20 weken en zwangerschap moeten afbreken...
-
Bar
- Berichten: 37
- Lid geworden op: 20 november 2009, 13:28
Beste Lin.
Ik heb het er ook al veel met moeder over gehad; we hebben nu immers allebei een zoon verloren. Maar naar mijn idee is het verdriet onvergelijkbaar. In ons geval is het zwaar omdat er een droom niet uitkomt en omdat wij zo'n zware beslissing hebben moeten nemen. Maar juist die duizende herinneringen die we aan mijn broer hebben maakt dat je nog vaker met je verdriet geconfronteerd wordt. Ik denk dat dat ook langer blijft. Ik ga ervan uit dat als wij toch nog gezonde kindjes mogen krijgen we het verlies van Jelte na verloop van tijd een mooi plekje kunnen geven. Voor nu valt de onzekerheid om de toekomst ons heel erg zwaar.
Ik ben het wel met je eens dat het moeilijk is om nu nog te durven genieten van geluk. we hebben immers ervaren dat geluk van het ene op het andere moment om kan slaan. Ik had dat al vaak ervaren in mijn leven daardoor durfde ik tijdens mijn zwangerschap van Jelte ook al wat minder te genieten. Maar wat ik zo frustrerent vind is dat mensen die zich nooit ergens druk om maken en geluk iets venzelfsprekend vinden dus wel gewoon gezonde kindjes maken en krijgen alsof het niks is. Ja, het is verschrikkelijk oneerlijk allemaal. Hoe ouder ik word en hoe meer ik meemaak, hoe minder ik van het leven begrijp!
Ik heb het er ook al veel met moeder over gehad; we hebben nu immers allebei een zoon verloren. Maar naar mijn idee is het verdriet onvergelijkbaar. In ons geval is het zwaar omdat er een droom niet uitkomt en omdat wij zo'n zware beslissing hebben moeten nemen. Maar juist die duizende herinneringen die we aan mijn broer hebben maakt dat je nog vaker met je verdriet geconfronteerd wordt. Ik denk dat dat ook langer blijft. Ik ga ervan uit dat als wij toch nog gezonde kindjes mogen krijgen we het verlies van Jelte na verloop van tijd een mooi plekje kunnen geven. Voor nu valt de onzekerheid om de toekomst ons heel erg zwaar.
Ik ben het wel met je eens dat het moeilijk is om nu nog te durven genieten van geluk. we hebben immers ervaren dat geluk van het ene op het andere moment om kan slaan. Ik had dat al vaak ervaren in mijn leven daardoor durfde ik tijdens mijn zwangerschap van Jelte ook al wat minder te genieten. Maar wat ik zo frustrerent vind is dat mensen die zich nooit ergens druk om maken en geluk iets venzelfsprekend vinden dus wel gewoon gezonde kindjes maken en krijgen alsof het niks is. Ja, het is verschrikkelijk oneerlijk allemaal. Hoe ouder ik word en hoe meer ik meemaak, hoe minder ik van het leven begrijp!
-
Lin
- Berichten: 186
- Lid geworden op: 17 juli 2009, 15:48
Beste Bar
Ik moet eerlijk zeggen dat ik van grote verliezen, tot de dood van onze dochter, gespaard ben gebleven van groot verdriet.
HEt jaar na Luisa's dood zijn wel zowel mijn vader als grootvader gestorven. Maar aangezien dat ik al vele jaren terug afscheid van mijn vader had genomen en die kant van de familie, was het voor mij op dat moment niet zwaar om te dragen.
Er is niets erger dan een onzekere toekomst. En ik hoop dat men jullie snel een antwoord zal kunnen geven op jullie onzekerheden. Ik hoop dat ook jullie gegund mag zijn dat je een gezonde baby op de wereld zullen zetten. Jullie krijgen al mijn steun.
Inderdaad, als je jong bent lijkt het net of je alles al kent van het leven. Maar hoe langer je je levensweg bewandelt, hoe meer je niet begrijpt. Dan ook pas leer je dat je je leven grotendeels ondergaat en niet echt zelf leeft. Verschillende factoren, waar je zelf geen vat op hebt, kunnen je leven bepalen. Het leven geeft je de indruk dat je zelf de touwtjes in handen hebt, maar niets is minder waar.
