zwanger en nog steeds zo'n verdriet

[liezeke]

dag dames,

sorry dat ik met zoiets onnozel kom binnenvallen in al dat baby-en-bolle-buiken-geluk. ik schaam me er zelfs een beetje voor.ik ben nu al voorbij de negen weken en steeds meer begin ik wat meer te proeven van het geluk van de zwangerzijntaart.
alleen valt het me nog steeds zwaar om anderen rondom mij te zien zwanger worden na de eerste ronden. dit weekend vertelde mijn moeder me happy (ah ja, want ik ben nu ook zwanger, ik kan daar nu toch wel ook gelukkig om zijn) dat de dochter van haar vriendin zwanger was. ze vertelde erbij dat ze het toch ook moeilijk had gehad...
oei, dacht ik, hoelang was ze al aan het proberen. bleek ze nog maar 3 maanden bezig te zijn.
ik heb de rest van de dag stilletjes zitten wenen. en ik reageerde echt 'pissed' toen mijn moeder begon te kirren over dat we ongeveer samen uitgerekend waren. hm, dacht ik, eigenlijk zou die van mij dan al twee jaar moeten zijn...

hoe komt dit toch? waarom valt het me nog steeds zo zwaar. gaat dat nooit over gaan? of is het toch waar? gaat het alleen voorbij maar nooit over?

zucht, beetje zwaarmoedige liesje met poezekop naast mij als troost

[wat is er mis?]

Liezeke,

Ik herinner het me nog alsof het gisteren was. Ik was ook zo een negen weken zwanger, toen ik het nieuws kreeg dat mijn neef vader zou worden. Ik kreeg het nieuws via een mail met een echo. Ik heb serieus moeten slikken. Het was precies zelfs erger dan voor ik zelf zwanger was. En ik begreep het zelf niet. Ik was nu toch zelf zwanger? Waarom had ik het dan moeilijk? Ik denk dus dat het idd een "moeilijk" iets zal blijven.

Maar als het troost mag zijn, ik vind dat het wonder veel meer bewust meemaakt. Nu Kaan geboren is, ben ik ervan overtuigd dat ik bewuster geniet. Ik vroeg gisteren aan mijn man of we meer genieten dan we anders zouden doen omdat het moeilijk ging om zwanger te worden. Hij zei "ik denk van wel, het is alsof we nog meer beseffen wat een wonder het is". Dus zelfs mijn man hft die overtuiging. Dus ergens ben ik ook wel blij dat het moeilijk ging.
Als Kaan lastig doet, dan forceer ik mezelf te genieten. En het maakt het ook ergens makkelijker. Want ik moet blij zijn met wat ik heb. Ik heb een gelukkig gezin. Ik denk dan aan de vele lotgenootjes die nog steeds aan het vechten zijn voor een kindje te mogen hbb. En dan maakt het het allemaal veel gemakkelijker.

Dus er is ook een goede kant aan de zaak.

Liefs,

Bokje

[logost]

Heel gek liesje maar ik ken je gevoel heel goed.
Toen ik vertelde aan een vriendin dat we zwanger waren (oké niemand wist dat we wat problemen hadden) vertelde ze ineens dat er nog 7 van haar vriendinnen zwanger waren en uitgerekend waren voor augustus...En ze somde ook mooi de namen op waar het allemaal van de eerste keer lukte. Ik heb dat daar nog steeds moeilijk mee. Ik begrijp ergens wel waarom dat is. Hoe graag hadden wij niet gewild dat alles vlot ging? Dan hadden we het verdriet en de onzekerheid van 'zou het ooit lukken' niet hoeven meemaken. Anderzijds heeft Bokje gelijk als ze zegt dat het je wel bewuster maakt van het feit dat het een echt WONDER is zo'n baby'tje. Dat besef ik maar al te goed. Ook een andere vriendin van mij is zwanger (2 maanden langer dan ik) zij kwam het goede nieuws al verkondigen toen ze 6 weken zwanger was! Ik heb een miskraam gekregen op 6 weken en dus heb ik me echt moeten forceren om blij te zijn. Nu ze ook nog vertellen dat het van den eerste keer prijs was, vind ik het nog steeds moeilijk om met haar af te spreken.
Om er makkelijker mee om te gaan, probeer ik gewoon blij te zijn voor hen dat ze het verdriet nooit hebben moeten meemaken en probeer ik me op te trekken aan het feit dat we echt als de besten beseffen wat voor een gelukzakken wij zijn met die schatje in onze buik.

Groetjes!

Btw eens je een buikje krijgt, overheerst het geluksgevoel over het ''jaloerse'' gevoel hoor.