Ik ben een beetje bijgelovig en denk wel dat er een kracht is die groter is dan wij. Misschien lach je daarmee, maar ik denk wel dat er meer is tussen hemel en aarde dan dat wij zien.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik van grote verliezen, tot de dood van onze dochter, gespaard ben gebleven van groot verdriet.
HEt jaar na Luisa's dood zijn wel zowel mijn vader als grootvader gestorven. Maar aangezien dat ik al vele jaren terug afscheid van mijn vader had genomen en die kant van de familie, was het voor mij op dat moment niet zwaar om te dragen.
Er is niets erger dan een onzekere toekomst. En ik hoop dat men jullie snel een antwoord zal kunnen geven op jullie onzekerheden. Ik hoop dat ook jullie gegund mag zijn dat je een gezonde baby op de wereld zullen zetten. Jullie krijgen al mijn steun.
Inderdaad, als je jong bent lijkt het net of je alles al kent van het leven. Maar hoe langer je je levensweg bewandelt, hoe meer je niet begrijpt. Dan ook pas leer je dat je je leven grotendeels ondergaat en niet echt zelf leeft. Verschillende factoren, waar je zelf geen vat op hebt, kunnen je leven bepalen. Het leven geeft je de indruk dat je zelf de touwtjes in handen hebt, maar niets is minder waar.
Ik ben een beetje bijgelovig en denk wel dat er een kracht is die groter is dan wij. Misschien lach je daarmee, maar ik denk wel dat er meer is tussen hemel en aarde dan dat wij zien.
-
kathleenchris
- Berichten: 293
- Lid geworden op: 8 februari 2007, 10:59
-
K'tje
- Berichten: 1104
- Lid geworden op: 7 april 2008, 15:46
Hey Kathleen, lief dat je aan me denkt! Hoe gaat het me jou, lukt het een beetje? Ik denk vaak aan je, aan iedereen hier.
Ik kom niet zo vaak meer langs, ook op MLH is het fel verminderd, maar da's meer uit zelfbescherming denk ik, omdat ik al heel erg ongerust loop en ik het soms al heel lastig heb met mijn eigen gevoelens... Ik hoop dat jullie het me niet kwalijk nemen... Ik lees hier wel nog, en ik leef echt met jullie mee!
Ik ben morgen 18 weken, ja die "mijlpaal" van 20 weken begint angstvallig dichterbij te kruipen... Pfff.
Vanavond gelukkig naar gyn, en dan de volgende afspraak over een maand, dan zal ik al verder zijn dan ik ooit geraakt ben de eerste keer...Héél dubbel allemaal, brrr.
Ik voel dit beebje wel al, en dat stelt ook gerust. De bewegingen helpen echt, maar ik zal toch héél blij zijn als we eind juli zijn en alles oké is.
Ik ben echt ongeduldig, wil gerust de zwangerschap overslaan, maarja, zonder zwangerschap geen kindje natuurlijk.
Ik hoop dat Laura over haar brusje waakt, die gedachte maakt me wel sterk (meestal toch...)
Nogmaals bedankt om aan me te denken!
Ik kom niet zo vaak meer langs, ook op MLH is het fel verminderd, maar da's meer uit zelfbescherming denk ik, omdat ik al heel erg ongerust loop en ik het soms al heel lastig heb met mijn eigen gevoelens... Ik hoop dat jullie het me niet kwalijk nemen... Ik lees hier wel nog, en ik leef echt met jullie mee!
Ik ben morgen 18 weken, ja die "mijlpaal" van 20 weken begint angstvallig dichterbij te kruipen... Pfff.
Vanavond gelukkig naar gyn, en dan de volgende afspraak over een maand, dan zal ik al verder zijn dan ik ooit geraakt ben de eerste keer...Héél dubbel allemaal, brrr.
Ik voel dit beebje wel al, en dat stelt ook gerust. De bewegingen helpen echt, maar ik zal toch héél blij zijn als we eind juli zijn en alles oké is.
Ik ben echt ongeduldig, wil gerust de zwangerschap overslaan, maarja, zonder zwangerschap geen kindje natuurlijk.
Ik hoop dat Laura over haar brusje waakt, die gedachte maakt me wel sterk (meestal toch...)
Nogmaals bedankt om aan me te denken!
-
Lin
- Berichten: 186
- Lid geworden op: 17 juli 2009, 15:48
Hoi K'tje,
leuk om je nog eens te lezen. Ik denk nog regelmatig aan jou en begrijp ook waarom je wat minder langs komt. Ik ben blij te lezen dat het goed met de baby gaat en met jou. De angst die je hebt, is volledig normaal, maar de gyne zal die wel kunnen wegnemen.
Hou ons op de hoogte!
Groetjes
Lin
leuk om je nog eens te lezen. Ik denk nog regelmatig aan jou en begrijp ook waarom je wat minder langs komt. Ik ben blij te lezen dat het goed met de baby gaat en met jou. De angst die je hebt, is volledig normaal, maar de gyne zal die wel kunnen wegnemen.
Hou ons op de hoogte!
Groetjes
Lin
-
Bar
- Berichten: 37
- Lid geworden op: 20 november 2009, 13:28
Beste Lin,
Sorry dat ik wat laat reageer maar wilde je nog bedanken voor je reactie. Ik geloof absoluut ook dat er een grotere kracht bestaat. Als je ziet hoe gecompliceerd een mens in elkaar zit en wat wij allemaal kunnen lijkt het me bijna naïef om te denken dat dit alles is. Maar het is moeilijk om te doorgronden wat het leven voor jou in petto heeft en waarom het voor de één zo veel is en voor de ander minder. Het zou mooi zijn als je een strippenkaart had en dat je bij elk zwaar ding in je leven een strip kon afstempelen. Als die kaart dan vol zou zijn kun je opgelucht ademhalen en rustig doorleven zonder dat het leven je steeds om de oren slaat. Dan kun je denken als het een ander steeds meezit en jou niet van: ik heb het nu zwaar maar mijn strippenkaart is bijna vol, jij moet nog een hoop strippen! Niet dat ik een ander ellende gun, helemaal niet zelfs maar het zou zoveel logischer en eerlijker zijn.
Heb een zware week achter de rug. Vorige week was mijn officiele bevallingsdatum. Viel me erg tegen. Heb de hele week tegen mijn tranen moeten vechten. Mijn werk als kinderleidster is eigenlijk echt te zwaar en confronterend op het moment, maar het is nu eenmaal mijn werk. We hebben er 6 nieuwe baby's bij deze week. Ik ga er echt kapot aan, maar ik heb geen keus...
Sorry dat ik wat laat reageer maar wilde je nog bedanken voor je reactie. Ik geloof absoluut ook dat er een grotere kracht bestaat. Als je ziet hoe gecompliceerd een mens in elkaar zit en wat wij allemaal kunnen lijkt het me bijna naïef om te denken dat dit alles is. Maar het is moeilijk om te doorgronden wat het leven voor jou in petto heeft en waarom het voor de één zo veel is en voor de ander minder. Het zou mooi zijn als je een strippenkaart had en dat je bij elk zwaar ding in je leven een strip kon afstempelen. Als die kaart dan vol zou zijn kun je opgelucht ademhalen en rustig doorleven zonder dat het leven je steeds om de oren slaat. Dan kun je denken als het een ander steeds meezit en jou niet van: ik heb het nu zwaar maar mijn strippenkaart is bijna vol, jij moet nog een hoop strippen! Niet dat ik een ander ellende gun, helemaal niet zelfs maar het zou zoveel logischer en eerlijker zijn.
Heb een zware week achter de rug. Vorige week was mijn officiele bevallingsdatum. Viel me erg tegen. Heb de hele week tegen mijn tranen moeten vechten. Mijn werk als kinderleidster is eigenlijk echt te zwaar en confronterend op het moment, maar het is nu eenmaal mijn werk. We hebben er 6 nieuwe baby's bij deze week. Ik ga er echt kapot aan, maar ik heb geen keus...
-
Bar
- Berichten: 37
- Lid geworden op: 20 november 2009, 13:28
Verder vind ik het enorm moeilijk om niet te verdrinken in het zwanger willen raken. Mensen zeggen steeds dat het niet lukt omdat ik er te zeer mee bezig ben, maar hee...ik ben moeder geworden en ik heb geen kind. Het voelt zo onnatuurlijk. Dat herkennen jullie vast wel, toch? Ik raak nog gefrustreerder omdat ik nu steeds boos wordt op mezelf omdat ik er mee bezig ben. Mijn psycholoog zette het juist om in wat positiefs: hij vindt het juist prachtig als vrouwen zo naar een kind verlangen. Je rolt een rode loper uit volgens hem. En hij zei dat hij als ongeboren kind toch echt liever bij mij zou komen als bij iemand die eigenlijk nog niet zeker weet of die wel een kind wilt. Dat deed me goed. Moeten jullie op dit forum allemaal zwanger raken via het ziekenhuis?