[mies]

Liezeke, ik heb het ook nog heel moeilijk gehad, terwijl ik zwanger was...

Ik had tijdens onze pogingen een lijst in mijn hoofd van mogelijke zwangeren in onze omgeving (ongeveer alle vrouwen van vruchtbare leeftijd stonden erop, maar soit), zodat ik me beter kon voorbereiden mocht er weer eens een zwangerschapsaankondiging komen. Toen dat gebeurde terwijl ik niet zwanger was, had ik op het einde zo'n gevoel van "ziet ge wel" en stopte ik de verontwaardiging zo snel mogelijk weer weg. Ik had me er min of meer al bij neergelegd dat de hele wereld zwanger werd en ik niet.

Toen ik uiteindelijk wél zwanger bleek te zijn, kregen we op 6 weken een telefoontje van schoonzus: ze durfde het ons niet zeggen, maar ze was 11 weken zwanger. Mijn man antwoordde dat ik ook zwanger was. Grote opluchting aan de andere kant van de lijn, maar ik bleef achter met "ja daar gaat onze aankondiging" en erbovenop nog een veel grotere jaloezie dan ik me ooit had kunnen inbeelden. Zij was immers al bijna aan de 12 weken, bij mij was de kans veel groter dat het zou misgaan... en waarom ging het bij haar zo gemakkelijk en bij ons niet?? Uiteindelijk bleken er aan de kant van mijn schoonfamilie nog 3 anderen zwanger te zijn, allemaal verder dan ik. En aan mijn kant had ik nog een nicht die 2 maanden vóór mij was uitgerekend.

Om een lang verhaal kort te maken: van al die zwangeren was ik degene met overmatig braken, ik was degene met een verdikte nekplooi (en vlokkentest), ik was degene die vroegtijdige weeën had op 25 weken en vanaf dan plat moest liggen en ik was degene van wie het kindje in stuit lag en die een keizersnede moest hebben...

Toen schoonzus bevallen was, 3 weken voor mij, kregen we 's nachts een smsje. Ik was zo zo zo jaloers en boos op de wereld, en niet alleen omdat ze onze naam hadden gekozen voor hun dochtertje! Ik wilde mijn kindje eruit, ik wilde ook op die dag bevallen!! Want ergens in mijn achterhoofd had zij nu al "iets" en ik nog steeds "niets". Zolang ik nog zwanger was, was ik nog geen mama, zwanger zijn was nog altijd zo surreëel. Twee dagen voor mijn geplande keizersnede werd een neef van mijn man vader, en ook dan voelde ik jaloezie. En dat terwijl ik heel heel binnenkort mama ging worden!

Maar weet je, nu mijn dochtertje hier bij mij is, ben ik helemaal niet meer jaloers op die anderen. Mijn dochtertje is toch veel mooier, veel slimmer, kortom veel beter 't Is mijn eigen kind he
Al wringt het altijd wel dat die anderen er veel minder moeite voor hebben moeten doen. En vermoedelijk zal dat weer allemaal terugkeren als we voor een tweede zullen gaan... (mijn eileiders zijn volledig verlittekend en zaten allebei toe (gelukt van door te spuiten) + zaad is niet optimaal; toch moeten we een halfjaar tot een jaar zelf proberen vooraleer we terug mogen aankloppen bij het fertiliteitscentrum)

[Katleentje]

Liesje, ik snap je hoor...

Bij mij is het de derde keer nu, en ik kan de rest hier maar bijtreden: bij ons is het besef van het wonder volgens mij groter! Het grootste geluk waar een ander niet zoveel bij stilstaat...

Maar toch... Het blijft bij mij altijd een beetje steken als de mensen er zo luchtig over gaan: "wij willen graag nog een kindje en gaan het zo plannen dat ik heel de zomer thuis ben" Grrr. Het ergste is dan dikwijls dat het hen nog lukt ook! Ze stoppen met hun pil en zijn binnen de twee maanden zwanger.

Of mensen die je aanspreken omdat ze eens willen praten over hun vruchtbaarheidsprobleem: ze zijn al vier maanden aan't proberen en het wil maar niet lukken, bij welke dokter zijn wij daarvoor geweest?

Heb wel al woorden gehad met mijn man als ik van die "jaloerse" reacties heb, hij snapt dat niet. Hij denkt dan dat ik het de mensen niet gun om direct zwanger te zijn. Wat absoluut niet waar is, want ik wens iedereen uit de grond van mijn hart een gezond kind toe zonder veel problemen om zwanger te worden.
Maar het is nu eenmaal mijn gevoel en dat kan ik niet ontkennen. Het doet nog altijd pijn dat het bij ons niet "zomaar vanzelf" gaat.