Het voordeel is dat dat bij mij niet hoeft maar als ik zwanger ben heb ik maar 50 procent kans dat het kindje in orde is. Bij mij begint de de zware weg dus pas als ik zwanger ben. Zwanger worden is nog maar stap 1 en zelfs dat wilt niet lukken. Hoe dan ook, we hebben op dit forum allemaal een hele zware weg te bewandelen. Dat hebben we allemaal gemeen. Mijn respect voor jullie allemaal!
Audrey, ben je al bevallen?
Het voordeel is dat dat bij mij niet hoeft maar als ik zwanger ben heb ik maar 50 procent kans dat het kindje in orde is. Bij mij begint de de zware weg dus pas als ik zwanger ben. Zwanger worden is nog maar stap 1 en zelfs dat wilt niet lukken. Hoe dan ook, we hebben op dit forum allemaal een hele zware weg te bewandelen. Dat hebben we allemaal gemeen. Mijn respect voor jullie allemaal!
Audrey, ben je al bevallen?
-
K'tje
- Berichten: 1104
- Lid geworden op: 7 april 2008, 15:46
Bar, ik herken zo goed wat je schrijft...
Die uitgerekende datum is erg hé, al vond ik de weg ernaartoe veel erger. Ik was zooo bang voor die dag, maar uiteindelijk viel de dag zelf nog wel mee. De aanloop was zoveel zwaarder geweest.
Ik had vanaf de dag dat ik bevallen ben van Laura dat immense moedergevoel. Ik wist niet wat me overkwam, en heb echt af en toe gedacht dat ik gek ging worden.
Zoals je zegt, je bent moeder geworden, maar je hebt geen kind! Vreselijk hé.
Ik wou ook zo spoedig mogelijk terug zwanger worden.
Een maand na m'n bevalling moest ik op controle bij de gyn, en ik had echt gedacht dat die zou zeggen dat we onmiddellijk terug met ICSI mochten beginnen.
Hij heeft ons echter aangeraden om te wachten tot oktober/november, om m'n lichaam toch een maand of 4 rust te gunnen.
Ik heb op de terugweg hysterisch gehuild, echt, ik heb op het dashboard van de auto geslaan, ik was zo over m'n toeren... Ik wilde gewoon zo vlug mogelijk terug starten, terug zwanger zijn. Ik wilde een kindje, ik wist niet wat te doen met die gevoelens van liefde die ik sinds de bevalling had. En aan wie moest ik het geven? Oké, ik zie m'n dochtertje héél graag, maar de realiteit is dat ze er niet meer is. En ze niet kunnen knuffelen, aanraken, zien opgroeien, is zo zwaar. En dat was het eigenlijk vanaf dag één...
Ik heb rust gevonden toen we éénmaal terug gestart waren. Ik had nog geen enkele nacht echt geslapen (behalve van uitputting na het wenen), lag altijd wakker en na te denken. En toen ik m'n eerste afspraak had om de behandeling weer te starten, heb ik die nacht echt goed geslapen... Ik heb gemoedsrust gevonden. En ook al is die eerste poging mislukt, toch was ik al lang "blij" dat we er terug mee bezig waren...
Pas op, de tweede keer ben ik terug zwanger geraakt, natuurlijk waren we heel blij, maar tis soms zo moeilijk. Het idee dat ik nu eigenlijk een kindje van iets meer dan drie maand zou moeten hebben, dat valt me nog altijd héél zwaar. Soms krijg ik het een hele dag niet uit m'n hoofd, en soms dan kan ik "er mee leven".
Tis lastig, maar ik heb heel veel aan jullie, hier en op MLH, gewoon omdat we mekaar echt begrijpen.
En als ik dan kijk naar mensen als Audrey, dan verlies ik m'n hoop niet. Onder andere haar verhaal bewijst dat ook ons nog geluk gegund is.
(Audrey is ondertussen inderdaad bevallen vorige vrijdag van een zusje voor Renéetje: Fleur!)
Ik wil je nog een dikke knuffel geven, ik hoop uit de grond van m'n hart dat je snel terug zwanger mag raken, en dat jullie een gezond kindje krijgen. En waauw dat jij als kinderverzorgster werkt. Dat moet inderdaad niet altijd makkelijk zijn... Maar ik denk dat je wel veel terugkrijgt van die schatjes. Ik merk dat toch bij de kindjes in onze omgeving, kinderen zijn zo puur en echt, ik ben soms liever bij hen dan bij volwassenen die heel kwetsende uitspraken doen...
Die uitgerekende datum is erg hé, al vond ik de weg ernaartoe veel erger. Ik was zooo bang voor die dag, maar uiteindelijk viel de dag zelf nog wel mee. De aanloop was zoveel zwaarder geweest.
Ik had vanaf de dag dat ik bevallen ben van Laura dat immense moedergevoel. Ik wist niet wat me overkwam, en heb echt af en toe gedacht dat ik gek ging worden.
Zoals je zegt, je bent moeder geworden, maar je hebt geen kind! Vreselijk hé.
Ik wou ook zo spoedig mogelijk terug zwanger worden.
Een maand na m'n bevalling moest ik op controle bij de gyn, en ik had echt gedacht dat die zou zeggen dat we onmiddellijk terug met ICSI mochten beginnen.
Hij heeft ons echter aangeraden om te wachten tot oktober/november, om m'n lichaam toch een maand of 4 rust te gunnen.
Ik heb op de terugweg hysterisch gehuild, echt, ik heb op het dashboard van de auto geslaan, ik was zo over m'n toeren... Ik wilde gewoon zo vlug mogelijk terug starten, terug zwanger zijn. Ik wilde een kindje, ik wist niet wat te doen met die gevoelens van liefde die ik sinds de bevalling had. En aan wie moest ik het geven? Oké, ik zie m'n dochtertje héél graag, maar de realiteit is dat ze er niet meer is. En ze niet kunnen knuffelen, aanraken, zien opgroeien, is zo zwaar. En dat was het eigenlijk vanaf dag één...
Ik heb rust gevonden toen we éénmaal terug gestart waren. Ik had nog geen enkele nacht echt geslapen (behalve van uitputting na het wenen), lag altijd wakker en na te denken. En toen ik m'n eerste afspraak had om de behandeling weer te starten, heb ik die nacht echt goed geslapen... Ik heb gemoedsrust gevonden. En ook al is die eerste poging mislukt, toch was ik al lang "blij" dat we er terug mee bezig waren...
Pas op, de tweede keer ben ik terug zwanger geraakt, natuurlijk waren we heel blij, maar tis soms zo moeilijk. Het idee dat ik nu eigenlijk een kindje van iets meer dan drie maand zou moeten hebben, dat valt me nog altijd héél zwaar. Soms krijg ik het een hele dag niet uit m'n hoofd, en soms dan kan ik "er mee leven".
Tis lastig, maar ik heb heel veel aan jullie, hier en op MLH, gewoon omdat we mekaar echt begrijpen.
En als ik dan kijk naar mensen als Audrey, dan verlies ik m'n hoop niet. Onder andere haar verhaal bewijst dat ook ons nog geluk gegund is.
(Audrey is ondertussen inderdaad bevallen vorige vrijdag van een zusje voor Renéetje: Fleur!)
Ik wil je nog een dikke knuffel geven, ik hoop uit de grond van m'n hart dat je snel terug zwanger mag raken, en dat jullie een gezond kindje krijgen. En waauw dat jij als kinderverzorgster werkt. Dat moet inderdaad niet altijd makkelijk zijn... Maar ik denk dat je wel veel terugkrijgt van die schatjes. Ik merk dat toch bij de kindjes in onze omgeving, kinderen zijn zo puur en echt, ik ben soms liever bij hen dan bij volwassenen die heel kwetsende uitspraken doen...
-
Lin
- Berichten: 186
- Lid geworden op: 17 juli 2009, 15:48
Liefste Bar,
Die datum waar we allemaal angstig voor zijn. Je weet op voorhand niet hoe je die dag gaat doorkomen, maar je weet dat je verdriet zal hebben, oneindig veel verdriet. Ik wist me van de hele dag geen raad. We hadden een familie-uitstapje, maar ik was er niet echt bij met mijn gedachten. Je weet wel waar ik in gedachten was.