Groetjes, Katleen

[fluffie]

Hey Liesje,

Hier ook hetzelfde gevoel! Ook al heb ik nu een gezonde en flinke zoon, als er iemand uit mijn buurt zwanger is, moet ik nog altijd even slikken. Op mijn werk zit het vol vrouwen van mijn leeftijd die luidop hun zwangerschap plannen en daar krijg ik nog altijd de kriebels van.

Bovendien heb ik tijdens mijn zwangerschap verschrikkelikj veel geweend, misschien voor een stuk door de hormonen, maar ik denk dat er nog veel oud verdriet uit moest.

Maar het is inderdaad zo dat we bewuster genieten. Ik zeg het ook tegen iedereen: het is zo'n wonder!

Véro.
xx

[Sueke]

Ik ken jullie ergernissen maar al te goed en heb er ook mee te kampen. Is het jaloezie? Ik denk voor een groot stuk wel. Wij hebben voor ons Runneke 3 jaar moeten vechten en wachten. Ondertussen ook 3 bbz en gesteriliseerd dus op de normale weg is en was voor ons niet mogelijk. Ondertussen terug 13 weken zwanger, maar eigenlijk had ik al 5 kindjes kunnen hebben. We zijn vertrokken op 27 jaar en ondertussen wordt ik er in juni 34. En als mijn schoonzus dan spreekt over haar 'problemen' dan komt er volgens mij zelfs stoom uit mijn oren. Zij heeft +/- 8 maanden moeten wachten op haar zwangerschap en enkel hormonen moeten nemen en 1 enkele kijkoperatie en als ze dan nog op haar geboortekaartje in het tekstje schrijft: veel geduld en met hulp van wat techniek dan kan ik alleen maar razend worden. Is het dan jaloezie of meer het onbegrip van hen waar het wel zonder problemen gaat waar ik mee zit.

Ik weet dat ik voor de geboorte van Rune er meer last van had. Iedereen leek zwanger en bij iedereen ging het precies zoals niets. Tot een kennis mij haar verhaal vertelde en ik eindelijk het gevoel had een lotgenoot te hebben gevonden. Nu kan ik enkel razend worden op mensen die niet weten wat het is, maar wel drama maken terwijl er vele ergere situaties zijn. Eigenlijk zouden die mensen eens stuk voor stuk moeten meemaken wat wij allemaal doorgemaakt hebben en ze zullen wel anders piepen. Allé eigenlijk ga ik nu moeten stoppen met razen, watn krijg er tranen van in mijn ogen.

Ik wil enkel nog afsluiten met een goede raad. Geniet van jullie zwangerschap, wat we hebben het allemaal stuk voor stuk verdiend en wij gaan er iets moois van maken.

[logost]

Weet je wat ik wel doe tegenwoordig:

Als mensen komen ''stoeffen'' dat het weer van den eerste keer prijs was dan zegt ik hen gewoon dat het bij ons niet vanzelf ging of als iemand in de familie ludiek vraagt: 'en van den eerste keer prijs' dan zeg ik toch ook wel jaja van den eerste keer toen ik spuiten kreeg. Enfin bij ons weet nu heel de wereld dat het niet makkelijk ging en ik hoop uit de grond van mijn hart dat als er mensen zijn die aan het proberen zijn, zich kunnen optrekken aan een verhaal dat niet rooskleurig is maar dat wel een goed einde heeft.
Het valt me ook op dat mensen er soms over 'liegen'. Dan zeggen ze dat zij van den eerste keer zwanger waren en als ik dan vertel dat het bij ons niet zo was dan zeggen zij: "ja bij ons was het maar van den eerste keer raak toen we begonnen timen" (na 8 maanden ofzo). Oké das nog snel he, maar das al niet meer van den eerste keer prijs door gewoon naar elkaar te kijken...

[wolfie]

Lieve meisjes

Weet je, eigenlijk ben ik blij te horen dat ik niet de enige ben die worstelt met zulke gevoelens.
Wij hebben een droom van een zoontje die er kwam na 2 jaar behandelen. Ik geniet met volle teugen van ons ventje. Alles is hij voor ons en nog zoveel meer dan dat. Wat niet betekent dat we geen leven meer hebben daarbuiten ,verre van.

Toch begint het verlangen naar een 2e kind mijn leven stilaan weer te beheersen. Ook wij kregen het advies van de dokters om het toch even zo te proberen en niet meteen opnieuw tot vruchtbaarheidsbehandelingen over te gaan.
Wat betekent dat ik opnieuw aan het rekenen en tellen ben geslagen, maar ook dat ik telkens opnieuw overstuur raak als ik van vrienden verneem dat hun 2e kindje onderweg is. Dubbel schuldig voel ik me dan, tegenover mijn lieve kindje (alsof hij niet genoeg is) en tegenover de mensen die zwanger zijn.

[JD]

Liezeke,

Je gevoelens zijn zeer herkenbaar. Ik ben vandaag 37 weken zwanger en heb tijdens mijn zwangerschap ook verschillende aankondigingen gekregen van zwangerschappen in de familie. Neven of nichten die voor de tweede keer ouders worden in de periode dat wij op ons eerste wachten...
En dan hoor je van die opmerkingen ivm de 'perfecte tijd' die ze hebben kunnen laten tussen de twee kindjes

Was ik jaloers? Ja toch wel, waarom lukt het bij hen spontaan, kunnen ze perfect timen en waarom moeten wij beroep doen op een eiceldonor...
Maar het laat me vooral heel erg koud. Alle zwangerschappen van anderen trouwens en ik geniet met volle teugen van onze zwangerschap, van ons wonder. En ik ben er rotsvast van ondertuigd dat wij inderdaad meer genieten, al komt dat genieten wat moeilijker en later dan bij anderen waarschijnlijk.
Het is nog maar een paar weken dat ik ten volle begin te beseffen dat wij binnen enkele weken mama en papa worden, ik kan het nog steeds niet geloven en dan wordt ik overspoeld door emoties van geluk, ontroering, ongeloof, dankbaarheid...

Het leven is niet altijd eerlijk, ook niet wat betreft zwanger worden, wij weten dat en beseffen dat nu, maar voor anderen die het niet meegemaakt hebben is dat natuurlijk een ver van mijn bed show (net zoals ik bv niet weet hoe het aanvoelt om een kindje te verliezen, of een ouder te moeten missen,...)
Voel je vooral niet schuldig over je eigen gevoelens, het zijn menselijke gevoelens die voortvloeien uit een zeer heftige persoonlijke situatie.

[Sterretje]

Je ziet Liezeke, geen 'domme' gevoelens en dus helemaal niet abnormaal.
Wij zijn door een lijdensweg moeten gaan om te bekomen wat we hebben, dat verdriet slijt mss een beetje maar blijft onderhuids aanwezig.

Ik ben het niet eens met de uitdrukking: tijd heelt alle wonden. Neen, de tijd kan er mss een nieuwe huid overleggen, maar die ligt rap terug open omdat ze heel kwetsbaar is!

Ook bij mij blijven die jaloerse gevoelens aan de oppervlakte en vind ik het nog steeds jammer dat ik op een 'kunstmatige' manier zwanger ben geworden.

Als mensen zeggen dat 'erin' gemakkelijker is dan eruit of je veel meer plezier hebt aan het kindjes maken, dan aan wat er daarna volgt, dan heb ik het altijd moeilijk. Want veel plezier kwam er niet meer bij kijken natuurlijk.

Ik kan wel beter relativeren en meer genieten sinds ons kindje er is. Ik ben blij met wat ik heb, en blik niet meer terug.

[Nessieke]

Hé Liesje, wat je schrijft (en alle dames hier trouwens) klinkt superherkenbaar.
Toen ik zwanger was (zo'n 9 weken) kwam een vriendin van me hier eten. Da's zo ééntje waar alles volgens plan verloopt, die krijgt precies zo alles in hare schoot geworpen. Ik wist dat ze bezig was voor ne tweede. En inderdaad het eerste wat ze zei was: Ik mag geen cava want X wordt grote broer. Jaja, van de eerste keer prijs terwijl we voor X 9 maanden hebben moeten "proberen". Grrr... Ik was wel blij dat ik eindelijk na vier jaar toch ook kon zeggen dat ik ook geen cava mocht drinken en dat ook Y grote broer wordt
Mijn verrassing was uiteraard een stuk groter dan die van haar.

En mijn schoonzus heeft ook al heel haar leven uitgestippeld. Ze stopt in april met de pil. Dan kan ze in de zomer toch nog goed meehelpen met de verbouwingen in hun huisje en dan is beebje daar in jan./febr. en dan kunnen ze in de grote vakantie terug op vakantie gaan met hun kleintje. Toch leuk als je alles zo kunt plannen?! En dat zijn meestal nog degenen waar het echt effectief lukt van de eerste keer.

Enfin, zo kan ik nog wel verschillende voorbeelden geven waar ik gewoon spontaan van ga grommen. En dat terwijl die mensen weten dat we ne hele lijdensweg hebben moeten doorstaan!!
Zo zei bovenstaande "vriendin" me toen ik op het dieptepunt van mijn behandelingen zat en ik ervan overtuigd was dat Y enig kind zou blijven dat ze "enige kinderen héél erg zielig vindt, dat zou zij haar kind NOOIT aandoen." Ik heb haar eens bekeken (in shock) en haar gevraagd of ze wel besefte dat sommigen het gewoon niet voor te kiezen hebben?!

Verder doe ik zoals Logost: ik zeg gewoon tegen de mensen dat ik er vier jaar op heb moeten wachten. Ook als ze iets zeggen over het leeftijdsverschil tussen mijn nieuwe baby en Y.

Enfin, het doet je mss deugd te weten dat je op dit gebied geen alleenstaand geval bent. Ook al is er nu het geluk van jouw eigen zalige zwangerschap, toch overschaduwt nog een beetje dat verdriet. Maar meid, kop op, jij wordt de beste mama van de hele wereld! Dat voel je nu toch al? Laat de rest maar, jij weet waar je voor gevochten hebt en wat alles jou waard is!

Liefs,
Nessie

[liezeke]

goh, ladies,

ik krijg er de tranen van bij in mijn ogen...
blijkbaar ben ik niet de enige die het daar zo moeilijk mee heeft, dat doet (hoe jammer dat het gevoel op zicht ook is) eigenlijk wel deugd.
véro, ik denk ook dat mijn traantjes daarbij heel veel verwerkingstraantjes zijn, lekker versterkt door de emo-hormonen...
en ook al lijkt het alsof ik he-le-maal niet gelukkig ben met mijn zwsch toch voel ik het ook aan als een wonder, iets bovennatuurlijk zoals Bokje zegt. ons appelke is veel meer dan een fait-divers zoals kinderen krijgen bij andere mensen is. ik haal er zelfs de heksjes van de blauwe maandag bij, ik geef het nu al buitengewonen gave, gewoon omdat het niet zomaar in zijn appelboomke is gaan hangen. dat maakt dit wel intenser en dieper dan een gewone zwsch.
en ja, als mensen 'en?-van-den-eerste-keer'-vragen gaan stellen dan ga ik ook zo frank zijn om te antwoorden; 'nee van den tweede keer, wel door de gynecoloog, ventje had het te druk!'.

merci, ladies,

liesje

[meisje100]

Ik dacht tot nu ook dat ik echt wel één van de enigen was die hier mee worstelde ... ik herken het 'jaloerse' gevoel maar al te goed ...

Ook al ben ik uiteindelijk toch spontaan zwanger geworden, toch moet ik slikken als ik alweer hoor dat iemand uit de omgeving "zwanger" is: en dan wel van de eerste keer...

En wat ik nog erger vind: sommigen weten dat wij vooraf IVF hebben gedaan, en dan komen die dat zo "persoonlijk" vertellen als ze zwanger zijn, waaaaahhh! om ons zogenaamd niet te kwetsen... Okee, dat is een mooie geste, maar misschien hoor ik het liever via via? Of misschien hoor ik het liever gewoonweg helemaal niet??

Ik ben nog steeds niet bekomen van de overstimulatie, het miskraam en de trombose die allemaal in het verlengde lagen van die ene IVF poging ...

Ondertussen ligt hier een wolkje van een baby-jongen in zijn wiegje, maar ik vrees dat ik dit 'jaloaerse' gevoel nooit meer zal kwijtraken... of ik omschrijf het meestal als: 'het is niet eerlijk!!'

[Zabbie]

Hoe herkenbaar allemaal. Ook hier nog steeds jaloerse gevoelens als mensen komen vertellen dat ze zwanger zijn, precies zoals ze gepland hadden.
Neem nu mijn neef: voor het eerste van de eerste keer raak, voor het tweede na 2 maanden. En dan nog jaloers zijn op ons, omdat wij een tweeling hebben, en zij nu nóg een zwangerschap moeten doorlopen voor een derde. Dan denk ik: mens, je weet niet waar je over spreekt. Bovendien heeft zijn vrouw 2 superzwangerschappen gehad, terwijl ik 2 keer niet anders dan problemen gehad heb.
Ja, het leven is niet eerlijk, maar sommige mensen zouden al heel ver komen met wat meer tact! 2 weken na mijn miskraam komen verkondigen dat je zwanger bent, vond ik er toch wat over...
Geniet van je zwangerschap en voel je vooral heel bijzonder, wij weten het in ieder geval meer te waarderen en genieten er dubbel zoveel van als de beebjes er zijn.