Ik kan je alleen zeggen dat met de tijd de wonde minder diep zal worden, maar weggaan zal ze nooit.
De frustraties, tja, hoe kan je niet gefrustreerd worden?
Probeer voor jezelf toch een manier te vinden om rust in je hoofd te vinden. Dat kan mss sport of muziek of wandelen of weet ik veel zijn. Denk aan jezelf, maak tijd voor jezelf, probeer te ontspannen. Ik weet het, het is makkelijker gezegd dan gedaan.
Geef je lichaam en geest even de tijd om te bekomen.
Eens je terug in de behandelingsmolen stapt, begint terug een zeer stressvolle periode.
Bar, uit de grond van mijn hart, hoop ik dat jullie in de toekomst een babietje mogen ontvangen.
Dikke knuffel
Lin
Die datum waar we allemaal angstig voor zijn. Je weet op voorhand niet hoe je die dag gaat doorkomen, maar je weet dat je verdriet zal hebben, oneindig veel verdriet. Ik wist me van de hele dag geen raad. We hadden een familie-uitstapje, maar ik was er niet echt bij met mijn gedachten. Je weet wel waar ik in gedachten was.
Ik kan je alleen zeggen dat met de tijd de wonde minder diep zal worden, maar weggaan zal ze nooit.
De frustraties, tja, hoe kan je niet gefrustreerd worden?
Probeer voor jezelf toch een manier te vinden om rust in je hoofd te vinden. Dat kan mss sport of muziek of wandelen of weet ik veel zijn. Denk aan jezelf, maak tijd voor jezelf, probeer te ontspannen. Ik weet het, het is makkelijker gezegd dan gedaan.
Geef je lichaam en geest even de tijd om te bekomen.
Eens je terug in de behandelingsmolen stapt, begint terug een zeer stressvolle periode.
Bar, uit de grond van mijn hart, hoop ik dat jullie in de toekomst een babietje mogen ontvangen.
Dikke knuffel
Lin
-
Bar
- Berichten: 37
- Lid geworden op: 20 november 2009, 13:28
Lieve K'tje en Lin, bedankt voor jullie bemoedigende reacties. God, wat is het toch fijn dat er nog mensen op de wereld rondlopen die begrijpen wat dit voor een proces is. Het is verder maar een eenzame weg. Mijn vriend en ik hebben een vakantie geboekt naar Fuerteventura aankomende donderdag. Leek me een goed plan om er even helemaal tussenuit te gaan en op te laden in de zon. Ik heb inderdaad geprobeerd om mijn gedachte een beetje af te leiden als ik te veel bezig ben met mijn verdriet en met zwanger worden. Soms lukt dat, soms niet... Hoe ver ben jij nu K'tje? Ben je al verder gekomen dan de vorige keer? Waar lag het bij jullie nog eens aan dat het mis ging? Is het je een beetje gelukt om wat vertrouwen te kweken? Hoe ga je om met de spanningen nu je terug zwanger bent?
En Lin, bedankt voor je priveberichtje, waardeer ik erg!
Audrey, van harte gefeliciteerd met je gezonde dochter! Volgens mij geeft dat ons allemaal weer een beetje moed en hoop!
En Lin, bedankt voor je priveberichtje, waardeer ik erg!
Audrey, van harte gefeliciteerd met je gezonde dochter! Volgens mij geeft dat ons allemaal weer een beetje moed en hoop!
-
kathleenchris
- Berichten: 293
- Lid geworden op: 8 februari 2007, 10:59
Lin,Bar,
je hebt gelijk, ik kan nooit aanvaarden wat er gebeurd is en welke beslissingen we daardoor moesten nemen. Maar we kunnen wel alles beter een plaats geven. vorige week was het de herdenking van Jelle* in het ziekehuis. Het was zo triestig en tegelijkertijd voelde ik dat ik onze kindjes, het verlies, zo niet wil herinneren. Tuurlijk heb ik tranen gelaten maar ik weet werkelijk niet meer wat er gezegd geweest is. Bij ons eigen afscheidsvieringen hebben we altijd een boodschap van hoop willen geven. Nu is de hoop niet meer hoop op een nieuw kindje, maar hoop op een betere toekomst van rust. Ik schrijf dit berichtje vanuit het verre China voor m'n werk. De voorbije jaren kon ik nooit gaan, ofwel in ziekenverlof, ofwel zwanger, ofwel midden in een poging. Deze reis (ook al is ze doodvermoeiend en veel te lange dagen) is ergens bevrijdend... ik kan eindelijk meedraaien. Maar diep in m'n hart heb ik m'n schatjes hier heel hard gemist, meer dan m'n thuisfront. Maar ik merk dat de extra tijd die ik voor mezelf kan nemem, ergens heel hard nodig is en tegelijk me verder helpt. We zullen ze altijd missen he, maar we komen er wel ...
liefs
kathleen die morgen naar huis kan ....
je hebt gelijk, ik kan nooit aanvaarden wat er gebeurd is en welke beslissingen we daardoor moesten nemen. Maar we kunnen wel alles beter een plaats geven. vorige week was het de herdenking van Jelle* in het ziekehuis. Het was zo triestig en tegelijkertijd voelde ik dat ik onze kindjes, het verlies, zo niet wil herinneren. Tuurlijk heb ik tranen gelaten maar ik weet werkelijk niet meer wat er gezegd geweest is. Bij ons eigen afscheidsvieringen hebben we altijd een boodschap van hoop willen geven. Nu is de hoop niet meer hoop op een nieuw kindje, maar hoop op een betere toekomst van rust. Ik schrijf dit berichtje vanuit het verre China voor m'n werk. De voorbije jaren kon ik nooit gaan, ofwel in ziekenverlof, ofwel zwanger, ofwel midden in een poging. Deze reis (ook al is ze doodvermoeiend en veel te lange dagen) is ergens bevrijdend... ik kan eindelijk meedraaien. Maar diep in m'n hart heb ik m'n schatjes hier heel hard gemist, meer dan m'n thuisfront. Maar ik merk dat de extra tijd die ik voor mezelf kan nemem, ergens heel hard nodig is en tegelijk me verder helpt. We zullen ze altijd missen he, maar we komen er wel ...
liefs
kathleen die morgen naar huis kan ....
-
Lin
- Berichten: 186
- Lid geworden op: 17 juli 2009, 15:48
Beste Kathleen,
ik denk dat wij de dingen hetzelfde zien.
Hopelijk heb je mt volle tuigen kunnen genieten van je avontuur in China.
Ookal zijn ze nog zo triets, de dingen die gebeuren.
Er komen nieuwe kleuren, er komt een nieuwe dag.
Deze woorden van Toon Hermans zal ik nooit vergeten. Ze stonden vooraan op het afscheidsboekje van Luisa.
Ik geloof er ook in en ze zijn mijn levensmotto geworden.
P.S. Ik voel me wel terug "opgesloten" en haat dat gevoel.
Dikke knuffel
ik denk dat wij de dingen hetzelfde zien.
Hopelijk heb je mt volle tuigen kunnen genieten van je avontuur in China.
Ookal zijn ze nog zo triets, de dingen die gebeuren.
Er komen nieuwe kleuren, er komt een nieuwe dag.
Deze woorden van Toon Hermans zal ik nooit vergeten. Ze stonden vooraan op het afscheidsboekje van Luisa.
Ik geloof er ook in en ze zijn mijn levensmotto geworden.
P.S. Ik voel me wel terug "opgesloten" en haat dat gevoel.
Dikke knuffel
-
kathleenchris
- Berichten: 293
- Lid geworden op: 8 februari 2007, 10:59
Het is toch een heel ander land en heel andere culturen !!! Vooral een vermoeiende reis, lange dagen, maar een ervaring rijker in alle opzichten.
Dat opgesloten gevoel ... voo eenstuk blijft dat vind ik. Maar ik probeer er een positieve draai aan te geven. Mijn wereldje, mijn gevoelens en af en toe sluit ik me bewust eens op als ik het nodig vind.
Kunffel meid.
Die spreuk vind ik echt wel mooi !!!
Dat opgesloten gevoel ... voo eenstuk blijft dat vind ik. Maar ik probeer er een positieve draai aan te geven. Mijn wereldje, mijn gevoelens en af en toe sluit ik me bewust eens op als ik het nodig vind.
Kunffel meid.
Die spreuk vind ik echt wel mooi !!!
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast